ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ
ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ 53/2026
ΤΟ ΤΡΙΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ
Αποτελούμενο από τους δικαστές Θεώνη Μπούρη Πρόεδρο Εφετών, Ηλία Σταυρόπουλο Εφέτη, Λάζαρο Γιαπαλάκη Εφέτη-Εισηγητή και από τη Γραμματέα ΕΔ.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις …………….. για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
TOY ΕΚΚΑΛΟΥΝΤΟΣ: ΤΟΥ Ελληνικού Δημοσίου, όπως νομίμως εκπροσωπείται από τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα με Α.Φ.Μ. ……… και ήδη από την Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (Α.Α.Δ.Ε.) με Α.Φ.Μ. ……….. η οποία κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, όπως αυτή εκπροσωπείται νόμιμα από τον Διοικητή της και στην προκειμένη περίπτωση από τον Προϊστάμενο της Δ.Ο.Υ. Καλλιθέας ήδη ΚΕΒΕΙΣ Αττικής, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την δικαστική πληρεξούσια ΝΣΚ, Καλλιόπη Στόλη με Α.Μ. ……. (με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 ΚΠΟΛΔ.
ΤΩΝ ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΩΝ: 1) …………………., 2) …………….. και οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τις πληρεξούσιες δικηγόρους τους Ναταλία-Αγγελική Αρκουμάνη και Ασπασία Μπατζογιάννη με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 ΚΠΟΛΔ.
Οι εφεσίβλητοι άσκησαν ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς την από 30-3-2023 (ΓΑΚ/ΕΑΚ …………../2023) αγωγή, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ’ αριθμ. 4270/2024 απόφαση του ως άνω Δικαστηρίου, που δέχθηκε την αγωγή.
Την απόφαση αυτή προσέβαλε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου το εναγόμενο και ήδη εκκαλούν με την από 12-2-2025 (ΓΑΚ/ΕΑΚ ΠΡΩΤ …………/2025-ΓΑΚ/ΕΑΚ ΕΦΕΤ ……………/2025) έφεσή του, της οποίας δικάσιμος ορίσθηκε η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας απόφασης.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε κατά τη σειρά εγγραφής της στο οικείο πινάκιο, οι πληρεξούσιες δικηγόροι των διαδίκων κατέθεσαν εμπρόθεσμα τις προτάσεις τους και παραστάθηκαν στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ.
ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Νόμιμα φέρεται προς συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου η από 12-2-2025 με αριθμό έκθεσης κατάθεσης δικογράφου έφεσης ………../2025 έφεση του εναγόμενου Ελληνικού Δημοσίου και ήδη εκκαλούντος κατά των εναγόντων και ήδη εφεσίβλητων προς εξαφάνιση της με αριθμό 4270/2024 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά (τακτική διαδικασία) που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων και έκανε δεκτή ως βάσιμη κατ’ ουσίαν την από 30-3-2023 με αριθμό έκθεσης κατάθεσης δικογράφου αγωγής …………/2023 των εναγόντων και νυν εφεσιβλήτων κατά του εναγόμενου και νυν εκκαλούντος. Η ανωτέρω έφεση έχει ασκηθεί νόμιμα κατ’ άρθρο 495 παρ.1 ΚΠολΔ με κατάθεση του δικογράφου της στη γραμματεία του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου κι εμπρόθεσμα κατ’ άρθρο 518 παρ.1 ΚΠολΔ, καθώς η εκκαλούμενη απόφαση επιδόθηκε στους ενάγοντες στις 14-1-2025 (βλ. την από 14-1-2025 κοινοποίηση της δικαστικής επιμελήτριας της περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών, ………………… προς τους εφεσίβλητους) η δε έφεση κατατέθηκε στη γραμματεία του εκδόσαντος την εκκαλούμενη απόφαση Δικαστηρίου στις 12-2-2025(βλ. την με αριθμό έκθεση κατάθεσης δικογράφου ένδικου μέσου …………./2025). Πρέπει, λοιπόν, η έφεση που αρμοδίως κατ’ άρθρο 19 του ΚΠολΔ εισάγεται για να δικασθεί από το παρόν Δικαστήριο, να γίνει τυπικά δεκτή και να εξετασθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της, κατά την ίδια ως άνω τακτική διαδικασία. Σημειώνεται ότι για το παραδεκτό του ως άνω ενδίκου μέσου, δεν απαιτείται η καταβολή του τασσόμενου από την παράγραφο 3 του άρθρου 495 ΚΠολΔ παράβολου, αφού το εκκαλούν Ελληνικό Δημόσιο απαλλάσσεται από την υποχρέωση καταβολής κάθε τέλους και παράβολου για την άσκηση ενδίκου μέσου σύμφωνα με το άρθρο 19 παρ.1 του Καν. Δ/τος της 26 Ιουνίου/10 Ιουλίου 1944 “Περί Κώδικος των νόμων περί δικών του Δημοσίου” (βλ. ΤρΕφΠειρ 50/2020 στο site του Εφετείου Πειραιά, efeteio-peir.gr).
Με την από 30-3-2023 με αριθμό έκθεσης κατάθεσης δικογράφου αγωγής …………../2023 οι ενάγοντες εκθέτουν ότι στις 29-9-2005 απεβίωσε ο ………………. αδελφός τους, κάτοικος όσο ζούσε Αίγινας. Ότι επί σειρά πολλών ετών δεν διατηρούσαν επαφές με τον αποβιώσαντα και πληροφορήθηκαν τον θάνατο του στα τέλη του 2006 οπότε και βρέθηκε η από 12-5-2005 ιδιόγραφη διαθήκη του με την οποία αυτός εγκαθιστούσε κληρονόμους του κατά ίσια μερίδια τους ενάγοντες, τον άλλο αδελφό τους και την σύζυγό του (του αποθανόντος). Ότι αυτοί μετά την δημοσίευση της παραπάνω διαθήκης νομότυπα προέβησαν στις αρχές του 2.007 σε αποποίηση της επαχθείσας σε αυτούς κληρονομιάς. Ότι το έτος 2019 βρέθηκε η από 9-6-2005 νεότερη της παραπάνω ιδιόγραφη διαθήκη του αδελφού τους με την οποία ο αποβιώσας εγκαθιστούσε αποκλειστική κληρονόμο του, καταλείποντας της το μοναδικό του περιουσιακό στοιχείο στην ανιψιά του ……………… Ότι η τελευταία κατόπιν δημοσίευσης της παραπάνω δεύτερης διαθήκης προέβη σε αποποίηση της επαχθείσης σε αυτήν εξ’ αδιαθέτου κληρονομίας διότι νόμιζαν ότι νομικά αρκούσε η αποποίηση στην οποία προέβησαν το έτος 2007 δεδομένου ότι εξαρχής δεν είχαν, ούτε έχουν πρόθεση να αναμειχθούν στην κληρονομία. ουσιτον Ιούνιο 2021 έλαβε ο καθένας τους ατομική ειδοποίηση χρεών ύψους 940.805,39 ευρώ από την Δ.Ο.Υ. Καλλιθέας σχετικά με χρέη του θανόντος αδελφού τους. Ότι αμέσως μετά την κοινοποίηση σε αυτούς των σχετικών ατομικών ειδοποιήσεων οφειλής, στις 30-6-2021, αυτοί άσκησαν την από 15-7-2021 με αριθμό έκθεσης κατάθεσης δικογράφου ……………/2021 αγωγή τους, η οποία δυνάμει της με αριθμό 681/2023 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά κρίθηκε ως μη ασκηθείσα λόγω μη κοινοποίησης προς τον Διοικητή της ΑΑΔΕ. Με βάση τα παραπάνω, εκλαμβάνοντας ότι έχουν καταστεί εξ’ αδιαθέτου κληρονόμοι του αποβιώσαντος αδελφού τους σε δύο χρονικά διαστήματα και δη από τον θάνατο αυτού μέχρι την από μέρους τους αποποίηση της κληρονομιάς το έτος 2007 όσο και από την αποποίηση της κληρονομίας εκ μέρους τους της εκ διαθήκης ανιψιάς τους και εντεύθεν, επικαλούμενοι την ιδιότητα του εναγόμενου Ελληνικού Δημοσίου ως δανειστή της κληρονομιάς αλλά και την ουσιώδη πλάνη τους ως προς το γεγονός του θανάτου του αδελφού τους και ως προς το δίκαιο της κληρονομίας, ζητούν: α) να ακυρωθεί λόγω ουσιώδους πλάνης η πλασματική λόγω παρέλευσης της τετράμηνης προθεσμίας αποποίησης, αποδοχή κληρονομιάς του αποβιώσαντος στις 29-9-2005 ……………… που επήλθε μετά το πέρας του τετράμηνου από τον θάνατο του αδελφού τους και μέχρι την εκ μέρους του αποποίηση της κληρονομιάς το έτος 2007, όσο και μετά το πέρας του τετράμηνου από την αποποίηση της κληρονομίας εκ μέρους της εκ διαθήκης κληρονόμου, β) να χορηγηθεί σε αυτούς προθεσμία αποποίησης της επαχθείσης σε αυτούς εξ’ αδιαθέτου κληρονομίας του αποβιώσαντος αδελφού τους μετά την τελεσιδικία της εκδοθησόμενης απόφασης. Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο εκδικάζοντας την ένδικη αγωγή κατά την τακτική διαδικασία αντιμωλία των διαδίκων, αφού την έκρινε ορισμένη και εν μέρει νόμιμη, την έκανε δεκτή ως κατ’ ουσίαν βάσιμη. Κατά της απόφασης αυτής με την από με αριθμ. Εκθ. Καταθ. ……………../2025 έφεση του παραπονείται το ενάγον και ήδη εκκαλούν, για τους περιεχόμενους στην ανωτέρω έφεση του λόγους, οι οποίοι ανάγονται σε εσφαλμένη ερμηνεία του νόμου, και ζητεί την εξαφάνιση της εκκαλουμένης απόφασης έτσι ώστε να απορριφθεί η αγωγή.
Ειδικότερα με τον πρώτο λόγο της έφεσης του το εκκαλούν παραπονείται ότι η ένδικη αγωγή θα έπρεπε να απορριφθεί ως αόριστη διότι δεν περιέχει όλα τα αναγκαία στοιχεία που απαιτούνται από το πραγματικό του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου που αποτελεί την βάση του άρθρου 1857 ΑΚ προκειμένου να επέλθει η προβλεπόμενη έννομη συνέπεια (ακύρωση πλασματικής αποδοχής κληρονομίας λόγω ουσιώδους πλάνης) και συγκεκριμένα διότι α) δεν αναφέρεται η ακριβής ημεροχρονολογία κατά την οποία έλαβε χώρα η πλασματική αποδοχή κληρονομίας από έκαστο των αντιδίκων, β) δεν αναφερονται τα ποσοστά κατά τα οποία επήχθη η κληρονομία στους αντίδικους και γ) δεν εκτίθενται καθόλου τα πραγματικά περιστατικά, με τα οποία στοιχειοθετείται το ουσιώδες της πλάνης, όπως απαιτείται από το άρθρο 1857 ΑΚ σε συνδυασμό με το άρθρο 140 ΑΚ.
Ως προς αυτό τον λόγο έφεσης λεκτέα είναι τα παρακάτω:
Η αγωγή ακύρωσης πλασματικής αποδοχής κληρονομίας λόγω πλάνης για να είναι ορισμένη θα πρέπει να περιέχει τα εξής αναγκαία στοιχεία: 1) την ταυτότητα του κληρονομούμενου για τον χρόνο θανάτου του, καθώς και τον τόπο τελευταίας κατοικίας ή διαμονής του, 2) την κληρονομική ιδιότητα του ενάγοντος και τον λόγο της επαγωγής της κληρονομίας σε αυτόν. Εάν λ.χ. η κληρονομική ιδιότητα του ενάγοντος στηρίζεται στην εκ διαθήκης διαδοχή, θα πρέπει να αναφέρεται το περιεχόμενο και τα στοιχεία δημοσίευσης της διαθήκης αν θεμελιώνεται στην εξ’ αδιαθέτου διαδοχή, θα πρέπει να αναφέρεται η συγγένεια που συνδέει τον ενάγοντα με τον κληρονομούμενο κ.λ.π., 3) την αποδοχή της κληρονομίας εκ μέρους του ενάγοντος, συναγόμενη από την άπρακτη παρέλευση της κατ’ 1847 ΑΚ προθεσμίας αποποίησης, 4) την ύπαρξη πλάνης καθ’ όλο το διάστημα και μέχρι τον χρόνο συμπλήρωσης της προθεσμίας αποποίησης και το ουσιώδες της πλάνης. Στο δικόγραφο της αγωγής πρέπει να μνημονεύονται συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που συνιστούν πλάνη κατά την έννοια των ΑΚ 140 επ. Πλάνη υπάρχει όταν η δήλωση βρίσκεται ακουσίως σε διάσταση με την βούληση του κληρονόμου. Σύμφωνα με την ΑΚ 141 ουσιώδης είναι η πλάνη που αναφέρεται σε σημείο τόσο σπουδαίο για την αποδοχή(αντικειμενικό κριτήριο) ώστε αν ο κληρονόμος γνώριζε την πραγματική κατάσταση δεν θα άφηνε να παρέλθει άπρακτη η προθεσμία αποποίησης.(ΟΛ.ΑΠ 3/1989, ΝΟΒ 1990,607, ΑΠ 189/2017,ΤΝΠ QUALEX, ΑΠ 725/2014, ΑΡΜ.2015,234, ΑΠ 496/2013 ΝΟΒ 1916, ΑΠ1087/2011, ΑΠ1570/2010, ΝΟΒ 2011,775, ΑΠ 1211/2008, ΧΡ.ΙΔ 2009,229, ΑΠ 331/1998 Τ.Ν.Π. ΔΣΑ, ΕΦ.ΘΕΣ. 1920/2013 ΑΡΜ. 2014,2062). Ουσιώδης είναι η πλάνη που αναφέρεται στην ταυτότητα της κληρονομίας ή του κληρονομούμενου καθώς και σε σπουδαία ιδιότητα του κληρονομούμενου(όταν π,χ. ο κληρονομούμενος αγνοούσε ότι η κληρονομία που αποδέχτηκε ήταν προϊόν παράνομων πράξεων ή ότι ο κληρονομούμενος ήταν έμπορος ναρκωτικών. Ως πλάνη που μπορεί να οδηγήσει σε ακύρωση θεωρείται από την κρατούσα γνώμη και η πλάνη περί το δίκαιο που αποτελεί και την συνηθέστερη στην πράξη περίπτωση πλασματικής αποδοχής κληρονομίας. (ΟΛ. ΑΠ 3/1998 ΝΟΒ 1990,607, ΑΠ 173/2014, ΝΟΒ 2014, 1434, ΑΠ496/2013, ΝΟΒ 2013, 1916, ΑΠ 1087/2011, ΝΟΒ 2012, 341, ΑΠ1570/2010, ΧΡΙΔ2011,596, ΑΠ 1211/2008, ΧΡ.ΙΔ 2009,229, ΑΠ 331/1998 Τ.Ν.Π. ΔΣΑ, ΕΦ.ΘΕΣ. 1920/2013 ΑΡΜ. 2014,2062). Ως πλάνη περί το δίκαιο νοείται εν προκειμένω η εκ μέρους του κληρονόμου άγνοια ή εσφαλμένη γνώση των νομικών διατάξεων για την αποδοχή της κληρονομίας όπως είναι λ.χ. η πλάνη αυτού σχετικά με τις έννομες συνέπειες της άπρακτης παρέλευσης της προθεσμίας αποποίησης, η άγνοια αυτού για την ύπαρξη προθεσμίας αποποίησης (ΑΠ496/2013, ΝΟΒ 2013,1916, ΑΠ1211/2008, ΧΡΙΔ 2009,229, ΑΠ 426/2002 ΝΟΒ 2002,1862), η πλάνη ως προς το εναρκτήριο γεγονός της προθεσμίας αποποίησης (ως προς τον ακριβή χρόνο δημοσίευσης της διαθήκης, (ΑΠ 173/2014 ΝΟΒ 2014, 1434), η πεπλανημένη πεποίθηση του ότι έχει προβεί σε έγκυρη αποποίηση ενώ κάτι τέτοιο δεν ισχύει (ΕΦ ΛΑΡ. 549/2011, ΤΝΠ ΔΣΑ, ΕΦ ΚΡ43/2007 ΤΝΠ ΔΣΑ). Κρίσιμο εν προκειμένω είναι το ουσιώδες ή μη της πλάνης και όχι το αναίτιο αυτής, δηλαδή το ανυπαίτιο της άγνοιας ή εσφαλμένης γνώσεως των νομικών κανόνων της αποδοχής και της αποποίησης της κληρονομίας (ΑΠ331/1998, ΤΝΠ. Δ.Σ.Α.) 5) αίτημα της αγωγής που είναι η ακύρωση της πλασματικής αποδοχή της κληρονομίας λόγω πλάνης ώστε να επανακτήσει ο ενάγων το δικαίωμα της αποποίησης (βλ. και Αγωγές Κληρονομικού Δικαίου Σταμάτης Κουμάνης Νομική Βιβλιοθήκη, 2 ην έκδοση, 2024, σελίδες 517-520, Γιάννης Καράκωστας Αγωγές Κληρονομικού Δικαίου, Νομική Βιβλιοθήκη, 2016, σελίδες 501-503).
Με αυτό το περιεχόμενο ο λόγος αυτός της ένδικης έφεσης τυγχάνει απορριπτέος, διότι τα επικαλούμενα στοιχεία και δη η αναγραφή της ακριβούς ημεροχρονολογίας κατά την οποία έλαβε χώρα η πλασματική αποδοχή κληρονομίας από έκαστο των εναγόντων, καθώς και των ποσοστών κατά τα οποία επήχθη η κληρονομιά σ’ αυτούς, δεν είναι απαραίτητα στοιχεία για το ορισμένο της αγωγής ακύρωσης της πλασματικής αποδοχής κληρονομίας, στην οποία από την επισκόπηση του περιεχομένου της εν προκειμένω, αναφέρεται πέραν των λοιπών στοιχείων του ορισμένου αυτής με σαφήνεια ότι η επικαλούμενη πλάνη τους είναι ουσιώδης γιατί αναφέρεται σε εσφαλμένη γνώση των νομικών διατάξεων για την αποδοχή της κληρονομίας (ΟΛ.Α.Π 3/1989, ΑΠ 827/2017, ΑΠ 951/2013, ΑΠ 1211/2010, Τ.Ν.Π. ΝΟΜΟΣ) και συγκεκριμένα ως προς το εναρκτήριο σημείο της προθεσμίας αποποίησης διότι αυτοί δεν γνώριζαν ότι είχαν καταστεί κληρονόμοι του αποβιώσαντος αδελφού τους …………….. Ειδικότερα, αυτοί αναγράφουν στην σελίδα 5 της ένδικης αγωγής τα κάτωθι: Εάν όντως έπρεπε να είχαμε προβεί σε δηλώσεις αποποίησης μετά την δημοσίευση της νεότερης από 9-6-2005 διαθήκης και την εξ’ αυτής επαχθείσης κληρονομιάς από την μοναδική κληρονόμο εντός τετράμηνου από τις 27-12-2019 είναι κάτι που δεν το πράξαμε καθώς δεν γνωρίζαμε ότι είχαμε εκ νέου καταστεί κληρονόμοι καθώς θεωρούσαμε ότι με την με αριθμό ………./2007 δήλωση αποποίησης κληρονομίας τους είχαμε αποδεσμευτεί οριστικά από την κληρονομιά του θανόντος αδελφού μας και τα χρέη αυτού. Επομένως η ένδικη αγωγή περιέχει όλα τα αναγκαία στοιχεία για το ορισμένο αυτής όπως ειδικότερα αναλύθηκαν ανωτέρω. Με τον δεύτερο λόγο της υπό κρίση έφεσης το εκκαλούν παραπονείται ότι η εκκαλουμένη κατ’ εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου έκανε δεκτό ότι η ως άνω αγωγή παραδεκτώς ασκήθηκε κατά του Ελληνικού Δημοσίου, καθόσον τούτο δεν νομιμοποιείται παθητικά, διότι οι ενάγοντες δεν επικαλούνται και δεν εκθέτουν ότι υπάρχει άλλο πρόσωπο που να καλείται στην δεύτερη τάξη ή σε κάποια από τις επόμενες τάξεις της εξ’ αδιαθέτου κληρονομικής διαδοχής, αλλά παρά ταύτα συνάγεται από το αγωγικό δικόγραφο ότι το εναγόμενο Ελληνικό Δημόσιο τυγχάνει μοναδικός δανειστής της κληρονομιάς. Επί του λόγου αυτού λεκτέα είναι τα εξής :
Από τις διατάξεις των άρθρων 155 και 1857 παρ. 2 του ΑΚ προκύπτει ότι η αγωγή για την ακύρωση της αποδοχής της κληρονομιάς λόγω πλάνης, σύμφωνα με τη διασταλτική ερμηνεία του άρθρου 155 του Α.Κ, στρέφεται κατά του αμέσως έλκοντος έννομο κληρονομικό συμφέρον από την έκπτωση αυτού που ακυρωσίμως – δηλαδή συνεπεία πλάνης – αποδέχθηκε και που στη συνέχεια θα αποποιηθεί, δηλαδή κατ` εκείνου στον οποίο θα επαχθεί η κληρονομιά μετά την αποδοχή της αγωγής και την αποποίηση του ενάγοντα στην περί ακύρωσης δίκης καθώς επίσης και κατά του δανειστή της κληρονομιάς (βλ. (ΑΠ 1497/2023, ΑΠ 842/2022, ΑΠ 1041/2022, ΑΠ 827/2017, ΑΠ 572/2016, Τ.Ν.Π. ΝΟΜΟΣ, Γεωργιάδης σε Α.Κ. Γεωργιάδη- Σταθόπουλου, άρθρ. 1857 αριθ. 3). Επομένως, με βάση τα ανωτέρω εκτιθέμενα η ως άνω αγωγή παραδεκτώς ασκείται κατά του εναγόμενου Ελληνικού Δημοσίου, διότι σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στο αγωγικό δικόγραφο, το Ελληνικό Δημόσιο νομιμοποιείται παθητικά, με την ιδιότητα του δανειστή της κληρονομιάς, η οποία αρκεί για τη θεμελίωση της παθητικής νομιμοποίησης του, καθόσον η αγωγή προς ακύρωση της αποδοχής της κληρονομιάς είναι δυνατόν να στραφεί κατά του δανειστή της κληρονομιάς. Συνεπώς ο παραπάνω λόγος έφεσης πρέπει να απορριφθεί ως μη νόμιμος.
Το Πρωτοβάθμιο δικαστήριο, που έκρινε ομοίως με την εκκαλουμένη απόφαση του και έκρινε την ένδικη αγωγή ορισμένη και εν μέρει νόμιμη δεν έσφαλε ως προς την εφαρμογή του νόμου τα αντίθετα δε υποστηριζόμενα από το εκκαλούν με την υπό κρίση έφεση του κρίνονται αβάσιμα και απορριπτέα, όπως και η υπό κρίση έφεση στο σύνολό της, καθώς δεν απομένει προς εξέταση άλλος λόγος έφεσης. Τα δικαστικά έξοδα των εφεσίβλητων για τον παρόντα βαθμό δικαιοδοσίας, πρέπει, γενομένου δεκτού του σχετικού αιτήματος τους, να επιβληθούν σε βάρος του ηττηθέντος εκκαλούντος, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 183, 176 και 191 παρ.2 του ΚΠολΔ, μειωμένα όμως κατ’ άρθρο 22 του ν. 3693/1957, σύμφωνα με όσα ειδικότερα αναφέρονται στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΔΙΚΑΖΕΙ αντιμωλία των διαδίκων την από με αριθμό έκθεση κατάθεση δικογράφου ……………/2025 έφεση κατά της με αριθμό 4270/2024 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά(τακτική διαδικασία).
ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά και απορρίπτει κατ’ ουσίαν την ως άνω έφεση.
ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ σε βάρος του εκκαλούντος τα δικαστικά έξοδα των εφεσίβλητων του παρόντος βαθμού δικαιοδοσίας και ορίζει αυτά στο ποσό των διακοσίων ενενήντα τριών (293,00 ) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στον Πειραιά στις 19/1/2026 και δημοσιεύτηκε στο ακροατήριο του παρόντος Δικαστηρίου σε έκτακτη δημόσια συνεδρίασή του στον Πειραιά στις 21-1-2026 χωρίς να παρίστανται οι διάδικοι και οι πληρεξούσιοι δικηγόροι τους.
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ