ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΤΑΚΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Αριθμός αποφάσεως 664/2026
ΤΟ ΤΡΙΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Αποτελούμενο από τους Δικαστές Θεώνη Μπούρη, Πρόεδρο Εφετών, Ευαγγελία Πανταζή, Εφέτη, Βασίλειο Πορτοκάλλη, Εφέτη – Εισηγητή και από την Γραμματέα Ε.Δ.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του στις ………….., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της καλούσας – εφεσίβλητης … εταιρείας με την επωνυμία «…………», που εδρεύει στην πόλη ……….. ., νομίμως εκπροσωπουμένης, η οποία παραστάθηκε διά των πληρεξουσίων δικηγόρων της Κωνσταντίνου Ζέμπερη (Α.Μ Δ.Σ.Α ……..) και Χρυσούλας Σεβαστοπούλου (Α.Μ Δ.Σ Πειραιά ………..).
Της καθ’ ης η κλήση – εκκαλούσας ποδοσφαιρικής ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «…………» και τον διακριτικό τίτλο «……….», με ΑΦΜ …………, που εδρεύει στον Πειραιά, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λεωνίδα Μαραβέλη (Α.Μ Δ.Σ.Α ………..).
Η ενάγουσα και ήδη εφεσίβλητη, άσκησε σε βάρος της εναγομένης και ήδη εκκαλούσας, ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, την από 31/10/2018 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης …………/2018 αγωγή, με την οποία ζητούσε τα αναφερόμενα σε αυτήν. Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιώς, εξέδωσε την υπ’ αριθ. 2505/2019 οριστική απόφαση του, με την οποία δέχθηκε εν μέρει την αγωγή. Κατά της προαναφερόμενης αποφάσεως, η εναγόμενη άσκησε την από 4/10/2019 έφεση της, με αριθμό έκθεσης κατάθεσης: α) ένδικου μέσου ………/2019 και β) δικογράφου ………../2020, ενώπιον του Δικαστηρίου αυτού, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ’ αριθ. 2/2023 απόφαση του τελευταίου, η οποία έκανε τυπικά και ουσιαστικά δεκτή την έφεση, εξαφάνισε την εκκαλουμένη απόφαση και απέρριψε την αγωγή. Κατά της ανωτέρω απόφασης, η ενάγουσα – εφεσίβλητη άσκησε την από 26/9/2023 αναίρεση της, με αριθμό έκθεσης κατάθεσης …………/2023, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ’ αριθ. 701/2025 απόφαση του Αρείου Πάγου (Α3 Πολιτικό Τμήμα), η οποία έκανε δεκτή την αναίρεση κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό μέρος της και παρέπεμψε την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος, για περαιτέρω εκδίκαση στο παρόν Δικαστήριο. Ήδη η ενάγουσα – εφεσίβλητη, επαναφέρει την ως άνω έφεση προς συζήτηση, με την από 30/6/2025 και αριθμό έκθεσης κατάθεσης …………../2025 κλήση της, η οποία προσδιορίσθηκε προς συζήτηση για την ανωτέρω δικάσιμο.
ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΜΟ
Α. Κατά μεν το άρθρο 579 παρ. 1 ΚΠολΔ, αν αναιρεθεί η απόφαση, οι διάδικοι επανέρχονται στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την απόφαση που αναιρέθηκε και η διαδικασία πριν από την απόφαση αυτή ακυρώνεται μόνον εφόσον στηρίζεται στην παράβαση, για την οποία έγινε δεκτή η αναίρεση, κατά δε το άρθρο 581 παρ. 1 και 2 του ίδιου Κώδικα, στο δικαστήριο της παραπομπής η υπόθεση εισάγεται και συζητείται με κλήση μέσα στα όρια που διαγράφονται με την αναιρετική απόφαση και αφού κατατεθούν προτάσεις κατά το άρθρο 524 παρ.1 εδ.β. ΚΠολΔ. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι, αν η απόφαση αναιρεθεί στο σύνολό της, αποβάλλει πλήρως την ισχύ της, μη παράγουσα δεδικασμένο επί οποιουδήποτε ζητήματος έκρινε αυτή, οι δε διάδικοι επανέρχονται στην προ της εκδόσεως αυτής κατάσταση. Η αναίρεση της απόφασης και, συνεπώς, η εξαφάνισή της μπορεί να είναι ολική ή μερική. Τούτο εξαρτάται από το αν έχουν προσβληθεί όλα ή κάποια από τα περισσότερα κεφάλαιά της (ΑΠ 1708/2014, ΑΠ 493/2011, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 1220/2007 ΕλλΔνη 49/1625, ΑΠ 975/2000 ΕλλΔνη 42/81). Ειδικότερα, η απόφαση αναιρείται κατά το μέτρο παραδοχής της αναιρέσεως, δηλαδή κατά κεφάλαια (αιτήσεις παροχής έννομης προστασίας), τα οποία αφορά ο δεκτός γενόμενος λόγος αναιρέσεως καθώς και εκείνα που συνάπτονται αρρήκτως προς τα αναιρεθέντα. Η έκταση αυτή της αναιρέσεως προκύπτει από το συγκεκριμένο περιεχόμενο της αναιρετικής αποφάσεως, κατισχύει κάθε αντίθετης γενικής διατυπώσεως αυτής και, μάλιστα, του τυχόν χαρακτηρισμού της από αυτήν, της εκτάσεως της αναιρέσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως ως ολικής (ΑΠ 1308/2004 ΕλλΔνη 46/84, ΑΠ 1833/2001, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Στο σύνολό της θεωρείται ότι αναιρείται μία απόφαση, όταν η αναιρετική απόφαση δεν περιορίζει, με σχετική διάταξη στο διατακτικό της, την αναίρεση σε ορισμένο ή ορισμένα κεφάλαια της όλης δίκης ή ως προς μερικούς από τους διαδίκους (OλΑΠ 27/2007 ΝοΒ 2007/1830, ΑΠ 43/2005 ΕλλΔνη 46/1401). Με την αναίρεση της απόφασης, κατά το μέτρο παραδοχής της αντίστοιχης αίτησης, κατά το σύνολο του ενός ενιαίου κεφαλαίου ή των πλειόνων κεφαλαίων, οι διάδικοι επανέρχονται στην κατάσταση που υπήρχε πριν από τη συζήτηση επί της οποίας εκδόθηκε η αναιρεθείσα, δηλαδή αναβιώνει η αίτηση παροχής έννομης προστασίας, έφεση, αγωγή κλπ. Έτσι, αν αναιρεθεί η απόφαση του Εφετείου, και δεν πρόκειται για τις περιπτώσεις του άρθρου 580 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ, δηλαδή για υπέρβαση δικαιοδοσίας ή παράβαση των διατάξεων, των σχετικών με την αρμοδιότητα, αναβιώνει η πρωτόδικη απόφαση και η κατ’ αυτής έφεση, που θα κριθεί πάλι από το Εφετείο. Το Εφετείο, ως δικαστήριο της παραπομπής, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 580 παρ. 3, 581 παρ. 2 και 3, 579 παρ. 1 ΚΠολΔ, επανεκδικάζει την έφεση ως προς το κεφάλαιο στο οποίο αναφέρεται η παράβαση για την οποία η αναίρεση και δεν περιορίζεται στο νομικό ζήτημα περί του οποίου ο γενόμενος δεκτός λόγος αναιρέσεως, λαμβανομένου υπόψη ότι η αναίρεση επέρχεται μεν για ορισμένη παράβαση αλλά η υπόθεση επανεκδικάζεται κατά το εκκληθέν κεφάλαιο, επί του οποίου, με την απόφασή του αποφαίνεται το δικαστήριο της παραπομπής. Το τελευταίο δεσμεύεται μόνο ως προς το νομικό ζήτημα που έλυσε η παραπεμπτική απόφαση (ΑΠ 137/2004, Δ 35/1171) και όχι από τις διαπιστώσεις της απόφασης που αναιρέθηκε ως προς τα πραγματικά γεγονότα, δυνάμενο να εκτιμήσει διαφορετικά τις αποδείξεις, εφόσον δεν εθίγησαν με την αναίρεση, από ό,τι η αναιρεθείσα, μη δεσμευόμενο ούτε ως προς το σημείο αυτό από εκείνη (ΑΠ 129/2004 Δ 35/804). Η δέσμευση του δικαστηρίου της παραπομπής θεμελιώνεται στη διάταξη του άρθρου 580 παρ. 4 ΚΠολΔ, κατά την οποία οι αποφάσεις της ολομέλειας ή των τμημάτων του Αρείου Πάγου δεσμεύουν τα δικαστήρια που ασχολούνται με την ίδια υπόθεση ως προς τα νομικά ζητήματα που έλυσαν. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, ως «νομικό ζήτημα» θεωρείται το εννοιολογικό περιεχόμενο που προσέδωσε η αναιρετική απόφαση στον κανόνα δικαίου, στην παράβαση του οποίου είχε θεμελιωθεί η αναίρεση (ΑΠ 153/1997 Δ 28/857, ΕφΘεσ 434/2013 Αρμ. 2013/1111, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, Νίκας, Πολιτική Δικονομία, ΙΙΙ, 2007, § 121, αρ. 35, σελ. 565, Λ. Σινανιώτης, Η αναίρεση κατά τον ΚΠολΔικ, 2006, σελ. 342) και μπορεί να ανάγεται είτε στο ουσιαστικό, είτε στο δικονομικό δίκαιο (ΑΠ 629/2010, TΝΠ ΝΟΜΟΣ). Η δέσμευση αυτή δεν παράγεται από το δεδικασμένο, επειδή αυτό ανακύπτει μετά το πέρας της δίκης και μάλιστα κατά τη διάρκεια άλλης δίκης, στα πλαίσια της οποίας το ήδη επιλυθέν ζήτημα εμφανίζεται ως κύριο ή προδικαστικό. Άλλωστε, οι αναιρετικές αποφάσεις είτε της Ολομέλειας είτε των τμημάτων του Αρείου Πάγου δεν είναι δεκτικές εκτελέσεως, ούτε παράγουν δεδικασμένο. Αντ’ αυτών παράγουν ενδοδιαδικαστική δέσμευση (ΟλΑΠ 12/2009 ΑρχΝ 2009/708, ΑΠ 137/2004 ΝοΒ 2004/1553), που οφείλεται στην κατά το Σύνταγμα και το νόμο ιεραρχική θέση των δικαστηρίων (δόγμα ιεραρχίας) και στο σκοπό και τη λειτουργία των ενδίκων μέσων (Δ. Κονδύλης «Το Δεδικασμένον κατά τον ΚΠολΔικ», 1983, § 14, σελ. 167). Για το λόγο αυτό τα παράπονα που είχαν διατυπωθεί και ως λόγοι έφεσης και ως αναιρετικοί λόγοι, εφόσον αφορούν νομικό ζήτημα υπό την προεκτεθείσα έννοια, καλύπτονται από την κρίση της αναιρετικής απόφασης και, αν μεν είχαν γίνει δεκτοί ως αναιρετικοί λόγοι, τότε το δικαστήριο της παραπομπής δεσμεύεται να τα δεχθεί και ως βάσιμους λόγους έφεσης, ενώ, αν είχαν απορριφθεί ως αναιρετικοί λόγοι, αποβαίνουν απαράδεκτοι ως λόγοι έφεσης (ΑΠ 674/1988 Συμπλήρωμα Βασικής Νομολογίας 2, 1993, σελ. 151, Κ. Παπαδόπουλος «Η αναιρετική διαδικασία κατά τον ΚΠολΔ», 1997 § 513 σελ. 763, Β. Βαθρακοκοίλης, ΚΠολΔ, τόμος Γ, 1995, άρθρο 581, αρ. 10).
Με την υπό κρίση αγωγή η ενάγουσα εταιρεία εκθέτει ότι δυνάμει της από 1/7/2014 έγγραφης σύμβασης που καταρτίστηκε μεταξύ αυτής και της εναγομένης, συμφώνησαν η τελευταία να της καταβάλλει το χρηματικό ποσό των 350.000 ευρώ για την πραγματοποίηση της μεταγραφής του ….. ποδοσφαιριστή …………….. (……………) από την ……. ποδοσφαιρική ομάδα …………. (……………) στην ποδοσφαιρική ομάδα που διατηρεί η εναγομένη ήτοι τον …………… Ότι η καταβολή του ανωτέρω ποσού θα γινόταν σε επτά (7) ισόποσες δόσεις, ως ακολούθως: 1) ποσό 50.000 ευρώ την 1-10-2014, 2) ποσό 50.000 ευρώ την 1-9-2015, 3) ποσό 50.000 ευρώ την 1-12-2015, 4) ποσό 50.000 ευρώ την 1-9-2016, 5) ποσό 50.000 ευρώ την 1-12-2016, 6) ποσό 50.000 ευρώ την 1-9-2017 και 7) ποσό 50.000 ευρώ την 1-12-2017. Ότι κάθε μία από τις ανωτέρω δόσεις θα καταβαλλόταν από την εναγομένη, εφόσον ο εν λόγω ποδοσφαιριστής θα εξακολουθούσε να είναι κατά την ημεροχρονολογία της πληρωμής κάθε δόσης, εγγεγραμμένος στην ομάδα που διατηρεί η εναγομένη, ενώ ακόμη συμφωνήθηκαν κυρώσεις τόσο για την ενάγουσα όσο και για την εναγομένη εταιρεία για την περίπτωση της αθέτησης των υποχρεώσεων που ανέλαβαν με την ανωτέρω έγγραφη σύμβαση, όπως αναλυτικά εκτίθενται στο κρινόμενο δικόγραφο. Ότι η εναγομένη εταιρεία έχει καταβάλει μόνο δύο από τις επτά συμφωνημένες δόσεις, ανερχόμενες, οι υπόλοιπες πέντε εξ αυτών, στο συνολικό ποσό των 250.000 ευρώ, παρότι η μεταγραφή του ανωτέρω ποδοσφαιριστή πραγματοποιήθηκε και μέχρι την άσκηση της αγωγής, εξακολουθούσε να αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της ..…. Εθνικής Κατηγορίας (………..) με την ομάδα της εναγομένης ……. Ότι παρά τις συνεχείς οχλήσεις της ενάγουσας εταιρείας προς την εναγομένη, η τελευταία δεν έχει ακόμη καταβάλει τις ανωτέρω δόσεις, αν και διατηρεί τον ανωτέρω παίκτη στο δυναμικό της, γεγονός που έχει προσβάλλει το κύρος της ενάγουσας εταιρείας. Με αυτό το περιεχόμενο η ενάγουσα ζητά να υποχρεωθεί η εναγομένη να καταβάλει στην ενάγουσα εταιρεία το χρηματικό ποσό των διακοσίων πενήντα χιλιάδων (250.000) ευρώ με τον νόμιμο τόκο από την πάροδο της δήλης ημέρας καταβολής εκάστης των οφειλομένων δόσεων, άλλως από κάθε όχληση άλλως από την επίδοση της κρινόμενης αγωγής και έως εξοφλήσεως καθώς και το χρηματικό ποσό των τριάντα χιλιάδων (30.000) ευρώ ως εύλογη χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης και προσβολής του κύρους της, νομιμοτόκως από την επίδοση της κρινόμενης αγωγής και έως εξοφλήσεως και να καταδικαστεί η εναγομένη στη δικαστική δαπάνη της ενάγουσας, επικουρικά, δε, να υποχρεωθεί η εναγομένη να αποδώσει στην ενάγουσα τον, άνευ αιτίας, παράνομο πλουτισμό της από την ζημία της ενάγουσας, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής. Επί της αγωγής αυτής, η οποία συζητήθηκε ερήμην της εναγομένης, εκδόθηκε η υπ’ αριθ. 2505/2019 εκκαλούμενη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, η οποία, αφού απέρριψε το αίτημα καταβολής χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης ως νόμω αβάσιμο, έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή ως προς την κύρια βάση της και υποχρέωσε την εναγομένη να καταβάλει στην ενάγουσα, ποσό 250.000 ευρώ, νομιμοτόκως από την δήλη ημέρα καταβολής εκάστης των ανωτέρω δόσεων.
Κατά της ως άνω πρωτόδικης απόφασης, η εναγόμενη άσκησε την από 4/10/2019 έφεση της, η οποία συζητήθηκε ερήμην της εφεσίβλητης – ενάγουσας και το παρόν Δικαστήριο εξέδωσε την υπ’ αριθ. 2/2023 απόφαση του. Με την τελευταία, δέχθηκε τυπικά και κατ’ ουσίαν την έφεση κατ’ άρθρο 528 ΚΠολΔ, λόγω της ερημοδικίας της εκκαλούσας στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και αφού εξαφάνισε την εκκαλουμένη απόφαση, κράτησε την αγωγή, απέρριψε ως απαράδεκτη την επικουρική βάση του αδικαιολόγητου πλουτισμού, εν συνεχεία, δε, δίκασε επί της ουσίας την υπόθεση ως προς την κύρια βάση της, απέρριψε τον πρώτο λόγο εφέσεως και, δεχόμενη τον δεύτερο και τον τρίτο λόγο εφέσεως, απέρριψε την αγωγή λόγω ακυρότητας της σύμβασης διαμεσολάβησης που υπέγραψαν οι διάδικοι λόγω μη αναγραφής του υποχρεωτικού περιεχομένου αυτής, κατ’ επιταγή του άρθρου 6 της υπ’ αριθ. 23788/2002 Υ.Α (ΦΕΚ Β 1126/28-8-2002). Κατά της ως άνω αποφάσεως, η ενάγουσα άσκησε την από 26/9/2023 αναίρεση της, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ’ αριθ. 701/2025 απόφαση του Αρείου Πάγου (Α3 Πολιτικό Τμήμα), η οποία έκανε δεκτή την αναίρεση, αναίρεσε μερικώς την ως άνω απόφαση του Δικαστηρίου αυτού, κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό μέρος της, ήτοι ως προς την αποδοχή του δεύτερου και του τρίτου λόγου εφέσεως και παρέπεμψε την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος, για περαιτέρω εκδίκαση στο παρόν Δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρουμένη απόφαση. Ειδικότερα, με την ως άνω απόφαση του Αρείου Πάγου έγιναν δεκτά τα εξής: «Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο έκανε δεκτή την έφεση της εκκαλούσας – εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση ως προς το εκκληθέν κεφάλαιο της κύριας βάσης της αγωγής από τη σύμβαση διαμεσολάβησης, κράτησε προς επανεκδίκαση την αγωγή κατά το κεφάλαιο τούτο, την οποία έκρινε μεν νόμω βάσιμη, αλλά στη συνέχεια την απέρριψε ως κατ’ ουσίαν αβάσιμη. Έτσι, όμως, που έκρινε το Εφετείο, ότι έπρεπε να αναγράφονται στο από 1-7-2014 έγγραφο συμφωνητικό, που καταρτίστηκε μεταξύ των διαδίκων, όλα τα στοιχεία που προβλέπονται στη διάταξη του άρθρου 6 της υπ’ αριθμόν 23788/28-8-2002 Υπουργικής Απόφασης και αφορούν το φυσικό πρόσωπο του διαμεσολαβητή, τυγχάνουν δε ανάλογης εφαρμογής και επί νομικών προσώπων, παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 361 ΑΚ, 1 και 6 της κατ’ εξουσιοδότηση της παρ.9 του άρθρου 90 του Ν.2725/1999 Κοινής Υπουργικής Απόφασης 237/2002 (ΥΑ 23788 ΦΕΚ Β’ 1126/28.08.2002) των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών και Πολιτισμού, καθώς και του άρθρου 29 παρ.12 του Ν. 3479/2006, που αναφέρονταν στο “αυτοδιοίκητο” του ποδοσφαίρου και όπως το πρώτο εδάφιο της παρ.12 ίσχυε πριν την κατάργησή του με την παρ.1 του άρθρου 15 του Ν. 4326/2015, με ψευδή ερμηνεία και εσφαλμένη εφαρμογή τους, καταλήγοντας στο εσφαλμένο αποδεικτικό του πόρισμα ότι τα προαναφερθέντα στοιχεία αφορούσαν και στο νομικό πρόσωπο της αναιρεσείουσας αλλοδαπής εταιρείας και ήταν αναγκαία για την εγκυρότητα της επίδικης σύμβασης, λόγω δε της έλλειψης αυτών, η ως άνω ένδικη σύμβαση ήταν άκυρη, ενώ, σύμφωνα και με τις προεκτεθείσες νομικές σκέψεις, αντιθέτως, η επικαλούμενη σύμβαση διαμεσολάβησης, που καταρτίστηκε μεταξύ των διαδίκων την 1.7.2014 δεν μπορούσε να θεωρηθεί άκυρη, λόγω έλλειψης των παραπάνω στοιχείων και της μη κατοχής της ανάλογης άδειας της αναιρεσείουσας διαμεσολαβήτριας, γιατί οι όροι της διάταξης του άρθρου 6 της υπ’ αριθμόν 23788/28-8-2002 Κοινής Υπουργικής Απόφασης αναφέρονται σαφώς σε φυσικά και όχι σε νομικά πρόσωπα. Συνακόλουθα, το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο υπέπεσε στην πλημμέλεια της παραβίασης κανόνων ουσιαστικού δικαίου, και οι προβαλλόμενοι σχετικοί τρίτος και τέταρτος λόγοι αναίρεσης, κατά τα αντίστοιχα σκέλη τους, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι βάσιμοι και πρέπει να γίνουν δεκτοί, παρελκούσης της έρευνας των δεύτερου, και τρίτου και τέταρτου, κατά τα αντίστοιχα σκέλη τους, συναφών αναιρετικών λόγων εκ των αριθμών 19 και 1 εδ. β’ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ως αλυσιτελών, αφού, τυχόν, παραδοχή τους θα οδηγούσε στο ίδιο αποτέλεσμα, με τους προαναφερθέντες, που έγιναν δεκτοί, και, έτσι, αυτοί καλύπτονται από την αναιρετική τους εμβέλεια.» Επομένως κατά τα ανωτέρω εκτεθέντα στην υπό στοιχείο Α μείζονα σκέψη, η αγωγή θα εξετασθεί μέσα στα όρια που διαγράφονται με την αναιρετική απόφαση και συγκεκριμένα όσον αφορά την ουσιαστική βασιμότητα της κύριας βάσης της αγωγής, η οποία πλήττεται με τον τέταρτο λόγο εφέσεως, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 361, 340, 341, 346 ΑΚ, 176, 183, 191 ΚΠολΔ.
Β. Κατά το άρθρο 528 ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 44 παρ. 2 του Ν. 3994/2011 και ισχύει και για τις ειδικές διαδικασίες (άρθρα 591 παρ.1, 7 ΚΠολΔ): «Αν ασκηθεί έφεση από τον διάδικο που δικάστηκε ερήμην, η εκκαλουμένη απόφαση εξαφανίζεται μέσα στα όρια που καθορίζονται από την έφεση και τους προσθέτους λόγους, ανεξάρτητα από τη διαδικασία που τηρήθηκε. Ο εκκαλών δικαιούται να προβάλει όλους τους ισχυρισμούς που μπορούσε να προτείνει πρωτοδίκως». Με το ανωτέρω περιεχόμενο επαναφέρθηκε η διάταξη του άρθρου 528 ΚΠολΔ, όπως ίσχυε πριν την τροποποίησή της με το Ν. 2915/2001, προσαρμοσμένη στο καθεστώς της μίας και μοναδικής συζήτησης και έχει τα αποτελέσματα της καταργηθείσας ανακοπής ερημοδικίας. Η εμπρόθεσμη και παραδεκτή άσκηση έφεσης από τον, δικασθέντα ερήμην πρωτοδίκως, διάδικο επιφέρει την εξαφάνιση της ερήμην απόφασης, χωρίς να απαιτείται να ευδοκιμήσει κάποιος λόγος έφεσης, αλλά αρκεί η τυπική παραδοχή της κατά το άρθρο 532 ΚΠολΔ, καθόσον αυτή έχει τα αποτελέσματα της καταργηθείσας αναιτιολόγητης ανακοπής (ΑΠ 546/2014 ΝοΒ 2014/1899, ΑΠ 1906/2008 ΝοΒ 2009/927, ΑΠ 1015/2005 ΕλλΔνη 2005/1101), με αποτέλεσμα η υπόθεση να δικάζεται εξ αρχής από το Εφετείο, που μετατρέπεται στην περίπτωση αυτή, ουσιαστικά, σε πρωτοβάθμιο δικαστήριο (ΑΠ 495/2017 ΝοΒ 2017/2039). Η εξαφάνιση της εκκαλουμένης απόφασης οριοθετείται από το μεταβιβαστικό αποτέλεσμα της έφεσης, όπως αυτό προσδιορίζεται από τα παράπονα, που διατυπώνονται με την έφεση ή τους πρόσθετους λόγους έφεσης του εκκαλούντος ή την αυτοτελή έφεση ή αντέφεση του εφεσίβλητου και των ισχυρισμών, που αυτός προβάλλει ως υπεράσπιση, κατά των λόγων της έφεσης, σύμφωνα με το άρθρο 527 περ. 1 ΚΠολΔ, καθώς και εκείνων των ζητημάτων, η έρευνα των οποίων προηγείται, ως αναγκαίο προαπαιτούμενο για να ληφθεί απόφαση, σχετικά με τα παράπονα της έφεσης και τα οποία κατά νόμο εξετάζει αυτεπαγγέλτως το δικαστήριο, όπως είναι το ορισμένο ή η νομική βασιμότητα της αγωγής (ΑΠ 579/2018 ΤΝΠ ΔΣΑ). Έτσι, αν ο εναγόμενος που δικάστηκε στην πρωτοβάθμια δίκη ερήμην (ή σαν να ήταν παρών), ισχυρίζεται ότι η αγωγή, που έγινε δεκτή, ήταν νομικά αβάσιμη ή αόριστη ή απαράδεκτη, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο ερευνά αν υφίστανται αυτές οι ελλείψεις, χωρίς να εξαφανίσει πρώτα την εκκαλουμένη απόφαση. Αν, όμως, ως λόγος έφεσης προβάλλεται η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, παραπονείται δηλαδή ο εναγόμενος για την πρωτόδικη κρίση, ως προς την ουσιαστική βασιμότητα της αγωγής, η εκκαλούμενη απόφαση πλήττεται στο σύνολό της και πρέπει να εξαφανιστεί, ως προς όλες τις διατάξεις της (ΕφΑθ 5998/2007 ΕλλΔνη 2009/235), ο, δε, εκκαλών – εναγόμενος μπορεί να προβάλει με τις ενώπιον του Εφετείου προτάσεις του όλους τους πραγματικούς ισχυρισμούς, που θα μπορούσε να έχει προτείνει πρωτοδίκως, αν είχε παραστεί στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο (ΑΠ 829/2008 ΝοΒ 2008/2457, ΑΠ 1015/2005 ο.π., ΑΠ 331/2001 ΕλλΔνη 2001/1320).
Με το δικόγραφο των μετ’ αναίρεση προτάσεων της (άρθρα 581 παρ.2 και 524 παρ.1 εδ.β ΚΠολΔ), η εκκαλούσα προβάλλει το πρώτον ένσταση έλλειψης ενεργητικής νομιμοποίησης της εφεσίβλητης, ισχυριζόμενη ότι η ίδια συμβλήθηκε για την επίδικη σύμβαση διαμεσολάβησης με τον διεθνή διαμεσολαβητή ποδοσφαιριστών (FIFA agent) ……………., νόμιμο εκπρόσωπο της εφεσίβλητης, η οποία, στην επίδικη περίπτωση ενεργούσε ως άμεσος αντιπρόσωπος του και συνεπώς η τελευταία δεν είναι δικαιούχος της επίδικης απαίτησης κατά της εναγομένης – εκκαλούσας. Ο ως άνω ισχυρισμός, ο οποίος σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στην ως άνω υπό στοιχείο Β μείζονα σκέψη, προβάλλεται νόμιμα το πρώτον κατά το παρόν στάδιο, αφού η εναγομένη – εκκαλούσα μπορεί να προβάλει με τις, ενώπιον του Εφετείου, προτάσεις της, όλους τους πραγματικούς ισχυρισμούς, που θα μπορούσε να έχει προτείνει πρωτοδίκως, αν είχε παραστεί στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, εκτιμάται ως άρνηση της αγωγής και θα κριθεί περαιτέρω στην ουσία του.
Από όλα τα έγγραφα, που επικαλούνται και νομίμως προσκομίζουν οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων και έγγραφα που παραδεκτώς προσκομίσθηκαν το πρώτον ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου (άρθρο 529 παρ.1 εδ.α ΚΠολΔ), εφόσον δεν προέκυψε ότι δεν προσκομίσθηκαν πρωτοδίκως από πρόθεση στρεψοδικίας ή βαριά αμέλεια και τα οποία λαμβάνονται υπόψη είτε ως αυτοτελή αποδεικτικά μέσα είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, για μερικά από τα οποία γίνεται ειδική αναφορά κατωτέρω, χωρίς, όμως, να έχει παραλειφθεί κάποιο για την ουσιαστική διάγνωση της ένδικης διαφοράς (ΑΠ 1628/2003 ΕλλΔνη 2004/723), σε συνδυασμό με τα διδάγματα της κοινής πείρας, που λαμβάνονται υπόψη αυτεπαγγέλτως (άρθρο 336 παρ.4 ΚΠολΔ), αποδείχθηκαν, πλήρως, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά:
Δυνάμει της από 1/7/2014 έγγραφης σύμβασης που καταρτίστηκε μεταξύ της ενάγουσας και της εναγομένης, συμφωνήθηκε η τελευταία να καταβάλει στην ενάγουσα το χρηματικό ποσό των 350.000 ευρώ, για την διαμεσολάβηση της στην μεταγραφή του ….. ποδοσφαιριστή ………. (…………..) από την ….. ποδοσφαιρική ομάδα ……… (………….) στην ποδοσφαιρική ομάδα που διατηρεί η εναγομένη ήτοι τον ……….. Η εναγομένη επικαλείται ότι ουδέποτε συμβλήθηκε με την ενάγουσα αλλά με τον διεθνή διαμεσολαβητή ποδοσφαιριστών (FIFA agent) ………….., ο οποίος υπέδειξε την ενάγουσα ως αντιπρόσωπο του, μόνο για την υπογραφή της επίδικης σύμβασης, γεγονός που προκύπτει από την αιτιολογία που αναγράφεται στα τιμολόγια που εξέδωσε η ενάγουσα, στα οποία αναφέρεται ότι η συμφωνία έγινε μεταξύ του ………….. και του …………. Η ανωτέρω όμως αναφορά δεν σημαίνει ότι ο …….. ενεργούσε δι’ εαυτόν ατομικώς, διότι σε αυτήν την περίπτωση δεν θα εξέδιδε τιμολόγια η ενάγουσα, αλλά ο ίδιος ατομικά. Αποδείχθηκε, δε, ότι ο …………… ενεργούσε ως νόμιμος εκπρόσωπος της ενάγουσας, η οποία και συμβλήθηκε με την εναγομένη και εξέδωσε τα σχετικά τιμολόγια αμοιβής και ως εκ τούτου η ίδια και μόνο είναι φορέας της αξίωσης που ενσωματώνεται στα τιμολόγια αυτά και δικαιούχος της αμοιβής που αναφέρεται στην από 1.7.2014 σύμβαση, αφού η επίδικη σύμβαση καταρτίστηκε αποκλειστικά μεταξύ των διαδίκων νομικών προσώπων και υπογράφονταν από τους νομίμους εκπροσώπους εκάστου αυτών, ήτοι τον ……… για λογαριασμό της εναγομένης και τον ………….. για λογαριασμό της ενάγουσας. Τα υπογράφοντα φυσικά πρόσωπα ουδέποτε απέκτησαν ιδιότητα αυτοτελούς αντισυμβαλλομένου, ουδέποτε απέκτησαν με τη σύμβαση αυτή προσωπικά δικαιώματα, αλλά ούτε ανέλαβαν προσωπικές υποχρεώσεις. Ό,τι ενέργειες έκανε ο ……… πριν και κατά την υπογραφή της επίδικης σύμβασης, έγιναν στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων του και της εξουσίας του ως νόμιμος εκπρόσωπος της ενάγουσας, δεσμεύοντάς την πλήρως. Επομένως κρίνεται απορριπτέος ο ισχυρισμός της εναγομένης ότι δεν συμβλήθηκε με την ενάγουσα αλλά ατομικά με τον …………. Συμφωνήθηκε περαιτέρω ότι η καταβολή του ανωτέρω ποσού των 350.000 ευρώ θα γινόταν σε επτά (7) ισόποσες δόσεις, ως ακολούθως: 1) ποσό 50.000 ευρώ την 1-10-2014, 2) ποσό 50.000 ευρώ την 1-9-2015, 3) ποσό 50.000 ευρώ την 1-12-2015, 4) ποσό 50.000 ευρώ την 1-9-2016, 5) ποσό 50.000 ευρώ την 1-12-2016, 6) ποσό 50.000 ευρώ την 1-9-2017 και 7) ποσό 50.000 ευρώ την 1-12-2017. Συμφωνήθηκε επίσης ότι κάθε μία από τις ανωτέρω δόσεις θα καταβαλλόταν από την εναγομένη, εφόσον ο εν λόγω ποδοσφαιριστής θα εξακολουθούσε να είναι κατά την ημεροχρονολογία της πληρωμής κάθε δόσης, εγγεγραμμένος στην ομάδα που διατηρεί η εναγομένη. Αυθημερόν, ήτοι την 1/7/2014 έγινε και η μεταγραφή του ως άνω ποδοσφαιριστή στον …………. και υπεγράφη μεταξύ τους και το σχετικό συμβόλαιο επαγγελματία ποδοσφαιριστή, με το οποίο συμφωνήθηκε ο τελευταίος να παρέχει τις υπηρεσίες του στην ποδοσφαιρική ομάδα της εναγομένης, για το χρονικό διάστημα από 1/7/2014 έως 30/6/2018. Έκτοτε ο ως άνω ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν με την ομάδα της εναγομένης, η οποία έχει καταβάλει μόνο τις δύο πρώτες από τις επτά συμφωνημένες δόσεις, ανερχόμενες, οι υπόλοιπες πέντε εξ αυτών, στο συνολικό ποσό των 250.000 ευρώ, παρότι ο ανωτέρω ποδοσφαιριστής εξακολουθούσε να αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της …. Εθνικής Κατηγορίας (………) με την ομάδα της εναγομένης ……, μέχρι και την 17/8/2020, οπότε και μεταγράφηκε στην τούρκικη ποδοσφαιρική ομάδα …. (…..), πλην του διαστήματος από 20/1/2017 έως και 30/6/2017, κατά το οποίο παραχωρήθηκε ως δανεικός στην αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα …………(…………). Η εναγομένη, περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι δεν οφείλει τις δύο τελευταίες δόσεις, οι οποίες ήταν απαιτητές την 1/9/2017 και την 1/12/2017, αντίστοιχα, λόγω του δανεισμού του ως άνω ποδοσφαιριστή. Πλην όμως αποδεικνύεται ότι κατά τον χρόνο που οι ως άνω δόσεις κατέστησαν απαιτητές, ο δανεισμός του εν λόγω ποδοσφαιριστή είχε λήξει και αυτός πλέον αγωνιζόταν ξανά στην ποδοσφαιρική ομάδα του …………… και επομένως και οι δύο τελευταίες δόσεις οφείλονται στην ενάγουσα. Κατά τα ανωτέρω εκτεθέντα, πρέπει να γίνει δεκτή η αγωγή και να υποχρεωθεί η εναγομένη να καταβάλει στην ενάγουσα ποσό 250.000 ευρώ, νομιμοτόκως από την δήλη ημέρα καταβολής εκάστης των ανωτέρω δόσεων, κατά τα ειδικότερα εκτεθέντα στο διατακτικό.
Σύμφωνα με τα ανωτέρω, πρέπει να γίνει δεκτή η έφεση, να εξαφανιστεί η υπ’ αριθ. 2505/2019 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, να κρατηθεί η υπόθεση από το παρόν Δικαστήριο και να δικαστεί στην ουσία, μέσα στα όρια που διαγράφονται με την αναιρετική απόφαση και ακολούθως
να γίνει εν μέρει δεκτή η αγωγή κατά τα ανωτέρω εκτεθέντα και να υποχρεωθεί η εναγόμενη να καταβάλει στην ενάγουσα το συνολικό ποσό των 250.000 ευρώ, νομιμοτόκως κατά τα ειδικότερα εκτεθέντα στο διατακτικό. Περαιτέρω, πρέπει να εξαφανιστεί η διάταξη της εκκαλουμένης απόφασης για τα δικαστικά έξοδα και να επιδικαστεί μέρος της δικαστικής δαπάνης της ενάγουσας εις βάρος της εναγομένης, ανάλογη με την έκταση της νίκης της (άρθρα 176, 183, 191 παρ.2 ΚΠολΔ) και για τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας. Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου στην εκκαλούσα, λόγω της αποδοχής της εφέσεως της (άρθρο 495 παρ.3 εδαφ.τελευτ ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει αντιμωλία των διαδίκων, κατά το αναιρούμενο μέρος της υπ’ αριθ. 2/2023 αποφάσεως του Δικαστηρίου αυτού.
Δέχεται τυπικά και κατ’ ουσίαν την έφεση.
Εξαφανίζει την εκκαλουμένη υπ’ αριθ. 2505/2019 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς.
Κρατεί την υπόθεση και δικάζει επί της από 31/10/2018 αγωγής, κατά το μέρος που αναφέρεται στο σκεπτικό.
Δέχεται εν μέρει την αγωγή.
Υποχρεώνει την εκκαλούσα – εναγόμενη, να καταβάλει στην εφεσίβλητη – ενάγουσα, το ποσό των διακοσίων πενήντα χιλιάδων (250.000) ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την επομένη της παρέλευσης της δήλης ημέρας για έκαστη δόση και μέχρι εξοφλήσεως και ειδικότερα: 1) για ποσό 50.000 ευρώ από τις 2-12-2015, 2) για ποσό 50.000 ευρώ από τις 2-9-2016, 3) για ποσό 50.000 ευρώ από τις 2-12-2016, 4) για ποσό 50.000 ευρώ από τις 2-9-2017 και 5) για ποσό 50.000 ευρώ από τις 2-12-2017
Επιβάλλει σε βάρος της εκκαλούσας μέρος των δικαστικών εξόδων της εφεσίβλητης, τα οποία ορίζει, για αμφότερους τους βαθμούς δικαιοδοσίας, στο ποσό των δεκατριών χιλιάδων (13.000) ευρώ.
Διατάσσει την επιστροφή του παραβόλου για την άσκηση της έφεσης στην καταθέσασα τούτο.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στον Πειραιά την 1/10/2026.
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΘΕΩΝΗ ΜΠΟΥΡΗ ΕΛΕΝΗ ΔΟΥΚΑ
Δημοσιεύτηκε σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του, με άλλη σύνθεση, λόγω προαγωγής του Εφέτη Βασιλείου Πορτοκάλλη, αποτελούμενη από τους Δικαστές Θεώνη Μπούρη, Πρόεδρο Εφετών, Ευαγγελία Πανταζή και Ευδοξία Πιστιόλα, Εφέτες και με την ίδια Γραμματέα, χωρίς να παρευρίσκονται οι διάδικοι και οι πληρεξούσιοι δικηγόροι τους στις 20 Οκτωβρίου 2026.
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΘΕΩΝΗ ΜΠΟΥΡΗ ΕΛΕΝΗ ΔΟΥΚΑ