ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Αριθμός 375/2026
ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
3° Τμήμα
Αποτελούμενο από τη Δικαστή Χριστίνα Λίμουρα Εφέτη, η οποία ορίστηκε από την Πρόεδρο του Τριμελούς Συμβουλίου Διεύθυνσης του Εφετείου Πειραιά και από τη Γραμματέα Ε.Δ.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις ………. για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του εκκαλούντος: …………., ο οποίος παραστάθηκε δια του πληρεξούσιου δικηγόρου Βασιλείου Κοντογιάννη, με δήλωση άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.
Του εφεσίβλητου: ………. ο οποίος παραστάθηκε δια του πληρεξούσιου δικηγόρου Νικόλαου Καραντώνη, με δήλωση άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.
Ο εκκαλών άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά την με γενικό αριθμό καταθ. …./2018 αγωγή, επί της οποίας εκδόθηκε η με αριθμό 416/2021 οριστική απόφαση. Την απόφαση αυτή προσέβαλε ενώπιον αυτού του Δικαστηρίου ο εκκαλών με την με αριθμ. εκθ. καταθ. ……/2021 έφεση, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ’ αριθμ. 247/2022 απόφαση, η οποία κατόπιν της από 24.2.2023 αιτήσεως αναιρέσεως
αναιρέθηκε και παραπέμφθηκε προς περαιτέρω συζήτηση στο παρόν δικαστήριο. Με την με γενικό αριθμ. καταθ. …../2025 κλήση του εκκαλούντος φέρεται προς συζήτηση η προκειμένη υπόθεση για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων, αφού ανέπτυξαν τους ισχυρισμούς τους με τις έγγραφες προτάσεις τους ζήτησαν να γίνουν αυτοί δεκτοί.
ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΜΟ
Με την υπό κρίση αγωγή του ο ενάγων ισχυρίζεται ότι προσλήφθηκε από τον εναγόμενο προκειμένου να εργαστεί ως οδηγός στην ατομική του επιχείρηση και ότι ενώ παρείχε προσηκόντως τις υπηρεσίες του ο εναγόμενος του οφείλει επιδόματα εορτών και αδείας και αμοιβή για υπερωριακή απασχόληση κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα στην αγωγή. Ζητεί περαιτέρω να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να του καταβάλει το συνολικό ποσό των 40.852,80 ευρώ για τις ανωτέρω αιτίες.
Με την με αριθμό 247/2022 απόφαση αυτού του δικαστηρίου απορρίφθηκε η έφεση του εκκαλούντος κατά της 416/2021 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή του ως ουσιαστικά αβάσιμη και ακολούθως εκδόθηκε η υπ’ αριθμ. 949/2024 απόφαση του Αρείου Πάγου, που αναίρεσε την προσβαλλόμενη απόφαση.
Η υπό κρίση έφεση του εκκαλούντος ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 495, 518 παρ. 1 ΚΠολΔ). Επομένως, εφόσον φέρεται παραδεκτά προς συζήτηση ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου (άρθρο 511 ΚΠολΔ), πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή η έφεση και να ερευνηθεί περαιτέρω μέσα στα όρια που καθορίζονται με αυτήν, κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών για το παραδεκτό και βάσιμο των προβαλλομένων λόγων της (άρθρα 522, 533 σε συνδ. με 591 παρ. 1 ΚΠολΔ).
Από την εκτίμηση των ενόρκων καταθέσεων των μαρτύρων, ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, τις ένορκες βεβαιώσεις μαρτύρων των διαδίκων, που ελήφθησαν κατόπιν νομίμου κλητεύσεως του αντιδίκου και από όλα τα έγγραφα, τα οποία επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι είτε για να ληφθούν υπόψη ως αποδεικτικά στοιχεία, είτε ως δικαστικά τεκμήρια, τους εν γένει ισχυρισμούς των διαδίκων που περιέχονται στις προτάσεις τους ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου και παραδεκτά επαναφέρονται ενώπιον του παρόντος, αποδεικνύονται τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Ο ενάγων προσλήφθηκε από τον εναγόμενο ο οποίος διατηρεί ατομική επιχείρηση χερσαίων μεταφορών την 1.9.2016 με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου προκειμένου να εργαστεί ως οδηγός έναντι μικτών μηνιαίων αποδοχών ποσού 973 ευρώ. Περαιτέρω ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι από το έτος 2012 μέχρι και τον προαναφερόμενο χρόνο εργαζόταν στον εναγόμενο δεν αποδείχθηκε βάσιμος καθόσον κατά το ανωτέρω χρονικό διάστημα ο ενάγων είχε προσληφθεί και εργαζόταν στις εταιρείες «………» και «………..», όπως προκύπτει από τις προσκομιζόμενες από τον εναγόμενο καρτέλες του ασφαλισμένου στο ΙΚΑ ενάγοντος οι οποίες χορηγήθηκαν στον εναγόμενο κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας γεγονός που αποδεικνύει ότι ουδεμία εργασιακή σχέση υφίσταται μεταξύ των διαδίκων το επίδικο διάστημα. Επομένως η υπό κρίση αγωγή πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη.
Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγοντας και η εκκαλουμένη απόφαση ορθά εφάρμοσε το νόμο και εκτίμησε τις αποδείξεις και ως εκ τούτου θα πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι οι σχετικοί λόγοι της έφεσης του εκκαλούντος με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα. Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση έφεση στο σύνολό της ως ουσιαστικά αβάσιμη και να καταδικαστεί ο εκκαλών, λόγω της ήττας του, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του εφεσίβλητου (άρθρο 176 ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει αντιμωλία των διαδίκων την υπό κρίση έφεση.
Δέχεται τυπικά και απορρίπτει ουσιαστικά την έφεση.
Καταδικάζει τον εκκαλούντα στη δικαστική δαπάνη του εφεσίβλητου, την οποία ορίζει στο ποσό των εξακοσίων (600) ευρώ.
Κρίθηκε, αποφασίστηκε και δημοσιεύτηκε στον Πειραιά σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 25.5.2026 χωρίς να παρίστανται οι διάδικοι και οι πληρεξούσιοι δικηγόροι τους.
Η ΔΙΚΑΣΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ