ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Αριθμός Απόφασης 640/2026
ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Τμήμα 4o
Αποτελούμενο από την Δικαστή Ελένη Πρέντζα, Εφέτη, η οποία ορίστηκε από την Πρόεδρο του Τριμελούς Συμβουλίου Διεύθυνσης του Εφετείου Πειραιά και από την Γραμματέα Σ.Φ.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την ………….. για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της εκκαλούσας: …………., η οποία παραστάθηκε δια του πληρεξούσιου δικηγόρου, Κωνσταντίνου Καλονόμου (ΑΜ ΔΣΑ ………), με δήλωση (άρθ. 242 αρ. 2 ΚΠολΔ), ο οποίος κατέθεσε το με αρ. …………/04.12.2024 γραμμάτιο προείσπραξης του ως άνω ΔΣ.
Της εφεσίβλητης: …………….. η οποία παραστάθηκε δια της πληρεξούσιας δικηγόρου, Μαρίνας Σερεμετάκη (ΑΜ ΔΣΠ ……..), με δήλωση (άρθ. 242 αρ. 2 ΚΠολΔ), η οποία κατέθεσε το με αρ. …………./04.02.2026 γραμμάτιο προείσπραξης του ως άνω ΔΣ.
Η εφεσίβλητη άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς σε βάρος της εκκαλούσας την από 01-08-2022 (ΓΑΚ/ΕΑΚ αντίστοιχα …………./02-08-2022] αγωγή με την ειδική διαδικασία των οικογενειακών διαφορών, επί της οποίας εκδόθηκε η με αριθμό 318/2023 οριστική απόφαση, με παρόντες τους διαδίκους, που την έκανε εν μέρει δεκτή. Την απόφαση αυτή προσέβαλε η εκκαλούσα – εναγόμενη, με την από 06.10.2023 έφεση, δικάσιμος της οποίας ορίστηκε αρχικά η 05.12.2024, οπότε και αναβλήθηκε για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο και γράφτηκε στο πινάκιο, με αριθμό ……… Οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων αναφέρθηκαν στις νομίμως προκατατεθείσες έγγραφες προτάσεις τους και ζήτησαν να γίνουν δεκτές.
ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η από 06.10.2023 έφεση που άσκησε η εν μέρει ηττηθείσα εναγόμενη κατά της με αρ. 318/2023 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, που δίκασε αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία διαφορών από την οικογένεια, το γάμο και την ελεύθερη συμβίωση, η οποία (έφεση) κατατέθηκε στη Γραμματεία του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, με ΓΑΚ και ΕΑΚ ………./06.10.2023 και για προσδιορισμό δικασίμου στην Γραμματεία του παρόντος Δικαστηρίου, με ΓΑΚ και ΕΑΚ …………./06.11.2023 ασκήθηκε νομότυπα, με την κατάθεση του δικογράφου της στη Γραμματεία του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου (άρθρα 495§1,2, 511, 513§1β’, 516§1, 517 εδ. α’ ΚΠολΔ) και εμπρόθεσμα, κατά τα άρθρα 495, όπως ισχύει μετά την τροποποίησή του με το άρθρο τρίτο του ν. 4335/2015 που εφαρμόζεται για τις εφέσεις που ασκούνται από την 1.1.2016, δηλαδή πριν την παρέλευση διετίας από τη δημοσίευση της εκκαλουμένης απόφασης (άρθ. 499, 500, 511, 513 παρ. 1 εδ. β, 516 παρ. 1 εδ. β, 517 και 518 παρ. 2 ΚΠολΔ), καθόσον δεν προκύπτει αλλά ούτε οι διάδικοι επικαλούνται επίδοση της εκκαλουμένης απόφασης, η οποία δημοσιεύθηκε στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου στις 31.01.2023, το δε εφετήριο κατατέθηκε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου Πειραιά στις 06.10.2023. Παραδεκτά δε και αρμόδια κατ’ άρθρο 19 ΚΠολΔ εισάγεται για να συζητηθεί αφού δεν απαιτείται κατάθεση παραβόλου του άρθρου 495 παρ. 3 ΚΠολΔ, καθώς η σχετική υποχρέωση δεν ισχύει στις διαφορές του άρθρου 592 αριθμ. 3 ΚΠολΔ (βλ. και παράγραφο 3 του άρθρου 495 ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε από τους ν. 4335/2015 και 4446/2016 και ισχύει). Κατόπιν αυτών, η έφεση πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή και να ερευνηθεί, περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της, κατά την αυτή ως άνω διαδικασία (άρθρα 533 παρ. 1 ΚΠολΔ) και κατά τα κεφάλαια της εκκαλουμένης που μεταβιβάζονται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο (αρθ. 522 ΚΠολΔ).
Η εφεσίβλητη άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς σε βάρος της εκκαλούσας την από 01-08-2022 (ΓΑΚ/ΕΑΚ αντίστοιχα …………/02-08-2022] αγωγή, με την οποία εξέθετε ότι είναι ενήλικο νόμιμο τέκνο της εναγόμενης, στερούμενη περιουσίας, οικονομικών πόρων και εισοδημάτων από οποιαδήποτε πηγή και ανίκανη προς εργασία εξαιτίας των αναγκών εκπαιδεύσεώς της, καθόσον είναι φοιτήτρια και ζήτησε με προσωρινά εκτελεστή απόφαση να υποχρεωθεί η εναγόμενη να της προκαταβάλει, τις πρώτες τρεις ημέρες εκάστου μηνός, ως ανάλογη διατροφή σε χρήμα, το ποσό των 760,00 ευρώ μηνιαίως για το χρονικό διάστημα δύο ετών αρχόμενο από την επομένη της επίδοσης της από 09-03-2020 και με αριθ. εκθ. κατ. …………./2022 αίτησής της ασφαλιστικών μέτρων, που άσκησε σε βάρος της ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, ήτοι από τις 29-03-2022, με τον νόμιμο τόκο από την καθυστέρηση πληρωμής κάθε μηνιαίας παροχής μέχρις ολοσχερούς εξοφλήσεως. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την προσβαλλόμενη με αρ. 318/2023 απόφασή του έκρινε επί λέξει ότι: «Με αυτό το περιεχόμενο και αιτήματα η αγωγή αρμοδίως, καθ’ ύλην και κατά τόπον, εισάγεται ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου (άρθρα 17 περ.2, 39Α ΚΠολΔ), για να συζητηθεί κατά την προκείμενη ειδική διαδικασία των διαφορών από την οικογένεια, το γάμο και την ελεύθερη συμβίωση και ειδικότερα των οικογενειακών διαφορών των άρθρων 593 έως 602 και 610 έως 613 ΚΠολΔ, και είναι αρκούντως ορισμένη, διαλαμβάνοντας όλα τα αναγκαία στοιχεία και προϋποθέσεις του ορισμένου για τη θεμελίωση της ένδικης αξιώσεως διατροφής (άρθρα 111 παρ. 2, 216 παρ. 1α ΠολΔ), και νόμιμη, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 340, 341 παρ. 1, 345, 1485, 1486 παρ. 1, 1489 παρ,2 1492, 1493, 1496 εδ. α΄ ΑΚ, 68, 907, 908, 910 αρ. 4 ΚΠολΔ, ενώ ορισμένο και νόμιμο τυγχάνει και το αίτημα για επιδίκαση διατροφής για χρόνο προγενέστερο της επίδοσης της αγωγής, ήτοι από την επίδοση της ως άνω αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων, 29-03-2022, διότι η ενάγουσα επικαλείται υπερημερία της υπόχρεης εναγομένης και όχληση αυτής για το ανωτέρω χρονικό διάστημα με την επίδοση αίτησης ασφαλιστικών μέτρων (ΕφΑθ 93/2017 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Επομένως, η αγωγή, για το παραδεκτό της συζήτησης της οποίας κατατέθηκε αφενός το από 25-07-2022 ενημερωτικό σημείωμα του άρθρου 3 παρ.2 του Ν. 4640/2019, αφετέρου το από 20-10-2022 πρακτικό περάτωσης της υποχρεωτικής αρχικής συνεδρίας διαμεσολάβησης (άρθρο 7 παρ. 4 του Ν.4640/2019), εφόσον δεν απαιτείται η καταβολή δικαστικού ενσήμου για το καταψηφιστικό αίτημά της ούτε ορίσθηκαν προκαταβλητέα έξοδα, διότι η ενάγουσα έχει απαλλαγεί από την καταβολή των εξόδων για την παρούσα δίκη πρέπει να ερευνηθεί, περαιτέρω, αν είναι βάσιμη και κατ’ ουσίαν, καθόσον η απόπειρα του Δικαστηρίου συμβιβαστικής επίλυσης της διαφοράς κατά τη συζήτηση, που προβλέπεται στο άρθρο 611 ΚΠολΔ, δεν είχε επιτυχή κατάληξη». Περαιτέρω, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο αφού δίκασε αντιμωλία των διαδίκων, δέχτηκε εν μέρει την αγωγή και υποχρέωσε την εναγόμενη να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό των τριακοσίων (300,00€) ευρώ μηνιαίως, ως ανάλογη διατροφή σε χρήμα, προκαταβολικά εντός του πρώτου πενθημέρου εκάστου ημερολογιακού μηνός, για χρονικό διάστημα δύο (2) ετών, αρχόμενο από την επόμενη ημέρα της επίδοσης της από 08-03-2022 και με Γ.Α.Κ. …../2022 και Ε.Α.Κ. ……./2022 αίτησης λήψης ασφαλιστικών μέτρων, την οποία άσκησε η ενάγουσα ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς σε βάρος της εναγόμενης, την 29η-03-2022, με το νόμιμο τόκο από την καθυστέρηση πληρωμής κάθε μηνιαίας δόσης και μέχρι ολοσχερούς εξόφλησης και κήρυξε την καταψηφιστική απόφαση προσωρινά εκτελεστή. Κατά της εν λόγω απόφασης, παραπονείται η εναγόμενη με την έφεσή της, για τους αναφερόμενους σε αυτήν λόγους, που ανάγονται σε εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου και κακή εκτίμηση των αποδείξεων και ζητά την εξαφάνισή της ώστε να απορριφθεί η αγωγή και την καταδίκη της ενάγουσας στην δικαστική της δαπάνη.
Από την επανεκτίμηση των ένορκων καταθέσεων των μαρτύρων απόδειξης και ανταπόδειξης, που εξετάστηκαν νόμιμα στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη απόφαση απομαγνητοφωνημένα, τηρηθέντα κατ’ άρθρο 256 παρ. 1 και 3 ΚΠολΔ με φωνοληψία, πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης, του συνόλου των εγγράφων, που προσκομίζονται μετ’ επικλήσεως από τους διαδίκους, για μερικά των οποίων γίνεται ειδική αναφορά παρακάτω, χωρίς όμως να παραλειφθεί κανένα από την κρίση του Δικαστηρίου για την ουσιαστική διάγνωση της διαφοράς, άλλα από τα οποία λαμβάνονται υπόψη προς άμεση απόδειξη και άλλα προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων (άρθρα 336 παρ.3, 591 παρ.1 ΚΠολΔ), χωρίς, όμως, να λαμβάνονται υπόψη τα προσκομιζόμενα απαραδέκτως με την προσθήκη-αντίκρουση των πρωτόδικων προτάσεων της εκκαλούσας – εναγόμενης και όχι με τις τελευταίες (άρθρο 591 παρ.1 περ. γ΄, δ΄ και ε΄ ΚΠολΔ) υπό στοιχ. 14-23 έγγραφα, καθόσον δεν δόθηκαν προς αντίκρουση ισχυρισμών, που προβλήθηκαν με τις προτάσεις της εφεσίβλητης – ενάγουσας αλλά προς ανταπόδειξη της ένδικης αγωγής και των όσων υποστηρίζει η αντίδικός της, ομοίως, δε, δεν λαμβάνονται υπόψη τα προσκομιζόμενα απαραδέκτως με την προσθήκη – αντίκρουση των πρωτόδικων προτάσεων της εφεσίβλητης – ενάγουσας και όχι με τις τελευταίες (άρθρο 591 παρ.1 ΚΠολΔ) υπό στοιχ. 37-41 έγγραφα, καθόσον δεν δόθηκαν προς αντίκρουση της ένστασης διακινδύνευσης, που προβλήθηκε με τις προτάσεις της εκκαλούσας – εναγόμενης αλλά προς απόδειξη της ένδικης αγωγής, της υπ’ αριθ. 1089/24-10-2022 ένορκης βεβαίωσης του μάρτυρα απόδειξης, . ……., που δόθηκε ενώπιον του Ειρηνοδίκη Πειραιώς, μετά από νόμιμη και εμπρόθεσμη, προ δύο (2) εργασίμων ημερών κλήτευση της αντιδίκου της, κατ’ άρθρα 421, 422 ΚΠολΔ (βλ. την επικαλούμενη και προσκομιζόμενη από την ενάγουσα υπ’ αριθ. …../4-08-2022 έκθεση επίδοσης, της δικαστικής επιμελήτριας της περιφέρειας του Εφετείου Αιγαίου, ………….), των υπ’ αριθ. …./24-10-2022 και …../24-10-2022 ένορκων βεβαιώσεων των μαρτύρων ανταπόδειξης, ……… και …………., αντίστοιχα, που δόθηκαν ενώπιον του Ειρηνοδίκη Πειραιώς, μετά από νόμιμη και εμπρόθεσμη, προ δύο (2) εργάσιμων ημερών κλήτευση της αντιδίκου της, κατ’ άρθρα 421, 422 ΚΠολΔ (βλ. την επικαλούμενη και προσκομιζόμενη υπ’ αριθ. ………./18-10-2022 έκθεση επίδοσης, του δικαστικού επιμελητή της περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών, ……………., σε συνδυασμό με τις συνημμένες σε αυτήν από 18-10-2022 απόδειξη παράδοσης αντιγράφου θυροκολλημένου εγγράφου στον Αξιωματικό Υπηρεσίας του αστυνομικού τμήματος Δραπετσώνας – Κερατσινίου και από 18-10-2022 βεβαίωση του ιδίου ως άνω δικαστικού επιμελητή με απόδειξη παραλαβής από υπάλληλο ΕΛ.ΤΑ. μετά τη συνημμένη σε αυτή κλήση), της προσκομιζόμενης με επίκληση από την εφεσίβλητη – ενάγουσα υπ’ αριθ. ……/14-04-2022 ένορκης βεβαίωσης της μάρτυρος απόδειξης, …………., που δόθηκε ενώπιον του συμβολαιογράφου Πειραιά, …………., η οποία ελήφθη, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί σε προγενέστερη δίκη μεταξύ των διαδίκων και λαμβάνεται υπόψη ως δικαστικό τεκμήριο (άρθρα 339, 395, 591 παρ. 1 ΚΠολΔ), χωρίς να απαιτείται στην περίπτωση αυτή ο προσδιορισμός της δίκης αυτής ούτε αναφορά ότι η ένορκη βεβαίωση λήφθηκε νομοτύπως (ΑΠ 438/2018, ΑΠ 439/2018, ΑΠ 1028/2013, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ), των προσκομιζόμενων με επίκληση φωτογραφιών, των οποίων η γνησιότητα δεν αμφισβητείται (άρθρα 444 αριθ. 3, 448 παρ. 2 και 457 παρ. 4 ΚΠολΔ), καθώς και όσων συνομολογούν οι διάδικοι, που λαμβάνονται υπόψη σε συνδυασμό με τις άλλες αποδείξεις και εκτιμώνται ελεύθερα (ΚΠολΔ 597 παρ.1) και από τα διδάγματα της κοινής πείρας, που λαμβάνονται υπόψη αυτεπαγγέλτως (άρθρο 336 παρ.4,591 παρ.1 ΚΠολΔ), αποδεικνύονται τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Η εφεσίβλητη, που γεννήθηκε στις 11-10-2002, είναι νόμιμο τέκνο της εκκαλούσας, από τον τελεσθέντα στις 28-01-2001 με τον …….. νόμιμο θρησκευτικό γάμο της, από τον οποίο απέκτησαν και έτερο τέκνο, τον ………….., που γεννήθηκε στις 08-10-2001 και κατά τον χρόνο άσκησης της αγωγής φοιτούσε στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών. Η έγγαμη συμβίωση των διαδίκων διασπάστηκε, η δε εκκαλούσα αποχώρησε από την συζυγική κατοικία, η επιμέλεια των ανήλικων, τότε, τέκνων τους ανατέθηκε, με την υπ’ αριθ. 225/2016 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, εκδοθείσα κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, προσωρινά στον πατέρα τους και υποχρεώθηκε η εφεσίβλητη να του καταβάλει προσωρινή μηνιαία διατροφή σε χρήμα, ποσού 320,00 ευρώ για λογαριασμό του υιού τους, ……… και ποσό 220,00 ευρώ για λογαριασμό της εφεσίβλητης, κόρης τους, ενώ παραχωρήθηκε και η χρήση της οικογενειακής στέγης, που αποτελούσε ένα διαμέρισμα του δεύτερου ορόφου στο …. Αττικής, επί της οδού ………….., κυριότητας της εκκαλούσας, στον πατέρα της εφεσίβλητης, για να διαμένει εκεί με τα τέκνα τους. Το χρηματικό ποσό των 220,00 ευρώ η εκκαλούσα εξακολούθησε να καταβάλει στην εφεσίβλητη και μετά την ενηλικίωσή της, στις 11-10-2020 και μέχρι και τον μήνα Φεβρουάριο 2021, ενώ από τον Μάρτιο έως και τον Μάϊο 2021 της κατέβαλε το ποσό των 120,00 ευρώ μηνιαίως και στη συνέχεια κανένα ποσό, οπότε η εφεσίβλητη κατέθεσε σε βάρος της την από 9-03-2022 και με αριθ. εκθ. κατ. ………../2022 αίτησή της ασφαλιστικών μέτρων, αιτούμενη την καταβολή προσωρινά μηνιαίας διατροφής ποσού 700,00 ευρώ, κάτωθι της οποίας της χορηγήθηκε η από 11-03-2022 προσωρινή διαταγή της Δικαστή του Πρωτοδικείου Πειραιά, με την οποία η εκκαλούσα υποχρεώθηκε να της καταβάλει το ποσό των 200,00 ευρώ μηνιαίως. Επί της αιτήσεως αυτής ασφαλιστικών μέτρων εκδόθηκε η υπ’ αριθ. 855/2022 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, με την οποία η εκκαλούσα υποχρεώθηκε να καταβάλει στην εφεσίβλητη μηνιαία προσωρινή διατροφή σε χρήμα ποσού 250,00 ευρώ. Περαιτέρω, αποδεικνύεται ότι η εφεσίβλητη, στερείται εισοδημάτων και προσοδοφόρου περιουσίας, είναι φοιτήτρια στο Τμήμα ………..της Σχολής …….. του Πανεπιστημίου ………, στο οποίο εισήχθη με πανελλήνιες εξετάσεις και στο οποίο η φοίτηση διαρκεί 8 εξάμηνα, η δε φοίτηση είναι υποχρεωτική και ολοκληρώνεται το Σεπτέμβριο του 2024. Κατά τον ως άνω χρόνο, η εφεσίβλητη δεν εργάζεται αλλά ούτε έχει τη δυνατότητα να εργαστεί λόγω των ως άνω σπουδών της, που απαιτούν πλήρη και συνεχή παρακολούθηση, μελέτη και προετοιμασία της, προκειμένου να αντιμετωπίσει με επιτυχία τις σπουδές και τις εξετάσεις της, ούτε, εξάλλου, πρέπει να υποχρεωθεί να ασκήσει βιοποριστικό επάγγελμα, ούτε με μερική απασχόληση, διότι, ανεξαρτήτως του ότι δεν είναι ευχερές να βρει τέτοια ευέλικτη εργασία, είναι βέβαιο ότι η εργασία θα αποτελέσει ανασταλτικό παράγοντα στην έγκαιρη και επιτυχή φοίτησή της και στη δυνατότητα απόκτησης του πτυχίου της ως άνω Σχολής, με δυσμενείς συνέπειες στην επαγγελματική αποκατάστασή της. Εξάλλου, η ένορκη βεβαίωση της μάρτυρος ανταπόδειξης, ……… [όνομα] ……….. [επώνυμο], του ……, η οποία διαμένει στην οδό ………., στο ….. ότι πιθανώς η εφεσίβλητη εργάζεται τα καλοκαίρια είτε σε τουριστικές επιχειρήσεις της ….., είτε βοηθάει την γιαγιά της [και μητέρα της εκκαλούσας] στα τουριστικά καταλύματα, που η τελευταία διαθέτει στην ….., δεν αποδεικνύει τον πορισμό εκ μέρους της εφεσίβλητης σταθερού εισοδήματος από εργασία, καθότι η συγκεκριμένη αόριστη μαρτυρία βασίζεται σε εικασίες, όπως και η μαρτυρία του ενόρκως βεβαιώσαντος, …………., που χωρίς να κατονομάζει την πηγή των πληροφοριών του, καταθέτει γενικά και αόριστα ότι «πληροφορήθηκαν» ότι η εφεσίβλητη εργάζεται σε ταβέρνες και εστιατόρια της ……… Εξάλλου, η γιαγιά της εφεσίβλητης, μητέρα της εκκαλούσας, στην ένορκη βεβαίωση, που έδωσε στο πλαίσιο προγενέστερης δίκης ασφαλιστικών μέτρων των διαδίκων, αρνήθηκε ότι η εφεσίβλητη εργάζεται ή ότι την προσέχει ή ότι της δίνει χρήματα, συντηρούμενη αποκλειστικά από τον πατέρα της. Τα ίδια κατέθεσε και ο αδελφός της εφεσίβλητης, φοιτητής της ιατρικής σχολής, επιβεβαιώνοντας ότι η γιαγιά τους είναι υγιής και αυτοεξυπηρετούμενη και δεν χρήζει βοήθειας από τρίτο πρόσωπο, όπως εσφαλμένα ισχυρίζεται η εκκαλούσα. Κατόπιν αυτών, κατά το επίδικο χρονικό διάστημα, οπότε δεν θα έχουν ολοκληρωθεί τα υποχρεωτικά εξάμηνα φοίτησης, η εφεσίβλητη θα έχει ανάγκη διατροφής από τους γονείς της, σε χρήμα, οι οποίοι ενέχονται ανάλογα με τις οικονομικές τους δυνάμεις [άρθ. 1486 παρ. 2 και 1489 παρ. 2 ΑΚ]. Εξ αυτών η εκκαλούσα, που γεννήθηκε το 1971, στο παρελθόν εργαζόταν ως αναπληρώτρια καθηγήτρια φυσικής αγωγής σε σχολεία μέσης εκπαίδευσης, στη …………… και σε αθλητικούς γυμναστικούς συλλόγους, ενώ σήμερα κατοικεί μόνιμα στη ………, όπου φιλοξενείται στην οικία του συντρόφου της, ……….. και δεν βαρύνεται με δαπάνη στέγασης, ενώ δεν ισχυρίζεται ότι η ίδια επωμίζεται τα μηνιαία λειτουργικά έξοδα της διαμονής και συντήρησης της οικίας, κατ’ ανάλογη συμμετοχή. Είναι επιχειρηματίας, με πολλαπλές πηγές εισοδήματος, ιδίως κατά τη θερινή περίοδο σε έναν δημοφιλή τουριστικό προορισμό, την νήσο της …….. Ειδικότερα, διατηρεί δύο τουριστικές επιχειρήσεις στη …….., ήτοι κατάστημα τουριστικών ειδών και τουριστικό γραφείο με ενοικιάσεις δίκυκλων και αυτοκινήτων. Εκμεταλλεύεται ιδιόκτητο πούλμαν 37 θέσεων, ήτοι το με αριθμό κυκλοφορίας ………….. όχημα, το οποίο εκτελεί το δρομολόγιο του νησιού (Λιμάνι – Χώρα και αντίστροφα), εξασφαλίζοντας καθημερινή, σταθερή ροή ρευστότητας κατά τους θερινούς μήνες, όπως κατέθεσε ο μάρτυράς της και προκύπτει από τις προσκομιζόμενες εκτυπώσεις φωτογραφιών σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης από τον δημόσιο λογαριασμό – προφίλ της ιστοσελίδας της εκκαλούσας, καθόσον τα στοιχεία που αναρτώνται οικειοθελώς σε δημόσια προσβάσιμες ιστοσελίδες δεν προστατεύονται από το απόρρητο των επικοινωνιών και λαμβάνονται παραδεκτά υπόψη ως δικαστικά τεκμήρια, για την απόδειξη του επιπέδου διαβίωσης και της εμπορικής κίνησης των επιχειρήσεών της. Επίσης, εκμεταλλεύεται δύο δωμάτια στο ίδιο νησί, που ανήκουν στην μητέρα της, η οποία της τα είχε εκμισθώσει, με τη μίσθωση να έχει λήξει ήδη τον Οκτώβριο του 2019 χωρίς να της έχει αποδώσει τα μίσθια ακίνητα. Στο σημείο αυτό, η εκκαλούσα σε μια προσπάθεια να αρνηθεί ότι εκμεταλλεύεται τουριστικά δωμάτια, καταφέρεται εναντίον της ίδιας της μητέρας της, ………….., η οποία κατέθεσε ένορκη βεβαίωση εναντίον της, ισχυριζόμενη ότι έχουν «διαφορές απόψεων» και ότι η μητέρα της καταθέτει ψέματα αλλά δεν τη μηνύει λόγω μητρικού δεσμού. Πλην, όμως, η ένορκη βεβαίωση της μητέρας της εκκαλούσας κρίνεται αξιόπιστη και ορθά το πρωτοβάθμιο δικαστήριο την αξιολόγησε, καθώς είναι ενάντια στην ανθρώπινη φύση και λογική μια μητέρα να καταθέτει ψευδώς σε βάρος του ίδιου της του παιδιού, εκτός αν μεταφέρει την αντικειμενική αλήθεια για τα δωμάτια που της είχε εκμισθώσει και η εκκαλούσα δεν της απέδιδε, όπως συμβαίνει εν προκειμένω, απορριπτομένων των περί του αντιθέτου ισχυρισμών της εκκαλούσας. Περαιτέρω, αποδεικνύεται ότι από τις επιχειρηματικές της δραστηριότητες η εκκαλούσα αποκερδαίνει, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, ενόψει και της έκρηξης του τουριστικού κύματος στη χώρα, μετά το 2019 που κατά το έτος 2022 ξεπέρασε κάθε προσδοκία- τουλάχιστον το ποσό των είκοσι χιλιάδων [20.000€] ευρώ ετησίως (βλ. και την υπ’ αριθ. 133/2022 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς, που λαμβάνεται υπόψη ως δικαστικό τεκμήριο, κατ’ άρθρο 339 ΚΠολΔ, που έκρινε ότι η επιχείρηση τουριστικών ειδών στη ….. απέφερε στην εναγομένη κατά το χρονικό διάστημα από το 2012 έως το 2017 ετήσια έσοδα ποσού 25.000 ευρώ). Εξάλλου, η κατάθεση του μάρτυρα ανταπόδειξης, ……………, συντρόφου της εκκαλούσας, περί μηδενικών εισοδημάτων της εποχιακής της επιχείρησης, κρίνεται αναξιόπιστη και μη πειστική, καθόσον δεν έδωσε πειστική εξήγηση για τον λόγο που η εκκαλούσα ενώ εμφανίζει, κατά τους ισχυρισμούς τους, μηδενικά εισοδήματα εδώ και επτά χρόνια, συνεχίζει παρολ΄ αυτά την επιχειρηματική δραστηριότητά της, εμπλουτίζοντάς την μάλιστα, γεγονός που αποδεικνύει ότι ήταν κερδοφόρα, αφού ουδείς επιχειρηματίας διατηρεί και επεκτείνει επί επτά έτη ζημιογόνες επιχειρήσεις, εκτός εάν αυτές αποφέρουν σημαντικά κέρδη που αποκρύπτονται. Επίσης, την επιχείρηση αυτή η εκκαλούσα, για την οποία ισχυρίζεται ότι πνέει τα λοίσθια, ασκεί σε κατάστημα ιδιοκτησίας της στη ……., που απέκτησε το 2012, το οποίο και ισχυρίζεται ότι μεταβίβασε στον ως άνω σύντροφό της, …… …, χωρίς, όμως, να προσκομίζει προς απόδειξη κάποιο σχετικό συμβόλαιο, ούτε αναφέρεται στο τίμημα της πώλησης, ενώ επίσης, δεν αποδεικνύεται ότι του καταβάλλει και οποιοδήποτε μίσθωμα για την χρήση του. Η εκκαλούσα, περαιτέρω, προσκομίζει και δύο πράξεις διοικητικού προσδιορισμού φόρου υπόχρεου φορολογικών ετών 2002 και 2021 με δηλωθέντα ετήσια εισοδήματα 3.216,02 ευρώ και 570,00 ευρώ, αντίστοιχα, εισοδήματα που προέρχονται από τις ηλεκτρονικές δηλώσεις της, χωρίς να προκύπτει ότι έχει γίνει έλεγχος αυτών από τη ΔΟΥ. Επομένως, δεν αποτελούν δεσμευτική απόδειξη για το Δικαστήριο περί του ακριβούς ύψους των εισοδημάτων της εκκαλούσας και δεν είναι δεσμευτικά για την δικανική κρίση, ενόψει του ότι το Δικαστήριο υποχρεούται να αναζητήσει τις πραγματικές οικονομικές δυνατότητες του υπόχρεου προς διατροφή. Στην προκειμένη δε περίπτωση οι δηλώσεις της εκκαλούσας έρχονται και σε πλήρη αντίθεση με την εμφανή περιουσιακή κατάστασή της (ιδιοκτησία ακινήτων, πούλμαν, επιχειρήσεις). Περαιτέρω η εκκαλούσα προς επίρρωση του ισχυρισμού της περί οικονομικής της αδυναμίας αναφέρει ότι οφείλει περίπου 48.000 € στον τέως σύζυγό της και ότι της αφαιρέθηκαν 35.000 € από αυτόν το έτος 2015. Η τελεσίδικη, όμως, επιδίκαση του ποσού των 48.000 € περίπου σε βάρος της εκκαλούσας για αποκτήματα [άρθ. 1400 ΑΚ], με την υπ΄αριθμ. 133/2022 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πειραιά αποδεικνύει ότι η ίδια επαύξησε την περιουσία της κατά την διάρκεια του γάμου, τα δε χρέη προς τρίτους ή οι αστικές αντιδικίες μεταξύ των πρώην συζύγων δεν απαλλάσσουν τον γονέα από την υποχρέωση διατροφής του ενήλικου – φοιτητή τέκνου του, καθόσον αυτή κατά το νόμο προτάσσεται έναντι των κοινών χρεών. Επιπλέον, η ίδια η εκκαλούσα ομολογεί ότι ο τέως σύζυγός της δεν έχει επιχειρήσει αναγκαστική εκτέλεση. Η εκκαλούσα επίσης έχει στην κυριότητά της και τα εξής ακίνητα: α) τα 2/3 εξ αδιαιρέτου – του υπόλοιπου ποσοστού 1/3 εξ αδιαιρέτου ανήκοντος στον πατέρα της εφεσίβλητης – ενός εκτός σχεδίου αγροτεμαχίου, εκτάσεως 260,69 τ.μ., άρτιου και οικοδομήσιμου, με διώροφη εντός αυτού κείμενη αυθαίρετη οικοδομή, επιφάνειας 74 τ.μ. (α’ όροφος) και 24 τ.μ. (β’ όροφος), κατασκευασμένη το 1966 και ανακαινισμένη το 2008, κείμενου στη θέση «……..» στη ……., επί της οδού ………, συνολικής εμπορικής αξίας 25.000 ευρώ, β) το 50% εξ αδιαιρέτου -του υπόλοιπου ποσοστού 50% εξ αδιαιρέτου ανήκοντος στον πατέρα της εφεσίβλητης- ενός οικοπέδου, επιφάνειας 30,55 τ.μ., μη άρτιου και μη οικοδομήσιμου, κείμενου στη θέση «…. ή ….» στον …., επί της οδού ………, εμπορικής αξίας 5.826 ευρώ, γ) μία υπόγεια αποθήκη, επιφάνειας 128,44 τ.μ., κείμενη σε οικοδομή στο …., επί της οδού ………, εμπορικής αξίας 21.000 ευρώ και δ) ένα ισόγειο διαμέρισμα, επιφάνειας 87 τ.μ., κείμενο σε οικοδομή στον Πειραιά, επί της οδού ……… στη θέση «…………..», εμπορικής αξίας μετά την ανακαίνισή του το 2008, 100.000€. Από τα ακίνητα αυτά, η εκκαλούσα ομολογεί ότι εκμίσθωσε το διαμέρισμά της στην ….. (αξίας 100.000 €) και το ακίνητό της στη ….. στον γιο του συντρόφου της, ……., για το συμβολικό ποσό των 50,00 ευρώ μηνιαίως έκαστο, με δικαίωμα υπεκμίσθωσης, ο δε τελευταίος τα υπεκμίσθωνε σε τρίτους για 650,00 ευρώ και 450,00 ευρώ αντίστοιχα. Ειδικότερα, το διαμέρισμα επί της οδού ….., αρ. … στον … η εκκαλούσα εκμίσθωσε από τις 04-01-2022 στον ……….. και αυτός το υπεκμίσθωσε για το ποσό των 650,00 ευρώ μηνιαίως στην ……………., η οποία αποχώρησε τον Απρίλιο του 2022. Σημειωτέον ότι σε προηγούμενο χρονικό διάστημα είχε με τους ίδιους όρους και την ίδια μισθώτρια προβεί σε υπεκμίσθωσή του στον γιο της, ……, προκειμένου αυτός να εισπράττει τα μισθώματα για τη διατροφή του, την οποία όμως έλυσε τον Μάιο του 2021. Στην ένορκη κατάθεσή του ο γιος της εκκαλούσας καταθέτει ότι την τεχνική της υπεκμίσθωσης η εκκαλούσα χρησιμοποιεί ενίοτε με σκοπό να αποκρύψει τα πραγματικά της εισοδήματα. Επίσης, και το κείμενο στη …….., επί της οδού ………., ισόγειο διαμέρισμα, τη συγκυριότητα του οποίου έχει με τον πατέρα της εφεσίβλητης, ο ………… το υπεκμίσθωσε από τον Φεβρουάριο του 2022 στη ……………, αντί μηνιαίου μισθώματος 450,00 ευρώ. Σε κάθε, δε, περίπτωση, η εκ μέρους της εκκαλούσας επίκληση άτυπης αποπληρωμής χρεών προς τον σύντροφό της μέσω αυτής της μεθόδευσης συνιστά και κατά την κρίση αυτού του Δικαστηρίου συνομολόγηση εικονικότητας και δόλιας απεμπόλησης εσόδων εναντίον της καλής πίστης (άρθρο 288 ΑΚ), δεδομένου ότι η υποχρέωση διατροφής τέκνου προτάσσεται της εξόφλησης των κοινών τυχόν χρεών. Ως εκ τούτου, λαμβανομένης υπόψη και της αυξητικής τάσης των ενοικίων, η εκκαλούσα δύναται να αποκερδαίνει τουλάχιστον τα ποσά των 650€ και 450€ αντίστοιχα, μηνιαίως, από την εκμετάλλευση των παραπάνω ακινήτων της, καθόσον δεν αποδεικνύεται ότι οι εν λόγω υπεκμισθώσεις είναι πραγματικές, ούτε ότι πραγματοποιήθηκαν για απόσβεση χρέους της έναντι του ………….. και τα εισοδήματα αυτά θα ληφθούν υπόψη στις οικονομικές της δυνάμεις. Επίσης, η υπόγεια αποθήκη, που βρίσκεται στο ………. Αττικής, είχε εκμισθωθεί από την εκκαλούσα αντί μηνιαίου μισθώματος 170,00 ευρώ, μίσθωση που λύθηκε στις 4-02-2020, λόγω μη καταβολής δύο μισθωμάτων και έκτοτε μέχρι σήμερα είναι κενή, πλην, όμως, λαμβανομένης υπόψη και της μεγάλης ζήτησης για μισθώσεις και την άνοδο των μίσθιων μετά την πανδημία μπορεί ευχερώς να εκμισθωθεί αντί του ποσού 200,00 ευρώ μηνιαίως τουλάχιστον. Η εκμίσθωση της αποθήκης είναι ενδεδειγμένη και επιβεβλημένη, προκειμένου αυτή να ικανοποιήσει τις διατροφικές ανάγκες του ενήλικου τέκνου της, και τα μισθώματα, που δύναται ευχερώς να εισπράξει, θα ληφθούν υπόψη, διότι στις δυνάμεις (οικονομικές) του γονέα, κατ’ αναλογία των οποίων αυτός υποχρεούται σε διατροφή του τέκνου του, περιλαμβάνεται και το εισόδημα που εναντίον της καλής πίστης απέφυγε να αποκτήσει, χωρίς να επιβάλλεται η ρευστοποίησή τους για την ικανοποίηση της επίδικης αξιώσεως διατροφής του τέκνου της, ενόψει των εισοδημάτων της. Περαιτέρω, η εκκαλούσα ισχυρίζεται με την έφεσή της ότι προσφέρεται να μεταβιβάσει τα 2/3 του ακινήτου στη …….. και την αποθήκη στο ….. στα παιδιά της και αφού το δικαστήριο τα θεωρεί προσοδοφόρα, να τα πάρουν εκείνα. Η πρόταση αυτή, όμως, είναι προσχηματική και αντίθετη με την καλή πίστη. Η υποχρέωση διατροφής είναι χρηματική (άρθρο 1493 ΑΚ) και αποσκοπεί στην κάλυψη άμεσων, καθημερινών αναγκών της εφεσίβλητης – φοιτήτριας (ενοίκιο, σίτιση, δίδακτρα). Η μεταβίβαση ποσοστού 2/3 εξ αδιαιρέτου ενός αυθαιρέτου στη … (όπου το 1/3 ανήκει στον πρώην σύζυγο της εκκαλούσας και πατέρα της εφεσίβλητης) ή μιας κενής αποθήκης στο ……, όχι μόνο δεν λύνει το βιοτικό πρόβλημα της εφεσίβλητης αλλά της μετακυλίει και βάρη και έξοδα (ΕΝΦΙΑ, τακτοποιήσεις αυθαιρέτων). Σε κάθε περίπτωση ο γονέας υποχρεούται να εκμεταλλεύεται ο ίδιος την περιουσία του για να παράγει εισόδημα και να πληρώνει τη διατροφή στα τέκνα του. Επομένως, ορθά, σύμφωνα με το άρθρο 1489 ΑΚ, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο συνυπολόγισε στις οικονομικές δυνάμεις της εκκαλούσας τα πραγματικά μισθώματα της αγοράς (650€ και 450€ αντίστοιχα), ήτοι αυτά που εισπράττει ο γιος του συντρόφου της μέσω της υπομίσθωσης, καθώς και το τεκμαρτό μίσθωμα των 200,00 ευρώ για την αποθήκη της στο Κερατσίνι, η οποία παραμένει σκόπιμα κενή, διότι η εκκαλούσα από κακή πρόθεση και εναντίον της καλής πίστης επέλεξε να απεμπολήσει το δικό της εισόδημα για να εμφανίζεται άπορη. Ακολούθως, πλην του προαναφερθέντος οχήματος-πούλμαν, για το οποίο επιβαρύνεται η εκκαλούσα με τις συνήθεις δαπάνες λειτουργίας και συντήρησής του (ασφάλεια, τέλη κυκλοφορίας, δαπάνη συνεργείου κλπ.), η εκκαλούσα έχει στην αποκλειστική της κυριότητα τα με αριθμό κυκλοφορίας ……. και ……… δίκυκλα οχήματα, με έτος 1ns άδειας κυκλοφορίας την 24-04-2019, για τα οποία έχει δηλωθεί ηλεκτρονική ακινησία, το με αριθμό κυκλοφορίας ……. όχημα με έτος 1ns άδειας κυκλοφορίας την 25-07-1996, για το οποίο έχει δηλωθεί κλοπή, και το με αριθμό κυκλοφορίας ……….. όχημα με έτος 1ης άδειας κυκλοφορίας την 17-04-2018, το οποίο στην προσκομιζόμενη μετ’ επικλήσεως ηλεκτρονική κατάσταση οχημάτων, που προσκομίζει με ημερομηνία 25-12-2021 εμφαίνεται ότι βρίσκεται σε ηλεκτρονική ακινησία, πλην, όμως, η εκκαλούσα στις προτάσεις της εκθέτει ότι το ιδιοχρησιμοποιεί και δεν το εκμισθώνει. Ο ισχυρισμός, μάλιστα, της εκκαλούσας ότι το πούλμαν τελεί σε ακινησία λόγω προστίμου δεν αποδεικνύεται, καθώς δεν προσκομίζει κανένα δημόσιο έγγραφο για το επικαλούμενο πρόστιμο. Αντίστοιχα, η ομολογία της ότι χρησιμοποιεί το όχημα …………. για προσωπικές ανάγκες, καίτοι τούτο εμφανίζεται τυπικά σε ηλεκτρονική ακινησία, αποδεικνύει την αναξιόπιστη χρήση εκ μέρους της των εγγράφων ακινησίας, η οποία αποτελεί απλό τέχνασμα εξοικονόμησης δαπανών κατά τους χειμερινούς μήνες. Κατόπιν των ανωτέρω οι ισχυρισμοί της εκκαλούσας για χρέη, μισθώσεις των 50€ και ζημιογόνες τουριστικές επιχειρήσεις, που συνθέτουν μια εικόνα οικονομικής της εξαθλίωσης δεν αποδεικνύονται ούτε και συνάδουν με την ακίνητη περιουσία που διαθέτει και την επιχειρηματική δραστηριότητα που ασκεί στο νησί της. Εξάλλου, οι αναφορές της εκκαλούσας ότι η εφεσίβλητη κόρη της είναι υποχείριο του «χειριστικού», όπως τον αποκαλεί, πατέρα και ότι η αγωγή υποκινείται από εκείνον, στερούνται νομικής επιρροής. Η εφεσίβλητη είναι ενήλικη και έχει αυτόνομο δικαίωμα διατροφής για τις σπουδές της, η δε δικαστική κρίση βασίζεται αποκλειστικά σε οικονομικά και βιοτικά κριτήρια, όχι σε οικογενειακές αντιπαραθέσεις του παρελθόντος. Κατόπιν αυτών το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο ορθά εκτίμησε τις οικονομικές δυνάμεις της εκκαλούσας, με αιτιολογίες που συμπληρώνονται και από την παρούσα, και ο πρώτος λόγος της έφεσης πρέπει να απορριφθεί. Με τον δεύτερο λόγο της έφεσης η εκκαλούσα ισχυρίζεται ότι η φοιτήτρια κόρη της (εφεσίβλητη) δεν μένει μόνη της στον Β’ όροφο της ……….., τον οποίο (η εκκαλούσα) ισχυρίζεται ότι πούλησε το 2019 στον ………… και ότι δεν έχει απολύτως κανένα δικαίωμα να μένει εκεί αλλά διαμένει στον Α’ όροφο με τη γιαγιά της και μητέρα της εκκαλούσας, η οποία την τρέφει πλήρως «από την αρκετά παχυλή σύνταξή της», ενώ η εφεσίβλητη την βοηθάει λόγω της ηλικίας της και επομένως δεν βαρύνεται με έξοδα. Ο λόγος αυτός είναι νομικά αβάσιμος, διότι η υποχρέωση των γονέων είναι πρωτογενής (1489 ΑΚ) και τυχόν χαριστικές παροχές, φιλοξενία ή οικονομική ενίσχυση από τους παππούδες ή τις γιαγιάδες, όπως εν προκειμένω, γίνονται προς διευκόλυνση του τέκνου και δεν απαλλάσσουν τους γονείς ούτε μειώνουν τη δική τους υποχρέωση. Ακόμα, δε, και αν γίνει δεκτή η διαμονή της εφεσίβλητης στην οικία της γιαγιάς της, τούτο επιβεβαιώνει την ανάγκη της για βιοτική προστασία λόγω της σφοδρής αντιδικίας των γονέων της, ενόψει μάλιστα της άσκησης αγωγής σε βάρος του πατέρα της εφεσίβλητης από τον ………. για αποβολή του από το μίσθιο της πάλαι ποτέ οικογενειακής κατοικίας, όπως συνομολογεί και η εκκαλούσα. Όσον δε αφορά τον ισχυρισμό της εκκαλούσας ότι το σπίτι ανήκει στον ……………. από το 2019 και ότι η κόρη της μένει εκεί παράνομα, η ίδια η εκκαλούσα ομολογεί ότι ο τέως σύζυγός της κατακρατεί τα κλειδιά και ότι εκκρεμεί αγωγή αποβολής και συνεπώς, κατά τον κρίσιμο χρόνο αποδεικνύεται ότι η οικία χρησιμοποιείται τουλάχιστον από την εφεσίβλητη, οι δε ισχυρισμοί της εκκαλούσας περί μηδενικών καταναλώσεων δεν αποδεικνύουν ότι η εφεσίβλητη δεν έχει ανάγκες διατροφής. Τα ίδια κρίνοντας η εκκαλουμένη απόφαση, με αιτιολογίες που συμπληρώνονται και από την παρούσα, ορθά τις εκτιμήσεις εκτίμησε και πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμος και ο δεύτερος λόγος της έφεσης. Με τον τρίτο λόγο της έφεσης η εκκαλούσα παραπονείται ότι η πρωτόδικη απόφαση δέχθηκε εσφαλμένα ότι ο πατέρας, συνταξιούχος με 1.013 €/μήνα, πρέπει να συμμετέχει στη διατροφή της εφεσίβλητης με μόλις 100 € μηνιαίως, θεωρώντας ότι το δικαστήριο έπρεπε να επιβάλει μεγαλύτερο ποσό στον πατέρα και μικρότερο στην ίδια. Στην προκειμένη περίπτωση αποδείχθηκε ότι ο πατέρας της εφεσίβλητης είναι συνταξιούχος του ΟΑΕΕ-ΤΕΒΕ, με σταθερό και περιορισμένο εισόδημα ύψους 1.013 € τον μήνα, ο οποίος μάλιστα βαρύνεται, όπως συνομολογεί και η εκκαλούσα, με έξοδα σπουδών και για το έτερο τέκνο τους, τον ….., που σπουδάζει Ιατρική στην …… Διαθέτει, περαιτέρω, αφενός ποσοστό 1/3 εξ αδιαιρέτου – του υπόλοιπου 2/3 εξ αδιαιρέτου ανήκοντος στην εκκαλούσα- του ως άνω αναφερθέντος εκτός σχεδίου αγροτεμαχίου, μετά της επ’ αυτής διώροφης αυθαίρετης οικοδομής, που βρίσκεται στη θέση «. ….» στη ….., επί της οδού ………….. και αφετέρου ποσοστό 25% εξ αδιαιρέτου -του υπόλοιπου ποσοστού 50% εξ αδιαιρέτου ανήκοντος στην εκκαλούσα- ενός μη άρτιου και μη οικοδομήσιμου ακινήτου, κείμενου στη θέση «…. ή …..» στον Πειραιά, επί της οδού …………., ακίνητα που τυγχάνουν απρόσοδα για αυτόν, όπως λέχθηκε, ωστόσο, λαμβάνονται υπόψη για τον προσδιορισμό των οικονομικών δυνατοτήτων του, χωρίς να επιβάλλεται η ρευστοποίησή τους για την ικανοποίηση της επίδικης αξιώσεως διατροφής του τέκνου του, λαμβανομένου υπόψη του εκ της συντάξεως ποσού, που λαμβάνει. Από τον Μάιο του 2022 διαμένει σε μισθωμένο διαμέρισμα του ισογείου στη …..… Αττικής, επί της οδού ……….., καταβάλλοντας μηνιαίο μίσθωμα 50,00 ευρώ, ενώ προηγουμένως διέμενε μαζί με την εφεσίβλητη κόρη του στην πρώην οικογενειακή στέγη, ήτοι στο προαναφερόμενο διαμέρισμα του δεύτερου ορόφου στο ………… Αττικής, επί της οδού ……… εμβαδού 92 τ.μ., που ανήκε στην πλήρη και αποκλειστική κυριότητα της εκκαλούσα, κατόπιν παραχώρησης της χρήσης της δυνάμει της υπ’ αριθ. 255/2016 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά αυτού, πλην, όμως, όπως προαναφέρθηκε, η εκκαλούσα πώλησε και μεταβίβασε το διαμέρισμα αυτό, αντικειμενικής αξίας 61.155,77 ευρώ, στον ως άνω γιο του συντρόφου της, …….., δυνάμει του υπ’αριθ. ……/07-10-2019 συμβολαίου αγοροπωλησίας οριζόντιας ιδιοκτησίας, του συμβολαιογράφου Πειραιώς, . …….., αντί τιμήματος 30.000€. Ο αγοραστής του διαμερίσματος αυτού, αφού απέστειλε στον πατέρα της εφεσίβλητης την από 11-10-2019 εξώδικη γνωστοποίηση- πρόσκληση-δήλωσή του και από κοινού με την εκκαλούσα την από 22-12-2021 εξώδικη δήλωση- γνωστοποίηση-διαμαρτυρία τους, με τις οποίες ζητούσε την απόδοση του πωληθέντος διαμερίσματος και την καταβολή 800,00 μηνιαίως από την μεταβίβαση σε αυτόν του ακινήτου για τη χρήση του και αφού επεδίωξε την απόδοση της νομής του με τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων, που κατέθεσε στο Ειρηνοδικείο Πειραιώς, με δύο αιτήσεις του που απορρίφθηκαν ως αόριστες, με τις υπ’ αριθ. 10/2020 και 61/2020 αποφάσεις του, ακολούθως κατέθεσε σε βάρος του πατέρα της εφεσίβλητης την με αριθ. εκθ. κατ. ……………../24-01-2022 αγωγή του ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, κατά την τακτική διαδικασία, με την οποία ζήτησε την αναγνώριση της κυριότητάς του επί του εν λόγω διαμερίσματος και την απόδοσή του σε αυτόν, καθώς και την καταβολή συνολικού ποσού 21.600 ευρώ, ως ωφελήματα από την χρήση του, με την εξοικονόμηση δαπάνης μισθώματος, η οποία (αγωγή) δεν προκύπτει ότι έχει εισέτι συζητηθεί, με αποτέλεσμα ο πατέρας της εφεσίβλητης να υποχρεωθεί να αποχωρήσει από το διαμέρισμα αυτό, στο οποίο εξακολουθεί να διαμένει η κόρη του – εφεσίβλητη. Αντίθετα, η εκκαλούσα είναι μια ενεργή επιχειρηματίας με πολλαπλές πηγές εισοδήματος (τουρισμός, ενοικιάσεις, πούλμαν) και σημαντική ακίνητη περιουσία, μέρος της οποίας απέφυγε να αξιοποιήσει εναντίον της καλής πίστης. Η εκκαλούσα περαιτέρω ισχυρίζεται ότι ο πατέρας της εφεσίβλητης λαμβάνει σύνταξη άνω των 1.300 € (αντί για 1.013 €), ότι εργάζεται «μαύρα» σε οικοδομές αποκερδαίνοντας άλλα 1.000 € τον μήνα και ότι οδηγεί ακριβό αυτοκίνητο (BMW SUV), οπότε η δική του συνεισφορά έπρεπε να οριστεί στα 250€ και όχι στα 100€. Οι ως άνω ισχυρισμοί περί «μαύρης» εργασίας σε οικοδομές και αδήλωτων εισοδημάτων βασίζονται σε απλές «μαρτυρίες γειτόνων που τον βλέπουν με φόρμα εργασίας», είναι, δε, εντελώς αόριστοι, αναπόδεικτοι και δεν μπορούν να ανατρέψουν τα επίσημα ενημερωτικά σημειώματα σύνταξης που προσκόμισε η εφεσίβλητη για λογαριασμό του πατέρα της και έγιναν δεκτά πρωτοδίκως. Ακόμη, όμως, και στην περίπτωση που ο πατέρας της εφεσίβλητης είχε ελαφρώς υψηλότερο εισόδημα, η εκκαλούμενη απόφαση ορθά στάθμισε ότι ο πατέρας καλύπτει ήδη τα έξοδα σπουδών και στέγασης του έτερου ενήλικου τέκνου τους (του ….) που σπουδάζει Ιατρική στην ……., και ότι η υποχρέωση αυτή μειώνει την καθαρή οικονομική του δυνατότητα. Αντίθετα η οικονομική επιφάνεια της εκκαλούσας (με δύο τουριστικές επιχειρήσεις, ενοικιάσεις οχημάτων, πούλμαν και 4 ακίνητα) υπερέχει κατά πολύ του συνταξιούχου πατέρα της εφεσίβλητης. Κατόπιν αυτών το πρωτοβάθμιο δικαστήριο ορθά προσδιόρισε την συνεισφορά του πατέρα στο ποσό των 100€, λαμβάνοντας υπόψη τη σταθερή σύνταξή του και το γεγονός ότι ο ίδιος συνεισφέρει και για τις σπουδές του έτερου τέκνου της οικογένειας στην Πάτρα, έναντι των σαφώς μεγαλύτερων, πραγματικών και τεκμαρτών, εισοδημάτων της εκκαλούσας και σταθμίζοντας ορθά τις οικονομικές δυνατότητες των δύο γονέων, έκρινε ότι η εκκαλούσα έχει μεγαλύτερη οικονομική επιφάνεια από τον συνταξιούχο πατέρα της εφεσίβλητης και κατένειμε 300€ από την μητέρα – εκκαλούσα και 100€ από τον πατέρα της εφεσίβλητης, ήτοι συνολική χρηματική διατροφή 400€ μηνιαίως για τις ανάγκες της τελευταίας, που είναι ανάλογη των πραγματικών δυνάμεων των γονέων της (άρθ. 1489 παρ. 2 ΑΚ). Συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί και ο τρίτος λόγος της έφεσης ως ουσιαστικά αβάσιμος.
Με τον τέταρτο λόγο της έφεσης η εκκαλούσα προβάλλει το πρώτον ενώπιον του Εφετείου την ένσταση καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος (άρθρο 281 ΑΚ) της επίδικης αξίωσης διατροφής εκ μέρους της εφεσίβλητης. Προς θεμελίωση της ένστασης αυτής, η εκκαλούσα διατείνεται ότι η ενήλικη φοιτήτρια θυγατέρα της επιδεικνύει επί μία οκταετία παγερή, απαξιωτική και εκδικητική συμπεριφορά προς το πρόσωπό της, αποφεύγοντας κάθε τηλεφωνική ή προσωπική επικοινωνία μαζί της, αρνούμενη τις προσκλήσεις της για θερινές διακοπές και εργασία στη …….. και επιλέγοντας σκοπίμως να διαμένει στην όμορη νήσο …… με τη γιαγιά της, συμπεριφορά η οποία, κατά τους ισχυρισμούς της, παραβιάζει την απορρέουσα από την διάταξη του άρθρου 1507 ΑΚ υποχρέωση των τέκνων για αμοιβαία στοργή και σεβασμό προς τους γονείς και, επομένως, δεν δικαιούται διατροφή. Καταρχήν η εν λόγω ένσταση κατάχρησης δικαιώματος, η οποία αποτελεί αυτοτελή ισχυρισμό, προβάλλεται το πρώτον απαραδέκτως στο παρόν δευτεροβάθμιο Δικαστήριο (άρθρο 527 ΚΠολΔ), καθόσον η εκκαλούσα δεν επικαλείται ούτε αποδεικνύει ότι συντρέχει κάποια από τις εξαιρετικές προϋποθέσεις του νόμου για την όψιμη προβολή της (π.χ. όψιμη γέννηση, δικαιολογημένη άγνοια). Σε κάθε, όμως, περίπτωση, ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί και ως ουσιαστικά αβάσιμος. Ειδικότερα, η υποχρέωση των γονέων προς διατροφή του τέκνου τους (ανηλίκου ή ενηλίκου σπουδάζοντος που αδυνατεί να αυτοδιατραφεί) απορρέει απευθείας από τον νόμο, αποτελεί διάταξη αναγκαστικού δικαίου και δημοσίας τάξης και συνδέεται στενά με το δικαίωμα της προσωπικότητας του τέκνου και την αντικειμενική ανάγκη εξασφάλισης των μέσων επιβίωσης και ολοκλήρωσης των σπουδών του. Η τυχόν ψυχρότητα στις σχέσεις μεταξύ γονέα και τέκνου, η διακοπή της επικοινωνίας, η έλλειψη εκδήλωσης στοργής ή ακόμη και η εκατέρωθεν αποξένωση –έστω και αν διαρκούν επί μακρό χρονικό διάστημα– δεν αρκούν κατά νόμο για να καταστήσουν καταχρηστική την άσκηση του δικαιώματος διατροφής κατά την έννοια του άρθρου 281 ΑΚ, ούτε απαλλάσσουν τον υπόχρεο γονέα από την πρωτογενή του υποχρέωση, η οποία θεμελιώνεται στον βιολογικό και νομικό δεσμό της συγγένειας. Σε κάθε περίπτωση αποδεικνύεται ότι η επικαλούμενη από την εκκαλούσα διάρρηξη των σχέσεων και η έλλειψη επικοινωνίας της εφεσίβλητης θυγατέρας μαζί της δεν οφείλονται σε υπαίτια, κακόβουλη, περιφρονητική ή εκδικητική συμπεριφορά της τελευταίας αλλά αποτελούν το ατυχές, πλην, όμως, άμεσο απότοκο της οξύτατης, πολυετούς και σφοδρής δικαστικής και προσωπικής αντιδικίας μεταξύ των ίδιων των γονέων (όπως αυτή αποτυπώνεται ενδεικτικά και στην υπ’ αριθμ. 133/2022 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς περί αποκτημάτων). Μέσα σε αυτό το έντονα συγκρουσιακό οικογενειακό περιβάλλον, η εφεσίβλητη, τελούσα υπό την φοιτητική ιδιότητα και στερούμενη ιδίων πόρων, αναζήτησε στέγη και ηθική και υλική στήριξη στο περιβάλλον του πατέρα της και της γιαγιάς της, χωρίς η συμπεριφορά της αυτή να ενέχει στοιχεία ηθικής απαξίωσης ή καταφρόνησης προς τη μητέρα της αλλά ανάγκη βιοτικής εξασφάλισης. Επειδή, περαιτέρω, η άσκηση αγωγής διατροφής ή η προσφυγή στη δικαστική προστασία (ασφαλιστικά μέτρα) από το τέκνο προς κάλυψη των αναγνωρισμένων από τον νόμο βασικών βιοτικών και εκπαιδευτικών του αναγκών, συνιστά νόμιμη ενάσκηση δικαιώματος και δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως εκβιαστική ή ανήθικη ενέργεια, τα όσα περί του αντιθέτου υποστηρίζει η εκκαλούσα περί σκοπούμενης “οικονομικής καταστροφής” της, κρίνονται εντελώς αβάσιμα. Η αξίωση θα ήταν καταχρηστική μόνο αν η εφεσίβλητη είχε δικά της επαρκή εισοδήματα ή μεγάλη περιουσία, ή αν προέβαινε σε έκνομες, βαριές και υπαίτιες προσβολές κατά της προσωπικότητας ή της ζωής της μητέρας της, στοιχεία που δεν υφίστανται στην προκειμένη περίπτωση, η, δε, δικαστική διεκδίκηση των νόμιμων δικαιωμάτων της δεν συνιστά εκβίαση, ούτε κατάχρηση δικαιώματος. Εξάλλου, το πρωτοδίκως επιδικασθέν ποσό των 300,00 ευρώ μηνιαίως παρίσταται εύλογο, ανταποκρίνεται στις στοιχειώδεις ανάγκες μιας φοιτήτριας και τελεί σε πλήρη αναλογία με την αποδειχθείσα υψηλή οικονομική επιφάνεια της εκκαλούσας. Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, εφόσον η συμπεριφορά της εφεσίβλητης δεν αντίκειται στα όσα η καλή πίστη, τα χρηστά ήθη και ο κοινωνικός και οικονομικός σκοπός του δικαιώματος επιβάλλουν, η σχετική ένσταση εκ του άρθρου 281 ΑΚ είναι και για τον λόγο αυτό αβάσιμη κατ΄ ουσίαν και απορριπτέα, ομοίως, δε, και ο σχετικός τέταρτος λόγος της έφεσης. Μετά την απόρριψης της υπό κρίση έφεσης, η εκκαλούσα πρέπει να καταδικαστεί, λόγω της ήττας της, στα δικαστικά έξοδα της εφεσίβλητης, του παρόντος βαθμού δικαιοδοσίας, κατά παραδοχή σχετικού νόμιμου αιτήματος της τελευταίας (άρθρα 106, 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό της παρούσας.
Το άρθρο 116 ΚΠολΔ επιβάλλει στους διαδίκους και τους πληρεξουσίους τους το καθήκον να τηρούν τους κανόνες της καλής πίστης και των χρηστών ηθών, αποφεύγοντας προσχηματικές ενέργειες. Η διάταξη αυτή αποτελεί κανόνα δημόσιας τάξης. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 205 αρ. 2 ΚΠολΔ, το Δικαστήριο αυτεπαγγέλτως επιβάλλει χρηματική ποινή στον διάδικο που παραβιάζει το ως άνω καθήκον. Η επιβολή της ποινής αυτής παρίσταται επιβεβλημένη όταν η συμπεριφορά του διαδίκου εκτρέπεται σε κατάχρηση του δικαιώματος παροχής δικαστικής προστασίας, προκαλώντας αδικαιολόγητη παρέλκυση της δίκης και παραπλάνηση του Δικαστή. Στην προκείμενη περίπτωση, η εκκαλούσα – εναγομένη επέδειξε συμπεριφορά που αντιστρέφεται πλήρως τις αρχές της δίκαιης δίκης. Αν και τελούσε σε απόλυτη γνώση της πραγματικής, εύρωστης οικονομικής της κατάστασης, καθώς και των μεθοδεύσεων στις οποίες η ίδια προέβη (όπως η εκμίσθωση των ακινήτων της στην Πειραϊκή και τη Σαλαμίνα έναντι του προσχηματικού ποσού των 50,00 ευρώ με σκοπό την υπομίσθωσή τους από συγγενικό πρόσωπο του συντρόφου της σε πολλαπλάσια τιμή), εντούτοις, επέλεξε να κατακλύσει τη δικογραφία με σειρά ενσυνείδητα ψευδών ισχυρισμών περί δήθεν “οικονομικής εξαθλίωσης”, “ακινησίας” του στόλου των οχημάτων της και “εκμηδενισμού” των τουριστικών της εσόδων. Με την κακόπιστη αυτή τακτική, η εκκαλούσα εξανάγκασε το Δικαστήριο τούτο σε μια εξαιρετικά επίπονη, διεξοδική και χρονοβόρα αποδεικτική διαδικασία προς αποδόμηση των κατασκευασμένων ισχυρισμών της. Η ενσυνείδητη προσπάθεια παραπλάνησης του Δικαστή, προκειμένου να αποφευχθεί η καταβολή μιας ελάχιστης μηνιαίας διατροφής (300€) προς τη σπουδάζουσα θυγατέρα της, προκάλεσε την άσκοπη ανάλωση δικαστικού χρόνου, ταλαιπώρησε τον Δικαστή κατά τη μελέτη της δικογραφίας και τη στάθμιση των αποδείξεων και παρακώλυσε την εύρυθμη λειτουργία του δικαστικού μηχανισμού, ο οποίος επιβαρύνεται με την επεξεργασία τεχνητών αντιδικιών. Η ως άνω συμπεριφορά, εκτιμώμενη εντός του πλαισίου της κοινωνικής και οικονομικής αποστολής της Δικαιοσύνης, συνιστά βαρεία και ασύγγνωστη προσβολή του καθήκοντος αληθείας, η οποία δεν μπορεί να γίνει ανεκτή. Στην προκειμένη περίπτωση, η υπαίτια, κακόπιστη και στρεψόδικη συμπεριφορά παραβίασης του καθήκοντος αληθείας βαρύνει αποκλειστικά την εκκαλούσα-εναγομένη, η οποία με δόλο μετέφερε στον πληρεξούσιο δικηγόρο της ενσυνείδητα ψευδή πραγματικά περιστατικά περί της οικονομικής της κατάστασης, προκειμένου εκείνος να τα αποτυπώσει στα δικόγραφα της έφεσης και των προτάσεων. Καθώς δεν αποδείχθηκε άμεσος δόλος του πληρεξουσίου δικηγόρου, ο οποίος ενεργούσε εντός των ορίων της δοθείσας σε αυτόν εντολής και με βάση τα στοιχεία που του παρείχε η εντολέας του, η προβλεπόμενη χρηματική ποινή πρέπει να επιβληθεί αποκλειστικά σε βάρος της εκκαλούσας διαδίκου. Η χρηματική ποινή που προβλέπεται (1.000€ έως 2.500€) δεν έχει χαρακτήρα αποζημίωσης του αντιδίκου (γι’ αυτό άλλωστε περιέρχεται στο Δημόσιο) αλλά αποτελεί δικονομική ποινική κύρωση (ιδιώνυμη ποινή) για την προσβολή του κύρους του Δικαστηρίου και την παρακώλυση της απονομής της Δικαιοσύνης. Κατ’ ακολουθίαν, συντρέχει νόμιμη περίπτωση αυτεπάγγελτης επιβολής σε βάρος της εκκαλούσας χρηματικής ποινής, το ύψος της οποίας, ενόψει του μεγέθους της δολιότητας, της συστηματικότητας της απόκρυψης και της προκληθείσας δικονομικής βλάβης και ταλαιπωρίας του Δικαστηρίου, πρέπει να καθοριστεί στο ποσό των δύο χιλιάδων (2.000,00) ευρώ, προκειμένου να λειτουργήσει και ως μέσο γενικής πρόληψης έναντι παρόμοιων κακόπιστων πρακτικών.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει αντιμωλία των διαδίκων.
Δέχεται τυπικά την έφεση.
Απορρίπτει την έφεση κατ’ ουσίαν.
Καταδικάζει την εκκαλούσα στα δικαστικά έξοδα της εφεσίβλητης του παρόντος βαθμού δικαιοδοσίας, τα οποία ορίζει στο ποσό των τετρακοσίων (400,00) ευρώ.
Επιβάλλει αυτεπαγγέλτως σε βάρος της εκκαλούσας χρηματική ποινή ύψους δύο χιλιάδων (2.000€) ευρώ, η οποία περιέρχεται στο Ελληνικό Δημόσιο ως δημόσιο έσοδο.
Διατάσσει την γνωστοποίηση αντιγράφου της παρούσας απόφασης στην αρμόδια Δ.Ο.Υ. με επιμέλεια της Γραμματείας του Δικαστηρίου αυτού για την αναγκαστική είσπραξη της επιβληθείσας χρηματικής ποινής.
Κρίθηκε, αποφασίστηκε και δημοσιεύτηκε στον Πειραιά, σε έκτακτη και δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, χωρίς την παρουσία των διαδίκων και των πληρεξούσιων δικηγόρων τους, στις 6.10.2026
Η ΔΙΚΑΣΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ