ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Αριθμός 11/2026
ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
4ο Τμήμα
Αποτελούμενο από τον δικαστή, Ηλία Σταυρόπουλο, εφέτη, τον οποίο όρισε η πρόεδρος του τριμελούς συμβουλίου διοίκησης του Εφετείου Πειραιώς και τη γραμματέα, Σ.Φ.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την ………, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:
Των εκκαλούντων: 1) ………. και 2) …………, οι οποίοι παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους, Γεώργιο Σαπουντζάκη.
Του εφεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό των Οικονομικών (ΑΦΜ …..), που κατοικεί στην Αθήνα και το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον δικαστικό πληρεξούσιο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, Ευάγγελο Σαλαμάρα (με δήλωση ΚΠολΔ 242 παρ. 2).
Ο εφεσίβλητος άσκησε την με αρ. κατ. ………../2023 αγωγή προς το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς, το οποίο με την με αρ. 227/2025 οριστική του απόφαση την έκανε δεκτή.
Την ως άνω απόφαση προσέβαλαν οι εναγόμενοι με την με αρ. κατ. …………./2025 (εκθ. κατ. Εφετ.Πειρ. ……../2025) έφεση προς το δικαστήριο τούτο, η οποία προσδιορίστηκε να συζητηθεί τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή.
Οι πληρεξούσιοι νομικοί παραστάτες των διαδίκων αναφέρθηκαν στις προτάσεις που κατέθεσαν και ζήτησαν να γίνουν δεκτές.
ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η υπό κρίση έφεση ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (ΚΠολΔ 518 παρ. 2), κατατέθηκε δε και το με αρ. ……………/2025 ηλεκτρονικό παράβολο. Είναι, επομένως, τυπικά δεκτή και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της.
Με την πρωτοδίκως κριθείσα αγωγή το εφεσίβλητο ζήτησε αφενός να αναγνωριστεί κύριος του περιγραφομένου, κειμένου στη Νίκαια Αττικής, εκτός σχεδίου πόλης, ακινήτου, αξίας 221,90 ευρώ, επειδή αυτό, κατά το χρόνο που το Ελληνικό Κράτος διαδέχθηκε το Οθωμανικό, ήταν δημόσιο δάσος που ανήκε στο Οθωμανικό Δημόσιο, ουδέποτε εξουσιάστηκε από τρίτους, ούτε παραχωρήθηκε δικαίωμα εξουσίασης επ’ αυτού, και, σύμφωνα με τα από 3 Φεβρουαρίου, 4/16.6 και 19.6/1.7 του 1830 Πρωτόκολλα του Λονδίνου και την από 27.6.1832 Συνθήκη της Κωνσταντινουπόλεως, περιήλθε στο Ελληνικό Δημόσιο που διαδέχθηκε το Οθωμανικό, αφετέρου να διαταχθεί η διόρθωση της εσφαλμένης κτηματολογικής εγγραφής σύμφωνα με την οποία οι εναγόμενοι εκκαλούντες φέρονταν ως κύριοι του επιδίκου κατά τα αναγραφόμενα εξ αδιαιρέτου ποσοστά. Οι εναγόμενοι εκκαλούντες αρνήθηκαν την αγωγή και επιπλέον ισχυρίστηκαν ότι απέκτησαν το επίδικο με παράγωγο τρόπο και συγκεκριμένα από κληρονομιά του πατέρα τους, ………., την οποία αποδέχθηκαν με νομίμως μεταγεγραμμένη συμβολαιογραφική δήλωση αποδοχής, ενώ αυτός απέκτησε τούτο μετά από αγορά με νομίμως μεταγεγραμμένο συμβόλαιο από τους αληθινούς συκγυρίους, …………., οι οποίοι με τη σειρά τους το απέκτησαν από κληρονομιά των αδελφών μητέρων τους, ………… (ο πρώτος) και ………….. (οι λοιποί), οι οποίες επίσης το απέκτησαν από κληρονομιά του πατέρα τους …………….. που πέθανε το Μάρτιο του 1913, ο οποίος το αγόρασε με νομίμως μεταγεγραμμένο συμβόλαιο από τον ……………. το έτος 1875. Ότι όλο αυτό το χρονικό διάστημα (1875 – 1913), ο απώτερος δικαιοπάροχός τους, . …….., απέκτησε την κυριότητα του επιδίκου με έκτακτη χρησικτησία νεμόμενος τούτο με καλή πίστη για χρονικό διάστημα πλέον των τριάντα ετών και, επομένως, ακόμη και αν θεωρηθεί ότι τούτο ανήκε στο Ελληνικό Δημόσιο που το απέκτησε ως δημόσιο δάσος διαδεχόμενο το Τουρκικό Δημόσιο το έτος 1830, αυτό απώλεσε την κυριότητα λόγω της μεταγενέστερης χρησικτησίας του απώτερου δικαιοπαρόχου των εκκαλούντων που συμπληρώθηκε πριν την 11.9.1915. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο με την εκκαλουμένη απέρριψε τον ισχυρισμό των εκκαλούντων ως αόριστο και δέχθηκε την αγωγή κατ’ ουσίαν. Εναντίον αυτής της απόφασης παραπονούνται οι εναγόμενοι εκκαλούντες με την υπό κρίση έφεσή τους επειδή το πρωτοβάθμιο δικαστήριο με εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου απέρριψε την ένστασή τους περί ιδίας κυριότητας του απώτερου δικαιοπαρόχου τους, …….., αποκτηθείσα με έκτακτη χρησικτησία συμπληρωθείσα μέχρι την 11.9.1915 και ζητούν να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη, να γίνει δεκτή η ένστασή τους και να απορριφθεί η αγωγή. Η ως άνω έφεση πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη γιατί πράγματι οι εναγόμενοι εκκαλούντες με τις προτάσεις τους που κατέθεσαν στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο δεν επικαλέστηκαν συγκεκριμένες πράξεις νομής του απώτερου δικαιοπαρόχου τους, …………….. και ως εκ τούτου ο εν λόγω ισχυρισμός ήταν αόριστος και ως τέτοιος καλώς απορρίφθηκε από το πρωτόδικο δικαστήριο. Το δε γεγονός της ύπαρξης σειράς τίτλων των εκκαλούντων από το έτος 1875 δεν προσδίδει σε αυτούς κυριότητα, αφού αμφισβητείται από το αντίδικο δημόσιο η κυριότητα του εκάστοτε δικαιοπαρόχου, ενόψει του αγωγικού ισχυρισμού περί κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου, αποκτηθείσα σε προγενέστερο των τίτλων χρόνο και δη από το έτος 1830, με την παραχώρηση, βάσει των ως άνω πρωτοκόλλων και της συνθήκης, των δημόσιων δασών, μεταξύ αυτών και του επιδίκου, που ήταν δάσος και ανήκε στο Οθωμανικό Δημόσιο, από το τελευταίο, ισχυρισμός που έγινε δεκτός με την εκκαλουμένη και δεν αμφισβητήθηκε από τους εκκαλούντες ούτε με την έφεση ότι ήταν δάσος κατά τον κρίσιμο χρόνο της διαδοχής. Μετά από αυτά πρέπει να απορριφθεί η έφεση, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου της έφεση στο δημόσιο ταμείο και να καταδικαστούν οι εκκαλούντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του εφεσιβλήτου.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει κατ’ αντιμωλία των διαδίκων.
Απορρίπτει την έφεση.
Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου της έφεσης στο δημόσιο ταμείο.
Καταδικάζει τους εκκαλούντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του εφεσιβλήτου που καθορίζει σε εκατό (100) ευρώ.
Κρίθηκε, αποφασίστηκε και δημοσιεύτηκε, με απόντες τους διαδίκους και τους πληρεξουσίους νομικούς παραστάτες, στον Πειραιά στις 8 Ιανουαρίου 2026.
Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ