ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Αριθμός απόφασης 636/2026
TO ΤΡΙΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
4ο τμήμα
Αποτελούμενο από τους Δικαστές Θεώνη Μπούρη, Πρόεδρο Εφετών, Ηλία Σταυρόπουλο, Εφέτη, Κωνσταντίνα Παπαντωνίου, Εφέτη –Εισηγήτρια και από τη Γραμματέα Σ.Φ.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του την ……, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ :
ΤΩΝ ΚΑΛΟΥΣΩΝ- ΕΚΚΑΛΟΥΣΩΝ: 1) ………………….. και 2) ………………, οι οποίες εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Αικατερίνη Σταμένη, μέλος της Δικηγορικής Εταιρείας «Γιαννατσής και Συνεργάτες Δικηγορική Εταιρεία», με δήλωση (άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ) και
ΤΟΥ ΚΑΘΟΥ Η ΚΛΗΣΗ- ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΟΥ: ……………… οποίος εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Βασιλείου.
Ο ενάγων-εφεσίβλητος άσκησε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς την από 26.3.2021 (ΓΑΚ/ΕΑΚ …………../2021) αγωγή του, επί της οποίας εκδόθηκε η με αριθμό 1585/2023 οριστική απόφαση του ως άνω Δικαστηρίου, το οποίο δικάζοντας αντιμωλία των διαδίκων κατά την τακτική διαδικασία, έκανε δεκτή την αγωγή. Την απόφαση αυτή προσέβαλαν ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου οι εκκαλούσες με την από 29.6.2023 (ΓΑΚ/ΕΑΚ/………/2023) έφεσή τους, η οποία προσδιορίστηκε να συζητηθεί κατά την δικάσιμο της 16.5.2024, οπότε η συζήτησή της αναβλήθηκε για την δικάσιμο της 3.4.2025 κατά την οποία ματαιώθηκε. Με την από 5.5.2025 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης ΓΑΚ/ΕΑΚ/…………./2025 κλήση τους οι εκκαλούσες επανέφεραν προς συζήτηση την υπόθεση κατά τη δικάσιμο που στην αρχή της παρούσας αναφέρεται. Η υπόθεση εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το οικείο πινάκιο με αριθμό 1 και συζητήθηκε.
Ο πληρεξούσιος δικηγόρος του εφεσίβλητου αφού έλαβε τον λόγο από την Πρόεδρο, αναφέρθηκε στις έγγραφες προτάσεις που κατέθεσε, ενώ η πληρεξούσια δικηγόρος των εκκαλουσών ανέπτυξε τους ισχυρισμούς της, με τις προτάσεις που προκατέθεσε.
ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΚΑΙ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Με την από 5.5.2025 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης ΓΑΚ/ΕΑΚ/………../2025 κλήση επανεισάγεται για συζήτηση ενώπιον αυτού του Δικαστηρίου η από 29.6.2023 (ΓΑΚ/ΕΑΚ/…………./2023) έφεση, προς εξαφάνιση της με αριθμό 1583/2023 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά (τακτική διαδικασία) που δικάζοντας αντιμωλία των διαδίκων, έκανε δεκτή την από 26.3.2021 (ΓΑΚ/ΕΑΚ …………/2021) αγωγή. Η ως άνω έφεση ασκήθηκε παραδεκτά, νομότυπα [άρθρα 495 παρ. 1,511,513 παρ 1β, 514, 517, 520 παρ.1 ΚΠολΔ] και εμπρόθεσμα, εντός της κατ’ άρθρο 518 παρ.1 ΚΠολΔ προθεσμίας, καθώς αντίγραφο της εκκαλουμένης απόφασης επιδόθηκε στις εκκαλούσες την 2.6.2023, όπως προκύπτει από την επισημείωση της Δικαστικής Επιμελήτριας ………… στο επιδοθέν αντίγραφο της απόφασης και η κρινόμενη έφεση ασκήθηκε με την κατάθεσή της στη Γραμματεία του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, την 30.6.2023 λαμβάνοντας αριθμό έκθεσης κατάθεσης στη Γραμματεία του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς ΓΑΚ/ΕΑΚ/…………/2023. Επιπλέον οι εκκαλούσες, κατέβαλαν κατά την άσκηση της κρινόμενης έφεσης το με κωδικό …………… ηλεκτρονικό παράβολο δημοσίου κατ άρθρο 495 παρ 3 Κ.Πολ.Δ, σε συνδυασμό με την από 28.6.2023 βεβαίωση πληρωμής του. Πρέπει ακολούθως, η ως άνω έφεση να δικαστεί κατά την ίδια διαδικασία, (άρθρο 592 παρ.3 ΚΠολΔ), ως πρωτοδίκως από το παρόν αρμόδιο κατ’ άρθρο 19 περ.α’ ΚΠολΔ Δικαστήριο.
Με την από 26.3.2021 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης (ΓΑΚ/ΕΑΚ/………../2021) αγωγή του, ο ενάγων ισχυρίστηκε ότι την 8.10.2018 απεβίωσε ο πατέρας του ……….., κάτοικος εν ζωή ………… Ότι ο αποβιώσας δυνάμει της από 11.11.2010 ιδιόγραφης διαθήκης του που δημοσιεύθηκε με το με αριθμό ……./27.3.2019 πρακτικό του Ειρηνοδικείου Πειραιά, εγκατέστησε μοναδικές κληρονόμους σε όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία του τις εναγόμενες μητέρα και αδελφή του ενάγοντος, αποκληρώνοντας τον τελευταίο. Ότι ειδικότερα, με την παραπάνω διαθήκη ο διαθέτης αποκλήρωσε ρητά τον ενάγοντα τόσο λόγω της επιδειχθείσας εκ μέρους του αχαριστίας και προσβλητικής συμπεριφοράς προς το πρόσωπο του διαθέτη και της μητέρας του, όσο και λόγω της άκρως επιπόλαιης και επιζήμιας για τον ενάγοντα διαχείρισης των περιουσιακών και εν γένει των βιοτικών του ζητημάτων, παραθέτοντας στο κείμενο της διαθήκης του, προς διευκρίνιση των επικαλούμενων λόγων αποκλήρωσης του υιού του, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά στοιχειοθέτησής τους. Ότι τόσο οι λόγοι όσο και τα περιστατικά τα οποία επικαλείται ο διαθέτης στην ιδιόγραφη διαθήκη του δεν υπάγονται σε κανέναν από τους λόγους, για τους οποίους συγχωρείται από το νόμο ο αποκλεισμός κατιόντος από τη νόμιμη μοίρα του και επομένως, η αποκλήρωσή του είναι άκυρη. Με βάση το ιστορικό αυτό και κατ’ εκτίμηση του αιτητικού της αγωγής από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, ο ενάγων, επικαλούμενος έννομο συμφέρον ως αναγκαίος κληρονόμος του κληρονομουμένου, ζήτησε: α) να αναγνωρισθεί η ακυρότητα της αποκληρωτικής διάταξης της επίδικης διαθήκης, β) να αναγνωρισθεί το κληρονομικό του δικαίωμα στην κληρονομία του παραπάνω αποβιώσαντος πατέρα του κατά το ποσοστό της νόμιμης μοίρας του, κατά το οποίο η επίδικη διαθήκη είναι άκυρη, και συγκεκριμένα σε ποσοστό 3/16 εξ αδιαιρέτου στο σύνολο της κληρονομιαίας (κινητής και ακίνητης) περιουσίας και, τέλος, γ) να καταδικασθούν οι εναγόμενες στη δικαστική του δαπάνη. Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιώς, δίκασε την αγωγή κατά την τακτική διαδικασία, αντιμωλία των διαδίκων, και εξέδωσε την με αριθμό 1585/2023 οριστική απόφασή του, με την οποία αφού απέρριψε ως απαράδεκτο ελλείψει προδικασίας το υπό στοιχείο β αίτημα, δέχθηκε το υπό στοιχείο α αίτημα ως ουσία βάσιμο, αναγνώρισε ως άκυρη και ανίσχυρη την αποκλήρωση του ενάγοντος και τον περιορισμό του από το δικαίωμά του στη νόμιμη μοίρα της κληρονομίας του πατέρα του ……………, καταδικάζοντας τις εναγόμενες στην καταβολή μέρους της δικαστικής του δαπάνης ποσού τετρακοσίων ευρώ. Οι εναγόμενες και ήδη εκκαλούσες με την ως άνω έφεσή τους, ζητούν την εξαφάνιση της εκκαλουμένης για λόγους που ανάγονται στην εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου και δη της διάταξης του άρθρου 1840 ΑΚ από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο και την πλημμελή εκτίμηση των αποδείξεων, και την απόρριψη της αγωγής. Ζητούν ακόμα να καταδικαστεί ο εφεσίβλητος στην καταβολή της δικαστικής τους δαπάνης και για τους δυο βαθμούς δικαιοδοσίας.
Στο άρθρο 5 παρ. 1 του ισχύοντος Συντάγματος ορίζεται ότι “Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη”. Επίσης η ιδιοκτησία προστατεύεται από τη συνταγματική διάταξη του άρθρου 17, ενώ το άρθρο 21 του Συντάγματος αφορά στην προστασία της οικογένειας. Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 1825, 1839 και 1843 ΑΚ σαφώς προκύπτει, ότι ο δικαιούμενος νόμιμη μοίρα τη λαμβάνει και εναντίον της θέλησης του διαθέτη, αλλά ο τελευταίος, με διάταξη τελευταίας βουλήσεως, μπορεί να στερήσει το δικαιούχο της νόμιμης μοίρας του και μόνο για ορισμένους λόγους, οι οποίοι περιοριστικώς αναφέρονται στο νόμο (αποκλήρωση υπό στενή έννοια) και οι οποίοι πρέπει να υπάρχουν κατά το χρόνο που συντάσσεται η διαθήκη. Ειδικότερα ο διαθέτης μπορεί να αποκληρώσει τον κατιόντα του για τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 1840 ΑΚ, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται (με αριθμό 3) και η περίπτωση που ο κατιών έγινε ένοχος κακουργήματος ή σοβαρού πλημμελήματος με πρόθεση, κατά του διαθέτη ή του συζύγου του. Δεν απαιτείται μεν και καταδίκη από το ποινικό δικαστήριο, αλλά το δικαστήριο που εξετάζει το λόγο της αποκλήρωσης, τον οποίο οφείλει να αποδείξει εκείνος που την επικαλείται, πρέπει να εξετάσει παρεμπιπτόντως την ύπαρξη των στοιχείων κακουργήματος ή πλημμελήματος. Με βάση την κρατούσα εκάστοτε ηθική και κοινωνική αντίληψη και τις συνθήκες κάθε περίπτωσης κρίνεται πότε το πλημμέλημα είναι “σοβαρό”, το ζήτημα δε αν τα επικαλούμενα και δεκτά γενόμενα γεγονότα φέρουν ή μη χαρακτήρα “σοβαρού” πλημμελήματος, είναι νομικό (Α.Π 248/2023, ΑΠ 22/2019, ΑΠ 5/2019, ΑΠ 1406/2012, ΑΠ 146/2009). Στην έννοια του σοβαρού πλημμελήματος από πρόθεση ικανό να θεμελιώσει τον πιο πάνω λόγο αποκλήρωσης εντάσσεται, μεταξύ άλλων, η σκαιά ύβρις, η χειροδικία, η απειλή χειροδικίας κατά του διαθέτη ή του συζύγου του. (ΑΠ 5/2019, ΑΠ 732/2016, ΑΠ 1406/2012). Μεταξύ δε των περιοριστικά προβλεπόμενων από τις διατάξεις του άρθρου 1840 ΑΚ λόγων αποκλήρωσης κατιόντος του διαθέτη περιλαμβάνεται και η περίπτωση με αριθμό 5 κατά την οποία ο κατιών ζει άτιμο ή ανήθικο βίο, παρά τη θέληση του διαθέτη. Ως άτιμος ή ανήθικος βίος νοείται η διαρκώς άτιμη, ή ανήθικη διαγωγή του κατιόντος εξαιτίας της οποίας προσάπτεται, κατά τις κρατούσες κοινωνικές και ηθικές αντιλήψεις ατιμωτικό όνειδος στην οικογενειακή τάξη και αξιοπρέπεια, όπως πχ η παρατεταμένη συζυγική απιστία του κατιόντος, η εγκληματική διαβίωσή του, η συμμετοχή του σε σπείρα κακοποιών, ή άσκηση ατιμωτικού επαγγέλματος (τοκογλυφία, πορνεία), η κατ’ εξακολούθηση τέλεση πράξεων ατιμωτικού χαρακτήρα, όπως εγκλήματα κατά των ηθών κλπ. Αντίθετα η τυχόν εκδηλωθείσα προς το διαθέτη αδιαφορία, αχαριστία και απομάκρυνση, δεν προσάπτει στην οικογενειακή του τάξη ή την αξιοπρέπεια, κατά τις κοινώς καθιερωμένες αντιλήψεις, ατιμωτική προσβολή, ώστε, να μην συντρέχει περίπτωση άτιμου ή ανήθικου βίου. (ΕφΠειρ. 695/2014, ΑΠ 1411/98 ΤΝΠ Νομος ). Εξάλλου, για να είναι έγκυρη η αποκλήρωση με την στενή έννοια, πρέπει να συντρέχουν σωρευτικά οι εξής προϋποθέσεις: α) να γίνει με διάταξη τελευταίας βούλησης (διαθήκη), β) να υπάρχει βούληση του διαθέτη να στερήσει τον κατιόντα του από τη νόμιμη μοίρα του, η οποία μπορεί να έχει διατυπωθεί ρητά (με τον όρο “αποκληρώνω” ή άλλη παρεμφερή έκφραση, όπως π. χ. “στερώ από τη νόμιμη μοίρα”) ενδέχεται, όμως, και να προκύπτει ερμηνευτικά από το περιεχόμενο της διαθήκης, γ) να συντρέχει λόγος από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 1840 ΑΚ, των οποίων αποκλείεται η διεύρυνση ή η αναλογική εφαρμογή και σε άλλες περιπτώσεις αποδοκιμαστέας συμπεριφοράς του κατιόντος προς το διαθέτη και την οικογένεια του, δ) να αναφέρεται ο λόγος αποκλήρωσης στη διαθήκη, έτσι ώστε να υπάρχει η δυνατότητα δικαστικού ελέγχου, ως προς το ποιον από τους προβλεπόμενους λόγους αποκλήρωσης εννοεί ο διαθέτης, ε) να υφίσταται ο λόγος αποκλήρωσης κατά το χρόνο σύνταξης της διαθήκης, χωρίς να είναι απαραίτητο να εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι το θάνατο του διαθέτη και στ) να μην έχει δοθεί συγγνώμη εκ μέρους του τελευταίου. Όσον αφορά δε την αναφορά του λόγου της αποκλήρωσης στη διαθήκη, γίνεται δεκτό ότι η σχετική μνεία μπορεί να γίνει είτε με τη χρησιμοποίηση των λεκτικών εκφράσεων του νόμου ή και με τη χρησιμοποίηση λεκτικών όρων ταυτόσημων κατά την έννοια προς τους όρους του νόμου, το οποίο συμβαίνει, όταν οι όροι που χρησιμοποιούνται στη διαθήκη έχουν σαφώς καθορισμένη και κοινώς ή ευρέως παραδεδεγμένη σημασία, ταυτιζόμενη προς εκείνη των όρων του νόμου, είτε και με την επίκληση στη διαθήκη ορισμένων πραγματικών περιστατικών, που μπορούν να υπαχθούν ανενδοίαστα σε κάποια από τις νόμιμες περιπτώσεις αποκλήρωσης (ΑΠ 1420/1981 ΕΕΝ 1982.822, Εφ.Αθ. 1223/2024 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Αν δεν συντρέχουν οι προαναφερόμενες προϋποθέσεις, όπως συμβαίνει, όταν η αποκλήρωση έγινε χωρίς νόμιμο λόγο ή όταν ο λόγος της αποκλήρωσης που αναφέρεται στη διαθήκη δεν είναι αληθινός ή έγινε για λόγο, για τον οποίο έχει δοθεί συγγνώμη, η αποκλήρωση είναι άκυρη και ισχύει ως αποκλεισμός του μεριδούχου από την εξ αδιαθέτου διαδοχή. Κατά συνέπεια, ο αποκληρωθείς λαμβάνει τη νόμιμη μοίρα του, που είναι το ήμισυ της εξ αδιαθέτου μερίδας του, αλλά όχι πλέον αυτής, διότι κατά το επιπλέον διατηρούνται σε ισχύ οι διατάξεις της διαθήκης, εφόσον δεν γίνεται επίκληση και δεν αποδεικνύεται νόμιμος λόγος ακυρότητας ή ακυρώσιμου της διαθήκης (ΑΠ 5/2019, ΑΠ 1349/2005 Εφ.Αθ 1223/2024). Από τις παραπάνω διατάξεις συνάγεται ότι η ελευθερία τελευταίας βούλησης ή ελευθερία διάθεσης ή ελευθερία του διατιθέναι, ήτοι η εξουσία του ατόμου να καθορίζει κατά την απόλυτη κρίση του την τύχη της κληρονομιάς του, αποτελεί ατομικό δικαίωμα του διαθέτη που εκφράζει την αυτονομία της ιδιωτικής βούλησης στο κληρονομικό δίκαιο. Η ελευθερία του διαθέτη περιλαμβάνει την ελευθερία επιλογής κληρονόμων, την ελευθερία διανομής (δηλαδή το ποσοστό του κάθε κληρονόμου) και την ελευθερία καθορισμού του προορισμού της κληρονομιάς. Το κληρονομικό δικαίωμα προστατεύεται από το Σύνταγμα σε όση έκταση προστατεύονται η ιδιοκτησία (άρθρο 17 παρ. 1) και η οικογένεια (άρθρο 21 παρ. 1). Σύμφωνα δε με το πνεύμα της έννομης τάξης που διαπνέει το Σύνταγμα το κληρονομικό δικαίωμα είναι ουσιώδες συστατικό της ιδιοκτησίας. Ο θεσμός της διαθήκης ως τρόπος άσκησης της ελευθερίας τελευταίας βούλησης υπάγεται στην συνταγματική προστασία του δικαιώματος ιδιοκτησίας του διαθέτη δεν είναι όμως απεριόριστη, αλλά περιορίζεται από τα συνταγματικά δικαιώματα των κληρονόμων που εφαρμόζονται εντός της κληρονομικής σχέσης. Έτσι ο θεσμός των αναγκαίων κληρονόμων αποτελεί στο χώρο του κληρονομικού δικαίου τη νομοθετική προστασία της οικογένειας που εγγυάται το Σύνταγμα με το ως άνω άρθρο 21 παρ. 1 αυτού. Άλλωστε και στη θεωρία του αστικού δικαίου γίνεται κοινά αποδεκτό ότι η τελευταία βούληση υπόκειται στους περιορισμούς των χρηστών ηθών, της καλής πίστης και της απαγόρευσης κατάχρησης δικαιώματος. (ΑΠ 601/2024 ΤΝΠ Νομος).Σε περίπτωση αποκλήρωσης, ο αποκληρωθείς μπορεί να ασκήσει αναγνωριστική αγωγή για την αναγνώριση της αβασιμότητας – αναλήθειας και ανυπαρξίας των αναφερομένων στη διαθήκη λόγων αποκλήρωσης και επομένως ακυρότητας της αποκλήρωσής του από τη νόμιμη μοίρα λόγω μη συνδρομής των παραπάνω επικληθέντων λόγων, με σκοπό την αναγνώριση περαιτέρω του κληρονομικού του δικαιώματος της νόμιμης μοίρας (ΑΠ 5/2019 ό.π., ΑΠ 1708/2018 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 766/2004 ΕλλΔνη 46.454, Εφ.Αθ. 1223/2024 ό.π.). Αίτημα, επομένως, της αγωγής η οποία ερείδεται στο άρθρο 1840 ΑΚ είναι η αναγνώριση της ακυρότητας της αποκλήρωσης, εφόσον δε αναγνωρισθεί τελεσιδίκως η ακυρότητα αυτή, ο μεριδούχος λαμβάνει αυτοδικαίως το ποσοστό της νόμιμης μοίρας του επί της κληρονομίας του διαθέτη ή το ελλείπον και όχι την εξ αδιαθέτου μερίδα του, αφού σκοπός του διαθέτη με την αποκλήρωση είναι να στερήσει στο νόμιμο μεριδούχο το ποσοστό της νόμιμης μοίρας του (Ολ.ΑΠ. 935/1975, ΑΠ 5/2019 ό.π.). Ο επικαλούμενος δε την αποκλήρωση υποχρεούται να αποδείξει τον λόγο αυτής, ώστε σε περίπτωση έγερσης αναγνωριστικής αγωγής με βάση την ανυπαρξία ή την αναλήθεια του λόγου της αποκλήρωσης, ο εναγόμενος, δηλαδή εκείνος που ωφελείται από τη διαθήκη που περιέχει τη διάταξη για την αποκλήρωση, οφείλει να αποδείξει την ύπαρξη ή την αλήθεια του λόγου της αποκλήρωσης (ΑΠ 1281/1993 ΕλλΔνη 36.124, Εφ.Αθ. 1223/2024 ό.π.). (Eφ.Πειρ. 45/2025 ΑΠ 1349/2005 ό.π., ΑΠ 122/1998 ΕλλΔνη 39. 575, ΑΠ 1178/1997 ΕΕΝ 1999.167, Εφ.Αθ. 1223/2024 ό.π., Εφ.Αθ. 4000/2008 ο.π., Εφ.Αθ. 5632/2007 ό.π.).
Από την επανεκτίμηση όλων ανεξαιρέτως των εγγράφων που νομίμως επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, από τα οποία άλλα έχουν πλήρη αποδεικτική δύναμη και άλλα εκτιμώνται ως δικαστικά τεκμήρια, κατά το άρθρο 395 ΚΠολΔ, μερικά από τα οποία (έγγραφα) μνημονεύονται παρακάτω, χωρίς όμως να παραλείπεται κανένα κατά την ουσιαστική εκτίμηση της διαφοράς, τις με αριθμούς …/20-10-2021 και …./20-10-2021 ένορκες βεβαιώσεις, ενώπιον της Ειρηνοδίκη Πειραιά ………. η πρώτη και του συμβολαιογράφου Ύδρας . ….. η δεύτερη, που λήφθηκαν επιμελεία του εφεσίβλητου, μετά από νόμιμη και εμπρόθεσμη κλήτευση των εκκαλουσών, όπως προκύπτει από τις με αριθμούς …………/14-10-2021 και ……../14-10-2021 εκθέσεις επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας της περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών, με έδρα το Πρωτοδικείο Αθηνών, ….., αντίστοιχα, τις με αριθμούς …/20-10-2021, …./21-10-2021 και …../21-10-2021 ένορκες βεβαιώσεις των ………….. ενώπιον του συμβολαιογράφου Ύδρας ………… η πρώτη και της συμβολαιογράφου Καλλιθέας …………. οι δεύτερη και τρίτη εξ αυτών που λήφθηκαν επιμελεία των εκκαλουσών μετά από νόμιμη και εμπρόθεσμη κλήτευση του εφεσίβλητου, όπως προκύπτει από την με αριθμό ……./15-10-2021 έκθεση επίδοσης του Δικαστικού Επιμελητή της περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών, ………….., τις με αριθμούς …./8-11-2021 και ……/8-11-2021 ένορκες βεβαιώσεις των …………. και ………….. αντίστοιχα, ενώπιον της Ειρηνοδίκη Σαλαμίνας ………. η πρώτη εξ αυτών και της συμβολαιογράφου Ύδρας …………… η δεύτερη εξ αυτών, οι οποίες λήφθηκαν επιμελεία του εφεσίβλητου και προσκομίστηκαν ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου με την προσθήκη των προτάσεών του, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 237 παρ. 2 και 421-422 του ΚΠολΔ, μόνο προς αντίκρουση ισχυρισμών, που διατυπώθηκαν με τις νομίμως κατατεθείσες στο ίδιο ως άνω Δικαστήριο, έγγραφες προτάσεις των εκκαλουσών, σε συνδυασμό με τα διδάγματα της κοινής πείρας που λαμβάνονται υπόψη αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο και χωρίς απόδειξη (άρθρο 336 παρ. 4 ΚΠολΔ), ενώ σημειώνεται ότι όπως προκύπτει από την με αριθμό …………/27.3.2026 έκθεση επίδοσης που συνέταξε ο Δικαστικός Επιμελητής στο Εφετείο Αθηνών ……….., οι εκκαλούσας γνωστοποίησαν στον εφεσίβλητο την εξέταση του μάρτυρα ………. την 1.4.2026 ενώπιον του Συμβολαιογράφου Υδρας ………., η οποία εν τέλει δεν πραγματοποιήθηκε λόγω ασθένειας του μάρτυρα, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Την 8-10-2018 απεβίωσε στην …… ο ……… ……….., κάτοικος εν ζωή ….., καταλείποντας μοναδικούς πλησιέστερους συγγενείς του τη σύζυγό του-πρώτη εκκαλουσα και τα δύο τέκνα του, ήτοι τον εφεσίβλητο και την δεύτερη εκκαλούσα, όπως προκύπτει από το με αριθμό πρωτοκόλλου ……/23-10-2018 πιστοποιητικό πλησιεστέρων συγγενών του δήμου …… Δυνάμει του υπ΄ αριθμ. ……/27-3-2019 πρακτικού του Ειρηνοδικείου Πειραιά, δημοσιεύθηκε η από 11-11-2010 ιδιόγραφη διαθήκη του ανωτέρω αποβιώσαντος, της οποίας το περιεχόμενο είναι το κάτωθι: «Σήμερα την 11η Νοεμβρίου 2010 ο υπογραφόμενος ……………… συνταξιούχος πλοίαρχος Εμπορικού Ναυτικού ευρισκόμενος εις άριστη διανοητική κατάσταση και έχοντας πλήρη επίγνωση της οικογενειακής μου κατάστασης, πνευματική διαύγεια και νηφαλιότητα, επιθυμώντας να διακανωνίσω τα μετά τον θάνατόν μου, συνέταξα την παρούσα ιδιόγραφη διαθήκη μου εγκαθιστώ ως αποκλειστικούς και μοναδικούς κληρονόμους, εφ’ όλης της κινητής και ακινήτου περιουσίας μου που θα ευρεθεί μετά τον θάνατό μου την σύζυγό μου ……. και την κόρη μου ….. με τις εξής διακρίσεις. Ειδικότερα την σύζυγό μου …. εγκαθιστώ επικαρπώτρια εφ’ όλων των ακινήτων μου, που θα ευρεθούν μετά τον θάνατό μου, την δε θυγατέρα μου ….. καθιστώ ψιλή κυρία των ακινήτων αυτών. Μετά τον θάνατο της συζύγου μου …., η θυγατέρα μου …… (…..) ορίζω να εγκατασταθή στην πλήρη κυριότητα αυτών, εάν και εφόσον τ’ ακίνητα (αυτά) δεν έχουν εκποιηθεί μέχρι τότε δια κοινής συμφωνίας αυτών. Τα χρήματα ορίζω να περιέλθουν κατά πλήρη κυριότητα στην σύζυγό μου …….. και να τα διαθέσει όπως επιθυμεί. Ως προς τον υιό μου ..…… επιθυμώ να αποκλεισθεί πλήρως πάσης κινητής και ακινήτου περιουσίας μου και να μη λάβη τίποτα περισότερο από όσα σήμερα έμεσα ή άμεσα του έχω παρέσχει και του έχω δωρήσει εμφανώς ή αφανώς. Προς τούτο δηλώνω ρητώς και απεριφράστως ότι δια της παρούσης τελευταίας βουλήσεώς μου τον αποκληρώνω λόγω της έναντι εμού αλλά και έναντι της μητέρας του επιδειχθείσας εκ μέρους του ασυγχώρητης αχαριστίας και προσβλητικής και υποτιμητικής συμπεριφοράς του, αφετέρου δε λόγω της άκρως επιπόλαιης και επιζήμιας δι’ αυτόν τον ίδιον διαχειρήσεως περιουσιακών και εν γένει των βιοτικών του ζητημάτων, η οποία τα τελευταία έτη έχει φθασει σε βαθμό πραγματικής ασωτίας. Σημειώνω ενδεικτικά λίγα και μόνο περιστατικά που δικαιολογούν την απόφασή μου της αποκληρώσεώς του. Ειδικότερα ενώ υποβλήθηκα για την ανατροφή του και τις σπουδές του σε κόπους και θυσίες στα πέλαγα όλου του κόσμου και ενώ του παρείχα επί έτη πρόσθετες οικονομικές ενισχύσεις μέχρι το έτος 2000 που παντρεύτηκε διέμενε στο διαμέρισμα μου στον Πειραιά και εγώ πλήρωνα όλες τις δαπάνες της ανωτέρω οικίας (ΔΕΗ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΕΥΔΠ κλπ) αν και ο τόπος μόνιμης κατοικίας ήτο η …. από το έτος 1990 και κατ’ ουσία του δώρησα το ήμισυ της οικίας μου στην …… την οποία με δικά μου αποκλειστικά έξοδα είχα ανακατασκευάσει και επιπλώσει, ο υιός μου αυτός ουδέποτε αισθάνθηκε υποχρέωση για τις δωρεές αυτές αλλά υπέδειξε αχαριστία και αγνωμοσύνη. Μετά το γάμο του, του είχα παραχωρήσει τη χρήση του διαμερίσματος που έχω στην οδό …………. και ενώ το παρέλαβε σε άριστη κατάσταση και το χρησιμοποίησε για 11 περίπου έτη αυτός το εγκατέλειψε σε οικτρή κατάσταση, στερώντας μου χρηματικά έσοδα που θα είχα από την ενοικίαση του ακινήτου. Σημαντικό δείγμα της επιπόλαιας συμπεριφοράς του είναι η εξωφρενική παράλογη παραίτησή του από την τράπεζα Ευρώμπανκ (EUROBΑΝΚ) στην οποία εργαζόταν με την ταυτόχρονη επίσης ακατανόητη διάλυση του γάμου του. Εξαφανίστηκε δε και εάν του τηλεφωνούσαμε τόσο εγώ όσο και η μητέρα του κάθε μέρα αρνιόταν να απαντήση στις κλήσεις μας, για μια εβδομάδα, εγώ και η γυναίκα μου δεν ξέραμε αν ήταν ζωντανός ή νεκρός, υποβάλαμε μηνυτήρια αναφορά στην Αστυνομία ενώ η σύζυγός μου είχε δηλώσει εξαφάνιση, και είχαμε ισχυρό σοκ εγώ και η γυναίκα μου, βυθισμένοι στην άγνοια, απόριψη και απογοήτευση. Μετά από διάστημα μιας εβδομάδος έδωσε σημεία ζωής, επικοινώνησε μαζί μας και από τότε εγκαταστάθηκε τόσο στην οικία στην ………… όσο και στην οικία μου στον Πειραιά. Με τις άκρως επιπόλαιες καταστροφικές ενέργειες του αποστέρησε από τον εαυτό του τον βασικό πόρο ζωής του, στην συνέχεια όμως αδιαφόρησε τελείως να βρει εργασία. Εγκαταστάθη και διέμενε τόσο στο σπίτι μου στην ………….., όσο και στο διαμέρισμα που έχω στον Πειραιά όπου εγώ και η γυναίκα μου πληρώναμε εξ ολοκλήρου τα λειτουργικά έξοδα (κοινόχρηστα, ΔΕΗ, νερό ΟΤΕ κλπ) των ανωτέρω οικιών ,όπου και αδρανούσε να βρει εργασία περιφερόμενος ασκόπως και συτιζόμενος από εμένα και την μητέρα του, επιβαρύνοντας έτσι ολόκληρη την οικογένεια μας. Θα αναφέρω χαρακτηριστικά τα παρακάτω παραδείγματα της αχαριστίας του. Το έτος 1993 έπεσε και έσπασε το πόδι η μητέρα της συζύγου μου. Το χρονικό αυτό διάστημα εγώ βρισκόμουν στο εξωτερικό ο γιός μού αδιαφόρισε παντελώς και ουδεμία ψυχολογική υποστήριξη και βοήθια έδειξε τόσο στη μητέρα του όσο και στην κόρη μου και αδελφή του. Η σύζυγός μου περνούσε όλη την ημέρα στο νοσοκομείο μαζί με την κόρη μου, η οποία επήγαινε εκεί μετά το τέλος της εργασίας της, και αργά το βράδυ γύριζαν σε ένα άδειο σπίτι. Ουδέποτε τους υποστήριξε κρατόντας παρέα στη γιαγιά στο Νοσοκομείο, ουδέποτε επισκέφθηκε τον τάφο της γιαγιάς του, που τον λάτρευε πέραν της ημέρας της κηδείας, ακόμα και την ημέρα της εκταφής ήταν μόνο η γυναίκα μου και η κόρη μου. Το 2010 έκανα εγχείρηση καταράκτη αν και ο γιός μου προθυμοποιήθηκε να έρθη στον Πειραιά μαζί με την μητέρα του για να μου συμπαρασταθούν στην εγχείρηση (η κόρη μου έμεινε στην …… κατόπιν δικής μου εντολής δια την φύλαξιν της οικίας αφενός και αφ’ ετέρου δια την φροντίδα των κατοικίδιων ζώων) όχι μόνο δεν παρέστει αλλά μόλις ξύπνησε το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να πάει βόλτα με την φιλενάδα του και ούτε ενδιαφέρθηκε να τηλεφωνήση για να ρωτίση πως πήγε η εγχείρηση και γύρισε στο σπίτι αργά το απόγευμα. Η κόρη μου αν και ήταν στην ….. Είχαι διαρκεί τηλεφωνική επικοινωνία μαζί μου και με την γυναίκα μου από τις 6 το πρωί. Το χρονικό αυτό διάστημα που έμεινα στον Πειραιά με την σύζυγό μου έδειξε πλήρη αδιαφορία για μας το οδυνηρότερο είναι ότι παρά την βοήθεια που του παρέσχω αυτός ασκόπως δαπανά τα χρήματά του σε ταξείδια αναψυχής, και στην διασκέδασή του, χωρίς να κόμη καμία προσπάθεια να βρει δουλειά. Θεωρώ δε βέβαιο ότι κατά τον ίδιο τρόπο σπαταλά και χρήματα προερχόμενα από τον σφετερισμό χρυσών λιρών της πρώην συζύγου του, γεγονός ατιμοτικό δι’ αυτόν. Όλα τα χρόνια της ζωής μου αν και γαλούχησα τα παιδιά μου με αρχές και τούς παρείχα όλες τις ευκαιρίες και δυνατότητες για να μορφωθούν και να γίνουν άξια μέλη της κοινωνίας μας, ο γιός μου ουδέποτε εκμεταλεύτικε τις ευκαιρίες αυτές και το μόνο που υπέδειξε ήταν η αδιαφορία και εχθρική συμπεριφορά τόσο προς εμένα όσο και προς τη μητέρα του. Αντιθέτως η κόρη μου ανεγνώρισε και εκτίμησε όλες τις θυσίες που έχουμε κάνει εγώ και η σύζυγός μου, αναγνώρισε και εκτίμησε όλες τις θυσίες που έχουμε εγώ και η σύζυγός μου, όταν είμαστε άρρωστοι φρόντιζε για την περίθαλψη και την διατροφή μας και πάντοτε είναι στο πλευρό μας συμπαραστέκεται και μας βοηθάει σε οτιδήποτε μας συμβαίνει. Γενικά από πληθώρα ανάλογων περιστατικών και κυρίως από την μέχρι σήμερα στάση του έχω πεισθεί ότι ο υιός μου πέραν από την εχθρότητα απέναντι σε μένα και την μητέρα του διακατέχεται από πλήρη αδιαφορία, αχαριστία και αγνωμοσύνη για τους κόπους και τις θυσίες μου στις οποίες υποβλήθηκα για να συντηρήσω την μικρή αλλά αναγκαία για την οικογένειά μου ακίνητη περιουσία μου και αποβλέπει την εκποίησή της για να συνεχίσει την άφρονα διαβίωσή του. Προς επιβεβαίωση των ισχυρισμών μου απαιτώ όπως προσκομίσει επικυρωμένα αντίγραφα των φορολογικών δηλώσεων μέχρι την ημέρα του θανάτου μου ώστε ν’ αποδειχθεί και επίσημα ότι από τις 15 Δεκεμβρίου 2009 που παραιτήθηκε από την εργασία του στην τράπεζα EUROBANK δεν έχει εργασθεί παρά μόνο 75 περίπου ημέρες στο κηροπλαστείο «………..». Επίσης επιθυμώ να προσκομίσει αντίγραφο του ποινικού του μητρώου. Περιοριζόμενος στα ολίγα ενδεικτικά που εξέθεσα επαναλαμβάνω τη βούλησή μου αποκληρώσεως του επί της μετά τον θάνατό μου πάσης φύσεως περιουσίας μου. – Ο ΔΙΑΘΕΤΗΣ (υπογραφή)». Όπως ορθά έκρινε το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την εκκαλουμένη απόφαση, με την ανωτέρω διαθήκη του, ο διαθέτης προέβη στην αποκλήρωση -με τη στενή έννοια- του εφεσίβλητου υιού του από το κληρονομικό του δικαίωμα, δηλαδή θέλησε να αποκλείσει τον ως άνω μεριδούχο από τη νόμιμη μοίρα του, πλην όμως, οι λόγοι αποκλήρωσης που επικαλέστηκε στο κείμενο της διαθήκης του, ήτοι αφενός η αχαριστία και αγνωμοσύνη που ο εφεσίβλητος-μεριδούχος φέρεται να επέδειξε τόσα χρόνια προς τον διαθέτη και προς τη σύζυγο και μητέρα του (εκκαλούσα), αφετέρου η άκρως επιπόλαιη και επιζήμια για τον ίδιο τον εφεσίβλητο διαχείριση στην οποία φέρεται να προέβαινε αυτός αναφορικά με τα περιουσιακά, αλλά και τα προσωπικά του ζητήματα, αλλά και τα αναφερόμενα στη διαθήκη περιστατικά, τα οποία παραθέτει ενδεικτικά ο διαθέτης προκειμένου να περιγράψει καλύτερα και να διευκρινίσει περαιτέρω σε τι ακριβώς ο ίδιος αναφέρεται όταν επικαλείται τους ανωτέρω δύο λόγους αποκλήρωσης του εφεσίβλητου από την αναλογούσα σε αυτόν νόμιμη μοίρα επί της κληρονομιαίας περιουσίας του, δεν περιλαμβάνονται στις περιπτώσεις που αναφέρονται περιοριστικά στο άρθρο 1840 ΑΚ, ως προς τις οποίες και μόνο συγχωρείται αποκλήρωση υπέρ του ανιόντος. Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου της έφεσής τους οι εκκαλούσες εκθέτουν ότι ο εφεσίβλητος έχει διαπράξει τα αδικήματα της κλοπής σε βάρος του διαθέτη και της πρώτης εκκαλούσας και το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμισης σε βάρος του διαθέτη και επομένως η εκκαλουμένη απόφαση εσφαλμένα εκτίμησε τις αποδείξεις και εσφαλμένα εφάρμοσε την διάταξη του άρθρου 1840 αρ. 3 Α.Κ., απορρίπτοντας τον σχετικό ισχυρισμό. Ο λόγος αυτός της κρινόμενης έφεσης, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στην μείζονα σκέψη της παρούσας, επειδή στην επίδικη διαθήκη, το περιεχόμενο της οποίας ανωτέρω παρατέθηκε δεν γίνεται αναφορά στα συγκεκριμένα αδικήματα, ούτε περιγράφονται πραγματικά περιστατικά που να στοιχειοθετούν την αντικειμενική υπόσταση των αδικημάτων αυτών. Ειδικότερα, ο ισχυρισμός των εκκαλούσων ότι η φράση της διαθήκης «να μη λάβη τίποτα περισότερο από όσα σήμερα έμεσα ή άμεσα του έχω παρέσχει και του έχω δωρήσει εμφανώς ή αφανώς» αναφέρεται σε υπεξαίρεση –κλοπή χρημάτων από την πατρική οικία τυγχάνει απορριπτέος ως αβάσιμος, αφού ο διαθέτης αναφέρεται σε ίδιες παροχές και δωρεές, ήτοι οικειοθελείς χαριστικές πράξεις και όχι σε πράξεις αφαίρεσης προερχόμενες από τον εφεσίβλητο, αντίθετες στην βούληση ή εν αγνοία του διαθέτη. Ο δε ισχυρισμός περί διάπραξης του αδικήματος της συκοφαντικής δυσφήμισης, του διαθέτη από τον εφεσίβλητο, συνιστάμενης στην ψευδή παρουσίαση του διαθέτη από τον τελευταίο, ως πάσχοντος από γεροντική άνοια, βασίζεται σε μηνύματα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας μεταξύ τους, ετών 2015 και 2017, ήτοι μεταγενέστερα της επίδικης διαθήκης, στην οποία όπως προαναφέρθηκε ουδεμία αναφορά περί συκοφαντικής δυσφήμισης περιλαμβάνεται.
Με το δεύτερο σκέλος του ίδιου, πρώτου, λόγου έφεσης, οι εκκαλούσες παραπονούνται επειδή η εκκαλουμένη εσφαλμένα δεν εφάρμοσε την διάταξη του άρθρου 1840 αρ.5 ΑΚ., μη δεχόμενη ότι είναι έγκυρη η αποκλήρωση του εφεσίβλητου, λόγω του άτιμου και ανήθικου βίου του. Συγκεκριμένα, όπως αναλυτικώς εκτίθεται στη μείζονα σκέψη του δικανικού συλλογισμού, η αχαριστία και η αγνωμοσύνη του μεριδούχου προς τον διαθέτη πατέρα του, και η ψυχική απομάκρυνσή του από τους γονείς του, την οποία -εν προκειμένω- επικαλείται ο διαθέτης στην διαθήκη του φέροντας ως παράδειγμα τα έξοδα και τις δαπάνες στις οποίες υποβλήθηκε από κοινού με τη σύζυγό του και μητέρα του εφεσίβλητου προκειμένου να τον εφοδιάσουν με γνώσεις, ικανότητες και δεξιότητες, οι οποίες θα του εξασφάλιζαν τις πλέον ευοίωνες προοπτικές για το προσωπικό και επαγγελματικό του μέλλον και τις οποίες ο ίδιος δεν κατόρθωσε να εκμεταλλευθεί, απογοητεύοντας τους γονείς του, προς το πρόσωπο των οποίων -επιπλέον- δεν επέδειξε τη συνέπεια, το ουσιαστικό ενδιαφέρον και την αγάπη που οι ίδιοι ανέμεναν, δεδομένης της προσφοράς τους προς αυτόν, δεν θεμελιώνουν την κατά νόμο έννοια του άτιμου και ανήθικου βίου. Ούτε όμως και η, κατά τον διαθέτη, επιπόλαιη και επιζήμια για τον ίδιο τον εφεσίβλητο διαχείριση αφενός της εργασιακής του ζωής, με την παραίτησή του από την τράπεζα Eurobank, και την ολιγωρία του στην εύρεση νέας εργασίας, και αφετέρου της προσωπικής του ζωής, ήτοι της λύσης του γάμου του, δεν εμπίπτουν, στην έννοια της ασωτίας, ούτε στην περίπτωση του άρθρου 1840 αρ.5 ΑΚ, αφού δεν είναι ικανές να επιφέρουν σύμφωνα με τις κρατούσες αντιλήψεις ατιμωτική ντροπή στην οικογένεια του ανιόντος-διαθέτη, κατά τα εκτιθέμενα στην μείζονα σκέψη της παρούσας. Τέλος, η αναφορά στην διαθήκη ότι ο εφεσίβλητος σπαταλά χρήματα σε ταξίδια αναψυχής και στην διασκέδασή του, χωρίς να κάνει κάποια προσπάθεια να βρει δουλειά, και ότι με τον ίδιο τρόπο σπαταλά και χρήματα προερχόμενα από την σφετερισμό χρυσών λιρών της πρώην συζύγου του, γεγονός που ο διαθέτης εκλαμβάνει ως ατιμωτικό για τον εφεσίβλητο, δεν αποδείχθηκε. Ειδικότερα τα ταξίδια σχετίζονται με την επαγγελματική ενασχόληση του εφεσίβλητου με την φωτογραφία, με την οποία ασχολήθηκε πιο εντατικά μετά το έτος 2009 οπότε και παραιτήθηκε από την τράπεζα Eurobank, μέχρι τουλάχιστον και το έτος 2021, αφετέρου η ισχυριζόμενη από τον διαθέτη άρνηση του εφεσίβλητου για άμεση εξεύρεση εργασίας μετά την παραίτησή του, δεν αποδείχθηκε ότι συνιστά μια εξακολουθητική συμπεριφορά του τελευταίου, προκειμένου να διαβιώνει σε βάρος του διαθέτη και των λοιπών μελών της οικογένειάς του, αφού όπως προαναφέρθηκε ο εφεσίβλητος ξεκινώντας με την επαγγελματική του ενασχόληση με τη φωτογραφία, εν συνεχεία συμμετείχε στην ηλεκτρονική εφημερίδα ………………, είναι δε μέλος της Ενωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, οργανώνει και μετέχει σε ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας, εργασίες που διαφέρουν μεν από την καθημερινή μισθωτή εργασία, αλλά ουδόλως σχετίζονται με άσωτο βίο. Σε ό,τι αφορά τον σφετερισμό χρυσών λιρών του πεθερού του, σύμφωνα με όσα αναφέρουν οι μάρτυρες των εκκαλουσών, αυτές είχαν δοθεί ως δώρο γάμου από τον πεθερό του, τις οποίες κράτησε μετά το διαζύγιο, επιλογή με την οποία φέρεται να διαφωνεί ο διαθέτης, αλλά δεν καθιστά άτιμο τον βίο του εφεσίβλητου, με δεδομένο μάλιστα ότι δεν αποδείχθηκε, ούτε οι εκκαλούσες επικαλέστηκαν αντιδικία του ως προς το θέμα αυτό με την πρώην σύζυγο και τον πεθερό του. Σημειώνεται ακόμα ότι τουλάχιστον μέχρι την 25 Σεπτεμβρίου 2012, ήτοι μετά τον χρόνο σύνταξης της επίδικης διαθήκης, ο εφεσίβλητος δεν είχε σπαταλήσει τις λίρες αυτές, 128 χρυσές λίρες Αγγλίας, οι οποίες κατά την ημερομηνία αυτή του παραδόθηκαν από την πρώτη εκκαλούσα, στην οποία τις είχε παραδώσει προς φύλαξη, σύμφωνα με την από 25.9.2012 απόδειξη παραλαβής που υπογράφεται από τον εφεσίβλητο και την πρώτη εκκαλούσα. Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω, η εκκαλουμένη απόφαση ορθά εφάρμοσε το νόμο και εκτίμησε προσηκόντως τις αποδείξεις, απορριπτομένου και του περί του αντιθέτου δεύτερου λόγου έφεσης, κρίνοντας ότι η αποκλήρωση του εφεσίβλητου από το δικαίωμα της νόμιμης μοίρας του είναι άκυρη και ανίσχυρη, αφού έγινε χωρίς νόμιμο λόγο, με αιτιολογίες που συμπληρώνονται από αυτές της παρούσας απόφασης. Πρέπει επομένως, απορριπτομένων των ως άνω λόγων έφεσης και μη υπάρχοντος έτερου λόγου έφεσης προς διερεύνηση, να απορριφθεί η κρινόμενη έφεση στο σύνολό της, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος κατά την άσκηση της αγωγής παραβόλου στο Δημόσιο ταμείο και να καταδικαστούν οι εκκαλούσες στην καταβολή της δικαστικής δαπάνης του εφεσίβλητου, για τον παρόντα βαθμό δικαιοδοσίας, λόγω της απόρριψης του ένδικου μέσου που άσκησαν (άρθρο 183 ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΔΙΚΑΖΕΙ αντιμωλία των διαδίκων την από 29.6.2023 (ΓΑΚ/ΕΑΚ/………../2023) έφεση, η οποία επανήλθε προς συζήτηση με την από 5.5.2025 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης ΓΑΚ/ΕΑΚ/…………./2025 κλήση, κατά της με αριθμό 1585/2023 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς.
ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά την έφεση και την απορρίπτει κατ ουσία.
ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του κατατεθέντος κατά την άσκησή της, με κωδικό …………. 0066 e- Παράβολο του Υπουργείου Οικονομικών, στο Δημόσιο Ταμείο
ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ σε βάρος των εκκαλουσών τα δικαστικά έξοδα του εφεσίβλητου για τον δεύτερο βαθμό δικαιοδοσίας και ορίζει αυτά στο ποσό των εξακοσίων (600,00) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε, την 6η.7.2026.
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Δημοσιεύθηκε στον σε έκτακτη, δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στον Πειραιά την 5η.10.2026, χωρίς την παρουσία των διαδίκων, και των πληρεξούσιων δικηγόρων τους, με άλλη σύνθεση για την δημοσίευση, λόγω προαγωγής και αναχώρησης των Εφετών Ηλία Σταυρόπουλου και Κωνσταντίνας Παπαντωνίου, αποτελούμενη από τους Δικαστές Θεώνη Μπούρη, Πρόεδρο Εφετών, Ελένη Πρέντζα και Αγγελική Καγιούλη, Εφέτες και από την ίδια Γραμματέα.
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ