ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ
Aριθμός απόφασης 202/2026
ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ
4ο Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τον δικαστή, Ηλία Σταυρόπουλο, εφέτη, τον οποίο όρισε η πρόεδρος του τριμελούς συμβουλίου διοίκησης του Εφετείου Πειραιά και τη γραμματέα Σ.Φ.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του την …………. για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:
Της εκκαλούσας: …………..η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο, Φαίδρα ΠΑΥΛΟΥ.
Του εφεσίβλητου: …………..ο οποίος παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο, Ελένη ΖΑΒΟΥ.
Η εκκαλούσα άσκησε την με αρ. κατ. …………./2023 αγωγή προς το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά, το οποίο με την με αρ. 3175/2024 απόφαση την απέρριψε.
Την οριστική αυτή απόφαση προσέβαλε η εκκαλούσα με την με αρ. κατ. ………../2025 (…………./2025 εκθ. κατ. εφετ.) έφεση, η οποία ορίστηκε να συζητηθεί ενώπιον του δικαστηρίου τούτου τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή.
Οι πληρεξούσιες δικηγόροι των διαδίκων αναφέρθηκαν στις προτάσεις που κατέθεσαν και ζήτησαν να γίνουν δεκτές.
ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η υπό κρίση έφεση ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (ΚΠολΔ 518 παρ. 2). Πρέπει επομένως να εξεταστεί περαιτέρω ως προς την νομική και ουσιαστική βασιμότητα των λόγων της και να επιστραφεί το παράβολο της έφεσης (……………/2025) στην καταθέσασα, γιατί στη διαδικασία του άρθρου 592 περ. 3 του ΚΠολΔ δεν απαιτείται (495 παρ. 3 ΚΠολΔ). Με την πρωτοδίκως κριθείσα αγωγή της η ενάγουσα – εκκαλούσα ζήτησε, κατόπιν τροπής του καταψηφιστικού αιτήματος σε αναγνωριστικό, να αναγνωρισθεί η υποχρέωση μηνιαίας χρηματικής συνεισφοράς του εναγομένου – εφεσιβλήτου στη διατροφή των ανηλίκων τέκνων τους, για μια τριετία από την επίδοση της αγωγής, εντόκως από την καθυστέρηση καταβολής κάθε μηνιαίας δόσης. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο απέρριψε την αγωγή ως προς το ένα ανήλικο τέκνο, τον Ορέστη, λόγω δεδικασμένου που απορρέει από απόφαση αλβανικού δικαστηρίου με την οποία λύθηκε ο γάμος των διαδίκων και καθορίστηκε η συνεισφορά του εφεσιβλήτου στη διατροφή του ανηλίκου και ως προς το άλλο ανήλικο τέκνο, τη ………., ως απαράδεκτη ελλείψει παθητικής νομιμοποίησης του εφεσιβλήτου, επειδή το ανήλικο γεννήθηκε μετά τη λύση του γάμου χωρίς να καταλαμβάνεται από το τεκμήριο του άρθρου 1465 ΑΚ και χωρίς να έχει αναγνωριστεί νόμιμα η πατρότητα για αυτό. Με τον πρώτο λόγο της έφεσης η εκκαλούσα ισχυρίζεται ότι παρά τον νόμο το πρωτοβάθμιο δικαστήριο έλαβε υπόψη του το δεδικασμένο που απορρέει από την 4903/2014 απόφαση του Πρωτοδικείου της Δικαστικής Περιφέρειας Τιράνων Αλβανίας σχετικά με τον καθορισμό της υποχρέωσης συνεισφοράς του εφεσιβλήτου στη διατροφή του ανηλίκου τέκνου Ορέστη, χωρίς να υποβληθεί σχετική ένσταση και χωρίς να έχουν τηρηθεί οι διατυπώσεις αναγνώρισης σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 905 ΚΠολΔ. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως μη νόμιμος γιατί από τις διατάξεις των άρθρων 905 και 323 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι για να έχει νομική ενέργεια έναντι των ελληνικών δικαστηρίων απόφαση αλλοδαπού πολιτικού δικαστηρίου, που αφορά την προσωπική κατάσταση, δεν είναι αναγκαίο να τηρηθεί η διαδικασία κηρύξεως αυτής εκτελεστής, για την αναγνώριση του δεδικασμένου της, κατά τις πιο πάνω διατάξεις, από το αρμόδιο μονομελές πρωτοδικείο, κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας. Αν δε σε άλλη δίκη ενώπιον ελληνικού δικαστηρίου, όπως εν προκειμένω ενώπιον του πρωτόδικου δικαστηρίου, ανακύπτει το δεδικασμένο από την απόφαση του αλλοδαπού πολιτικού δικαστηρίου, που αφορά την προσωπική κατάσταση, το αρμόδιο για τη δίκη αυτή ημεδαπό δικαστήριο (πρωτόδικο), μπορεί να ερευνήσει και παρεμπιπτόντως τη συνδρομή των όρων αναγνωρίσεως του δεδικασμένου της αποφάσεως αυτής στην Ελλάδα (ΑΠ 711/2020, 1255/2006, 1314/1994, 1330/1988 δημ ΝΟΜΟΣ). Με το δεύτερο λόγο της έφεσης η εκκαλούσα ισχυρίζεται ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο με την εκκαλουμένη παραβίασε το δεδικασμένο που απορρέει από την αμετάκλητη 3742/2022 προγενέστερη απόφαση του ίδιου δικαστηρίου, η οποία έκρινε ότι η ως άνω αλλοδαπή απόφαση του αλβανικού δικαστηρίου, με την οποία καθορίστηκε διατροφή για το ανήλικο τέκνο Ορέστη, δεν πληροί τις προϋποθέσεις αναγνώρισης στην ελληνική έννομη τάξη, γιατί δεν αποδείχθηκε ότι κατέστη αμετάκλητη ή τελεσίδικη ούτε ότι αναγνωρίστηκε το δεδικασμένο αυτής με απόφαση ελληνικού δικαστηρίου. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως μη νόμιμος γιατί το πρωτοβάθμιο δικαστήριο με την 3742/2022 προγενέστερη απόφασή του, που προσκομίζουν και επικαλούνται με τις προτάσεις τους οι διάδικοι, διαπίστωσε ότι, κατά το χρόνο που έκρινε, η εν λόγω απόφαση του αλβανικού δικαστηρίου δεν αποδείχθηκε ότι είχε καταστεί αμετάκλητη ή τελεσίδικη και ότι είχε αναγνωριστεί το δεδικασμένο αυτής με απόφαση ελληνικού δικαστηρίου, αυτή δε η κρίση του δεν εμποδίζει το ίδιο δικαστήριο με την εκκαλουμένη να διαπιστώσει, σε μεταγενέστερο χρόνο, ότι η εν λόγω αλλοδαπή απόφαση είχε καταστεί αμετάκλητη και είχε ισχύ δεδικασμένου, σύμφωνα με τους όρους της διμερούς συμφωνίας Ελλάδας – Αλβανίας (Ν. 2311/1995), έναντι των ελληνικών δικαστηρίων. Με τον τρίτο λόγο της έφεσης η εκκαλούσα ισχυρίζεται ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο αφενός μεν δεν εξέτασε αν πληρούνται οι όροι της διμερούς συμφωνίας Ελλάδας – Αλβανίας (Ν. 2311/1995) και αν είχε διεθνή δικαιοδοσία το αλβανικό δικαστήριο (αρ. 8 Ν. 3171/2003), ούτε αν η αλλοδαπή απόφαση ήταν τελεσίδικη, αφετέρου δε η εν λόγω απόφαση είναι αντίθετη στη δημόσια τάξη γιατί με αυτήν επιδικάστηκε ένα μηνιαίο ποσό διατροφής, το ίδιο μέχρι την ενηλικίωση του ανηλίκου, ενώ σύμφωνα με την ελληνική δημόσια τάξη ο καθορισμός της συνεισφοράς στη διατροφή του τέκνου δεν μπορεί να υπερβαίνει χρονικό διάστημα τριών ετών. Σε σχέση με το πρώτο σκέλος του λόγου, αυτός είναι αβάσιμος και απορριπτέος, γιατί όπως προκύπτει από την ανάγνωση της εκκαλουμένης, που προσκομίζουν και επικαλούνται με τις προτάσεις τους οι διάδικοι, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο διερεύνησε αναλυτικά τους όρους της ως άνω διμερούς συμφωνίας και τη διεθνή δικαιοδοσία του αλβανικού δικαστηρίου, χωρίς η εκκαλούσα να προβάλλει αιτίαση ότι κάποιος συγκεκριμένος όρος εκ της συμφωνίας ή της διεθνούς δικαιοδοσίας εν προκειμένω δεν πληρούται, πλην του δεύτερου σκέλους (αντίθεση στην ελληνική δημόσια τάξη). Σε σχέση με αυτό το δεύτερο σκέλος, σύμφωνα με τον ελληνικό νόμο δεν απαγορεύεται η αγωγή καθορισμού συνεισφοράς στη διατροφή ανηλίκου χωρίς να καθορίζεται συγκεκριμένο χρονικό διάστημα ή μέχρι την ενηλικίωση του τέκνου, αφού από καμία διάταξη του ουσιαστικού δικαίου και ειδικότερα των άρθρων που ρυθμίζουν τα της διατροφής από το νόμο (άρθρα 1485-1504) δεν καθορίζεται χρονικός περιορισμός τής από το δικαστήριο επιδικαζομένης διατροφής και συνεπώς ο ενάγων στην αγωγή του με την οποία ζητεί επιδίκαση διατροφής δεν υποχρεούται να ορίσει για ποιο χρονικό διάστημα ζητεί αυτή, αλλά έχει απλώς δικαίωμα να περιορίσει αυτή για το κατά την κρίση του διάστημα επιδιώκοντας προφανώς την μετά την παρέλευση τούτου άσκηση νέας αγωγής, προκειμένου βάσει νέων δεδομένων, να καθοριστεί το μέτρο της διατροφής. Ούτε η δικαστική απόφαση με την οποία καθορίζεται το ίδιο μηνιαίο ποσό διατροφής μέχρι την ενηλικίωση του ανηλίκου τέκνου αντιβαίνει την ελληνική δημόσια τάξη, αφού σε κάθε περίπτωση δύναται να μεταρρυθμιστεί η απόφαση που καθορίζει διατροφή, εφόσον μεταβληθούν οι όροι, με σχετική αγωγή μεταρρύθμισης (ΑΚ 1494). Με τον τέταρτο λόγο της έφεσης η εκκαλούσα ισχυρίζεται ότι μη νόμιμα το πρωτοβάθμιο δικαστήριο απέρριψε την αγωγή ως απαράδεκτη ως προς το ανήλικο τέκνο …….., επειδή αυτό γεννήθηκε μετά την αμετάκλητη λύση του γάμου των διαδίκων με την ως άνω απόφαση του αλβανικού δικαστηρίου, χωρίς να καλύπτεται από το τεκμήριο του άρθρου 1465 ΑΚ και χωρίς να έχει αναγνωριστεί η πατρότητά του από τον εφεσίβλητο, αφενός μεν γιατί η υποχρέωση διατροφής του ανηλίκου θεμελιώνεται ανεξάρτητα από τη δικαστική ή εκούσια αναγνώριση αυτού, αφετέρου δε επειδή η κρίση του αυτή παραβιάζει το δεδικασμένο που απορρέει από την 3742/2022 προγενέστερη απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου με την οποία, επί αγωγής για προγενέστερο χρονικό διάστημα διατροφής, έγινε δεκτό αμετάκλητα ότι ο εφεσίβλητος υπέχει υποχρέωση διατροφής για το ανήλικο τέκνο ………. ως πατέρας του γεννημένο σε γάμο, αφού δεν αποδείχθηκε το αμετάκλητο ή τελεσίδικο της απόφασης του αλβανικού δικαστηρίου περί λύσης του γάμου ούτε η αναγνώριση του δεδικασμένου αυτής με απόφαση ελληνικού δικαστηρίου. Σε σχέση με το πρώτο σκέλος του λόγου, αυτός είναι μη νόμιμος, γιατί σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 1486 και 1489 ΑΚ το ανήλικο τέκνο έχει δικαίωμα διατροφής από τους γονείς του και οι γονείς αντίστοιχη υποχρέωση, πράγμα που προϋποθέτει την ιδιότητα του γονέα εκ μέρους του υπόχρεου, που αποκτάται με το γάμο για τα τέκνα που γεννήθηκαν σ’ αυτόν ή με σύμφωνο συμβίωσης για τα τέκνα που γεννήθηκαν κατά τη διάρκειά του ή τη δικαστική ή εκούσια αναγνώριση αυτής της ιδιότητας. Σε σχέση με το δεύτερο σκέλος του λόγου αυτός πρέπει να απορριφθεί ως μη νόμιμος γιατί, όπως προαναφέρθηκε και στη σχετική σκέψη απόρριψης του δεύτερου λόγου έφεσης, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο με την 3742/2022 προγενέστερη απόφασή του διαπίστωσε ότι, κατά το χρόνο που έκρινε, η εν λόγω απόφαση του αλβανικού δικαστηρίου δεν αποδείχθηκε ότι είχε καταστεί αμετάκλητη ή τελεσίδικη και ότι είχε αναγνωριστεί το δεδικασμένο αυτής με απόφαση ελληνικού δικαστηρίου, αυτή δε η κρίση του δεν εμποδίζει το ίδιο δικαστήριο με την εκκαλουμένη να διαπιστώσει, σε μεταγενέστερο χρόνο, ότι η εν λόγω αλλοδαπή απόφαση περί λύσης του γάμου είχε καταστεί αμετάκλητη και είχε ισχύ δεδικασμένου, σύμφωνα με τους όρους της διμερούς συμφωνίας Ελλάδας – Αλβανίας (Ν. 2311/1995), έναντι των ελληνικών δικαστηρίων και, επομένως, γεννηθέντος του ανηλίκου μετά τη λύση αυτού, γεννήθηκε εκτός γάμου χωρίς να καταλαμβάνεται από το τεκμήριο του άρθρου 1465 ΑΚ και χωρίς να έχει αναγνωρισθεί η πατρότητα αυτής νόμιμα. Μετά από τα ανωτέρω και ελλείψει άλλου λόγου έφεσης προς εξέταση, πρέπει η έφεση να απορριφθεί και να συμψηφιστούν τα δικαστικά έξοδα αυτού του βαθμού λόγω δυσχερούς ερμηνείας των κανόνων δικαίου που εφαρμόστηκαν.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει κατ’ αντιμωλία των διαδίκων.
Απορρίπτει την έφεση.
Διατάσσει την επιστροφή του παραβόλου της έφεσης στην καταθέσασα.
Συμψηφίζει τα δικαστικά έξοδα αυτού του βαθμού δικαιοδοσίας μεταξύ των διαδίκων.
Κρίθηκε, αποφασίστηκε και δημοσιεύτηκε, με απόντες τους διαδίκους και τους πληρεξουσίους δικηγόρους, στον Πειραιά στις 26.3.2026
Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ