Αριθμός απόφασης 674/2026

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Αριθμός  674/2026

ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

(Τμήμα Ναυτικών Διαφορών)

Αποτελούμενο από τον Δικαστή Αντώνιο Αλαπάντα, Εφέτη, τον οποίον όρισε ο Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διεύθυνσης του Εφετείου και από τη Γραμματέα Σ.Φ.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του, στις …………, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Α) Έφεση με αρ. καταθ. …………/2026

Του εκκαλούντος: Ελληνικού Δημοσίου που εκπροσωπείται από τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, εδρεύει στην Αθήνα και παραστάθηκε δια της δικαστικής πληρεξουσίας του Ν.Σ.Κ. Μαρίας- Ζωής Τζιαβέλλη, με δήλωση κατ’ άρθρο 242§2 ΚΠολΔ, η οποία προκατέθεσε προτάσεις.

Του εφεσίβλητου: ……….., που παραστάθηκε δια του πληρεξούσιου δικηγόρου του Χρήστου Βουρλιώτη, της δικηγορικής εταιρείας «Σκορδιαλός -Βουρλιώτης», ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.         

Β) Έφεση με αρ. καταθ. ……../2025

Του εκκαλούντος: ………….., που παραστάθηκε δια του πληρεξούσιου δικηγόρου του Χρήστου Βουρλιώτη, της δικηγορικής εταιρείας «Σκορδιαλός -Βουρλιώτης», ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.         

Του εφεσίβλητου: Ελληνικού Δημοσίου που εκπροσωπείται από τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, εδρεύει στην Αθήνα και παραστάθηκε δια της δικαστικής πληρεξουσίας του Ν.Σ.Κ. Μαρίας- Ζωής Τζιαβέλλη, με δήλωση κατ’ άρθρο 242§2 ΚΠολΔ, η οποία προκατέθεσε προτάσεις.

Ο ενάγων και ήδη εφεσίβλητος- εκκαλών με την από 1.9.2021 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης ………../2021 αγωγή του, την οποία άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών κατά του εναγομένου και ήδη εκκαλούντος -εφεσίβλητου, ζήτησε να γίνουν δεκτά τα αναφερόμενα σε αυτή. Το Δικαστήριο αυτό εξέδωσε με την υπ’ αρ. 1367/2023 οριστική απόφασή του, έκρινε εαυτό αναρμόδιο και παρέπεμψε την υπόθεση στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Το τελευταίο (στο οποίο προσδιορίστηκε εκ νέου η ως άνω αγωγή με την υπ’ αρ. …………../2024 κλήση του ενάγοντος) εξέδωσε τη με αρ. 3118/2025 οριστική απόφασή του με την οποία έκανε την ανωτέρω αγωγή εν μέρει δεκτή. Την απόφαση αυτή προσέβαλαν ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου οι εκκαλούντες με τις ως άνω από 18.2.2026 και 16.10.2025 αντίθετες εφέσεις τους, η συζήτηση των οποίων προσδιορίστηκε για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας, με αύξοντες αριθμούς πινακίου .. και …., ζητώντας να γίνουν δεκτές για τους λόγους που αναφέρονται σε αυτές. Οι εφέσεις αυτές εκφωνήθηκαν με τη σειρά τους από το οικείο πινάκιο και συζητήθηκαν και οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων παραστάθηκαν κατά τα ανωτέρω.

AΦOY MEΛETHΣE TH ΔIKOΓPAΦIA

ΣKEΦTHKE  ΣYMΦΩNA ME TO  NOMO

Επειδή οι ως άνω δύο αντίθετες εφέσεις (υπό στοιχεία Α και Β) πρέπει να συνεκδικαστούν, διότι εκδικάζονται με την ίδια ειδική διαδικασία και για λόγους συνάφειας και οικονομίας της δίκης (άρθρα 31, 246 ΚΠολΔ), δεδομένου ότι με αυτές προσβάλλεται η ίδια ως άνω πρωτόδικη απόφαση.

Επειδή η κρινόμενη υπό στοιχείο Α έφεση κατά της υπ’ αρ. 3118/2025 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών -εργατικών διαφορών (του άρθρου 614 αρ.3 ΚΠολΔ), αρμοδίως φέρεται προς συζήτηση ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, κατ’ άρθρο 19 περ. α ΚΠολΔ (και άρθρο 51§6 ν. 2172/1993), αφού αυτή κατατέθη­κε από το εκκαλούν στη Γραμματεία του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς στις 18.2.2026, όπως προκύπτει από την παρά πόδας του δικογράφου έφεσης υπ’ αρ. …………/2026 έκθεση κατάθεσης του Γραμματέα του Δικαστηρίου αυτού και έχει ασκηθεί νομοτύπως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τα άρθρα 511, 513 § 1 στοιχ. β`, 516 § 1, 517 εδ. α`, 518 § 2 και 520 § 1 ΚΠολΔ και συνεπώς, παραδεκτώς, κατ’ άρθρο 532 ΚΠολΔ, δεδομένου ότι: α) για τη διαφορά αυτή δεν απαιτείται παράβολο για την άσκηση έφεσης κατά το άρθρο 495§3 εδ.τελ. ΚΠολΔ και β) δεν προκύπτει επίδοση της εκκαλούμενης απόφασης σε αυτό. Επομένως, πρέπει η  έφεση αυτή να γίνει τυπικά δεκτή και να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της (άρθρα 522, 533 § 1 ΚΠολΔ), κατά την ίδια με την πρωτοβάθμια ειδική διαδικασία.

Επειδή η κρινόμενη υπό στοιχείο Β έφεση κατά της υπ’ αρ. 3118/2025 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών -εργατικών διαφορών (του άρθρου 614 αρ.3 ΚΠολΔ), αρμοδίως φέρεται προς συζήτηση ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, κατ’ άρθρο 19 περ. α ΚΠολΔ (και άρθρο 51§6 ν. 2172/1993), αφού αυτή κατατέθη­κε από τον εκκαλούντα στη Γραμματεία του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς στις 16.10.2025, όπως προκύπτει από την παρά πόδας του  δικογράφου έφεσης υπ’ αρ. …………./2025 έκθεση κατάθεσης του Γραμματέα του Δικαστηρίου αυτού και έχει ασκηθεί νομοτύπως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τα άρθρα 511, 513 § 1 στοιχ. β`, 516 § 1, 517 εδ. α`, 518 §2 και 520 § 1 ΚΠολΔ και συνεπώς, παραδεκτώς, κατ’ άρθρο 532 ΚΠολΔ, δεδομένου ότι: α) για τη διαφορά αυτή δεν απαιτείται παράβολο για την άσκηση έφεσης κατά το άρθρο 495§3 εδ.τελ. ΚΠολΔ και β) δεν προκύπτει επίδοση της εκκαλούμενης απόφασης σε αυτόν. Επομένως, πρέπει η  έφεση αυτή να γίνει τυπικά δεκτή και να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της (άρθρα 522, 533 § 1 ΚΠολΔ), κατά την ίδια με την πρωτοβάθμια ειδική διαδικασία.

Επειδή με την ως άνω αγωγή του ο ενάγων (και ήδη εκκαλών –εφεσίβλητος) ιστορούσε ότι είναι συνταξιούχος ….. και ως ενεργεία ……. απασχολήθηκε στο «……………)» του Υπουργείου …………., ως καθηγητής νομικών μαθημάτων. Ότι αρχικά απασχολήθηκε ως ωρομίσθιος καθηγητής, συνάπτοντας  συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου για τα χρονικά διαστήματα από 3.9.2001 έως 30.6.2002, από  2.9.2002 έως 30.6.2003 και από 2.9.2003 έως 30.6.2004. Ότι, μετά τη δημοσίευση του π.δ. 164/2004, υπέβαλε προς το τότε Υπουργείο …………. την από 13.9.2004 αίτησή του, ζητώντας τη σύναψη σύμβασης εργασίας αορίστου χρόνου, επί της οποίας ομοφώνως το Υπηρεσιακό Συμβούλιο Υπαλλήλων του Υπουργείου αυτού αποφάσισε με το υπ’ αρ. 35/2004 πρακτικό του ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις υπαγωγής του στο π.δ. αυτό, ωστόσο το Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Προσωπικού (Α.Σ.Ε.Π.) εξέδωσε την υπ’ αρ. 121/2006 απορριπτική απόφαση που ακυρώθηκε με την υπ’ αρ. 1927/2008 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, σε συμμόρφωση της οποίας το Α.Σ.Ε.Π. εξέδωσε την υπ’ αρ. 83/2010 απόφαση, με την οποία αποφάνθηκε ότι ορθώς το παραπάνω Υπηρεσιακό Συμβούλιο έκρινε τα ανωτέρω και ούτως αυτός κατετάγη στον κλάδο εκπαιδευτικού προσωπικού, κατηγορία ΒΙΙ/1, με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου (Ι.Δ.Α.Χ.), ενώ στις 1.3.2011 συνήψε σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, κατά την οποία, ως εν ενεργεία δικηγόρος, ήταν ασφαλισμένος στο ΕΤΑΑ- Ταμείο Νομικών, λαμβάνοντας τον βασικό μηνιαίο μισθό της ανωτέρω κατηγορίας, αυξανόμενο κατ’ έτος και, κατόπιν, ως μισθωτός του τ. ΕΤΑΑ- ΤΑΝ αμειβόταν κατά την ΚΥΑ 2/63899/0022/8.9.2014. Ότι εργάστηκε στο ………… ως καθηγητής Ι.Δ.Α.Χ. από 1.3.2011 έως 30.6.2020, ενώ στις 12.6.2020 υπέβαλε την παραίτησή του λόγω συνταξιοδότησης και ζήτησε στις 15.6.2020 την προβλεπόμενη στο νόμο αποζημίωση. Ότι, εν τω μεταξύ, κατά της ανωτέρω απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών το Α.Σ.Ε.Π. είχε ασκήσει την από 11.3.2009 έφεση, την οποία δέχθηκε το Συμβούλιο της Επικρατείας με την υπ’ αρ. 2802/2019 απόφασή του και έκρινε τη μη υπαγωγή του στις διατάξεις του π.δ. 164/2004, κατόπιν το ως άνω Υπουργείο, με τη με αρ. 446/2.6.2020 απόφασή του Α.Σ.Ε.Π, ανακάλεσε την κατάταξη του (ενάγοντος) σε θέση εργασίας Ι.Δ.Α.Χ., με την Υ.Α. με αρ. 2904.7/41508/2.7.2020. Ότι, δυνάμει της υπ’ αρ. 1000.0/ 51304/2019 Κ.Υ.Α. (ΦΕΚ Β’ 2899/5.7.2019) καθορίστηκαν αναδρομικώς από 1.1.2017 οι αποδοχές του εκπαιδευτικού προσωπικού με σύμβαση Ι.Δ.Α.Χ. των …….., χωρίς, ωστόσο, ο ίδιος να λάβει τα οικεία ποσά, παρά τα επανειλημμένα αιτήματά του, καίτοι παρείχε κανονικώς υπηρεσίες διδασκαλίας κατά το χρονικό διάστημα από 1.1.2017 έως τη συνταξιοδότησή του, καλύπτοντας αντίστοιχες ανάγκες του ………… και τελικώς με το υπ’ αρ. πρωτ. …………../4.6.2021 έγγραφο η Δ/νση Διοικητικών Υπηρεσιών του ως άνω υπουργείου απάντησε ότι δεν ήταν δυνατή η κατάταξή του, διότι η μετατροπή της θέσης του σε Ι.Δ.Α.Χ. θεωρείται ως μηδέποτε γενομένη. Ότι από την παραπάνω παράνομη αποστέρηση των αναδρομικών αποδοχών του (ενάγοντος), το εναγόμενο υπέχει υποχρέωση αποκατάστασης της ζημίας του κατ’ άρθρο 105 ΕισΝΑΚ, άλλως, για την περίπτωση της ακυρότητας της σύμβασης εργασίας του, κατά τις διατάξεις περί αδικαιολόγητου πλουτισμού και συνεπώς έπρεπε να λάβει αυτός επιπροσθέτως το συνολικό ποσό των 58.648 €, αναλυόμενο σε: α) για το χρονικό διάστημα από 1.1.2017 έως 30.7.2017 στο ποσό των 946 € μηνιαίως επί 7 μήνες ως διαφορά του βασικού μισθού που αντιστοιχεί στην οφειλόμενη κατάταξη στο 11^ο μισθολογικό κλιμάκιο και του βασικού μισθού που πράγματι ελάμβανε και συνολικώς στο ποσόν των 6.622 €, β) για το χρονικό διάστημα από 1.8.2017 έως 30.7.2019 το ποσό των 992 € μηνιαίως επί 24 μήνες ως διαφορά του βασικού μισθού που αντιστοιχεί στην οφειλόμενη κατάταξη στο 12^ο  μισθολογικό κλιμάκιο και του βασικού μισθού που πράγματι ελάμβανε και συνολικώς στο ποσό των 23.808 €, γ) για το χρονικό διάστημα από 1.8.2019 έως την 30.6.2020 στο ποσό των 1.038 € μηνιαίως επί 11 μήνες ως διαφορά του βασικού μισθού που αντιστοιχεί στην οφειλόμενη κατάταξη στο 13^ο  μισθολογικό κλιμάκιο και του βασικού μισθού που πράγματι ελάμβανε και συνολικώς στο ποσόν των 11.418 € και δ) για το χρονικό διάστημα από 1.1.2017 έως 30.6.2020 στο ποσό των 400 € μηνιαίως επί 42 μήνες ως επίδομα διδασκαλίας και έρευνας και συνολικά στο ποσό των 16.800 €. Ότι από την παραπάνω παράνομη συμπεριφορά του εναγομένου υπέστη και ηθική βλάβη για την οποία ζητεί χρηματική ικανοποίηση ποσού 10.000 €. Συνεπώς, ο ενάγων, κατόπιν της εν μέρει παραδεκτής τροπής των ως άνω καταψηφιστικών του αιτημάτων σε αναγνωριστικά (πλην των με στοιχεία γ και δ αιτημάτων που παρέμειναν καταψηφιστικά), με σχετική δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου του στα πρακτικά, αλλά και με το δικόγραφο των προτάσεών του, ζητούσε να του επιδικαστούν τα ως άνω ποσά, με το νόμιμο τόκο, να κηρυχθεί η απόφαση προσωρινώς εκτελεστή και να καταδικαστεί το εναγόμενο στην καταβολή της δικαστικής του δαπάνης. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, με την υπ’ αρ. 3118/2025 εκκαλούμενη απόφασή του, που εκδόθηκε κατ’ αντιμωλίαν των διαδίκων, δέχθηκε εν μέρει την ως άνω αγωγή, αναγνώρισε την υποχρέωση του εναγόμενου Ελληνικού Δημοσίου (κατά το άρθρο 105 ΕισΝΑΚ), να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των 3.840 € για το ειδικό επίδομα διδασκαλίας και έρευνας από 13.9.2019 έως 30.6.2020 (το απέρριψε κατά τα λοιπά λόγω παραγραφής) νομιμοτόκως (με το νόμιμο επιτόκιο υπερημερίας κατά το άρθρο 45§1 του ν. 4607/2019) από την επόμενη της επίδοσης της αγωγής μέχρι την εξόφληση, αναγνώρισε την υποχρέωση του ποσού 3.000 € για χρηματική του ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης νομιμοτόκως κατά τα ανωτέρω, το υποχρέωσε να του καταβάλει το ποσό των 9.964,80 € για τη διαφορά του βασικού του μισθού από 13.9.2019 έως 30.6.2020, νομιμοτόκως κατά τα ανωτέρω, κήρυξε την απόφαση προσωρινώς εκτελεστή ως προς την καταψηφιστική της διάταξη και συμψήφισε τη δικαστική δαπάνη των διαδίκων.

Επειδή με την υπό κρίση υπό στοιχείο Α έφεση (με 5 λόγους) παραπονείται το εκκαλούν ότι το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την εκκαλούμενη απόφασή του εσφαλμένως εφάρμοσε το νόμο και εκτίμησε τις αποδείξεις και δέχθηκε εν μέρει την ως άνω αγωγή του αντιδίκου της,  ενώ θα έπρεπε να την απορρίψει. Ο 5ος λόγος έφεσης ότι το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο εσφαλμένως κήρυξε την εκκαλούμενη απόφαση προσωρινώς εκτελεστή, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος (αλυσιτελώς προβαλλόμενος) κατ’ άρθρο 68 ΚΠολΔ, αφού το παρόν δευτεροβάθμιο Δικαστήριο θα κρίνει εκ νέου τη διαφορά και θα εκδώσει τελεσίδικη απόφαση. Επίσης απορριπτέος είναι και ο 1^ος λόγος της έφεσης αυτής, διότι στην ως άνω από 1.9.2021 αγωγή, ο ενάγων αναφέρει τα αναγκαία κατ’ άρθρο 216§1 ΚΠολΔ στοιχεία, όπως την παρεχόμενη εργασία (και θέση του) και τους όρους παροχής αυτής, καθώς και τη σχετική του προϋπηρεσία. Κατά τα λοιπά, πρέπει να εξεταστεί η έφεση αυτή περαιτέρω.

Επειδή με την υπό κρίση υπό στοιχείο Β έφεση (με 4 λόγους) παραπονείται ο εκκαλών ότι το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την εκκαλούμενη απόφασή του εσφαλμένως εφάρμοσε το νόμο και εκτίμησε τις αποδείξεις και δέχθηκε εν μέρει την ως άνω αγωγή του, ενώ θα έπρεπε να την δεχθεί στο σύνολό της.

Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 140§3 και 141 του ν. 4270/2014  προκύπτει ότι οι οιασδήποτε φύσης μισθολογικές αξιώσεις των υπαλλήλων ή του πάσης φύσης προσωπικού κατά του Ελληνικού Δημοσίου, είτε αυτές βασίζονται σε παρανομία των οργάνων αυτού είτε στις διατάξεις για τον αδικαιολόγητο πλουτισμό, δηλαδή είτε πρόκειται για ευθεία αγωγή κατά του Δημοσίου, είτε για αγωγή αποζημίωσης κατά τα άρθρα 105 και 106 του ΕισΝΑΚ εξ αιτίας παράλειψης οφειλόμενης νόμιμης ενέργειας οργάνων του Δημοσίου ως προϋπόθεσης για τη θεμελίωση των σχετικών αξιώσεων, υπόκεινται σε διετή παραγραφή, η οποία εκκινεί από τη γένεση της κάθε αξίωσης και όχι από το τέλος του οικονομικού έτους, εντός του οποίου οι εν λόγω αξιώσεις γεννήθηκαν, εφόσον όμως ήταν δυνατή η δικαστική τους επιδίωξη (Ολ.ΑΠ 4/2015, ΑΠ 575/2020, ΑΠ 313/2020, Σ.τ.Ε. 1499/2021, ΝΟΜΟΣ). Εξ άλλου, κατά τα άρθρα 904 και 908 ΑΚ επί παροχής εργασίας υπό άκυρη σύμβαση (κατ’ άρθρο 180 ΑΚ), ο εργοδότης υποχρεούται, ως καθιστάμενος αδικαιολογήτως πλουσιότερος, στην απόδοση της ωφέλειας που αποκόμισε, ανεξαρτήτως της ζημίας του εργαζόμενου. Επομένως, υποχρεούται να αποδώσει σε αυτόν την αμοιβή την οποία αναγκαίως θα κατέβαλλε, εάν ήταν έγκυρη η σύμβαση εργασίας υπό τις επικρατούσες στον τόπο της παροχής της συνθήκες, για την ίδια εργασία σε πρόσωπο με τις ικανότητες και τα προσόντα του απασχοληθέντος, χωρίς όμως να λαμβάνονται υπόψη τα επιδόματα γάμου, τέκνων και προϋπηρεσίας, δηλαδή επιδόματα που προσιδιάζουν στην προσωπική κατάσταση του μισθωτού, εφόσον αυτά δεν θα συνέτρεχαν αναγκαίως στο πρόσωπο του δυναμένου να απασχοληθεί εγκύρως (ΟλΑΠ 4/2021, ΑΠ 1626/2022,ΑΠ 106/2020,ΝΟΜΟΣ).

Επειδή από την (επαν)εκτίμηση όλων ανεξαιρέτως των προσκομιζομένων εκατέρωθεν με επίκληση εγγράφων και από την εν γένει αποδεικτική διαδικασία, αποδείχθηκαν τα εξής: ο ενάγων και ήδη εφεσίβλητος  -εκκαλών είναι συνταξιούχος δικηγόρος και ως ενεργεία δικηγόρος απασχολήθηκε στο Κέντρο …………. του Υπουργείου ……… (πρώην Υπουργείου ………..), ως καθηγητής νομικών μαθημάτων. Η απασχόλησή του αυτή άρχισε με την ιδιότητα του ωρομισθίου καθηγητή, με τη σύναψη συμβάσεων ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου για τα χρονικά διαστήματα από 3 Σεπτεμβρίου 2001 έως 30 Ιουνίου 2002, από 2 Σεπτεμβρίου 2002 έως 30 Ιουνίου 2003 και από 2 Σεπτεμβρίου 2003 έως  30 Ιουνίου 2004. Μετά την έκδοση του π.δ. 164/2004 (για την προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στις διατάξεις της Οδηγίας 1999/70/ΕΚ), ο ενάγων υπέβαλε στο Υπουργείο ………… την από 13.9.2004 αίτησή του, ζητώντας να συσταθεί εφ’ εξής σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου μεταξύ του ιδίου και του άνω φορέα απασχόλησης. Επί της αιτήσεώς του αυτής, το Υπηρεσιακό Συμβούλιο Υπαλλήλων …………, με το πρακτικό της 35ης από 20.12.2004 συνεδρίασής του, αποφάσισε ομόφωνα ότι συνέτρεχαν στο πρόσωπο του ενάγοντος οι προϋποθέσεις για την υπαγωγή του στις ρυθμίσεις του άρθρου 11 του π.δ. 164/2004. Κατόπιν, όμως, το Δ΄ τμήμα του Ανωτάτου Συμβουλίου Επιλογής Προσωπικού (Α.Σ.Ε.Π.), με την υπ’ αρ. 121/2006 απόφασή του, απέρριψε την ανωτέρω αίτηση του ενάγοντος, κρίνοντας ότι, σύμφωνα με την υπ’ αρ. 13/2005 απόφαση της Ολομελείας του, οι ωρομίσθιοι καθηγητές των ΑΕΙ, ΤΕΙ και ΑΣΕΙ (και οι διδάσκοντες κατ’ άρθρο 10 του v. 2026/1992 με συμβάσεις ενός διδακτικού έτους, στα ……….. που ιδρύθηκαν με το ν.δ. 1383/1973) δεν υπάγονται στις ρυθμίσεις του ως άνω π.δ., με το σκεπτικό ότι οι μνημονευόμενες σε αυτό εθνικές διατάξεις αναφέρονται προεχόντως στο διοικητικό και εργατοτεχνικό προσωπικό του δημοσίου τομέα, χωρίς καμία αναφορά στην πανεπιστημιακή νομοθεσία και ότι η κατ’ επανάληψη πρόσληψή τους ως ωρομισθίων δεν γίνεται καταχρηστικά, αλλά κατ’ εφαρμογή του νόμου. Την εν λόγω απορριπτική απόφαση του Α.Σ.Ε.Π. προσέβαλε ο ενάγων στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών, το οποίο με την υπ’ αρ. 1927/2008 απόφασή του, έκρινε ότι το προσωπικό των …………. δεν εξομοιώνεται με το έκτακτο εκπαιδευτικό προσωπικό του π.δ. 407/1980 και δεν συγκαταλέγεται στις εξαιρούμενες περιπτώσεις των άρθρων 2§2 και 11§4 του ανωτέρω π.δ., έκανε δεκτή την αίτηση ακύρωσής του και ακύρωσε την προαναφερόμενη με αρ. 121/2006 απόφαση του Δ’ Τμήματος του Α.Σ.Ε.Π., κατά το μέρος με το οποίο έγινε δεκτό ότι ο ενάγων δεν ενέπιπτε στο πεδίο εφαρμογής και δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις υπαγωγής στις διατάξεις του άρθρου 11 του π.δ. 164/2004, αναπέμποντας την υπόθεση στη διοίκηση για νέα, νόμιμη κρίση. Κατόπιν, σε συμμόρφωση προς το σκεπτικό της ανωτέρω απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, το Α.Σ.Ε.Π. (Β’ Τμήμα) εξέδωσε την υπ’ αρ. 83/9.4.2010 απόφαση, με την οποία αποφάνθηκε ότι το αρμόδιο Υπηρεσιακό Συμβούλιο Υπαλλήλων του Υπουργείου …………, με το υπ’ αρ. 35/ 20.12.2004 πρακτικό του, ορθώς έκρινε ότι συνέτρεχαν στο πρόσωπό του ενάγοντος οι κατά νόμο προϋποθέσεις για την υπαγωγή του στις μεταβατικές ρυθμίσεις του άρθρου 11 του π.δ. 164/2004 και για τη μετατροπή των διαδοχικών συμβάσεων εργασίας του ορισμένου χρόνου σε σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου (Ι.Δ.Α.Χ), με τη ρητή όμως επιφύλαξη της στο μεταξύ ασκηθείσας από το Α.Σ.Ε.Π και εκκρεμούσας έφεσης ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας κατά της άνω ακυρωτικής απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών. Κατόπιν αυτών, ο ενάγων κατατάχθηκε σε κενή οργανική θέση καθηγητή- εκπαιδευτή του Κέντρου ……… (………..)/ ……, κλάδου εκπαιδευτικού, κατηγορίας ΒΙΙ/1, με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου (Ι.Δ.Α.Χ.), δυνάμει της υπ’ αρ. 5121.02/01/9.12.2010 απόφασης του Υπουργού ………../ Διεύθυνση Πολιτικού Προσωπικού  και με βάση την απόφαση αυτή, την 1η Μαρτίου 2011, συνήφθη μεταξύ του ως άνω Υπουργού και του ενάγοντος, έγγραφη σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου (Ι.Δ.Α.Χ.) αορίστου χρόνου με πλήρη απασχόληση. Για την ως άνω εργασία που έκτοτε παρείχε ο ενάγων στο …………, λάμβανε, σύμφωνα με ρητό όρο της σύμβασης, από το Κεφάλαιο Ναυτικής Εκπαίδευσης (Κ.Ν.Ε.) τον προβλεπόμενο από τις οικείες διατάξεις βασικό μηνιαίο μισθό της Κατηγορίας ΒΙΙ/1, όπως αυτός καθορίσθηκε με την από 10.10.2002 πράξη κατάθεσης Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας μεταξύ των εκπροσώπων του Δημοσίου και της ΠΕΕΔΝΕ και όπως αυτός αυξάνεται κατ’ έτος κατόπιν σχετικών διαιτητικών αποφάσεων, καθώς και τα συγκεκριμένα επιδόματα και αποζημιώσεις (όπως αυτά εκάστοτε αναπροσαρμόζονταν), εν συνεχεία δε, ως μισθωτός του ΕΤΑΑ-ΤΑΝ, αμειβόταν σύμφωνα με την υπ΄ αρ. 2/67958/0022/ 29.8.2014 ΚΥΑ (ΦΕΚ Β’ 2381) περί «καθορισμού αποδοχών εκπαιδευτικού προσωπικού με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου (ΙΔΑΧ) που υπηρετεί στα Κέντρα Επιμόρφωσης Στελεχών Εμπορικού Ναυτικού (ΚΕΣΕΝ), στις Σχολές Σωστικών Πυροσβεστικών Μέσων (ΣΣΠΜ) και στη Δημόσια Σχολή Εμπορικού Ναυτικού/ Μετεκπαίδευση Θαλαμηπόλων (ΔΣΕΝ/ΜΕΤ/ ΘΑΛ-ΛΩΝ). Ειδικότερα, σύμφωνα με τα οριζόμενα στη διάταξη Α.1 της άνω Κ.Υ.Α., οι μηνιαίες αποδοχές των διδασκόντων στα ……….. με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, ορίστηκαν ως εξής: «Για την κατηγορία ΒΙ/1, ΒΙ/2, ΒΙ/3, ΒΙΙ/1, ΒΙΙ3 (Διευθυντές Σπουδών ΚΕΣΕΝ, Διευθυντές Σπουδών ΔΣΕΝ και Καθηγητές ΚΕΣΕΝ, καθηγητές Δημοσίων Σχολών Ε.Ν.): α) βασικός μισθός 1.150 €, β) επίδομα διδακτικής προετοιμασίας και εξωδιδακτικής απασχόλησης 221 €, γ) πάγια μηνιαία αποζημίωση για δημιουργία και ενημέρωση βιβλιοθήκης 205,22 €, δ) ειδικό επίδομα ναυτικής εκπαίδευσης 105 €…». Υπό την ως άνω ιδιότητα και όρους ο ενάγων εργάστηκε ως καθηγητής –εκπαιδευτής (Ι.Δ.Α.Χ.) του ………., κλάδου εκπαιδευτικού, κατηγορίας ΒΙΙ/1, για το χρονικό διάστημα από 1 Μαρτίου 2011 έως και 30 Ιουνίου 2020, ενώ στις 12 Ιουνίου 2020 υπέβαλε την από 12 Μαΐου 2020 έγγραφη παραίτησή του (καταγγελία) λόγω συνταξιοδότησης (με αρ. πρωτ. ……./12.6.2020) και στις 15 Ιουνίου 2020 ζήτησε την προβλεπόμενη από το νόμο καταβολή αποζημιώσεως για την απασχόλησή του ως Ι.Δ.Α.Χ. καθηγητής για το ως άνω χρονικό διάστημα. Εν τω μεταξύ, όμως, το Συμβούλιο της Επικρατείας με την υπ’ αρ. 2802/2019 απόφασή του, έκανε δεκτή την ως άνω ασκηθείσα έφεση του Α.Σ.Ε.Π. κατά της με αρ. 1927/2008 απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών και την εξαφάνισε, κρίνοντας, μεταξύ άλλων ότι η σχέση του με σύμβαση ορισμένου χρόνου ωρομισθίου διδακτικού προσωπικού των ………..με το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, δεν δύναται να θεωρηθεί ότι εμπίπτει, ως εκ της φύσης της απασχόλησης και του παρεχομένου υπό των εκπαιδευτών αυτών έργου, στο πεδίο εφαρμογής των διατάξεων του π.δ. 164/2004, το οποίο αφορά προεχόντως στο εργατοϋπαλληλικό προσωπικό του δημοσίου τομέα. Συνεπώς, η υπόθεση επανήλθε στην προηγούμενη κατάσταση και αναβίωσε η ως άνω με αρ. 121/2006 απόφαση του Δ’ Τμήματος του Α.Σ.Ε.Π., κατά την οποία το Υπηρεσιακό Συμβούλιο Υπαλλήλων του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, με το ως άνω υπ’ αρ. 35/20.12.2004 πρακτικό του, εσφαλμένως έκρινε περί συνδρομής στο πρόσωπο του ενάγοντος, ως ωρομισθίου καθηγητή στο …………, βάσει διαδοχικών συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου, των προϋποθέσεων εφαρμογής των διατάξεων του άρθρου 11 του π.δ. 164/2004. Κατόπιν, σε συμμόρφωση με την ως άνω απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, το Α.Σ.Ε.Π. (Δ΄ τμήμα) με την υπ’ αρ. 446/2.6.2020 απόφασή του (με αρ.πρωτ. …../01/4.6.2020 διαβιβαστικό έγγραφο), αφού ανακάλεσε την ως άνω με αρ. 83/9.4.2010 προγενέστερη απόφασή του (που εκδόθηκε σε εκτέλεση της εξαφανισθείσας με αρ. 1927/2008 απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών) ως μη ερειδόμενη στο νόμο,  παρήγγειλε στο Υπουργείο ……….  να προβεί στις απαιτούμενες νόμιμες ενέργειες για την ανάκληση της συντελεσθείσας (βάσει των διατάξεων των άρθρων 11 του π.δ. 164/2004 και 1 του v. 3320/2005), κατάταξης του ενάγοντος σε θέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου. Ακολούθως, δυνάμει της από 2 Ιουλίου 2020 με αρ. πρωτ. 2904.7/4150/2020 απόφασης του Υπουργού ……….. έγινε και τυπικά η ανάκληση της ως άνω από 9.12.2010 απόφασης του ………….. περί κατάταξης του ενάγοντος σε κενή οργανική θέση Ι.Δ.Α.Χ. καθηγητή -εκπαιδευτή του …………, κλάδου εκπαιδευτικού, κατηγορίας ΒΙΙ/1, ως μηδέποτε γενομένης. Περαιτέρω, κατά τον χρόνο που ο ενάγων εργαζόταν και προσέφερε τις υπηρεσίες του στον άνω φορέα, εξεδόθη η υπ’ αρ. 1000.0/51304/2019 (ΦΕΚ Β’ 2899/5.7.2019) κοινή Υπουργική Απόφαση των Υπουργών Οικονομικών, Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, δυνάμει της οποίας καθορίστηκαν αναδρομικά, από την 1η Ιανουαρίου 2017, οι αποδοχές του εκπαιδευτικού προσωπικού με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου (Ι.Δ.Α.Χ.), που υπηρετούσε, μεταξύ άλλων φορέων, στα ………. Σύμφωνα με τις διατάξεις της ως άνω Κ.Υ.Α., καθορίστηκαν (άρθρο 1), ανάλογα προς τα έτη απασχόλησης, 16 συνολικά μισθολογικά κλιμάκια (ΜΚ1 έως ΜΚ 16) ως προς το βασικό μισθό του Β’ κλάδου εκπαιδευτικών και προβλέφθηκαν τα, πέραν του ως άνω βασικού μισθού, χορηγούμενα κατά περίπτωση επιδόματα και δη διδασκαλίας και έρευνας, επιδόματος τέκνων (παράγραφος 2) και επιδόματος θέσης ευθύνης στους εκτελούντες χρέη Διευθυντή Σπουδών και Βοηθού Διευθυντή (παράγραφος 3). Περαιτέρω, προβλέφθηκε ότι η αναγνώριση των ανωτέρω προϋπηρεσιών του διδακτικού προσωπικού, για την κατάταξη στο προσήκον μισθολογικό κλιμάκιο, πραγματοποιείται με απόφαση του Υπηρεσιακού Συμβουλίου, με χρόνο ισχύος των οικονομικών αποτελεσμάτων την ημερομηνία υποβολής της σχετικής αίτησης μετά των απαραιτήτων δικαιολογητικών, κατά δε, την πρώτη εφαρμογή της υπό κρίση Κ.Υ.Α., η μισθολογική κατάταξη των υπηρετούντων έως την 31.12.2016 εκπαιδευτικών, θα γίνει σύμφωνα με το συνολικό χρόνο υπηρεσίας στις μονάδες ναυτικής εκπαίδευσης του Υπουργείου, ως μόνιμο ή Ι.Δ.Α.Χ. εκπαιδευτικό προσωπικό, και τον χρόνο που τους έχει αναγνωριστεί για μισθολογική εξέλιξη (άρθρο 2 παρ. 3 και 4 αντιστοίχως). Κατόπιν αυτών και σύμφωνα με τα οριζόμενα στην ως άνω Κ.Υ.Α. και την υπ’ αρ. ……/2020 Γνωμοδότηση του Δ’ Τμήματος του Ν.Σ.Κ., η Διεύθυνση Διοικητικών Υπηρεσιών (τμήμα 4^ο) του Υπουργείου ……………, προέβη στην κατάταξη του Ι.Δ.Α.Χ. εκπαιδευτικού προσωπικού των ……… στα κατ’ άρθρο 1 της άνω ΚΥΑ μισθολογικά κλιμάκια, με βάση την προϋπηρεσία του υπηρετούντος έως την 31^η Δεκεμβρίου 2016 εκπαιδευτικού προσωπικού και με ημερομηνία μισθολογικής κατάταξης, αναδρομικά, από την 1η Ιανουαρίου 2017, όπως τα ανωτέρω προκύπτουν και από το υπ’ αρ. …………/4.6.2021 έγγραφο της άνω Υπηρεσίας, κατά παράλειψη της μισθολογικής κατάταξης του ενάγοντος. Στην περίπτωση αυτή, όμως, δεν υπάρχει ευθύνη του εναγόμενου Ελληνικού Δημοσίου προς αποζημίωση του ενάγοντος κατά το άρθρο 105 ΕισΝΑΚ, διότι αυτό, δια των ως άνω οργάνων του, δεν ενήργησε παράνομα, αφού συμμορφώθηκε (κατ’ άρθρο 95§5 Σ) προς την ως άνω απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, κατά την οποία η κατάταξή του στο προσωπικό με σύμβαση εργασίας Ι.Δ.Α.Χ. (με την ως άνω με αρ. 5121.02/01/2020/ 9.12.2010 απόφαση του Υ.Θ.Υ.Ν.Α.Λ.) θεωρείται (ως μη ερειδόμενη στο νόμο) ως μηδέποτε γενομένη και συνεπώς δεν όφειλε να τον κατατάξει (ως προσωπικό Ι.Δ.Α.Χ.) διαδοχικά στα μισθολογικά κλιμάκια που αυτός στην αγωγή του αναφέρει (11ο, 12ο και 13ο). Ακολούθως, η από 1.3.2011 ως άνω σύμβαση εργασίας Ι.Δ.Α.Χ., που συνάφθηκε με βάση την ως άνω από 9.12.2010 μη νόμιμη, ακυρωθείσα  απόφαση κατάταξης του ενάγοντος, είναι άκυρη (κατά τα άρθρα 103§8 Σ, 174 και 180 ΑΚ) και δη ex tunc. Επομένως, έσφαλε το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλούμενη απόφασή του, θεώρησε έγκυρη την ως άνω από 1.3.2011 σύμβαση εργασίας Ι.Δ.Α.Χ. για το πιο πάνω χρονικό διάστημα απασχόλησης του ενάγοντος (και ως άκυρη για το μέλλον –ex nunc) και του επιδίκασε τις διαφορές του μισθού του, με βάση τα ως άνω μισθολογικά κλιμάκια (σύμφωνα με την Κ.Υ.Α. με αρ. 1000.0/ 51304/2019), κατά το άρθρο 105 ΕισΝΑΚ, καθώς και ποσό 3.000 € ως χρηματική του ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης (κατ’ άρθρο 932 ΑΚ). Περαιτέρω, αφού η από 1.3.2011 σύμβαση εργασίας Ι.Δ.Α.Χ. του ενάγοντος είναι άκυρη ex tunc, δικαιούται αυτός (σύμφωνα με τα αναφερόμενα στη μείζονα σκέψη) που παρείχε τις υπηρεσίες του ως εκπαιδευτής στα …………….. με απλή σχέση εργασίας, κατά την επικουρική βάση της αγωγής του εκ του άρθρου 904 ΑΚ (περί αδικαιολόγητου πλουτισμού), την αμοιβή την οποία αναγκαίως θα κατέβαλλε το εναγόμενο, εάν ήταν έγκυρη η σύμβαση εργασίας, για την ίδια εργασία σε πρόσωπο με τις ικανότητες και τα προσόντα του, χωρίς όμως να λαμβάνονται υπόψη τα επιδόματα που προσιδιάζουν στην προσωπική του κατάσταση (όπως η προϋπηρεσία του), συνεπώς ο ενάγων δικαιούται να λάβει το επίδομα διδασκαλίας και έρευνας (που για πρώτη φορά αναγνωρίστηκε με την ως άνω Κ.Υ.Α.), το οποίο δεν προσιδιάζει στην προσωπική του κατάσταση (και θα το κατέβαλλε το εναγόμενο και σε άλλο εκπαιδευτή με τις ικανότητες και τα προσόντα του ενάγοντος), για το χρονικό διάστημα από την 1η Ιανουαρίου 2017 έως την 30η Ιουνίου 2020, που ανέρχεται στο συνολικό ποσό των (400 € μηνιαίως Χ 42 μήνες=) 16.800 €  (για την αξίωση αυτή δεν προτάθηκε από το εναγόμενο ένσταση εξόφλησης ή συμψηφισμού ως προς τα συναφή επιδόματα της ως άνω από 29.8.2014 Κ.Υ.Α.). Εξ άλλου, η ένσταση παραγραφής της περιοδικής αξίωσης αυτής που προέβαλε παραδεκτώς το εναγόμενο, πρέπει να απορριφθεί για τους ακόλουθους λόγους: ο ενάγων άσκησε την ως άνω από 1.9.2021 αγωγή με τη νόμιμη επίδοσή της στο εναγόμενο στις 13.9.2021 (βλ. τη με αρ. …………/13.9.2021 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας στο Εφετείο αυτό …..) και διακόπηκε τότε (κατ’ άρθρο 143 περ.α ν. 4270/2014) η ισχύουσα διετής παραγραφή (κατά τα αναφερόμενα στη μείζονα σκέψη) που άρχισε στις 5.7.2019 (ημέρα δημοσίευσης στο Φ.Ε.Κ. της ως άνω Κ.Υ.Α.), διότι έκτοτε ήταν δικαστικά επιδιώξιμη η εν λόγω αξίωση. Εξ άλλου, δεν υπολογίζονται στην προθεσμία της παραγραφής αυτής τα χρονικά διαστήματα από 13.3.2020 έως 31.5.2020 και από 7.11.2020 έως 5.4.2021 (ήτοι 7 μήνες και 18 ημέρες), αφού από 6.4.2021 ήρθη η απόλυτη αναστολή ως (εκ του νόμου) μέτρο κατά της πανδημίας του κορωνοϊού covid-19, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 74§1 εδ.α του ν. 4690/2020 και 83§1 εδ.α του ν. 4790/2021, που ως ειδικές (και με ratio τη μη παραγραφή των σχετικών αξιώσεων εν επιδικία κατά τα ως άνω χρονικά διαστήματα λόγω της πανδημίας αυτής) κατισχύουν των σχετικών διατάξεων των άρθρων 142 ν. 4270/2014 και 255 επ. ΑΚ (Τρ.Εφ.Αθ 2397/2024, ΝΟΜΟΣ). Συνεπώς έσφαλε το εναγόμενο που δεν επιδίκασε στον ενάγοντα το κονδύλιο αυτό (επίδομα διδασκαλίας και έρευνας) για το χρονικό διάστημα από 1.1.2017 έως 13.9.2019 λόγω παραγραφής και πρέπει η εκκαλούμενη να εξαφανιστεί, κατά παραδοχή των σχετικών λόγων της έφεσής του. Κατ’ ακολουθίαν όλων των προεκτεθέντων και αφού δεν υπάρχουν άλλοι λόγοι έφεσης προς έρευνα, πρέπει να γίνουν δεκτές οι ως άνω εφέσεις και ως ουσιαστικά βάσιμες, να εξαφανιστεί η εκκαλούμενη απόφαση στο σύνολό της (και για την ενότητα του τίτλου εκτέλεσης), να κρατηθεί η υπόθεση, να εξεταστεί η από 1.9.2021 αγωγή (που είναι νόμιμη κατά τις ως άνω διατάξεις και αυτές των άρθρων 345 ΑΚ, 70, 219§1 ΚΠολΔ) κατ’ ουσίαν (άρθρο 535§1 ΚΠολΔ), να γίνει δεκτή εν μέρει αυτή και να αναγνωριστεί ότι το εναγομένο οφείλει να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των 16.800 €, νομιμότοκα, με το νόμιμο επιτόκιο υπερημερίας από 14.9.2021 (επόμενη της επίδοσης της αγωγής) κατά το άρθρο 45§1 του ν. 4607/2019 και μέχρι την εξόφληση. Τέλος, πρέπει να συμψηφιστεί στο σύνολό της η δικαστική δαπάνη των διαδίκων και για τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας, κατά το άρθρο 22§2 περ. β  του ν. 3693/1957, κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΖΕΙ κατ’ αντιμωλίαν των διαδίκων τις ως άνω εφέσεις.-

ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά και  κατ’ ουσίαν αυτές.-

ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ την εκκαλουμένη με αρ. 3118/2025 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς (ειδική διαδικασία).-

ΚΡΑΤΕΙ την υπόθεση και δικάζει την από 1.9.2021 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης ……………./2021 αγωγή.-

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ό,τι κρίθηκε απορριπτέο.-

ΔΕΧΕΤΑΙ εν μέρει την αγωγή αυτή .-

ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ την υποχρέωση του εναγόμενου να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των δεκαέξι χιλιάδων οκτακοσίων (16.800) ευρώ, νομιμοτόκως από 14 Σεπτεμβρίου 2021 και μέχρι την εξόφληση, με το νόμιμο επιτόκιο υπερημερίας κατά το άρθρο 45§1 του ν. 4607/2019.-

ΣΥΜΨΗΦΙΖΕΙ καθ’ ολοκληρίαν τη δικαστική δαπάνη των διαδίκων και για τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας.-

Κρίθηκε, αποφασίστηκε και δημοσιεύθηκε στον Πειραιά, σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του, στις  27 Οκτωβρίου 2026, χωρίς την παρουσία των διαδίκων και των πληρεξουσίων δικηγόρων τους.

Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ                                                        Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ