Αριθμός απόφασης 665/2026

 

ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΤΜΗΜΑ ΝΑΥΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ

Αριθμός Απόφασης   665/2026

ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Αποτελούμενο από τον Δικαστή Βασίλειο Τζελέπη, Εφέτη, τον οποίο όρισε η Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διεύθυνσης του Εφετείου Πειραιώς και από τη Γραμματέα  Σ.Φ.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στον Πειραιά την ……………., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του εκκαλούντος: Του Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης με την επωνυμία «ΔΗΜΟΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ», που εδρεύει στην Καλλιθέα Αττικής, οδός …………, Α.Φ.Μ. …….., όπως νόμιμα εκπροσωπείται από τον Δήμαρχό του . ………, ως καθολικός διάδοχος του καταργηθέντος δημοτικού Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία «ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΑΘΛΗΣΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΑΛΛΟΣ», ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αικατερίνη Ελ. Ραπτοπούλου (Α.Μ. Δ.Σ.Α. ……………).

Των εφεσιβλήτων: 1) ………, 2) ………..3) ………. 4) …….., 5) …………, 6) της ναυτιλιακής εταιρίας πλοίων αναψυχής με την επωνυμία «………..», που εδρεύει στο …… Αττικής, οδός …………, 7) ………..8) …………. 9) …………. 10) …………… και 11) του σωματείου με την επωνυμία «…………….», που εδρεύει στην ……. Αττικής, στις Ναυταθλητικές Εγκαταστάσεις Δήμου ….., όπως νόμιμα εκπροσωπείται, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Μαρούσα – Αναστασία Ανδρεάδη (Α.Μ. Δ.Σ.Α. ……).

Ο αρχικός ενάγων, δημοτικό Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία «ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΑΘΛΗΣΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΑΛΛΟΣ», του οποίου ο εκκαλών είναι καθολικός διάδοχος, ζήτησε να γίνει δεκτή η από 13-12-2021 αγωγή του, η οποία κατατέθηκε στη Γραμματεία του Ειρηνοδικείου Καλλιθέας με αριθμό έκθεσης κατάθεσης δικογράφου ………/14-12-2021 και, μετά την παραπομπή της, εισήχθη στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς με Γ.Α.Κ./Ε.Α.Κ. …………../19-12-2023.

Επί της προαναφερθείσας αγωγής εκδόθηκε, κατ’ αντιμωλίαν των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία, η με αριθμό 3867/2025 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς (Τμήμα Ναυτικών Διαφορών), με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή στο σύνολό της και καταδικάστηκε ο ενάγων στη δικαστική δαπάνη των εναγομένων, ποσού 750 ευρώ.

Το ηττηθέν στον πρώτο βαθμό ενάγον και ήδη εκκαλούν, με την από 6-3-2026 έφεσή του, η οποία κατατέθηκε στη Γραμματεία του Εφετείου Πειραιώς με Γενικό Αριθμό Κατάθεσης ……./2026 και Ειδικό Αριθμό Κατάθεσης …./2026, προσβάλλει την ανωτέρω απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου. Η έφεση προσδιορίσθηκε προς συζήτηση για τη δικάσιμο που αναγράφεται στην αρχή της παρούσας απόφασης.

Κατά τη συζήτηση της έφεσης στο ακροατήριο του παρόντος Δικαστηρίου, στην αναγραφόμενη στην αρχή της παρούσας απόφασης δικάσιμο, που εκφωνήθηκε με τον προσήκοντα τρόπο από τη σειρά του οικείου πινακίου, οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων παραστάθηκαν και ζήτησαν να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται στις έγγραφες προτάσεις τους, αντίστοιχα.

ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η ένδικη έφεση κατά της υπ’ αριθ. 3867/2025 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των  εδώ  παρισταμένων διαδίκων  πλην του δεκάτου των εναγομένων ως προς τον οποίο η εκκαλουμένη κήρυξε απαράδεκτη την εισαγωγή της υπόθεσης προς συζήτηση, κατά την τακτική διαδικασία,  με την οποία απορρίφθηκε η από 13-12-2021 αγωγή του, η οποία κατατέθηκε στη Γραμματεία του Ειρηνοδικείου Καλλιθέας με αριθμό έκθεσης κατάθεσης δικογράφου ……………./14-12-2021 αγωγή,   έχει ασκηθεί νομοτύπως και εμπροθέσμως εντός της καταχρηστικής προθεσμίας των δύο ετών από τη δημοσίευση της εκκαλούμενης δεομένου ότι δεν προέκυψε επίδοση αυτής αλλ’ ούτε και οι διάδικοι της παρούσας δίκης ισχυρίζονται τούτο   (άρθρα 19, 495 παρ. 1 και 4, 511, 513 παρ. 1 περ. β, 516 παρ. 1, 517, 518 παρ. 2 ΚΠολΔ). Πρέπει επομένως η κρινόμενη έφεση και να γίνει δεκτή κατά το τυπικό της μέρος και να ερευνηθεί περαιτέρω κατ’ ουσίαν κατά την ίδια παραπάνω τακτική διαδικασία (άρθρο 533 παρ. 1 ΚΠολΔ), με την επισήμανση ότι ως εκ της φύσεως του εκκαλούντος ως ΝΠΔΔ δεν απαιτείται η καταβολή παραβόλου άσκησης της έφεσης του άρθρου 495 παρ. 3 του ΚΠολΔ, όπως ισχύει μετά το ν. 4055/2012.

Με την υπό κρίση αγωγή  το ενάγον νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με την επωνυμία «Οργανισμός Παιδικής Αγωγής και Άθλησης Γιάννης Γάλλος» εξέθετε ότι, δυνάμει του από 7.4.2009 ιδιωτικού συμφωνητικού, παραχωρήθηκε στον Δήμο Καλλιθέας, άνευ χρηματικού ανταλλάγματος και για χρονικό διάστημα τριάντα ετών, η χρήση των κειμένων στις ζώνες Α2 και Β1 εγκαταστάσεων του Ολυμπιακού Πόλου Φαλήρου, μεταξύ των οποίων και ο χερσαίος και θαλάσσιος χώρος της Ναυταθλητικής Μαρίνας Φαλήρου. Ότι σε εκτέλεση των συμφωνηθέντων, το ενάγον συστάθηκε ως δημοτικό νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου και ορίστηκε φορέας διαχείρισης της Μαρίνας, ενώ εκδόθηκαν ο Ειδικός Κανονισμός Λειτουργίας της και το τιμολόγιο δικαιωμάτων ελλιμενισμού και λοιπών παρεχόμενων υπηρεσιών. Ότι, κατά τα εκτιθέμενα στην αγωγή, σύμφωνα με τον Κανονισμό, ο ελλιμενισμός και η χρήση των εγκαταστάσεων προϋπέθεταν την υποβολή και αποδοχή σχετικής αίτησης, την κατάρτιση έγγραφης σύμβασης ελλιμενισμού και την εμπρόθεσμη καταβολή των προβλεπόμενων τελών. Ότι η διάρκεια του δικαιώματος ελλιμενισμού ήταν ορισμένη, ενώ για την αυθαίρετη παραμονή σκάφους στον χώρο της Μαρίνας, ιδίως μετά τη λήξη της σύμβασης χωρίς ανανέωσή της, προβλεπόταν αποζημίωση υπέρ του φορέα διαχείρισης. Ότι οι πρώτος έως ένατος και ο ενδέκατος των εναγομένων, ιδιοκτήτες ναυταθλητικών σκαφών και μέλη του δωδέκατου εναγομένου ναυταθλητικού σωματείου, κατά το χρονικό διάστημα από 1.1.2012 έως 31.1.2017 χρησιμοποιούσαν τις εγκαταστάσεις της Μαρίνας και ελλιμένιζαν σε αυτές τα σκάφη τους, χωρίς να καταρτίζουν τις απαιτούμενες συμβάσεις και χωρίς να καταβάλλουν τα οφειλόμενα τέλη. Ότι  το ενάγον απέδιδε τη συμπεριφορά τους αυτή σε παράνομη, υπαίτια, καταχρηστική και κακόπιστη στάση των εναγομένων, η οποία, κατά τους ισχυρισμούς του, προκάλεσε περιουσιακή ζημία στο ίδιο, ίση με τα μη καταβληθέντα τέλη ελλιμενισμού. Ότι ειδικότερα ως προς το δωδέκατο εναγόμενο σωματείο, το ενάγον υποστήριζε ότι αυτό απέτρεπε τα μέλη του από τη σύναψη συμβάσεων ελλιμενισμού και την καταβολή των οφειλόμενων τελών, ενώ αντιποιούνταν τα δικαιώματα του φορέα διαχείρισης της Μαρίνας, επιβάλλοντας στα μέλη του αυξημένες εισφορές. Επικουρικώς, το ενάγον εκθέτει ότι, εάν κριθεί πως οι αξιώσεις του από αδικοπραξία για το χρονικό διάστημα από 1.1.2012 έως 31.12.2015 έχουν υποπέσει, εν όλω ή εν μέρει, σε πενταετή παραγραφή, οι εναγόμενοι εξακολουθούν να υποχρεούνται, κατ’ άρθρο 938 ΑΚ και σύμφωνα με τις διατάξεις περί αδικαιολόγητου πλουτισμού, να του αποδώσουν την περιουσιακή ωφέλεια που αποκόμισαν από την περιγραφόμενη αδικοπρακτική συμπεριφορά τους. Η ωφέλεια αυτή συνίσταται, κατά τους αγωγικούς ισχυρισμούς, στη χρήση των θέσεων ελλιμενισμού και των υπηρεσιών της μαρίνας χωρίς την καταβολή των αντίστοιχων δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα την εξοικονόμηση της σχετικής δαπάνης σε βάρος του ενάγοντος. Ότι ως προς το δωδέκατο εναγόμενο σωματείο, εκτίθεται επιπλέον ότι αυτό εισέπραττε αυξημένες συνδρομές από τα μέλη του, στις οποίες φέρονταν να περιλαμβάνονται και τέλη ελλιμενισμού, αντιποιούμενο τα δικαιώματα του ενάγοντος ως φορέα διαχείρισης της μαρίνας.  Με βάση το ιστορικό αυτό, το ενάγον ζητούσε, κυρίως με βάση τις διατάξεις περί αδικοπραξιών και επικουρικώς με βάση τις διατάξεις περί αδικαιολόγητου πλουτισμού, να υποχρεωθούν οι πρώτος έως ένατος και ο ενδέκατος εναγόμενοι να καταβάλουν: ο καθένας από τους τρεις πρώτους το ποσό των 7.777,50 ευρώ, ο τέταρτος το ποσό των 8.692,50 ευρώ, καθένας από τον πέμπτο και τον έκτο το ποσό των 9.561,75 ευρώ, καθένας από τον έβδομο, τον όγδοο και τον ένατο το ποσό των 3.300 ευρώ και ο ενδέκατος το ποσό των 5.040 ευρώ. Ζητούσε, επίσης, να υποχρεωθεί το δωδέκατο εναγόμενο σωματείο να καταβάλει τα ανωτέρω ποσά ως εις ολόκληρον υπόχρεο με τους λοιπούς εναγομένους, με τον νόμιμο τόκο από το τέλος κάθε μήνα αυθαίρετου ελλιμενισμού, άλλως από την επίδοση της αγωγής, έως την πλήρη εξόφληση, να κηρυχθεί η απόφαση προσωρινά εκτελεστή και να καταδικαστούν οι εναγόμενοι στη δικαστική δαπάνη. Το ως άνω Δικαστήριο με την 3867/2025 οριστική απόφασή του, η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία, απέρριψε την αγωγή στο σύνολο της, ήτοι τόσο ως προς την κύρια, όσο και ως προς την επικουρική της βάση, ως νόμω αβάσιμη  και καταδίκασε το ενάγον στη δικαστική δαπάνη των εναγομένων την οποία όρισε στο ποσό των 750 ευρώ. Κατά της απόφασης αυτής παραπονείται το ηττηθέν πρωτοδίκως εκκαλούν – ενάγον με την από  6.3.2026 με ΓΑΚ/ΕΑΚ ………  έφεσή του, για τους περιεχόμενους σε αυτήν λόγους, που ανάγονται σε εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και σε πλημμελή εκτίμηση των αποδείξεων και ζητεί την εξαφάνισή της, με σκοπό να γίνει δεκτή η αγωγή του.

Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 297, 298, 330 και 914 ΑΚ συνάγεται ότι για τη θεμελίωση υποχρέωσης αποζημίωσης από αδικοπραξία απαιτούνται παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά, ζημία και πρόσφορος αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της συμπεριφοράς και της ζημίας. Παράνομη είναι η συμπεριφορά που αντιβαίνει σε απαγορευτικό ή επιτακτικό κανόνα δικαίου, ο οποίος απονέμει δικαίωμα ή προστατεύει συγκεκριμένο συμφέρον του ζημιωθέντος, αρκεί δε και αντίθεση προς τις γενικές επιταγές της έννομης τάξης. Η συμπεριφορά μπορεί να συνίσταται σε πράξη ή παράλειψη, στην τελευταία όμως περίπτωση απαιτείται ιδιαίτερη νομική υποχρέωση προς ενέργεια, απορρέουσα από τον νόμο, από δικαιοπραξία, από τη συναλλακτική καλή πίστη ή από προηγούμενη συμπεριφορά του υπαιτίου. Η υπαιτιότητα περιλαμβάνει τον δόλο και την αμέλεια, ενώ αιτιώδης συνάφεια υπάρχει όταν η συμπεριφορά ήταν πρόσφορη, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων και τις συγκεκριμένες περιστάσεις, να επιφέρει τη ζημία και πράγματι την επέφερε (ΑΠ 392/2024). Περαιτέρω, η αθέτηση προϋφιστάμενης συμβατικής υποχρέωσης δεν συνιστά, μόνη αυτή, αδικοπραξία, αλλά οι συνέπειές της διέπονται από τις διατάξεις για τη μη εκπλήρωση της παροχής. Η υπαίτια και ζημιογόνος πράξη ή παράλειψη, με την οποία παραβιάζεται συγχρόνως συμβατική υποχρέωση, θεμελιώνει και αδικοπρακτική ευθύνη μόνον εφόσον, και χωρίς τη συμβατική σχέση, θα ήταν καθ’ εαυτή παράνομη, ως αντίθετη προς το γενικό καθήκον του άρθρου 914 ΑΚ να μη ζημιώνει κανείς άλλον υπαιτίως. Απαιτείται, συνεπώς, αυτοτελής προσβολή προστατευόμενου δικαιώματος ή εννόμου συμφέροντος, πέρα από τη μη εκπλήρωση της συμβατικής παροχής (ΑΠ 1356/2023). Επιπλέον, από τις διατάξεις των άρθρων 974 και 997 ΑΚ προκύπτει ότι προστατεύεται κατά τρίτων και εκείνος που απέκτησε από τον νομέα τη φυσική εξουσία επί του πράγματος ως μισθωτής, θεματοφύλακας ή με άλλη παρόμοια σχέση. Προϋπόθεση της προστατευόμενης κατοχής είναι η απόκτηση της φυσικής εξουσίας με τη συναίνεση του νομέα και η βούληση του κατόχου να εξουσιάζει το πράγμα για αυτόν, για ορισμένη αιτία που στηρίζεται σε σύμβαση ή απευθείας στον νόμο (ΟλΑΠ 8/2013). Ο νόμιμος κάτοχος δικαιούται αποζημίωση για την παράνομη χρήση του κατεχόμενου πράγματος από τρίτο, χωρίς να απαιτείται να είναι κύριός του (ΑΠ 1511/2011). Επίσης, από τις διατάξεις των άρθρων 974, 984 και 989 ΑΚ συνάγεται ότι διατάραξη της νομής αποτελεί κάθε παράνομη και αντίθετη προς τη θέληση του νομέα πράξη ή παράλειψη που τον παρενοχλεί στην άσκησή της. Διατάραξη υπάρχει και όταν ο νομέας δεν στερείται πλήρως τη φυσική εξουσία επί του πράγματος, αλλά παρεμποδίζεται σε επιμέρους εκδηλώσεις της. Η προσβολή μπορεί να εκδηλώνεται με πράξη πάνω στο πράγμα, με παρεμπόδιση πράξης του νομέα ή με παράλειψη της επιβαλλόμενης ενέργειας προς παύση της, όπως η μη άρση διαταρακτικού αντικειμένου που προκαλεί διαρκή και εξακολουθητική παρενόχληση (ΑΠ 845/2024). Η κατά τρίτων προστασία αυτή παρέχεται, κατά το άρθρο 997 ΑΚ, και στον κάτοχο που πληροί τις ανωτέρω προϋποθέσεις. Εφόσον η προσβολή της προστατευόμενης κατοχής είναι υπαίτια και προκαλεί στον κάτοχο περιουσιακή ζημία που συνδέεται αιτιωδώς με αυτήν, θεμελιώνεται αξίωση αποζημίωσης κατά το άρθρο 914 ΑΚ, ανεξάρτητα από συμβατική σχέση μεταξύ αυτού και του προσβολέα (ΑΠ 392/2024, 1356/2023, 1511/2011). Κατά το άρθρο 8 παρ. 8.1 του Γενικού Κανονισμού Λειτουργίας Τουριστικών Λιμένων, που εγκρίθηκε με την Τ/9803/5.9.2003 κοινή υπουργική απόφαση (ΦΕΚ Β΄ 1323/16.9.2003), το δικαίωμα ελλιμενισμού αποκτάται μετά από έγγραφη έγκριση του φορέα διαχείρισης και συμπλήρωση των αναγκαίων εγγράφων. Επί προϋφιστάμενης σύμβασης ελλιμενισμού που συνεχίζεται με την παραμονή του σκάφους και την παροχή των υπηρεσιών του λιμένα, η σύμβαση παραμένει σε ισχύ κατά το άρθρο 8 παρ. 8.9 του ίδιου Κανονισμού έως την έγγραφη ενημέρωση του φορέα διαχείρισης για την οριστική αναχώρηση του σκάφους (ΑΠ 148/2025). Η αποζημίωση περιλαμβάνει, κατά τα άρθρα 297 και 298 ΑΚ, τη μείωση της υπάρχουσας περιουσίας και το διαφυγόν κέρδος, δηλαδή εκείνο που προσδοκάται με βάσιμη πιθανότητα κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων ή τις ειδικές περιστάσεις και ιδίως τα προπαρασκευαστικά μέτρα που έχουν ληφθεί. Για την αποκατάσταση του διαφυγόντος κέρδους δεν απαιτείται βεβαιότητα πραγματοποίησής του, δεν αρκεί όμως το απλώς ενδεχόμενο κέρδος που εξαρτάται από αβέβαιους ή αστάθμητους παράγοντες (ΑΠ 1523/2023). Τέλος, κατά τον έλεγχο της νομικής βασιμότητας της αγωγής, τα πραγματικά περιστατικά που εκτίθενται στο δικόγραφό της λαμβάνονται ως αληθή και εξετάζεται αν θεμελιώνουν την αιτούμενη έννομη προστασία, ανεξάρτητα από την απόδειξή τους (πρβλ. ΑΠ 1766/2023). Το δικαστήριο εφαρμόζει αυτεπαγγέλτως τον προσήκοντα κανόνα δικαίου, χωρίς να δεσμεύεται από τον νομικό χαρακτηρισμό του ενάγοντος, εφόσον δεν μεταβάλλει την ιστορική βάση της αγωγής ούτε λαμβάνει υπόψη μη προταθέντα θεμελιωτικά περιστατικά (ΑΠ 907/2024).

Με την υπό κρίση έφεση, κατά το μέρος που αφορά την απόρριψη της κύριας αδικοπρακτικής βάσης της αγωγής, ο εκκαλών αποδίδει στην εκκαλουμένη εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και πλημμελή εκτίμηση του αποδεικτικού υλικού καθώς μεταξύ του αρχικώς ενάγοντος φορέα διαχείρισης της Ναυταθλητικής Μαρίνας και των εφεσιβλήτων ουδέποτε καταρτίσθηκε σύμβαση ελλιμενισμού, ούτε κατά το επίδικο χρονικό διάστημα ούτε προγενεστέρως, λόγω έλλειψης σύμπτωσης των δηλώσεων βούλησής τους, και ότι, συνεπώς, εσφαλμένως η εκκαλουμένη δέχθηκε την ύπαρξη άκυρων συμβάσεων λόγω μη τήρησης του έγγραφου τύπου. Επιπλέον εκθέτει ότι οι εφεσίβλητοι χρήστες κατέλαβαν και χρησιμοποιούσαν εξαρχής αυθαιρέτως τις θέσεις ελλιμενισμού, χωρίς άδεια του φορέα διαχείρισης, αρνούμενοι συνειδητά να συνάψουν συμβάσεις και να καταβάλουν τα προβλεπόμενα τέλη, μολονότι γνώριζαν τον ισχύοντα κανονισμό λειτουργίας και το αντίστοιχο τιμολόγιο. Κατά το εκκαλούν, η συμπεριφορά αυτή συνιστά αυτοτελή παράνομη και υπαίτια προσβολή του δικαιώματος εκμετάλλευσης των θέσεων, διότι οι εφεσίβλητοι χρήστες, προβλέποντας και αποδεχόμενοι το ζημιογόνο αποτέλεσμα, στερούσαν από τον φορέα διαχείρισης τη δυνατότητα παραχώρησής τους σε τρίτους και είσπραξης των αντίστοιχων τελών. Τέλος ισχυρίζεται ότι η ένδικη αξίωση απορρέει από την εξαρχής αυθαίρετη κατάληψη και χρήση των θέσεων και όχι από αθέτηση προϋφιστάμενης συμβατικής υποχρέωσης, ζητεί δε την εξαφάνιση της εκκαλουμένης κατά το αντίστοιχο κεφάλαιο και την παραδοχή της κύριας βάσης της αγωγής. Στην προκειμένη περίπτωση, με την υπό κρίση αγωγή το αρχικώς ενάγον εκθέτει ότι στον Δήμο Καλλιθέας παραχωρήθηκε η χρήση των χερσαίων και θαλάσσιων εγκαταστάσεων της Ναυταθλητικής Μαρίνας και στο ίδιο ανατέθηκε η λειτουργία και διαχείρισή τους, με εξουσία κατανομής και διάθεσης των θέσεων ελλιμενισμού υπό τους προβλεπόμενους όρους. Με τα περιστατικά αυτά, κατά το περιεχόμενο της εκτιθέμενης εξουσίας χρήσης των παραχωρηθεισών εγκαταστάσεων, προσβάλλεται προστατευόμενη κατοχή κατά το άρθρο 997 ΑΚ. Στη συνέχεια εκθέτει ότι οι εναγόμενοι χρήστες κατέλαβαν και διατηρούσαν, κατά τα αναφερόμενα χρονικά διαστήματα, θέσεις ελλιμενισμού χωρίς άδεια ή έγκρισή του και χωρίς συμφωνία ή άλλη νόμιμη βάση χρήσης, αντίθετα προς τη θέλησή του. Ότι, μολονότι γνώριζαν τις προϋποθέσεις νόμιμου ελλιμενισμού, συνέχιζαν την κατάληψη, παρεμποδίζοντας τη διάθεση των θέσεων και προκαλώντας την επικαλούμενη περιουσιακή ζημία, την οποία προέβλεπαν και αποδέχονταν. Με το περιεχόμενο αυτό, η αποδιδόμενη παράνομη συμπεριφορά συνίσταται στη χωρίς νόμιμη βάση και αντίθετη προς τη θέληση του δικαιούχου κατάληψη και διατήρηση της χρήσης συγκεκριμένων θέσεων ελλιμενισμού, με παρεμπόδιση της άσκησης της προστατευόμενης κατοχής του επί των εγκαταστάσεων. Η προσβολή αυτή είναι αυτοτελής και ανεξάρτητη από συμβατική δέσμευση, αφού θα ήταν παράνομη και χωρίς την κατάρτιση σύμβασης ελλιμενισμού, και δεν εξαντλείται στη μη υπογραφή σύμβασης ή στη μη καταβολή τελών. Αντιστοίχως, η επικαλούμενη γνώση της έλλειψης δικαιώματος χρήσης και η συνειδητή συνέχιση της κατάληψης με πρόβλεψη και αποδοχή της ζημίας συγκροτούν, κατά τα εκτιθέμενα, το στοιχείο της υπαιτιότητας. Ως ζημία εκτίθεται η περιουσιακή απώλεια από τη στέρηση της δυνατότητας νόμιμης διάθεσης των συγκεκριμένων θέσεων, η οποία αποδίδεται αιτιωδώς στη δέσμευσή τους. Επομένως, τα ανωτέρω περιστατικά, αληθή υποτιθέμενα, θεμελιώνουν νόμιμη αξίωση αποζημίωσης από αδικοπραξία για την παραπάνω προσβολή, στηριζόμενη στα άρθρα 297, 298, 330 και 914, σε συνδυασμό με τα άρθρα 974, 984, 989 και 997 ΑΚ, οπότε το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που απέρριψε την αδικοπρακτική βάση της αγωγής  ως μη νόμιμη με την αιτιολογία ότι η επίδικη συμπεριφορά αποτελεί απλώς αθέτηση συμβατικής υποχρέωσης, έσφαλε ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή των διατάξεων αυτών. Πρέπει, συνεπώς, να γίνει δεκτός ο σχετικός λόγος έφεσης και να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη κατά το αντίστοιχο κεφάλαιο. Ακολούθως, αφού κρατηθεί η υπόθεση από το παρόν Δικαστήριο, πρέπει να ερευνηθεί η ουσιαστική βασιμότητα της αγωγής, κατά το άρθρο 535 παρ. 1 ΚΠολΔ.

Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 106, 240, 522 και 535 παρ. 1 ΚΠολΔ και 277 ΑΚ συνάγεται ότι η ένσταση παραγραφής αποτελεί γνήσια αυτοτελή ένσταση, η οποία δεν λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως, αλλά προϋποθέτει νόμιμη προβολή της από τον εναγόμενο. Όταν η αγωγή απορρίφθηκε πρωτοδίκως ως μη νόμιμη, χωρίς να εξεταστεί η προβληθείσα ένσταση παραγραφής, η εξαφάνιση της πρωτόδικης απόφασης και η εξέταση της υπόθεσης από το Εφετείο προς περαιτέρω εκδίκαση δεν καθιστούν  την εν λόγω ένσταση αντικείμενο της κατ’ έφεση δίκης, αλλά απαιτείται νόμιμη επαναφορά της από τον εναγόμενο–εφεσίβλητο. Διαφορετική είναι η περίπτωση κατά την οποία η αγωγή απορρίφθηκε κατόπιν παραδοχής της συγκεκριμένης ένστασης, οπότε αυτή μεταβιβάζεται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο μαζί με το προσβαλλόμενο κεφάλαιο, χωρίς να απαιτείται επαναφορά της κατ’ άρθρο 240 ΚΠολΔ (ΑΠ 1368/2025). Η επαναφορά της ανεξέταστης ένστασης μπορεί να γίνει με πλήρη εκ νέου ανάπτυξή της στις προτάσεις της κατ’ έφεση δίκης ή με τον προβλεπόμενο στο άρθρο 240 ΚΠολΔ τρόπο, όπου απαιτείται  σύντομη περίληψη του ισχυρισμού, συγκεκριμένη παραπομπή στις σελίδες των προτάσεων της προηγούμενης συζήτησης που τον περιέχουν και προσκόμιση των προτάσεων αυτών σε επικυρωμένο αντίγραφο. Δεν αρκούν η γενική αναφορά στους πρωτοδίκως προβληθέντες ισχυρισμούς ούτε η απλή προσκόμιση ή ενσωμάτωση των προηγούμενων προτάσεων, χωρίς την ανωτέρω εξατομίκευση της επαναφερόμενης ένστασης (ΑΠ 1819/2017, 1346/2012). Ειδικότερα, ως προς ένσταση παραγραφής, η επίκληση και προσκομιδή των πρωτόδικων προτάσεων δεν υποκαθιστούν τη νόμιμη επανυποβολή της ενώπιον του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου. Εφόσον, επομένως, η ένσταση παρέμεινε ανεξέταστη στον πρώτο βαθμό και δεν επαναφέρθηκε νομίμως στην κατ’ έφεση δίκη, εξομοιώνεται με μη προταθείσα και δεν επιτρέπεται να ερευνηθεί μετά την εξαφάνιση της πρωτόδικης απόφασης. Η λήψη της υπόψη, εφόσον επιδρά ουσιωδώς στην έκβαση της δίκης, ιδρύει την αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 8 περ. α΄ ΚΠολΔ (ΑΠ 1368/2025). Στην προκειμένη περίπτωση, οι εναγόμενοι είχαν προβάλει πρωτοδίκως, επικουρικώς, ένσταση παραγραφής της αγωγικής αξίωσης, την οποία ανέπτυξαν στις σελίδες 32–33 των προτάσεών τους, υπό τον τίτλο «4. Ένσταση παραγραφής». Ειδικότερα, υποστήριξαν ότι οι επίδικες αξιώσεις για το χρονικό διάστημα από 1.1.2012 έως 31.12.2016 είχαν υποπέσει στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 937 ΑΚ, επικαλούμενοι τον αυτοτελή χαρακτήρα των επιμέρους μηνιαίων απαιτήσεων και τη γνώση, ήδη από το έτος 2012, της φερόμενης ζημίας και των υπόχρεων προς αποζημίωση. Η ένσταση αυτή δεν εξετάστηκε από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο, με την υπ’ αριθ. 3867/2025 απόφασή του, απέρριψε αμφότερες τις βάσεις της αγωγής ως μη νόμιμες. Από την επισκόπηση, όμως, των προτάσεων των εναγομένων–εφεσιβλήτων ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου δεν προκύπτει νόμιμη επαναφορά της ανωτέρω ένστασης καθώς, στη σελίδα 2, υπό στοιχείο β΄, αυτοί περιορίστηκαν στην επίκληση και προσκομιδή επικυρωμένου αντιγράφου των πρωτόδικων προτάσεών τους, δηλώνοντας ότι αναφέρονται σε αυτές «κατά τα ουσιώδη σημεία, ειδικότερα στην προσκόμιση των αποδεικτικών εγγράφων», χωρίς να παραθέσουν σύντομη περίληψη της ένστασης παραγραφής και χωρίς να παραπέμψουν στις συγκεκριμένες σελίδες που την περιέχουν. Ούτε ανέπτυξαν εκ νέου, κατά τρόπο πλήρη και αυτοτελή, τον εν λόγω ισχυρισμό στις προτάσεις της κατ’ έφεση δίκης. Η αναφορά στη σελίδα 5 των τελευταίων προτάσεων ότι ο αντίδικος μπορούσε να ασκήσει εγκαίρως τις αγωγές του «προκειμένου να διακόψει την παραγραφή» δεν αναπληρώνει την ανωτέρω έλλειψη διότι η αναφορά αυτή εντάσσεται στην ανάπτυξη της επιχειρηματολογίας τους περί δυνατότητας έγκαιρης δικαστικής διεκδίκησης και δεν συνοδεύεται από επανυποβολή της συγκεκριμένης ένστασης, με προσδιορισμό των αξιώσεων που φέρονται ως παραγεγραμμένες και των πραγματικών περιστατικών που θεμελιώνουν τη συμπλήρωση της παραγραφής. Η εν λόγω γενικόλογη αναφορά σε ουσιώδεις ισχυρισμούς εκτιμώμενη σε συνδυασμό με το σύνολο των κατ’ έφεση προτάσεών τους, δεν συνιστά αυτοτελή και ορισμένη επαναφορά της πρωτοδίκως προβληθείσας ένστασης και ως εκ τούτου η ένσταση παραγραφής, η οποία παρέμεινε ανεξέταστη στον πρώτο βαθμό, δεν επαναφέρθηκε νομίμως στην κατ’ έφεση δίκη. Κατά συνέπεια, μετά την εξαφάνιση της εκκαλουμένης και την περαιτέρω εκ νέου εξέταση της αγωγής από το παρόν Δικαστήριο, η ένσταση αυτή δεν είναι ερευνητέα, αφού εξομοιώνεται με μη προταθείσα και δεν επιτρέπεται να ληφθεί υπόψη αυτεπαγγέλτως.

Από την επανεκτίμηση όλων ανεξαιρέτως των εγγράφων που οι διάδικοι νομίμως επικαλούνται και προσκομίζουν, είτε προς άμεση απόδειξη είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, συμπεριλαμβανομένων των παραδεκτώς προσκομιζόμενων αποδεικτικών μέσων το πρώτον ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, κατ’ άρθρο 529 παρ. 1 ΚΠολΔ, χωρίς η ειδικότερη μνεία ορισμένων από αυτά να σημαίνει ότι παραλείφθηκε η συνεκτίμηση των υπολοίπων, των υπ’ αριθ. …………./22.3.2022 και …./22.3.2022 ενόρκων βεβαιώσεων  που ελήφθησαν με επιμέλεια του αρχικού ενάγοντος ΝΠΔΔ «Οργανισμός Παιδικής Αγωγής και Άθλησης Γιάννης Γάλλος», οι οποίες δόθηκαν ενώπιον του Ειρηνοδίκη Καλλιθέας κατόπιν προηγούμενης νόμιμης κλήτευσης των εναγομένων σύμφωνα με την από 25.2.20222 εξώδικη κλήση – γνωστοποίησης μαρτύρων, (βλ. υπ΄αριθ. …/10.3.2022, …../11.3.2022, …./16.3.2022, …/15.3.2022, …./14.3.2022, …/16.3.2022, …../15.3.2022, …. Στ/15.3.2022, … Στ/15.3.2022, …/10.3.2022 & …./4.3.2022 εκθέσεις επιδόσεων των διορισμένων στο Εφετείο Αθηνών  δικαστικών επιμελητών …………… αντιστοίχως), των υπ’ αριθ. …/23.2.2022,  …./23.2.2022 και …../14.4.2022 ενόρκων βεβαιώσεων ενώπιον του Ειρηνοδικείου Καλλιθέας που ελήφθησαν με επιμέλεια των εναγομένων κατόπιν προηγούμενης νόμιμης κλήτευσης του αντιδίκου τους με την από 17.3.2022 εξώδικη πρόσκληση – γνωστοποίηση μαρτύρων, η οποία επιδόθηκε με τις υπ’ αριθ. …../18.3.2022 και …../11.4.2022 εκθέσεις επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας της περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών ……….., αντίστοιχα, των επικαλουμένων και προσκομιζόμενων ενόρκων βεβαιώσεων που δόθηκαν στο πλαίσιο άλλων δικών και εκτιμώνται ελεύθερα ως δικαστικά τεκμήρια (υπ’ αριθ. ……/22.3.2022 ένορκη βεβαίωση της συμβολαιογράφου Αθηνών …………..), σε συνδυασμό και με τα διδάγματα της κοινής πείρας που λαμβάνονται υπόψη αυτεπαγγέλτως, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Με το από 7.4.2009 ιδιωτικό συμφωνητικό η ανώνυμη εταιρεία «………………» παραχώρησε στον ήδη εκκαλούντα Δήμο Καλλιθέας, για τριάντα έτη και χωρίς χρηματικό αντάλλαγμα, τη χρήση εγκαταστάσεων στις ζώνες Α2 και Β1 του Ολυμπιακού Πόλου Φαλήρου. Στις παραχωρηθείσες εγκαταστάσεις περιλαμβάνονταν ο χερσαίος και ο θαλάσσιος χώρος της Ναυταθλητικής Μαρίνας Φαλήρου, όπως αποτυπώνονταν στο σχετικό τοπογραφικό διάγραμμα του ΦΕΚ Β΄ 1485/2006, καθώς και το κύριο τμήμα του γραμμικού κτιρίου Β140, επιφάνειας περίπου 500 τ.μ., εξαιρουμένου του χώρου της καντίνας στο νότιο άκρο του, και το κτίριο Β120, επιφάνειας περίπου 2.600 τ.μ. Σύμφωνα με τους όρους της σύμβασης, η μαρίνα προοριζόταν για τη λειτουργία Εθνικού Ναυταθλητικού Κέντρου και συναφών δραστηριοτήτων, κατά την ΚΥΑ 1323/2006. Ως προς την κατανομή των θέσεων ελλιμενισμού, απόλυτη προτεραιότητα είχαν τα ιστιοφόρα ναυταθλητικά σκάφη του άρθρου 16 του ν. 438/1976 και τα μηχανοκίνητα σκάφη που ανήκαν σε ομίλους, ναυτικά σωματεία ή μέλη τους και παρείχαν δωρεάν υπηρεσίες κατά τη διεξαγωγή ιστιοπλοϊκών αγώνων, με ανώτατο όριο για τα τελευταία το 15% του συνόλου των θέσεων. Ακολουθούσαν τα λοιπά ιστιοφόρα, τα οποία προηγούνταν των υπόλοιπων μηχανοκίνητων, ενώ αποκλειόταν ο ελλιμενισμός επαγγελματικών σκαφών. Οι ειδικότεροι όροι διάθεσης των θέσεων και το τιμολόγιο ελλιμενισμού θα καθορίζονταν με ειδικό κανονισμό λειτουργίας. Περαιτέρω, ο άνω Δήμος ανέλαβε την υποχρέωση σύστασης φορέα διαχείρισης και κατάρτισης ειδικού κανονισμού λειτουργίας, υποκείμενου στην προηγούμενη έγκριση της παραχωρούσας εταιρείας και ακολούθως των αρμόδιων φορέων. Ανέλαβε επίσης τις δαπάνες λειτουργίας, φύλαξης, συντήρησης και καθαριότητας των εγκαταστάσεων, καθώς και έκδοσης και αναθεώρησης των απαιτούμενων αδειών και εγκρίσεων, ενώ η λειτουργική διαμόρφωση των χώρων και η παραχώρηση της χρήσης τους σε τρίτους τελούσαν υπό την άδεια της εταιρείας. Σε εκτέλεση των συμφωνηθέντων, με την 6/2011 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, εγκριθείσα με την ………../21.2.2011 απόφαση του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής και δημοσιευθείσα στο ΦΕΚ Β΄ 502/1.4.2011, συστάθηκε το αρχικώς ενάγον δημοτικό νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με την επωνυμία «Οργανισμός Παιδικής Αγωγής και Άθλησης Γιάννης Γάλλος», κατόπιν συγχώνευσης των δημοτικών νομικών προσώπων «Για τον αθλητισμό και τα σπορ» και «Δημοτικοί Παιδικοί – Βρεφικοί Σταθμοί Δήμου Καλλιθέας». Με την 208/2011 απόφαση του ίδιου Δημοτικού Συμβουλίου ορίστηκε φορέας διαχείρισης της μαρίνας. Το διοικητικό συμβούλιο του αρχικώς ενάγοντος εξέδωσε την 87/2011 απόφαση για τον ειδικό κανονισμό λειτουργίας της μαρίνας και την 88/2011 απόφαση για τον καθορισμό των τιμολογίων δικαιωμάτων ελλιμενισμού και των λοιπών παρεχόμενων υπηρεσιών και εξυπηρετήσεων. Οι αποφάσεις αυτές εγκρίθηκαν με την 61/2012 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Καλλιθέας και την 365/14.12.2011 απόφαση της ……………., διαδόχου της «……………….». Τα πλήρη κείμενά τους τοιχοκολλήθηκαν στις 6.12.2011 στο κατάστημα της έδρας του νομικού αυτού προσώπου, ενώπιον δύο μαρτύρων. Κατά των ανωτέρω 87/2011 και 88/2011 αποφάσεων ο Ναυτικός Αθλητικός Όμιλος …………….. άσκησε ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας την 1261/2012 αίτηση ακυρώσεως κατά του αρχικώς ενάγοντος δημοτικού νομικού προσώπου «Οργανισμός Παιδικής Αγωγής και Άθλησης Γιάννης Γάλλος». Να σημειωθεί ότι η αντιδικία που  ανέκυψε και ήχθη προς επίλυση ενώπιον του ανωτέρω Δικαστηρίου αφορούσε τον αιτούντα …… και το καθ’ ου η αίτηση δημοτικό νομικό πρόσωπο και το εναγόμενο στην παρούσα δίκη «……………..». Με την 893/2020 απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας η αίτηση ακυρώσεως απορρίφθηκε ως εκπρόθεσμη κατά το μέρος που στρεφόταν κατά της 88/2011 απόφασης καθορισμού του τιμολογίου ελλιμενισμού, αφού κρίθηκε ότι η απόφαση αυτή είχε αποκτήσει νόμιμη υπόσταση με τη δημοσίευσή της στις 6.12.2011. Ακολούθως,  μετά τη θέσπιση του άρθρου 11 παρ. 4 του ν. 4179/2013, που προέβλεψε την ανάλογη εφαρμογή του άρθρου 31α του ν. 2160/1993 για την έγκριση κανονισμών λειτουργίας και την προηγούμενη γνωστοποίηση τιμολογίων ελλιμενισμού ναυταθλητικών μαρινών, το αρχικώς ενάγον  υπέβαλε στον Υπουργό Τουρισμού προς έγκριση τον κανονισμό που είχε εγκριθεί με την 61/2012 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Ακολούθησε η έκδοση της 633/13.1.2017 απόφασης της Υπουργού Τουρισμού, με την οποία εγκρίθηκε ο ειδικός κανονισμός λειτουργίας. Επί της ίδιας αρχικής αίτησης ακυρώσεως του ……. κατά του αρχικώς ενάγοντος νομικού προσώπου, με την 504/2021 απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας καταργήθηκε η δίκη κατά το μέρος που αφορούσε την 87/2011 απόφαση περί κανονισμού λειτουργίας. Ειδικότερα, κρίθηκε ότι ο αρχικός κανονισμός διατήρησε την ισχύ και την εκτελεστότητά του έως τη θέση σε ισχύ της 633/2017 υπουργικής απόφασης, οπότε έπαυσε να ισχύει, όπως και η εγκριτική του 61/2012 απόφαση. Η υπουργική απόφαση εκδόθηκε με διαφορετική νομική βάση και διαδικασία, χωρίς να ενσωματώνει τον αρχικό κανονισμό. Ενόψει της παύσης ισχύος του και της μη προβολής ιδιαίτερου εννόμου συμφέροντος του αιτούντος ομίλου για τη συνέχιση της δίκης, η τελευταία καταργήθηκε. Στη συνέχεια, το αρχικώς ενάγον νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με την επωνυμία «Οργανισμός Παιδικής Αγωγής και Άθλησης Γιάννης Γάλλος» καταργήθηκε αυτοδικαίως στις 31.12.2023, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 27 παρ. 1 του ν. 5056/2023 (Α΄ 163). Κατά την παρ. 3 περ. α΄ του ίδιου άρθρου, με την κατάργηση του νομικού προσώπου η περιουσία του περιέρχεται αυτοδικαίως στον δήμο που το συνέστησε, ο οποίος καθίσταται καθολικός διάδοχός του ως προς τα εμπράγματα και ενοχικά δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του, ενώ οι εκκρεμείς δίκες συνεχίζονται αυτοδικαίως από ή κατά του δήμου, χωρίς ιδιαίτερη διατύπωση και χωρίς βίαιη διακοπή. Συνεπώς, ο ήδη εκκαλών Δήμος Καλλιθέας, ως καθολικός διάδοχος του αρχικώς ενάγοντος νομικού προσώπου, υπεισήλθε στην επίδικη έννομη σχέση και νομιμοποιείται ενεργητικώς στην παρούσα δίκη, την οποία συνεχίζει αυτοδικαίως. Ακολούθως, οι πρώτοι δέκα εναγόμενοι και ήδη εφεσίβλητοι συνδέονται με το αρχικώς ενάγον δημοτικό νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου «Οργανισμός Παιδικής Αγωγής και Άθλησης Γιάννης Γάλλος», του οποίου καθολικός διάδοχος είναι ο εκκαλών Δήμος Καλλιθέας, ως ιδιοκτήτες ή συνιδιοκτήτες και χρήστες των κατωτέρω σκαφών, τα οποία ελλιμενίζονταν στη Ναυταθλητική Μαρίνα Φαλήρου. Τα εναγόμενα φυσικά πρόσωπα ήταν μέλη του ενδέκατου εφεσίβλητου σωματείου «………………., ενώ η έκτη εφεσίβλητη εταιρεία συνδεόταν με αυτό μέσω του νομίμου εκπροσώπου της. Στο αρχικώς ενάγον είχε ανατεθεί, με την υπ’ αριθ. 208/2011 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Καλλιθέας, η διαχείριση της μαρίνας και είχε περιέλθει η εξουσία χρήσης των εγκαταστάσεων, κατανομής των θέσεων ελλιμενισμού και οικονομικής εκμετάλλευσής τους. Η εξουσία αυτή συνιστούσε προστατευόμενη κατοχή κατά το άρθρο 997 ΑΚ και παρείχε στο αρχικώς ενάγον δικαίωμα να απαιτεί την άρση της αυθαίρετης χρήσης και την αποκατάσταση της ζημίας που αυτή του προκαλούσε, ανεξάρτητα από το αν ήταν κύριο των εγκαταστάσεων. Κατά τα ειδικότερα κατωτέρω διαστήματα, οι εφεσίβλητοι χρήστες διατηρούσαν τα σκάφη τους στις θέσεις ελλιμενισμού, χωρίς άδεια ή άλλη νόμιμη βάση έναντι του αρχικώς ενάγοντος και αντίθετα προς τη θέλησή του. Η συμπεριφορά τους δεν εξαντλούνταν στη μη υπογραφή σύμβασης ή στη μη καταβολή δικαιωμάτων, αλλά συνίστατο στη διαρκή δέσμευση των συγκεκριμένων θέσεων και στην παρεμπόδιση της νόμιμης διάθεσής τους από τον φορέα διαχείρισης. Επομένως, προσέβαλλαν αυτοτελώς την προστατευόμενη κατοχή του, η οποία συνιστά αδικοπραξία χωρίς την ύπαρξη συμβατικής σχέσης. Εξάλλου οι ίδιοι ως άνω εναγόμενοι γνώριζαν ότι η χρήση των θέσεων προϋπέθετε έγκριση του φορέα και καταβολή του προβλεπόμενου ανταλλάγματος και, παρά την αντίθεσή του, συνέχιζαν να χρησιμοποιούν τις εγκαταστάσεις, προβλέποντας και αποδεχόμενοι ότι του στερούσαν τη δυνατότητα νόμιμης διάθεσης των κατειλημμένων θέσεων και είσπραξης των αντίστοιχων δικαιωμάτων. Η υπαίτια αυτή διατήρηση της χρήσης συνδέεται αιτιωδώς με την απώλεια των ανταλλαγμάτων που, κατά τη συνήθη πορεία της οργανωμένης λειτουργίας της μαρίνας, θα απέφερε η νόμιμη διάθεση των θέσεων. Συντρέχουν, συνεπώς, οι προϋποθέσεις αποζημίωσης των άρθρων 297, 298, 330 και 914, σε συνδυασμό με τα άρθρα 974, 984, 989 και 997 ΑΚ, κατά τα αναφερόμενα στη μείζονα σκέψη της παρούσας. Η αποτίμηση της απώλειας γίνεται με τις μηνιαίες χρεώσεις του εφαρμοζόμενου στην αγωγή τιμολογίου της υπ’ αριθ. 88/2011 απόφασης, μετά την έκπτωση 50%, χωρίς την πρόσθετη προσαύξηση στο τριπλάσιο για την οποία θα γίνει λόγος κατωτέρω. Σημειωτέον ότι οι συντελεστές αυτοί χρησιμοποιούνται ως μέτρο της συνήθους αξίας της επίδικης χρήσης και της αντίστοιχης αποζημίωσης και όχι ως συμβατικό αντάλλαγμα από καταρτισθείσα σύμβαση. Με τις παραμέτρους αυτές, ο πολλαπλασιασμός του χρεώσιμου μήκους επί τον οικείο συντελεστή και επί 50% δίνει τη μηνιαία αξία χρήσης, η οποία ακολούθως πολλαπλασιάζεται επί τους μήνες παραμονής. Επιπλέον σε σχέση με τη χρονική έκταση της επίδικης χρήσης της μαρίνας ενός εκάστου των εναγομένων αυτή προκύπτει από τη διαχρονική εικόνα χρήσης των εγκαταστάσεων που υποστηρίζεται από τις καταστάσεις του …………. των ετών 2012–2016, τις υπηρεσιακές καταμετρήσεις των ετών 2013–2016 και τις καταθέσεις των μαρτύρων ………. και ……………, τις οποίες επικαλείται το αρχικώς ενάγον, σε συνδυασμό με τον αναλυτικό πίνακα προσδιορισμού των σκαφών, των διαστημάτων και των αντίστοιχων ποσών. Επισημαίνεται ότι για τον υπολογισμό των επιμέρους χρονικών διαστημάτων χρήσης των ένδικων θέσεων ελλιμενισμού των σκαφών: α) η εγγραφή προσώπου στο δωδέκατο εναγόμενο σωματείο δεν ταυτίζεται αφ’ εαυτής με την έναρξη της χρήσης θέσης από το σκάφος του, β) οι γενικές αναφορές των εναγομένων στις προτάσεις τους σε πρόσκαιρες απουσίες λόγω συντήρησης, αγώνων ή διακοπών δεν συνεπάγονται αυτομάτως διακοπή της διαχρονικής χρήσης, γ) τα παραστατικά ανέλκυσης και καθέλκυσης δεν πιστοποιούν, μόνα αυτά, οριστική αποχώρηση από τη μαρίνα ή εγκατάσταση του σκάφους σε άλλον λιμένα, ενώ οι καταβολές για τις σχετικές εργασίες και τη χερσαία χρήση αφορούν διακεκριμένες υπηρεσίες και δ) η παρουσία στον χερσαίο χώρο διακρίνεται από τη δέσμευση θαλάσσιας θέσης και δεν εξομοιώνεται αυτομάτως με αυτήν. Επομένως οι ημερομηνίες που ακολουθούν οριοθετούν τον χρόνο της ένδικης χρήσης για τον οποίο ζητείται αποζημίωση για κάθε σκάφος ξεχωριστά. Ειδικότερα, ο πρώτος εφεσίβλητος …………… χρησιμοποιούσε θέση ελλιμενισμού για το ιστιοφόρο «Κ», με αριθμό νηολογίου Πειραιά …….., από 1.1.2012 έως 31.1.2017, ήτοι επί εξήντα έναν μήνες. Με χρεώσιμο μήκος δέκα μέτρων και συντελεστή 8,50 ευρώ ανά μέτρο, η μηνιαία αξία χρήσης, μετά την έκπτωση 50%, ανέρχεται σε 42,50 ευρώ (10 × 8,50 × 50%), οπότε  οφείλει αποζημίωση 2.592,50 ευρώ (61 × 42,50). Ο δεύτερος εφεσίβλητος . …….. χρησιμοποιούσε θέση ελλιμενισμού για το ιστιοφόρο «Π», με αριθμό νηολογίου Πειραιά ….., από 1.1.2012 έως 31.1.2017, ήτοι επί εξήντα έναν μήνες. Με χρεώσιμο μήκος δέκα μέτρων, συντελεστή 8,50 ευρώ ανά μέτρο και έκπτωση 50%, η μηνιαία αξία χρήσης ανέρχεται σε 42,50 ευρώ, οπότε η οφειλόμενη αποζημίωση ανέρχεται, συνεπώς, σε 2.592,50 ευρώ (61 × 42,50). Ο τρίτος εφεσίβλητος …… χρησιμοποιούσε θέση ελλιμενισμού για το ιστιοφόρο «P», με αριθμό νηολογίου Πειραιά ……, από 1.1.2012 έως 31.1.2017, ήτοι επί εξήντα έναν μήνες. Η υποχρέωσή του στηρίζεται στην προσωπική του χρήση και διατήρηση της θέσης κατά το διάστημα αυτό και όχι στη μόνη ιδιότητα μέλους του ομίλου ή πληρώματος. Με μηνιαία αξία χρήσης 42,50 ευρώ (10 × 8,50 × 50%), οφείλει αποζημίωση 2.592,50 ευρώ (61 × 42,50). Ο τέταρτος εφεσίβλητος ………… χρησιμοποιούσε θέση ελλιμενισμού για το ιστιοφόρο «Μ», με αριθμό νηολογίου ……., από 1.1.2012 έως 31.1.2017, ήτοι επί εξήντα έναν μήνες. Με το χρεώσιμο μήκος δέκα μέτρων που έχει χρησιμοποιηθεί στον αγωγικό υπολογισμό, συντελεστή 9,50 ευρώ ανά μέτρο και έκπτωση 50%, η μηνιαία αξία χρήσης είναι 47,50 ευρώ (10 × 9,50 × 50%). Η αντίστοιχη αποζημίωση ανέρχεται σε 2.897,50 ευρώ (61 × 47,50). Ο πέμπτος εφεσίβλητος …………. χρησιμοποιούσε θέση ελλιμενισμού για το ιστιοφόρο «BE», με αριθμό νηολογίου ……., από 1.1.2012 έως 31.1.2017, ήτοι επί εξήντα έναν μήνες. Με χρεώσιμο μήκος ένδεκα μέτρων, συντελεστή 9,50 ευρώ ανά μέτρο και έκπτωση 50%, η μηνιαία αξία χρήσης ανέρχεται σε 52,25 ευρώ (11 × 9,50 × 50%), οπότε οφείλει, επομένως, αποζημίωση 3.187,25 ευρώ (61 × 52,25). Η έκτη εφεσίβλητη ναυτιλιακή εταιρεία πλοίων αναψυχής «Β» χρησιμοποιούσε θέση ελλιμενισμού για το ιστιοφόρο «F», με αριθμό νηολογίου ………, από 1.1.2012 έως 31.1.2017, ήτοι επί εξήντα έναν μήνες. Η σύνδεσή της με την επίδικη χρήση απορρέει από την ιδιότητά της ως πλοιοκτήτριας και χρήστριας του σκάφους και όχι από την προσωπική ιδιότητα του νομίμου εκπροσώπου της ως μέλους του …………. Με χρεώσιμο μήκος ένδεκα μέτρων, συντελεστή 9,50 ευρώ και έκπτωση 50%, η μηνιαία αξία χρήσης είναι 52,25 ευρώ και η συνολική αποζημίωση 3.187,25 ευρώ (61 × 52,25). Ο έβδομος εφεσίβλητος ………., συνιδιοκτήτης κατά ποσοστό ενός τρίτου εξ αδιαιρέτου του ιστιοφόρου «Τ», με αριθμό νηολογίου …….., συμμετείχε στη χρήση και διατήρηση της θέσης ελλιμενισμού του από 1.1.2012 έως 28.2.2016, ήτοι επί πενήντα μήνες κατά τον μηνιαίο αγωγικό υπολογισμό. Με χρεώσιμο μήκος δώδεκα μέτρων, συντελεστή 11 ευρώ ανά μέτρο και έκπτωση 50%, η ενιαία μηνιαία αξία χρήσης του σκάφους ανέρχεται σε 66 ευρώ (12 × 11 × 50%). Στο ένα τρίτο, κατά το οποίο έχει επιμερισθεί το κατ’ αυτού αίτημα, αντιστοιχούν 22 ευρώ μηνιαίως και συνολική αποζημίωση 1.100 ευρώ (50 × 22). Ο όγδοος εφεσίβλητος ……………, συνιδιοκτήτης επίσης κατά ποσοστό ενός τρίτου εξ αδιαιρέτου του ιστιοφόρου «Τ», συμμετείχε στη χρήση και διατήρηση της ίδιας θέσης από 1.1.2012 έως 28.2.2016, ήτοι επί πενήντα μήνες κατά τον μηνιαίο αγωγικό υπολογισμό. Με βάση τον ίδιο επιμερισμό της μηνιαίας αξίας χρήσης των 66 ευρώ, οφείλει αποζημίωση 1.100 ευρώ (50 × 66 × 1/3). Ο ένατος εφεσίβλητος ……….., συνιδιοκτήτης κατά το λοιπό ένα τρίτο εξ αδιαιρέτου του ιστιοφόρου «Τ», συμμετείχε ομοίως στη χρήση και διατήρηση της θέσης από 1.1.2012 έως 28.2.2016, ήτοι επί πενήντα μήνες κατά τον μηνιαίο αγωγικό υπολογισμό, και οφείλει αποζημίωση 1.100 ευρώ (50 × 66 × 1/3). Η ευθύνη του ερείδεται στην προσωπική συμμετοχή του στη διατήρηση της μη επιτρεπόμενης χρήσης, σύμφωνα με τις ανωτέρω παραδοχές, και όχι στη μόνη συνιδιοκτησία ή στη γνώση εξωδίκου από τους άλλους δύο συνιδιοκτήτες. Οι ανωτέρω τρεις αξιώσεις για τον «ΤΡ» αφορούν ένα σκάφος και μία θέση, με συνολική αξία χρήσης 3.300 ευρώ (50 × 66), και επιμερίζονται σε 1.100 ευρώ ανά συνιδιοκτήτη. Η μεταγενέστερη υπ’ αριθ. 1860/28.3.2016 σύμβαση, με έναρξη την 1.3.2016, δεν καταλαμβάνει το προηγούμενο επίδικο διάστημα. Η 28.2.2016 αποτελεί το καταληκτικό όριο του συγκεκριμένου αγωγικού διαστήματος και δεν εκλαμβάνεται ως ημερομηνία οριστικής αναχώρησης του σκάφους από τη μαρίνα. Ο δέκατος εφεσίβλητος ………… χρησιμοποιούσε θέση ελλιμενισμού για το ιστιοφόρο «Χ», με αριθμό νηολογίου ……., κατά δύο διαστήματα: από 1.1.2012 έως 31.12.2015, ήτοι επί σαράντα οκτώ μήνες, και από 1.7.2016 έως 31.1.2017, ήτοι επί επτά μήνες. Ο συνολικός χρόνος είναι, συνεπώς, πενήντα πέντε μήνες και όχι πενήντα έξι, όπως εσφαλμένως αναγράφεται στον αγωγικό πίνακα. Με χρεώσιμο μήκος οκτώ μέτρων, συντελεστή 7,50 ευρώ ανά μέτρο και έκπτωση 50%, η μηνιαία αξία χρήσης ανέρχεται σε 30 ευρώ (8 × 7,50 × 50%) και η αποζημίωση για το σύνολο των διαστημάτων αυτών σε 1.650 ευρώ [(48 + 7) × 30].  Ως προς το ενδέκατο εφεσίβλητο σωματείο «………….», δεν αποδείχθηκε συγκεκριμένη παράνομη και υπαίτια πράξη ή παράλειψη οργάνου του, κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του, η οποία να συνέβαλε αιτιωδώς στην παραπάνω ζημία. Οι γενικές αναφορές σε αντιδράσεις ναυταθλητικών ομίλων και σε επιστολές ή μαρτυρικές αναφορές που αφορούν άλλα σωματεία δεν αρκούν για να θεμελιώσουν συμπεριφορά καταλογιστή στον συγκεκριμένο όμιλο. Ούτε η άσκηση δικαστικών προσφυγών ή η αμφισβήτηση των κανονιστικών υποχρεώσεων συνιστούν αφ’ εαυτών αδικοπρακτική συμμετοχή στη χρήση των θέσεων από τα μέλη του. Δεν αποδείχθηκε, επίσης, ότι ο όμιλος εισέπραξε δικαιώματα ελλιμενισμού οφειλόμενα στο αρχικώς ενάγον ή ότι αποκόμισε αντίστοιχη περιουσιακή ωφέλεια. Η είσπραξη καταστατικών συνδρομών, χωρίς ειδικότερη σύνδεσή τους με τα ένδικα δικαιώματα, δεν αρκεί. Η ιδιότητα των ιδιωτών χρηστών ως μελών του και η συμμετοχή τους στις αθλητικές του δραστηριότητες δεν καθιστούν τον όμιλο αυτομάτως υπόχρεο για την προσωπική τους αδικοπρακτική συμπεριφορά. Η ειδική αναφορά του άρθρου 13.5 του κανονισμού σε σκάφη που ανήκουν σε ναυτικούς ομίλους ή σωματεία δεν καταλαμβάνει, μόνο λόγω της ιδιότητας μέλους, τα σκάφη που ανήκουν κατ’ ιδίαν σε ιδιώτες ή σε αυτοτελή ναυτιλιακή εταιρεία. Εξάλλου, η πρόβλεψη του άρθρου 4.3 περί ανάληψης υποχρέωσης από τον όμιλο ως πρωτοφειλέτη και εγγυητή δεν αποδεικνύει τις προϋποθέσεις αδικοπρακτικής ευθύνης των άρθρων 71, 914 και 926 ΑΚ. Η αγωγή κατά του ενδέκατου εφεσιβλήτου είναι, συνεπώς, απορριπτέα ως ουσιαστικά αβάσιμη κατά την κύρια αδικοπρακτική βάση της, καθώς και κατά την επικουρική βάση από αδικαιολόγητο πλουτισμό, αφού δεν αποδείχθηκε η επικαλούμενη ωφέλειά του. Επίσης, το αίτημα επιδίκασης του τριπλασίου της παραπάνω αξίας χρήσης είναι απορριπτέο ως κατ’ ουσίαν αβάσιμο, κατά την εξεταζόμενη αδικοπρακτική βάση, κατά το μέρος που υπερβαίνει την προσδιορισθείσα ζημία. Η αποζημίωση των άρθρων 297, 298 και 914 ΑΚ έχει αποκαταστατικό χαρακτήρα και δεν πολλαπλασιάζεται αυτομάτως λόγω της αυθαίρετης παραμονής. Δεν αποδείχθηκε πρόσθετη συγκεκριμένη ζημία που να δικαιολογεί τον τριπλασιασμό, ενώ οι γενικές δαπάνες λειτουργίας, φύλαξης, συντήρησης, ηλεκτροδότησης και υδροδότησης δεν θεμελιώνουν αφ’ εαυτών απώλεια ίση προς το τριπλάσιο του συνήθους ανταλλάγματος. Κατά το μέρος που η επιπλέον επιβάρυνση φέρει τον χαρακτήρα ποινικής ρήτρας, δεν αποδείχθηκε συμφωνία των διαδίκων για την ανάληψή της κατά τα άρθρα 361 και 404 επ. ΑΚ. Η πραγματική χρήση της μαρίνας και η γνώση του κανονισμού δεν αναπληρώνουν, υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις, την ελλείπουσα συμφωνία, αφού οι χρήστες αρνούνταν να συμβληθούν και αμφισβητούσαν τις σχετικές υποχρεώσεις. Ούτε η μεταγενέστερη κατάρτιση συμβάσεων συνεπάγεται, χωρίς ιδιαίτερη σχετική πρόβλεψη, αναδρομική αποδοχή ποινής για την προηγούμενη χρήση. Η παραπομπή στο άρθρο 16.3 της υπ’ αριθ. 87/2011 απόφασης δεν υποκαθιστά συμφωνία συμβατικής ποινικής ρήτρας, οπότε και η υπό κρίση αγωγή πρέπει να απορριφθεί ως κατ΄ουσίαν αβάσιμη ως προς το ενδέκατο εφεσίβλητο σωματείο. Επομένως, με βάση την εξεταζόμενη αξίωση αποζημίωσης και τις ανωτέρω παραδοχές, επιδικάζεται η απλή αξία χρήσης, η οποία περιέχεται στο αγωγικό αίτημα και στηρίζεται στην ίδια ιστορική αιτία. Κατά συνέπεια εφόσον το παρόν Δικαστήριο κρίνει ως ουσιαστικά βάσιμη την κύρια βάση της αγωγής που ερείδεται στην αδικοπραξία, παρέλκει η έρευνα της επικουρικής βάσης της αγωγής. Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, η αγωγή πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή ως ουσιαστικά βάσιμη κατά την κύρια αδικοπρακτική βάση της ως προς τους πρώτους δέκα εφεσιβλήτους και να υποχρεωθούν αυτοί να καταβάλουν στον εκκαλούντα Δήμο Καλλιθέας, ως καθολικό διάδοχο του αρχικώς ενάγοντος, ο πρώτος το ποσό των 2.592,50 ευρώ, ο δεύτερος το ποσό των 2.592,50 ευρώ, ο τρίτος το ποσό των 2.592,50 ευρώ, ο τέταρτος το ποσό των  2.897,50 ευρώ, ο πέμπτος το ποσό των 3.187,25 ευρώ, η έκτη το ποσό των 3.187,25 ευρώ, ο έβδομος το ποσό των 1.100 ευρώ, ο όγδοος το ποσό των 1.100 ευρώ, ο ένατος το ποσό των 1.100 ευρώ και ο δέκατος το ποσό των 1.650 ευρώ. Το άθροισμα των αυτοτελώς επιδικαζόμενων κεφαλαίων ανέρχεται σε 21.999,50 ευρώ, άπαντα δε τα επιμέρους χρηματικά ποσά οφείλονται με τον νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αγωγής σε καθέναν από τους υπόχρεους μέχρι την εξόφληση.  Τέλος, ενόψει της εν μέρει παραδοχής της αγωγής ως προς τους πρώτους δέκα εφεσίβλητους – εναγομένους, πρέπει να επιβληθεί σε βάρος τους μέρος των δικαστικών εξόδων του εκκαλούντος Δήμου Καλλιθέας, ως καθολικού διαδόχου του αρχικώς ενάγοντος, και για τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας, ανάλογα με την έκταση της νίκης και της ήττας των διαδίκων (άρθρα 178 παρ. 1 και 183 ΚΠολΔ). Ως προς το ενδέκατο εναγόμενο σωματείο με την επωνυμία «………………..», τα δικαστικά έξοδά του και για τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας πρέπει να επιβληθούν σε βάρος του εκκαλούντος Δήμου Καλλιθέας, λόγω της ήττας του ως προς το σωματείο αυτό (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΔΙΚΑΖΕΙ  αντιμωλία των διαδίκων την από 6-3-2026 έφεση, η οποία κατατέθηκε στη Γραμματεία του Εφετείου Πειραιώς με Γενικό Αριθμό Κατάθεσης …./2026 και Ειδικό Αριθμό Κατάθεσης …./2026.

ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά και κατ΄ουσίαν την έφεση.

ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ τη με αριθμό 3867/2025 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς (Τμήμα Ναυτικών Διαφορών).

ΚΡΑΤΕΙ και ΔΙΚΑΖΕΙ  την από 13-12-2021 αγωγή του αρχικώς ενάγοντος δημοτικού Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία «ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΑΘΛΗΣΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΑΛΛΟΣ», η οποία κατατέθηκε στη Γραμματεία του Ειρηνοδικείου Καλλιθέας με αριθμό έκθεσης κατάθεσης δικογράφου ………./14-12-2021.

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την αγωγή ως προς το ενδέκατο εναγόμενο σωματείο με την επωνυμία «……………».

ΔΕΧΕΤΑΙ εν μέρει την αγωγή ως προς τους πρώτους δέκα εφεσίβλητους – εναγομένους.

ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ τους πρώτους δέκα εφεσίβλητους – εναγομένους να καταβάλουν στον εκκαλούντα Δήμο Καλλιθέας, ως καθολικό διάδοχο του αρχικώς ενάγοντος νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου με την επωνυμία «Οργανισμός Παιδικής Αγωγής και Άθλησης Γιάννης Γάλλος», ο καθένας τα κατωτέρω χρηματικά ποσά:

1) Ο πρώτος εναγόμενος ………, το ποσό των δύο χιλιάδων πεντακοσίων ενενήντα δύο ευρώ και πενήντα λεπτών (2.592,50 ευρώ).

2) Ο δεύτερος εναγόμενος ………., το ποσό των δύο χιλιάδων πεντακοσίων ενενήντα δύο ευρώ και πενήντα λεπτών (2.592,50 ευρώ).

3) Ο τρίτος εναγόμενος ………, το ποσό των δύο χιλιάδων πεντακοσίων ενενήντα δύο ευρώ και πενήντα λεπτών (2.592,50 ευρώ).

4) Ο τέταρτος εναγόμενος ………., το ποσό των δύο χιλιάδων οκτακοσίων ενενήντα επτά ευρώ και πενήντα λεπτών (2.897,50 ευρώ).

5) Ο πέμπτος εναγόμενος ………….., το ποσό των τριών χιλιάδων εκατόν ογδόντα επτά ευρώ και είκοσι πέντε λεπτών (3.187,25 ευρώ).

6) Η έκτη εναγόμενη ναυτιλιακή εταιρεία πλοίων αναψυχής με την επωνυμία «………..», το ποσό των τριών χιλιάδων εκατόν ογδόντα επτά ευρώ και είκοσι πέντε λεπτών (3.187,25 ευρώ).

7) Ο έβδομος εναγόμενος ………., το ποσό των χιλίων εκατό ευρώ (1.100,00 ευρώ).

8) Ο όγδοος εναγόμενος ………., το ποσό των χιλίων εκατό ευρώ (1.100,00 ευρώ).

9) Ο ένατος εναγόμενος …………., το ποσό των χιλίων εκατό ευρώ (1.100,00 ευρώ).

10) Ο δέκατος εφεσίβλητος και ενδέκατος  εναγόμενος ………….., το ποσό των χιλίων εξακοσίων πενήντα ευρώ (1.650,00 ευρώ), άπαντα δε τα ανωτέρω χρηματικά ποσά με τον νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αγωγής σε καθέναν από τους αντίστοιχους υπόχρεους έως την ολοσχερή εξόφληση.

ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ σε βάρος των πρώτων δέκα εφεσιβλήτων – εναγομένων μέρος των δικαστικών εξόδων του εκκαλούντος Δήμου Καλλιθέας, ως καθολικού διαδόχου του αρχικώς ενάγοντος, και για τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας, το οποίο ορίζει χωριστά για καθέναν από αυτούς ως εξής:

1) Για τον πρώτο εναγόμενο ……….., στο ποσό των εκατόν είκοσι εννέα ευρώ και εξήντα τριών λεπτών (129,63 ευρώ).

2) Για τον δεύτερο εναγόμενο …………, στο ποσό των εκατόν είκοσι εννέα ευρώ και εξήντα τριών λεπτών (129,63 ευρώ).

3) Για τον τρίτο εναγόμενο …….., στο ποσό των εκατόν είκοσι εννέα ευρώ και εξήντα τριών λεπτών (129,63 ευρώ).

4) Για τον τέταρτο εναγόμενο ………., στο ποσό των εκατόν σαράντα τεσσάρων ευρώ και ογδόντα οκτώ λεπτών (144,88 ευρώ).

5) Για τον πέμπτο εναγόμενο …………., στο ποσό των εκατόν πενήντα εννέα ευρώ και τριάντα έξι λεπτών (159,36 ευρώ).

6) Για την έκτη εναγόμενη ναυτιλιακή εταιρεία πλοίων αναψυχής με την επωνυμία «….», στο ποσό των εκατόν πενήντα εννέα ευρώ και τριάντα έξι λεπτών (159,36 ευρώ).

7) Για τον έβδομο εναγόμενο ………., στο ποσό των πενήντα πέντε ευρώ (55,00 ευρώ).

8) Για τον όγδοο εναγόμενο ……….., στο ποσό των πενήντα πέντε ευρώ (55,00 ευρώ).

9) Για τον ένατο εναγόμενο ………., στο ποσό των πενήντα πέντε ευρώ (55,00 ευρώ).

10) Για τον δέκατο εφεσίβλητο, άλλως ενδέκατο εναγόμενο ………….., στο ποσό των ογδόντα δύο ευρώ και πενήντα λεπτών (82,50 ευρώ).

ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ σε βάρος του εκκαλούντος Δήμου Καλλιθέας, ως καθολικού διαδόχου του αρχικώς ενάγοντος, τα δικαστικά έξοδα του ενδέκατου εναγομένου σωματείου με την επωνυμία «……………» και για τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας, λόγω της ήττας του ως προς το σωματείο αυτό, τα οποία ορίζει συνολικά στο ποσό των χιλίων τριακοσίων δεκαεννέα ευρώ και ενενήντα επτά λεπτών (1.319,97 ευρώ).

Κρίθηκε, αποφασίσθηκε και δημοσιεύθηκε στον Πειραιά σε έκτακτη, δημόσια στο ακροατήριό του συνεδρίαση, την  21^η  Οκτωβρίου   2026,  χωρίς την παρουσία των διαδίκων και των πληρεξουσίων τους δικηγόρων.

Ο    ΔΙΚΑΣΤΗΣ                                                   Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ