ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ
ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ 353/2026
ΤΟ ΤΡΙΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ
Αποτελούμενο από τους Δικαστές Θεώνη Μπούρη Πρόεδρο Εφετών, Αγγελική Καγιούλη Εφέτη, Λάζαρο Γιαπαλάκη Εφέτη-Εισηγητή και από τη Γραμματέα Σ.Φ
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις …………….. για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
TOY ΕΚΚΑΛΟΥΝΤΟΣ: ΤΟΥ Ελληνικού Δημοσίου, όπως νομίμως εκπροσωπείται από τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και εν προκειμένω από τον Προϊστάμενο της Δ.Ο.Υ. Νίκαιας και το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον δικαστικό πληρεξούσιο του Ν.Σ.Κ. Γεώργιο ΚΑΜΠΙΣΙΟΥΛΗ με Α.Μ. ….. με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ.2 ΚΠΟΛΔ.
ΤΗΣ ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΗΣ: ……………. η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ραχήλ Κρητικού του Δ.Σ.Π. με Α. ……. με δήλωση κατ’ άρθρο 242 ΚΠΟΛΔ.
Η εφεσίβλητη άσκησε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς την από 16-12-2011 με αριθμό κατάθεσης ……./2012 αγωγή, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ’ αριθμ. 6133/2013 απόφαση του ως άνω Δικαστηρίου, που δέχθηκε την αγωγή.
Την απόφαση αυτή προσέβαλε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου το εναγόμενο και ήδη εκκαλούν με την από 28-12-2015 και με αριθμό έκθεση κατάθεσης δικογράφου ……………./2025 έφεσή του, της οποίας δικάσιμος ορίσθηκε η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας απόφασης.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε κατά τη σειρά εγγραφής της στο οικείο πινάκιο, οι πληρεξούσιες δικηγόροι των διαδίκων κατέθεσαν εμπρόθεσμα τις προτάσεις τους και παραστάθηκαν στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ.
ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Νόμιμα φέρεται προς συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου η από 28-12-2015 με αριθμό έκθεσης κατάθεσης δικογράφου …………/2025 έφεση του εναγόμενου Ελληνικού Δημοσίου και ήδη εκκαλούντος κατά της ενάγουσας και ήδη εφεσίβλητης προς εξαφάνιση της με αριθμό 6133/2013 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά (τακτική διαδικασία) που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων και έκανε δεκτή ως βάσιμη κατ’ ουσίαν την από 16-11-2013 με αριθμό έκθεσης κατάθεσης δικογράφου ……/2012 αγωγή της ενάγουσας και νυν εφεσίβλητης κατά του εναγόμενου και νυν εκκαλούντος. Η ανωτέρω έφεση έχει ασκηθεί νόμιμα κατ’ άρθρο 495 παρ.1 ΚΠολΔ με κατάθεση του δικογράφου της στη γραμματεία του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου κι εμπρόθεσμα κατ’ άρθρο 518 παρ.2 ΚΠολΔ όπως αυτό ίσχυε προ της εισαγωγής του νόμου 4335/2015 (άρθρο ένατο αριθμ. 2 και 4 του ίδιου ν. 4335/2015) διότι η εκκαλούμενη απόφαση εκδόθηκε στις 27-11-2013, η δε έφεση κατατέθηκε στη γραμματεία του εκδόσαντος την εκκαλούμενη απόφαση Δικαστηρίου στις 30-12-2015 (βλ. την με αριθμό έκθεση κατάθεσης δικογράφου ένδικου μέσου ……./2015). Πρέπει, λοιπόν, η έφεση που αρμοδίως κατ’ άρθρο 19 του ΚΠολΔ εισάγεται για να δικασθεί από το παρόν Δικαστήριο, να γίνει τυπικά δεκτή και να εξετασθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της, κατά την ίδια ως άνω τακτική διαδικασία. Σημειώνεται ότι για το παραδεκτό του ως άνω ενδίκου μέσου, δεν απαιτείται η καταβολή του τασσόμενου από την παράγραφο 3 του άρθρου 495 ΚΠολΔ παράβολου, αφού το εκκαλούν Ελληνικό Δημόσιο απαλλάσσεται από την υποχρέωση καταβολής κάθε τέλους και παράβολου για την άσκηση ενδίκου μέσου σύμφωνα με το άρθρο 19 παρ.1 του Καν. Δ/τος της 26 Ιουνίου/10 Ιουλίου 1944 “Περί Κώδικος των νόμων περί δικών του Δημοσίου” (βλ. ΤρΕφΠειρ 50/2020 στο site του Εφετείου Πειραιά, efeteio-peir.gr).
Με την από 16-12-2011 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης δικογράφου ……/2012 αγωγή η ενάγουσα εκθέτει ότι στις 27-10-2005 απεβίωσε ο πατέρας της ……………, κάτοικος ….. Αττικής, χωρίς να αφήσει διαθήκη, καταλείποντας ως μοναδικούς εξ’ αδιαθέτου κληρονόμους του την ίδια και την σύζυγο του από δεύτερο γάμο ……………. Ότι αυτή θέλοντας να αποποιηθεί την καταληφθείσα σε αυτήν κληρονομιά του πατρός της κατέθεσε σχετική δήλωση στον αρμόδιο γραμματέα του Πρωτοδικείου Πειραιώς. Ότι λόγω έλλειψης νομικών γνώσεων προχώρησε στην αποποίηση της επαχθείσας σε αυτήν κληρονομιάς με την με αριθμό ……./27/4/2006 δήλωση όχι εντός τετράμηνου από τον θάνατο του όπως ορίζει ο νόμος, αλλά μετά από έξι μήνες, με συνέπεια αυτή να μην επιφέρει τις εκ του νόμου οριζόμενες συνέπειες και να θεωρείται ότι έχει λάβει εκ μέρους της πλασματική αποδοχή κληρονομίας για αυτό και η Δ.Ο.Υ. Νίκαιας θεωρώντας την εξ’ αδιαθέτου κληρονόμο, καταλόγισε εις βάρος της ληξιπρόθεσμη οφειλή του πατρός της ύψους 551.748,83 ευρώ αποστέλλοντας στις 31-10-2011 σχετική επιστολή την οποία έλαβε στις αρχές Νοεμβρίου 2011. Για τον λόγο αυτό ζητεί στρέφοντας την αγωγή της κατά της Δ.Ο.Υ. Νίκαιας και κατά του Ελληνικού Δημοσίου, ως δανειστών της κληρονομιάς, να ακυρωθεί η πλασματική αποδοχή κληρονομίας του αποβιώσαντος πατρός της λόγω ουσιώδους πλάνης περί το δίκαιο που οφειλόταν στην άγνοια της περί των προθεσμιών αποποίησης που συνεχίστηκε μέχρι την γνώση του χρέους της καταλειφθείσης πατρικής κληρονομιάς (αρχές Νοεμβρίου 2011), να αναγνωριστεί ότι η υπ’ αριθμ.. ……./27/4/2006 δήλωση αποποίησης κληρονομίας του ανωτέρω αποβιώσαντος πατρός της είναι έγκυρη και ισχυρή, άλλως να αναγνωριστεί ότι η με αρθμ …/12/1/2012 δήλωση αποποίησης κληρονομιάς του πατρός της, την οποία πραγματοποίησε στο Πρωτοδικείο Πειραιά εντός του τετράμηνου από την γνώση της επαγωγής της κληρονομιάς του πατρός της με την λήψη της προαναφερθείσης επιστολής της Δ.Ο.Υ. Νίκαιας, είναι έγκυρη και μάλιστα παράγει αποτελέσματα αναδρομικά από τον θανάτου του στις 27-10-2005, να αναγνωριστεί ότι ουδέν οφείλει στο Ελληνικό Δημόσιο και να καταδικαστούν οι εναγόμενοι στην δικαστική του δαπάνη. Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο εκδικάζοντας την ένδικη αγωγή κατά την τακτική διαδικασία αντιμωλία των διαδίκων αφού την έκρινε ορισμένη και εν μέρει νόμιμη την έκανε δεκτή ως κατ’ ουσίαν βάσιμη ως προς το δεύτερο εναγόμενο, ενώ την απέρριψε ως προς την πρώτη εναγόμενη. Κατά της απόφασης αυτής, με την υπ’ αριθμ. Εκθ. Καταθ. ……./2025 έφεση του, παραπονείται το δεύτερο εναγόμενο και ήδη εκκαλούν για τους περιεχόμενους στην ανωτέρω έφεση του λόγους, οι οποίοι ανάγονται σε εσφαλμένη ερμηνεία του νόμου και ζητεί την εξαφάνιση της εκκαλουμένης απόφασης, έτσι ώστε να απορριφθεί η με αριθμό έκθεσης κατάθεσης δικογράφου ………/2012 αγωγή.
Κατά τη διάταξη του άρθρου 1857 παρ. 1 και 2 ΑΚ, η αποδοχή ή η αποποίηση της κληρονομίας είναι αμετάκλητη, ενώ η αποδοχή ή η αποποίηση που οφείλεται σε πλάνη ή απάτη ή απειλή κρίνεται σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες. Δεν αποκλείεται, όμως, παρά το ότι η διάταξη του άρθρου 1857 παρ. 1 ΑΚ καθιερώνει το αμετάκλητο της αποδοχής ή της αποποίησης ως μονομερούς δικαιοπραξίας, με προφανή σκοπό τη δημιουργία βεβαιότητας ως προς το πρόσωπο του κληρονόμου, η αποδοχή και η αποποίηση να είναι συνέπεια πλάνης που δεν αναφέρεται στο λόγο της επαγωγής, ή που είναι αποτέλεσμα απάτης ή απειλής. Στις περιπτώσεις αυτές, η διάταξη του άρθρου 1857 παρ. 2 ΑΚ προβλέπει τη δυνατότητα ακύρωσης της αποδοχής ή αποποίησης, σύμφωνα με τις γενικές διατάξεις για τις ακυρώσιμες δικαιοπραξίες (άρθρ. 140 επ., 147 επ., 150 επ. ΑΚ), που εφαρμόζονται ενόσω δεν τροποποιούνται από τις ιδιαίτερες ρυθμίσεις των διατάξεων του άρθρου 1857 παρ. 2 – 4 ΑΚ. Έτσι, εφόσον πρόκειται για δήλωση από πλάνη, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 140, 141 και 142 ΑΚ, αν κατά την κατάρτιση της δικαιοπραξίας, η δήλωση δεν συμφωνεί από ουσιώδη πλάνη με τη βούληση του δηλούντος, αυτός έχει το δικαίωμα να ζητήσει την ακύρωση της δικαιοπραξίας και η σχετική αγωγή είναι δυνατόν να στραφεί κατά του δανειστή της κληρονομίας (ΑΠ 842/2022, ΑΠ 1041/2022, ΑΠ 827/2017). Η πλάνη είναι ουσιώδης, όταν αναφέρεται σε σημείο ή ιδιότητα του προσώπου ή του πράγματος τέτοιας σπουδαιότητας για την όλη δικαιοπραξία ώστε, αν ο πλανηθείς γνώριζε την πραγματική κατάσταση, δεν θα επιχειρούσε τη δικαιοπραξία (ΑΠ 217/2023, ΑΠ 842/2022). [4] Από τις διατάξεις των άρθρων 157 και 1857 παρ. 2 του ΑΚ προκύπτει ότι η αγωγή, για την ακύρωση της αποδοχής της κληρονομίας, που οφείλεται σε εξακολουθητική πλάνη παραγράφεται μετά εξάμηνο, το οποίο αρχίζει αφότου παρήλθε η κατάσταση αυτή, από την άρση δηλαδή της πλάνης, και διακόπτεται αυτή με την άσκηση της αγωγής, σύμφωνα με τον γενικό κανόνα του άρθρου 261 εδ. α` του ΑΚ (ΑΠ 1496/2023, ΑΠ 572/2016, ΑΠ 10412015). Η προθεσμία αποποίησης της κληρονομίας είναι αποσβεστική προθεσμία, το δικαίωμα ακύρωσης της αποδοχής είναι διαπλαστικό, και η, από το άρθρο 1857 παρ. 2 εδ. β ΑΚ, εξάμηνη προθεσμία, παρά το γράμμα της δεν συνιστά παραγραφή αλλά αποσβεστική προθεσμία. [5] Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι η αποδοχή της κληρονομίας που συνάγεται από την παραμέληση της προθεσμίας αποποίησης, μπορεί να προσβληθεί από τον κληρονόμο λόγω πλάνης όταν η, με τον τρόπο αυτό, συναγόμενη, κατά πλάσμα του νόμου, αποδοχή, δεν συμφωνεί με τη βούλησή του από ουσιώδη πλάνη, δηλαδή από άγνοια ή εσφαλμένη γνώση της κατάστασης που διαμόρφωσε τη βούλησή του, αν αυτή αναφέρεται σε σημείο τόσο σπουδαίο για την αποδοχή της κληρονομίας, ώστε, αν ο κληρονόμος γνώριζε την αληθινή κατάσταση, ως προς το σημείο αυτό, δεν θα άφηνε να παρέλθει άπρακτη η προθεσμία αποποίησης. Η εσφαλμένη γνώση ή άγνοια, που δημιουργεί τη, μεταξύ βούλησης και δήλωσης, διάσταση, η οποία, όταν είναι ουσιώδης, θεμελιώνει δικαίωμα προσβολής της δήλωσης λόγω πλάνης, μπορεί να οφείλεται και σε άγνοια ή εσφαλμένη γνώση των προαναφερόμενων νομικών διατάξεων για την αποδοχή της κληρονομιάς (Ολ ΑΠ 858/1990), υπάρχει δε πλάνη περί το δίκαιο της αποδοχής της κληρονομίας και όταν ο κληρονόμος τελεί σε άγνοια που ανάγεται: α) στο σύστημα της κτήσης της κληρονομίας κατά τον ΑΚ που επέρχεται, αμέσως, μετά το θάνατο του κληρονομουμένου, οπότε η προθεσμία του άρθρου 1847 ΑΚ δεν αρχίζει, γιατί η άγνοια αποκλείει τη γνώση της επαγωγής της κληρονομιάς και β) σε άγνοια μόνο της ύπαρξης της προθεσμίας του άρθρου 1847 ΑΚ προς αποποίηση ή της κατά το άρθρο 1850 ΑΚ νομικής σημασίας της παρόδου της προθεσμίας αυτής άπρακτης (ΑΠ 1497/2023, ΑΠ 217/2023, ΑΠ 842/2022).
Από την επανεκτίμηση της ένορκης κατάθεσης της μάρτυρος απόδειξης που εξετάστηκε νόμιμα ενώπιον του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και όλα τα επικαλούμενα και προσκομιζόμενα έγγραφα αποδεικνύονται τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Ο πατέρας της ενάγουσας ………, κάτοικος …….. Αττικής, απεβίωσε στην Νίκαια στις 27-10-2005, χωρίς να αφήσει διαθήκη, κατέλιπε δε ως εξ’ αδιαθέτου κληρονόμους την ενάγουσα θυγατέρα του και την σύζυγο του από δεύτερο γάμο ……………, βουλγαρικής υπηκοότητας. Η ενάγουσα είναι απόφοιτος γυμνασίου, διατηρεί περίπτερο στο Κερατσίνι-Αττικής και στερείται νομικών γνώσεων. Στις 27-4-2006 αυτή υπέβαλε την με αριθμό ……../27-4-2006 δήλωση αποποίησης κληρονομίας του πατέρα της, διότι αυτή αγνοούσε την τασσόμενη από τον νόμο τετράμηνη προθεσμία αποποίησης κληρονομίας και τις συνέπειες της άπρακτης παρέλευσης της. Η παραπάνω πλάνη της είναι τόσο ουσιώδης, καθώς αναφέρεται σε σημείο τόσο σπουδαίο για την αποδοχή της κληρονομίας, ώστε, αν αυτή γνώριζε την αληθινή κατάσταση ως προς το σημείο αυτό, δεν θα άφηνε να παρέλθει άπρακτη η σχετική προθεσμία, ενόψει του ότι δεν προέβη σε καμία πράξη που να δείχνει την θέληση της να συμμετέχει στην συγκεκριμένη κληρονομιά, ούτε άλλωστε το Ελληνικό Δημόσιο ισχυρίζεται ότι αυτή προέβη σε πράξεις ή παραλείψεις που φανέρωναν την βούληση της να αναμειχθεί στην κληρονομιά και μάλιστα σε χρόνο πέραν του τετραμήνου από την υποβολή της αποποίησης. Επιπρόσθετα, το υπέρογκο χρέος του πατέρα της, συνολικού ύψους 554.385,34 ευρώ, σε συνδυασμό με το αμετάκλητο της πλασματικής αποδοχής, χρέος το οποίο πρέπει να καταβληθεί από τους νόμιμους κληρονόμους του θανόντος, κατά τον λόγο της κληρονομικής μερίδας καθενός, σε συνδυασμό με την κακή οικονομική κατάσταση της ενάγουσας, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, συνηγορούν στο ότι, αν αυτή γνώριζε την τετράμηνη προθεσμία αποποίησης και κυρίως του εκπροθέσμου αυτής, θα μεριμνούσε άμεσα για την εμπρόθεσμη υποβολή δήλωσης αποποίησης κληρονομίας του πατέρα της, προκειμένου να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της. Αυτό το συμπέρασμα δεν αναιρείται, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται το εκκαλούν, από την επαγγελματική δραστηριότητα της ενάγουσας (εκμετάλλευση περιπτέρου), αφού η άσκηση της εν λόγω δραστηριότητας δεν απαιτεί κάποια νομική κατάρτιση, η δε ύπαρξη καθημερινής συναλλακτικής επαφής δεν αποδεικνύει χωρίς αμφιβολία ότι παρείχε σε αυτήν την δυνατότητα γνώσης της νόμιμης προθεσμίας αποποίησης και κυρίως της νομικής σημασίας της παρέλευσης της. Και τούτο, διότι αυτή πίστευε ότι η προθεσμία προς αποποίηση της κληρονομίας είναι απρόθεσμη, όπως επίσης πίστευε ότι η άπρακτη παρέλευση της προθεσμίας δεν θα είχε ως αποτέλεσμα να θεωρείται ότι η κληρονομιά του πατέρα της έχει γίνει αποδεκτή από αυτήν. Η ανωτέρω πλάνη της διήρκησε μέχρι τον χρόνο της κοινοποίησης προς αυτήν της με α/α ……./31/10/2011 ατομικής ειδοποίησης χρεών και δη τον Νοέμβριο του 2011, με την οποία έλαβε θετική άνευ αμφιβολιών γνώση αναφορικά με την νόμιμη προθεσμία αποποίησης και των συνεπειών της παρέλευσης αυτής. Ενόψει των ανωτέρω, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η από ……./27/4/2006 δήλωση αποποίησης κληρονομίας, που υποβλήθηκε από την εφεσίβλητη πριν από τη γνώση της κλήσης της στην κληρονομία, που συνέβη τον Νοέμβριο του 2011, είναι έγκυρη εξαιτίας της ουσιώδους πλάνης που συνέτρεχε στο πρόσωπο της κατά το προηγούμενο του Νοεμβρίου 2011 χρονικό διάστημα, ενώ η κατά τα προαναφερόμενα πλασματική αποδοχή κληρονομίας εκ μέρους της καθίσταται ακυρώσιμη κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 1857 ΑΚ σε συνδυασμό με τα άρθρα 140 και 141 του Αστικού Κώδικα, λόγω της ανωτέρω ουσιώδους πλάνης της ίδιας, κυρίως ως προς την νομική σημασία της άπρακτης παρέλευσης της τετράμηνης προθεσμίας προς αποποίηση. Περαιτέρω, η ενάγουσα αμέσως μόλις έλαβε γνώση των συνεπειών του νόμου, δηλαδή εντός εξαμήνου από τότε που ήρθη η άγνοια της (το Νοέμβριο του 2011), άσκησε στις 25-1-2011 την ένδικη αγωγή ακύρωσης της πλασματικής αποδοχής κληρονομίας. Συνεπώς, η προβληθείσα από το εναγόμενο ένσταση παραγραφής του ένδικου δικαιώματος της ενάγουσας κρίνεται απορριπτέα, δεκτής γενομένης ως κατ’ ουσίαν βάσιμης της αντένστασης διακοπής παραγραφής της ενάγουσας. Στο αυτό συμπέρασμα και δη του ότι η με αριθμό ………/27/4/2006 δήλωση αποποίησης κληρονομίας που υποβλήθηκε από την εφεσίβλητη πολύ πριν τη γνώση της κλήσης της στην κληρονομία τον Νοέμβριο του 2011, είναι έγκυρη, εξαιτίας της ουσιώδης πλάνης της κατά το προηγούμενο του Νοεμβρίου 2011 χρονικό διάστημα, κατέληξε και η με αριθμό Α 874/2020 απόφαση του Η΄ Τμήματος του Τριμελούς Διοικητικού Εφετείου Πειραιά, η οποία επικύρωσε την με αριθμό Α 1111/2015 απόφαση του 2 ου Τμήματος του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιά. Σύμφωνα με την ανωτέρω απόφαση ακυρώθηκε η με αριθμό …./16/3/2012 έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Αθηνών . ………, με την οποία επιβλήθηκε κατάσχεση σε ακίνητο της ανακόπτουσας, που βρίσκεται στην Νίκαια Αττικής στην οδό ……………, ως κληρονόμου για την διασφάλιση χρέους του πατρός της, ποσού 554.385,34 ευρώ. Επομένως, πρέπει να απορριφθούν οι ανωτέρω λόγοι της ένδικης έφεσης ως ουσίαν αβάσιμοι. Συνεπώς, με βάση τα ανωτέρω, το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που δέχτηκε την αγωγή, ορθά εφάρμοσε το νόμο και εκτίμησε τις αποδείξεις, τα δε, αντιθέτως υποστηριζόμενα από το εκκαλούν με τους σχετικούς λόγους της έφεσής του, πρέπει να απορριφθούν ως ουσιαστικά αβάσιμα, όπως και η κρινόμενη έφεση στο σύνολό της. Τα δικαστικά έξοδα αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας πρέπει να συμψηφιστούν στο σύνολό τους μεταξύ των διαδίκων, λόγω της δυσχερούς ερμηνείας των κανόνων που εφαρμόστηκαν(άρθρο 179 και 183 του ΚΠολΔ)
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΓΟΥΣ
ΔΙΚΑΖΕΙ κατ` αντιμωλίαν των διαδίκων.
ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά και
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ κατ` ουσίαν την με αριθμό …………/2025 έφεση κατά της με αριθμό 6133/2013 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά.
ΣΥΜΨΗΦΙΖΕΙ στο σύνολό τους τα δικαστικά έξοδα των διαδίκων αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας.
Κρίθηκε, αποφασίσθηκε στον Πειραιά την 7/5/2026 και δημοσιεύθηκε στις 14/5/2026 σε έκτακτη και δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του Δικαστηρίου αυτού με απόντες τους διαδίκους, την πληρεξούσια δικηγόρο της εφεσίβλητης και τον δικαστικό πληρεξούσιο ΝΣΚ του εφεσιβλήτου.
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ