Αριθμός 705/2026
ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
[ΤΜΗΜΑ 3°]
Αποτελούμενο από τη Δικαστή Μαρία – Φανή Παλαμίδη, Εφέτη, η οποία ορίσθηκε από την Πρόεδρο του Τριμελούς Συμβουλίου Διευθύνσεως του Εφετείου Πειραιώς και από τη Γραμματέα Ε.Δ.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του την ………….., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ των :
ΤΗΣ ΑΙΤΟΥΣΑΣ: Της εδρεύουσας στο Δήμο ……… (………..) εταιρείας με την επωνυμία «…………..» (ΑΦΜ
…………..), όπως νόμιμα εκπροσωπείται, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σταμάτη Χρήστο του Δημητρίου (ΑΜ/ΔΣΑ …………) [ΔΕΛΦΟΙ ΣΙΟΥΦΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ],
ΤΗΣ ΚΑΘ’ ΗΣ Η ΑΙΤΗΣΗ: Της εδρεύουσας στον Πειραιά, ……….. εταιρείας με την επωνυμία «……….» (ΑΦΜ: ……..), η οποία εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Δημήτριο Λαγούρο του Κυριάκου (Α.Μ/ΔΣΑ ……) και Λεωνίδα Πολύμερο του Δημητρίου (ΑΜ/ΔΣΠ …) [ΔΕ ΤΣΑΝΤΙΝΗΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ] .
Η αιτούσα ζητά να γίνει δεκτή η από 15.09.2026 με αρ. ΓΑΚ/ΕΑΚ: …………/2026 αίτησή της, η οποία προσδιορίστηκε να συζητηθεί στην δικάσιμο που αναφέρθηκε στην αρχή της παρούσας.
Η υπόθεση εκφωνήθηκε νόμιμα από το σχετικό έκθεμα και οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται παραπάνω, αναπτύσσοντας τους ισχυρισμούς του με τα έγγραφα σημειώματά τους.
ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
I. Η αιτούσα, με την υπό κρίση από 15.09.2026 με αρ. κατάθεσης δικογράφου ΓΑΚ/ΕΑΚ: …………./2026 αίτηση ζητά να ανασταλεί, χωρίς την παροχή εγγύησης, η εκτέλεση της υπ’ αριθμ. 9441/2026 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, η οποία εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών (μισθωτικών) διαφορών, με την οποία: α) απορρίφθηκε η από 15.09.2025 και με αριθμό κατάθεσης γενικό …/2025 και ειδικό ……/2025 αγωγή της και β) έγινε εν μέρει δεκτή η από 30.10.2025 και με αριθμό κατάθεσης γενικό …./2025 και ειδικό …./2025 αντίθετη αγωγή της καθ’ ης, κηρυχθείσας της απόφασης προσωρινά εκτελεστής τόσο ως προς την υποχρέωση απόδοσης της χρήσης του μισθίου ακινήτου όσο και ως προς την καταψήφιση του ποσού των 89.273,38 ευρώ για μισθώματα των μισθωτικών μηνών από 21-9-2024 έως 20-5-2025 αλλά και αποζημίωση χρήσης του διαστήματος από 21-5-2025 έως και 30-10-2025, μέχρι να εκδοθεί απόφαση επί της από 15.09.2026 και με αρ. κατάθεσης δικογράφου ΓΑΚ/ΕΑΚ ……………./2026 έφεσης που η ίδια άσκησε νομότυπα και εμπρόθεσμα κατ’ αυτής, για το λόγο ότι θα ευδοκιμήσει η έφεσή της, επικαλούμενη και τη συνδρομή επείγουσας περίπτωσης λόγω της εκτελεστότητας της απόφασης. Η αίτηση με το παραπάνω περιεχόμενο και αίτημα παραδεκτά και αρμοδίως εισάγεται ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, που είναι καθ’ ύλην και κατά τόπον αρμόδιο, για να συζητηθεί με τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων (άρθρα 686 επ.ΚΠολΔ) και είναι νόμιμη, στηριζόμενη στη διάταξη του άρθρου 913 ΚΠολΔ. Πρέπει επομένως να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς την ουσιαστική της βασιμότητα.
II.Από την επισκόπηση των δικογράφων της πρωτοβάθμιας δίκης και της εκκαλουμένης υπ’ αριθμ. 9441/2026 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά πιθανολογήθηκαν τα ακόλουθα: Α] Η αιτούσα (ενάγουσα) στην με αριθμό κατάθεσης …../…… από 15.09.2025 αγωγή της, ιστορούσε ότι δυνάμει της με αριθμ. ……../24-5-2021 σύμβασης, που συνήφθη μεταξύ αυτής και της καθ’ ης η αίτηση εναγόμενης εταιρείας, μίσθωσε από την τελευταία δύο (2) τμήματα ισογείου ημιυπαίθριου χώρου στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη ……, εκτάσεως 2.477 τ.μ., για χρονικό διάστημα 24 μηνών, ήτοι από 20-5-2021 έως 20-5-2023, με δυνατότητα ισόχρονης παράτασης 24 μηνών και μιας επιπλέον δυνατότητας παράτασης για ακόμα 12 μήνες, έναντι μηνιαίου μισθώματος που ορίστηκε στο ποσό των 5,00 ευρώ ανα τ.μ. πλέον χαρτοσήμου 3,6 %. Ότι, ωστόσο, μετά την υπογραφή της ανωτέρω σύμβασης διαπιστώθηκε πως είχε γίνει λανθασμένη μέτρηση ως προς την επιφάνεια του παραχωρηθέντος χώρου, ο οποίος στην πραγματικότητα είχε επιφάνεια 2.321 τ.μ. και όχι 2.477 τμ, προς διόρθωση δε του σφάλματος αυτού υπογράφηκε μεταξύ των μερών η με αριθμ. ……/28-9-2022 τροποποιητική σύμβαση, όπου αναγράφηκε η πραγματική έκταση του μίσθιου ακινήτου, ήτοι 2.321 τμ, με αποτέλεσμα το μηνιαίο μίσθωμα να ανέρχεται στο ποσό των (5,00 ευρώ/τμ χ 2.321 τμ + 3,6% χαρτόσημο=) 12.022,78 ευρώ. Ότι στη συνέχεια, τον Αύγουστο του έτους 2024 η αιτούσα (ενάγουσα) πληροφορήθηκε ότι άλλη ανταγωνίστριά της εταιρεία είχε μισθώσει από την εναγόμενη χώρο στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη ……, ευρισκόμενο σε καλύτερη κατάσταση από τον επίδικο, αντί μηνιαίου μισθώματος μόλις 0,75375 ευρώ ανά τ.μ., ενώ το ύψος του τελευταίου ανταλλάγματος ήταν αυτό που είχε αποφασίσει και εγκρίνει η 17^ Γενική Συνέλευση των μετόχων του ……, η οποία επικύρωσε την υπ’ αριθμ. 15/26-5-2017 απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της. Ότι, όπως προέκυψε, η εναγόμενη παραπλανώντας την ενάγουσα την έπεισε να προβεί στην κατάρτιση της από 24-5-2021 μισθωτικής σύμβασης με οφειλόμενο μίσθωμα επταπλάσιο από εκείνο που είχε εγκρίνει η Γ.Σ. αυτής και το οποίο εφαρμοζόταν στους ανταγωνιστές της, γεγονός που αντίκειται τόσο στις διατάξεις της νομοθεσίας που διέπει την εναγόμενη και ιδίως της από 24-6-2016 Σύμβασης Παραχώρησης μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της ……….., που κυρώθηκε με τον ν. 4404/2016 και στις διατάξεις περί αθέμιτου ανταγωνισμού όσο και στην καλή πίστη και την ευθύτητα και εντιμότητα που επιβάλλονται στις συναλλαγές. Ότι συνεπώς, για τον ανωτέρω λόγο επιβάλλεται η αναπροσαρμογή του μηνιαίου μισθώματος, ήτοι η μείωσή του στο ποσό των 0,75375 ευρώ ανά τ.μ., ήτοι στο ποσό των (0,75375 ευρώ/τ.μ X 2.321 τ.μ. =) 1.749,45 ευρώ, ούτως ώστε να αρθεί η δυσαναλογία των εκατέρωθεν παροχών και να αποκατασταθεί η διαταραχθείσα καλή πίστη. Με βάση τα ως άνω εκτιθέμενα περιστατικά, η ενάγουσα ζήτησε να αναπροσαρμοσθεί (μειωθεί), κατ’ άρθρο 288 ΑΚ, το μηνιαίο μίσθωμα από το ποσό των 12.022,78 ευρώ στο ποσό των 1.749,45 ευρώ, αναδρομικά από το χρόνο έναρξης της μίσθωσης, δυνάμει της με αριθμ. ……./24-5-2021 σύμβασης που κατήρτισε με την εναγόμενη καθώς και να καταδικαστεί η αντίδικός της στη δικαστική της δαπάνη, Β] Η καθ’ ης η αίτηση – ενάγουσα, με την από 30-10-2025 με αύξοντα αριθμό έκθεσης κατάθεσης ……../30- 10-2025 αγωγή της, ιστορούσε ότι δυνάμει της με αριθμ. ………/24-5-2021 σύμβασης παραχώρησης χρήσης χώρου της ………, όπως αυτή τροποποιήθηκε με την με αριθμ. …./28-9-2022 σύμβαση και υπό τους αναφερόμενους εκεί όρους παραχώρησε στην αιτούσα (ήδη εναγόμενη) τη χρήση δύο (2) τμημάτων ισογείου στεγασμένου χώρου (αποθήκης), συνολικής επιφάνειας 2.321 τ.μ., και ειδικότερα ενός στεγασμένου χώρου επιφάνειας 1.927 τ.μ. και ενός όμορου τμήματος στεγασμένου χώρου επιφάνειας 394 τ.μ., στη Ναυπηγοεπισκευαστική Βάση ………, προς εξυπηρέτηση των δραστηριοτήτων της εναγόμενης (εκτέλεση μηχανουργικών επισκευών σε πλοία). Ότι η διάρκεια της παραχώρησης ορίστηκε διετής, αρχόμενη στις 20-5-2021 και λήγουσα στις 20-5-2023, ενώ ως μηνιαίο μίσθωμα ορίστηκε το ποσό των 5 ευρώ ανά τ.μ. πλέον τέλος χαρτοσήμου, ήτοι (5,00 ευρώ/τ.μ X 2.321 τ.μ. +3,6% χαρτόσημο=) 12.022,78 ευρώ, προκαταβαλλόμενο ανά τρίμηνο και δη εντός των πρώτων είκοσι (20) ημερών εκάστου τριμήνου, αρχής γενομένης από το μήνα Μάιο του έτους 2021, ωστόσο για την ανωτέρω διετία συμφωνήθηκε να καταβληθούν είκοσι (21) μισθώματα αντί είκοσι τεσσάρων (24), δηλαδή συνολικά το ποσό των (21 X 12.022,78 ευρώ=) 252.478,38 ευρώ. Ότι στη συνέχεια συμφωνήθηκε παράταση της διάρκειας της ως άνω σύμβασης παραχώρησης, δυνάμει της με αριθμ. …../7-7-2023 συναφθείσας μεταξύ των μερών σύμβασης, για δύο ακόμα έτη, ήτοι μέχρι την 20-5-2025, με δυνατότητα παρατάσεως ακόμη ενός (1) έτους υπό την προϋπόθεση νέας έγκρισης αυτής από την ενάγουσα. Ότι, περαιτέρω, με τον άρθρο 4.8 της ανωτέρω με αριθμ. ……/24-5-2021 σύμβασης συνομολογήθηκε ποινική ρήτρα σε βάρος της εναγόμενης για την περίπτωση αθέτησης της υποχρέωσής της να αποδώσει το μίσθιο κατά τη λήξη της σύμβασης, ποσού ίσου με το πενταπλάσιο του 1/30 του καταβαλλόμενου μηνιαίου ανταλλάγματος, για κάθε ημέρα καθυστέρησης απόδοσης του ανωτέρω χώρου. Ότι, ωστόσο, η εναγόμενη, μολονότι σε εκτέλεση της ως άνω συμβάσεως παρέλαβε εξαρχής το μίσθιο και έκανε ακώλυτη χρήση αυτού, δεν κατέβαλε στην ενάγουσα για το μίσθωμα του χρονικού διαστήματος από 21-9-2024 έως 20-10-2024 υπόλοιπο ποσού 7.245,42 ευρώ και ολόκληρα τα μισθώματα των μισθωτικών μηνών του χρονικού διαστήματος από 21-10-2024 έως 20-5-2025 ποσού (7 μισθ. μήνες χ 12.022,78 ευρώ=) 84.159,46 ευρώ και συνολικά ποσό 91.404,88 ευρώ. Ότι από και με την παρέλευση της τελευταίας ως άνω ημερομηνίας (20-5-2025) η επίδικη σύμβαση λύθηκε, ως σύμβαση ορισμένου χρόνου, αφού δεν έλαβε χώρα προηγούμενη έγκριση της παράτασής της από την εναγομένη, άλλως και επικουρικώς, σε περίπτωση που ήθελε κριθεί ότι η ένδικη σύμβαση δεν έληξε, η ενάγουσα κατήγγειλε αυτήν με την από 30.10.2025 αγωγή κατ’ άρθρο 597 ΑΚ, οπότε μετά την πάροδο της νόμιμης προθεσμίας από το χρόνο της καταγγελίας η εν λόγω μίσθωση λύθηκε. Ότι παρ’ όλα αυτά η εναγόμενη αρνείται να αποδώσει το μίσθιο ακίνητο στην ενάγουσα κι ότι το παρακρατεί παράνομα. Με βάση τα παραπάνω περιστατικά, η καθ’ ης η αίτηση ενάγουσα ζήτησε να υποχρεωθεί η εναγόμενη καθώς και κάθε τρίτος που έλκει από αυτήν δικαιώματα να της αποδώσει τη χρήση του μισθίου ακινήτου λόγω λήξης άλλως λύσης της μίσθωσης με καταγγελία, να υποχρεωθεί η εναγόμενη να της καταβάλει α) το ποσό των 91.404,88 ευρώ για οφειλόμενα μισθώματα, νομιμοτόκως από την συμφωνηθείσα δήλη ημέρα καταβολής τους άλλως από της επιδόσεως της αγωγής έως ολοσχερούς εξοφλήσεως, β) ως αποζημίωση χρήσης για το χρόνο που παρακρατούσε παράνομα η εναγόμενη το μίσθιο μετά τη λήξη της μίσθωσης, ήτοι από 21-5- 2025 έως 30-10-2025 (χρόνος κατάθεσης της αγωγής), ποσό ύψους [5 μισθωτικοί μήνες X 12.022,78 ευρώ=) 60.113,90 ευρώ, νομιμοτόκως από της επιδόσεως της αγωγής έως ολοσχερούς εξοφλήσεως και γ) ως ποινική ρήτρα για κάθε ημέρα καθυστέρησης απόδοσης του μισθίου από 21-5-2025 έως 30- 10-2025, ποσό ύψους [(12.022,78 ευρώ X 1/30 X 5) X 164 ημέρες 328.623,20 ευρώ, νομιμοτόκως από της επιδόσεως της αγωγής έως ολοσχερούς εξοφλήσεως, να κηρυχθεί η απόφαση προσωρινά εκτελεστή και να καταδικαστεί η εναγόμενη στη δικαστική της δαπάνη. Επί των αγωγών αυτών, οι οποίες συνεκδικάστηκαν κατ’ άρθρ. 246 ΚΠολΔ, κατά τη δικάσιμο της 4ης.02.2026, εκδόθηκε η με αριθμό 9441/2026 απόφαση, η οποία: α) απέρριψε ως μη νόμιμη την από 15.09.2025 (αριθμ. κατ. δικ. …………/2025) αγωγή της αιτούσας και β) έκανε κατά ένα μέρος δεκτή την από 30.10.2025 αγωγή της καθ’ ης η αίτηση ως βάσιμη στην ουσία της, υποχρέωσε την αιτούσα – εναγόμενη καθώς και κάθε τρίτο που έλκει από αυτήν δικαιώματα ι) να αποδώσει στην καθ’ης η αίτηση – ενάγουσα τη χρήση του μισθίου ακινήτου, ιι) να καταβάλει στην καθ’ης η αίτηση – ενάγουσα το ποσό των ογδόντα εννέα χιλιάδων διακοσίων εβδομήντα τριών ευρώ και τριάντα οκτώ λεπτών (89.273,38 €), ως μισθώματα των μισθωτικών μηνών από 21-9-2024 έως 20-5-2025, με το νόμιμο τόκο για κάθε επιμέρους μίσθωμα από τη δήλη ημέρα καταβολής του, μέχρι την εξόφληση, ιιι) να καταβάλει στην καθ’ης η αίτηση – ενάγουσα το ποσό των εξήντα χιλιάδων εκατόν δεκατριών ευρώ και ενενήντα λεπτών (60.113,90 6), ως αποζημίωση χρήσης των μηνών από 20-5-2025 έως και 30-10-2025, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής μέχρι την εξόφληση, κήρυξε την απόφαση προσωρινά εκτελεστή ως προς τις καταψηφιστικές διατάξεις που αφορούσαν την απόδοση της χρήσης του μισθίου ακινήτου και την καταβολή των ληξιπρόθεσμων μισθωμάτων και επέβαλε μέρος της δικαστικής δαπάνης της νικήσασας διαδίκου στην ηττηθείσα. Κατά της απόφασης αυτής, στις 15-09- 2026, η αιτούσα ενάγουσα – εναγόμενη άσκησε νομότυπα και εμπρόθεσμα ενώπιον του Εφετείου Πειραιώς την από 15.09.2026 και με αριθμό κατάθεσης ………./2026 έφεσή της, ήτοι εντός της γνήσιας προθεσμίας των 30 ημερών που αφετηριάστηκε από την επίδοση της εκκαλουμένης απόφασης σ’ αυτήν, η οποία (επίδοση) έλαβε χώρα στις 2.9.2026, (βλ. την σφραγίδα του δικαστικού επιμελητή ………….. επί του αντιγράφου της εκκαλουμένης), (518 παρ. 1 ΚΠολΔ), με την οποία ζητείται: α) να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη υπ’ αριθμ. 9441/2026 απόφαση κατά τα προσβαλλόμενα κεφάλαιά της και δη κατά το μέρος με το οποίο απορρίφθηκε η από 23.09.2025 και με ΓΑΚ/ΕΑΚ …………/2026 αγωγή της και έγινε κατά ένα μέρος δεκτή η από 30.10.2025 και με ΓΑΚ/ΕΑΚ …………/2026 αντίθετη αγωγή της εφεσίβλητης και ακολούθως β) να γίνει δεκτή στο σύνολό της η από 23.09.2025 και με ΓΑΚ/ΕΑΚ …………/2026 αγωγή της και να απορριφθεί η από 30.10.2025 και με ΓΑΚ/ΕΑΚ …………/2026 αντίθετη αγωγή της εφεσίβλητης ως προς όλα της τα αιτήματα.
III. Κατά την έννοια του άρθρου 388 ΑΚ, το οποίο, κατά τη ρητή διάταξη του άρθρου 7 § 4 του ΠΔ 34/1995 «Κωδικοποίηση διατάξεων νόμων περί εμπορικών μισθώσεων», εφαρμόζεται και στις εμπορικές μισθώσεις, όπως η προκειμένη, οι προϋποθέσεις, υπό τις οποίες παρέχεται στον έναν από τους συμβαλλομένους σε αμφοτεροβαρή σύμβαση το διαπλαστικό δικαίωμα να ζητήσει από το δικαστήριο την αναγωγή της οφειλόμενης παροχής στο μέτρο που αρμόζει ή και τη λύση ολόκληρης της σύμβασης, εφόσον η τελευταία δεν έχει ακόμη εκτελεστεί, είναι α) η μεταβολή των περιστατικών, στα οποία, κυρίως με βάση την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη, τα μέρη στήριξαν τη σύναψη της αμφοτεροβαρούς σύμβασης, β) η μεταβολή να είναι μεταγενέστερη από την κατάρτιση της σύμβασης και να οφείλεται σε λόγους που ήταν έκτακτοι και δεν μπορούσαν να προβλεφθούν και γ) από τη μεταβολή αυτή η παροχή του οφειλέτη, αν ληφθεί υπόψη και η αντιπαροχή, να καθίσταται υπέρμετρα επαχθής. Τέτοια περιστατικά είναι εκείνα, τα οποία δεν επέρχονται κατά την κανονική πορεία των πραγμάτων, αλλά προκαλούνται από ασυνήθιστα γεγονότα, φυσικά, πολιτικά, κοινωνικά ή οικονομικά, εξαιτίας των οποίων επέρχεται πλήρης κατάλυση της ισορροπίας μεταξύ παροχής και αντιπαροχής, ώστε ο μεν οφειλέτης, εκτελώντας τη σύμβαση, να υφίσταται ουσιώδη και υπερμεγέθη ζημία, που προκλήθηκε εκτάκτως και απρόοπτα, ο δε αντισυμβαλλόμενος να ωφελείται υπέρμετρα από την περιουσία του υπόχρεου, ενώ, αν εξελισσόταν ομαλά η σύμβαση, η οικονομική επιβάρυνση θα ήταν συνήθης και αυτή που είχε προβλεφθεί. Η γενική οικονομική κρίση, η επιβολή μέτρων λιτότητας και γενικά η επιβολή δημοσιονομικών και φορολογικών μέτρων, που συνεπάγονται μείωση της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών και συνακόλουθα της εμπορικής κίνησης των καταστημάτων και των επιχειρήσεων, δεν αποτελούν γεγονότα έκτακτα και απρόβλεπτα, ιδίως στην ελληνική οικονομία, στην οποία είναι από μακράν συνεχείς οι διακυμάνσεις της σταθερότητας, ιδίως κάτω από τις κρατούσες συνθήκες ρευστότητας και της διεθνούς οικονομίας (ΑΠ 800/2020 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 928/2020 ΝΟΜΟΣ, που αναφέρεται στη δριμεία ελληνική κρίση, ΑΠ 298/2018 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 1171/2004 ΝΟΜΟΣ, ΕφΑΘ 193/2019 ΝΟΜΟΣ, ΕφΑΘ 90/2018 ΝΟΜΟΣ, ΕφΠειρ 233/2021 ΝΟΜΟΣ, ΕφΛαρ 143/2020 ΝΟΜΟΣ). Εξάλλου, έκτακτα και απρόοπτα γεγονότα δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ούτε εκείνα, που συμβαίνουν συνήθως, όπως η αυξομείωση της οικονομικής κατάστασης του μισθωτή, η αύξηση/μείωση της αξίας του ακινήτου και η παρεπόμενη αντίστοιχη μεταβολή της μισθωτικής του αξίας, η οποία μπορεί να οφείλεται π.χ. στην αύξηση/μείωση της ζήτησης για μίσθωση ανάλογων ακινήτων ή η αυξομείωση των εισπράξεων της επιχείρησης, η οποία μπορεί να προήλθε από επιχειρηματικό κίνδυνο που έλαβε προσωπικά ο μισθωτής στα πλαίσια λειτουργίας της σύμβασης (ΑΠ 928/2020 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 1226/2017 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 998/2014 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 328/2004, ΑΠ 1171/2004 ΝΟΜΟΣ, ΕφΠειρ 349/2016 ΝΟΜΟΣ, ΕφΑΘ 159/2015 ΝΟΜΟΣ). Σε κάθε περίπτωση, για να στοιχειοθετηθεί περίπτωση εφαρμογής του άρθρου 388 ΑΚ δεν αρκεί μόνη η απρόοπτη μεταβολή των συνθηκών, αλλά θα πρέπει να κριθεί σε σχέση και με τις υπόλοιπες συνθήκες και ιδίως το αναμενόμενο κέρδος από τη σύμβαση, την οικονομική κατάσταση των μερών, την εξυπηρετούμενη ανάγκη αυτών με την σύμβαση και τις υποχρεώσεις προς τρίτους, που εξαρτώνται από τη σύμβαση, έτσι ώστε οι συνέπειες από την επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της Χώρας να έγιναν δυσβάστακτες για το ένα των συμβληθέντων μερών και να υπερβαίνουν τον κίνδυνο, που κατά τις συνηθισμένες συνθήκες, αναλαμβάνει κάθε συμβαλλόμενος, όταν μάλιστα αποφασίζει σύναψη σύμβασης που πρόκειται να εκτελεσθεί (ΑΠ 339/2020 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 566/2018 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 841/2017 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 207/2017, ΑΠ 1592/2014, ΕφΠειρ 8/2021 ΝΟΜΟΣ). Εξάλλου, η διάταξη του άρθρου 288 ΑΚ, κατά την οποία «ο οφειλέτης έχει υποχρέωση να εκπληρώσει την παροχή όπως απαιτεί η καλή πίστη, αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη», εφαρμόζεται σε οποιαδήποτε ενοχή, άσχετα του αν αυτή απορρέει από σύμβαση ετεροβαρή ή αμφοτεροβαρή ή από άλλη δικαιοπραξία ή αν πηγάζει ευθέως από το νόμο, εκτός αν προβλέπεται άλλη ανάλογη ειδική προστασία ή αν συντρέχουν οι ειδικές προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 388 ΑΚ. Η διάταξη αυτή παρέχει στο δικαστή τη δυνατότητα, όταν, λόγω συνδρομής ειδικών συνθηκών, η εμμονή στην εκπλήρωση της παροχής είναι αντίθετη προς την ευθύτητα και την εντιμότητα που επιβάλλονται στις συναλλαγές, να την επεκτείνει ή να την περιορίσει, με βάση αντικειμενικά κριτήρια, κατά τις αντιλήψεις που κρατούν στις συναλλαγές, στο επίπεδο εκείνο το οποίο ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της συναλλακτικής καλής πίστης. Έτσι, ο μισθωτής δεν αποκλείεται να ζητήσει, κατά το άρθρο 288 ΑΚ, αναπροσαρμογή του οφειλόμενου, αρχικού ή μετά από αναπροσαρμογή, συμβατική ή νόμιμη (αντικειμενική), μισθώματος, εψόσον, εξαιτίας προβλεπτών ή απρόβλεπτων περιστάσεων, επήλθε αδιαμφισβήτητα τόση ουσιώδης μείωση της μισθωτικής αξίας του μισθίου, ώστε, με βάση τις συγκεκριμένες συνθήκες, η εμμονή του εκμισθωτή στην καταβολή του ίδιου μισθώματος να είναι αντίθετη προς την ευθύτητα και την εντιμότητα που απαιτούνται στις συναλλαγές και να επιβάλλεται, σύμφωνα με την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη – παρά την ανάγκη κατοχύρωσης της ασφάλειας των συναλλαγών, η οποία πρέπει πάντοτε να συνεκτιμάται – η αναπροσαρμογή του μισθώματος στο επίπεδο εκείνο, το οποίο αίρει την δυσαναλογία των εκατέρωθεν παροχών και αποκαθιστά την καλή πίστη που έχει διαταραχθεί (ΟλΑΠ 3/2014 ΝΟΜΟΣ, ΟλΑΠ 9/1997 ΝΟΜΟΣ). Όταν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου αυτού (288 ΑΚ), ο μισθωτής μπορεί να ζητήσει με αγωγή την αναπροσαρμογή (μείωση) του καταβαλλόμενου μισθώματος, το οποίο οφείλεται από την επίδοση της αγωγής. Ειδικότερα, το έργο του δικαστηρίου, προκειμένου να αποφασίσει την αναπροσαρμογή, συνίσταται στη σύγκριση δύο ποσών, δηλαδή του καταβαλλόμενου μισθώματος και του «ελεύθερου» – για το οποίο κυρίως διεξάγεται ο δικαστικός αγώνας – το οποίο παριστάνει την αξία της χρήσης του μισθίου και το οποίο, ευρισκόμενο με βάση τα προσκομιζόμενα από τους διαδίκους συγκριτικά στοιχεία, πρέπει να καθορίζεται στην απόφαση. Αν μεταξύ των δύο αυτών ποσών υπάρχει διαφορά, αυτή δεν επιδικάζεται, αλλά πρέπει περαιτέρω το δικαστήριο να κρίνει αν αυτή είναι τέτοια, ώστε, κατά τις αρχές της καλής πίστης, να δημιουργείται η ανάγκη αναπροσαρμογής. Ανάγκη αναπροσαρμογής, κατά τις αρχές της καλής πίστης, υπάρχει όταν, λόγω ουσιώδους μείωσης της μισθωτικής αξίας του μισθίου, επέρχεται ζημία στον μισθωτή, η οποία υπερβαίνει, κατά τα συναλλακτικά ήθη, τον κίνδυνο που αναλαμβάνει αυτός, καταρτίζοντας τη μίσθωση με το συγκεκριμένο μίσθωμα, οπότε και περιορίζεται η ζημία του με τη μείωση του μισθώματος, όπως επίσης και στην αντίστροφη περίπτωση ζημίας στον εκμισθωτή, η οποία περιορίζεται με την ανάλογη αύξηση του μισθώματος. Στη συνέχεια και εφόσον διαπιστωθεί η ύπαρξη ανάγκης αναπροσαρμογής, κατά την έννοια που προεκτέθηκε, η αναπροσαρμογή δεν θα ακολουθήσει τυπικό μαθηματικό υπολογισμό και δεν θα χορηγηθεί ολόκληρη η διαφορά που έχει προκύψει, αλλά θα αναπροσαρμοστεί το μίσθωμα στο επίπεδο εκείνο, το οποίο αίρει τη δυσαναλογία των εκατέρωθεν παροχών και αποκαθιστά την καλή πίστη που έχει διαταραχθεί (ΟλΑΠ 3/2014 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 765/2020 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 155/2018 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 983/2018 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 463/2017 ΝΟΜΟΣ). Μεταβολή των συνθηκών με την έννοια του άρθρου 288 ΑΚ, μπορεί να αποτελέσουν η σημαντική αύξηση ή ουσιώδης μείωση της μισθωτικής αξίας του μισθίου, η σημαντική αύξηση ή μείωση του τιμαρίθμου, η υποτίμηση του νομίσματος, η από διαφόρους λόγους αυξομείωση της ζήτησης των ακινήτων και άλλοι λόγοι, με δεδομένο ότι οι περιπτώσεις στις οποίες χωρεί αναπροσαρμογή μισθώματος κατά τη διάταξη αυτή δεν είναι δυνατό, όπως είναι φυσικό, να προβλεφθούν λεπτομερώς, αφού η σχετική κρίση εξαρτάται από τις συγκεκριμένες συνθήκες που συντρέχουν κάθε φορά. Τη συνδρομή, πάντως, των ειδικών συνθηκών που επιβάλλουν την εφαρμογή της εν λόγω διάταξης οφείλει, για την πληρότητα της σχετικής αγωγής, να επικαλεστεί και, σε περίπτωση αμφισβήτησης, να αποδείξει ο ενάγων (ΟλΑΠ 3/2014 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 155/2018 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 983/2018 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 463/2017 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 403/2017 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 763/2016 ΝΟΜΟΣ). Περαιτέρω, το σχετικό δικαίωμα, που απορρέει από την ως άνω διάταξη του άρθρου 288 του ΑΚ για αναπροσαρμογή του μισθώματος είναι διαπλαστικής φύσης, παρέχει δηλαδή τη δυνατότητα να επιδιωχθεί με αγωγή η διάπλαση για το μέλλον της έννομης σχέσης της μίσθωσης, μεταβαλλόμενης αυτής ως προς το ύψος του μισθώματος, χωρίς αναδρομικότητα, από την επόμενη της επίδοσης της αγωγής και υπό την προϋπόθεση ότι η μίσθωση είναι ενεργής (ΑΠ 595/2020 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 1487/2005 ΝΟΜΟΣ, ΕφΑΘ 220/2020 ΝΟΜΟΣ). Με βάση τα ανωτέρω λεχθέντα, για τη νομιμότητα και τη βασιμότητα της αγωγής αναπροσαρμογής μισθώματος ακινήτου, στηριζομένης στη διάταξη του άρθρου 288 του ΑΚ, πρέπει να συντρέχουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις: 1) έγκυρη σύμβαση εμπορικής μίσθωσης, 2) μόνιμη μεταβολή των συνθηκών, κατά το διάστημα από τη σύναψη της μίσθωσης ή από τον χρόνο της τυχόν προγενέστερης συμβατικής ή νόμιμης αναπροσαρμογής μέχρι τον χρόνο της πρώτης, ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, συζήτησης της αγωγής, ανεξάρτητα από το υπαίτιο, το έκτακτο και απρόβλεπτο των λόγων, που προξένησαν την εν λόγω μεταβολή, 3) ουσιώδης απόκλιση (αύξηση ή μείωση) κατά τον χρόνο άσκησης της αγωγής ανάμεσα στο από την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη επιβαλλόμενο αφενός και στο αρχικά συνομολογημένο ή το μετά την αναπροσαρμογή καταβαλλόμενο μίσθωμα αφετέρου, σε τρόπο ώστε η διατήρηση τούτου να επιφέρει ζημία στον ενάγοντα, η οποία υπερβαίνει τον αναλαμβανόμενο με τον αρχικό ή μετά την αναπροσαρμογή ορισμό του μισθώματος κίνδυνο (ΑΠ 339/2020 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 765/2020 ΝΟΜΟΣ). Η διορθωτική δε επέμβαση στην παροχή, με βάση τις επιταγές της καλής πίστης, μπορεί να αφορά και στις περιστάσεις εκπλήρωσής της, όπως είναι ο χρόνος αυτής (βλ. ΜονΕφΑΘ 2107/2022, ΤΝΠ Νόμος με περαιτέρω παραπομπές σε Α. Γεωργιάδης – Μ. Σταθόπουλος, Αστικός Κώδιξ, κατ’ άρθρο ερμηνεία, Τόμος II, σελ. 36, αρ. 44, ΕφΠειρ 267/2021 ΝΟΜΟΣ).Περαιτέρω, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 611 ΑΚ που επιγράφεται «Σιωπηρή αναμίσθωση»: Η μίσθωση που συνομολογήθηκε για ορισμένο χρόνο λογίζεται ότι ανανεώθηκε για αόριστο χρόνο, αν μετά την παρέλευση του χρόνου που συμφωνήθηκε, ο μισθωτής εξακολουθήσει να χρησιμοποιεί το μίσθιο και ο εκμισθωτής το γνωρίζει και δεν εναντιούται. Ο όρος ανανέωση εν προκειμένω σημαίνει ανακατάρτιση της μισθώσεως, δηλ. νέα σύναψη της μισθώσεως με τους προηγούμενους όρους της. Προϋποθέσεις εφαρμογής της διάταξης αυτής και επέλευσης της έννομης συνέπειάς της, είναι: α) μίσθωση ορισμένου χρόνου, β) παρέλευση συμβατικής διάρκειας, γ) εξακολούθηση χρησιμοποίησης του μισθίου από τον μισθωτή, δ) γνώση της χρησιμοποίησης και έλλειψη εναντίωσης εκ μέρους του εκμισθωτή. Ως εναντίωση, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, νοείται η δήλωση του εκμισθωτή ότι δεν στέργει στη συνέχιση της μίσθωσης. Η δήλωση αυτή μπορεί να είναι ρητή η σιωπηρή, αρκεί να προκύπτει από αυτήν η βούληση του εκμισθωτή ότι δεν δέχεται την εξακολούθηση της μίσθωσης είτε γενικώς, είτε με τους ίδιους όρους. Αν μετά την πάροδο του συμβατικού χρόνου, εξακολουθήσει ο μισθωτής τη χρήση του μισθίου αλλά εναντιώνεται στη σιωπηρή αναμίσθωση, δεν επέρχεται ανανέωση της σύμβασης μισθώσεως, δεδομένου ότι η ρύθμιση της διάταξης του άρθρου 611 ΑΚ, η οποία είναι ενδοτικού δικαίου και δεν αποβλέπει στην επιβολή της ρύθμισης στα μέρη, έχει ως έρεισμα την τεκμαιρομένη συναίνεση αμφοτέρων των συμβαλλόμενων μερών και συνεπώς η εναντίωση του μισθωτή ματαιώνει το αποτέλεσμα αυτό. Πρέπει, επομένως, να γίνει δεκτό ότι η εναντίωση του μισθωτή παραμερίζει τον ερμηνευτικό κανόνα (ή το πλάσμα την ή ex lege συνέπεια) της ΑΚ 611 και εμποδίζει την επέλευση της συγκεκριμένης συνέπειας (ΑΠ 671/2019 ΝΟΜΟΣ). Περαιτέρω, κατά τη θεμελιώδη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, η άσκηση του δικαιώματος απαγορεύεται, αν υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του δικαιώματος. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, το δικαίωμα θεωρείται ότι ασκείται καταχρηστικώς, όταν η συμπεριφορά του δικαιούχου που προηγήθηκε ή η κατάσταση που διαμορφώθηκε κατά το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε, χωρίς κατά νόμο να εμποδίζουν την γένεση ή να επάγονται την απόσβεση του δικαιώματος, καθιστούν μη ανεκτή την μεταγενέστερη άσκησή του, κατά τις περί δικαίου και ηθικής αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου, αφού τείνει στην ανατροπή κατάστασης που δημιουργήθηκε υπό ορισμένες ειδικές συνθήκες και διατηρήθηκε για πολύ χρόνο, με επακόλουθο να συνεπάγεται εξόχως επαχθείς συνέπειες για τον υπόχρεο. Απαιτείται δηλαδή, για να χαρακτηριστεί καταχρηστική η άσκηση του δικαιώματος, να έχει δημιουργηθεί στον υπόχρεο, από τη συμπεριφορά του δικαιούχου, σε συνάρτηση και με εκείνη του υπόχρεου και μάλιστα ευλόγως, η πεποίθηση ότι ο δικαιούχος δεν πρόκειται να ασκήσει το δικαίωμά του. Απαιτείται ακόμη οι πράξεις του υπόχρεου και η υπ’ αυτού δημιουργηθείσα κατάσταση, επαγόμενη ιδιαιτέρως επαχθείς για τον υπόχρεο επιπτώσεις, να τελούν σε αιτιώδη σύνδεσμο με την προηγηθείσα συμπεριφορά του δικαιούχου. Μόνη η μακροχρόνια αδράνεια του δικαιούχου και όταν ακόμη δημιούργησε την εύλογη πεποίθηση στον υπόχρεο ότι δεν υπάρχει το δικαίωμα ή ότι δεν πρόκειται αυτό να ασκηθεί, δεν αρκεί για να καταστήσει καταχρηστική τη μεταγενέστερη άσκηση αυτού, αλλά απαιτείται να συντρέχουν, προσθέτως, ειδικές συνθήκες και περιστάσεις, προερχόμενες, κυρίως, από την προηγηθείσα συμπεριφορά του δικαιούχου και του υπόχρεου, ενόψει των οποίων και της αδράνειας του δικαιούχου, η επακολουθούσα άσκηση του δικαιώματος, τείνουσα στην ανατροπή της κατάστασης που διαμορφώθηκε υπό τις ανωτέρω ειδικές συνθήκες και διατηρήθηκε για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, να εξέρχεται των υπό της ανωτέρω διάταξης διαγραφομένων ορίων (Ολ.ΑΠ 10/2012, Α.Π. 83/2023, Α.Π. 711/2017). Το γεγονός ότι η άσκηση του δικαιώματος στη συγκεκριμένη περίπτωση επιφέρει βλάβη, έστω και μεγάλη, στον οφειλέτη δεν μπορεί να αποτελέσει κατάχρηση δικαιώματος, κατ’ άρθρο 281 Α.Κ., παρά μόνο αν το γεγονός αυτό μπορεί να συνδυαστεί και με άλλες περιστάσεις, ως λ.χ. όταν ο δανειστής δεν έχει συμφέρον στην άσκηση του δικαιώματος, (ΑΠ 129/2026, ΤΝΠ Νόμος). Η διακρίβωση των πράξεων, με τις οποίες ο δανειστής άσκησε το δικαίωμά του στη συγκεκριμένη περίπτωση αποτελεί πραγματικό ζήτημα και κρίνεται ανελέγκτως από το δικαστήριο της ουσίας, η κρίση του, όμως, αυτή ότι δηλαδή ορισμένη συμπεριφορά υπερβαίνει, και μάλιστα προφανώς, τα όρια που θέτουν τα παραπάνω κριτήρια είναι νομική και, επομένως, υπόκειται στον αναιρετικό έλεγχο. Ο Άρειος Πάγος, δηλαδή, ελέγχει μόνο αν τα πραγματικά περιστατικά, που έγιναν δεκτά από το δικαστήριο της ουσίας συνιστούν την προεκτεθείσα νομική έννοια του άρθρου 281 Α.Κ. (Ολ.ΑΠ 8/2018, Α.Π. 83/2023). Τέλος, κατά το άρθρο 201 του ΑΚ, αν με τη δικαιοπραξία τα αποτελέσματά της εξαρτήθηκαν από γεγονός μελλοντικό και αβέβαιο (αίρεση αναβλητική), τα αποτελέσματα αυτά επέρχονται μόλις συμβεί το γεγονός (πλήρωση της αίρεσης), κατά δε το άρθρο 207 παρ.1 του ιδίου ΑΚ η αίρεση θεωρείται ότι πληρώθηκε αν την πλήρωσή της εμπόδισε αντίθετα προς την καλή πίστη εκείνος που θα ζημιωνόταν από την πλήρωσή της. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει α)ότι με την πλήρωση της αναβλητικής αίρεσης που τέθηκε σε δικαιοπραξία καθίσταται οριστικά ενεργός η δικαιοπραξία αυτή και επέρχονται τα αποτελέσματά της, και β)ότι όποιος ασκεί δικαίωμα από δικαιοπραξία, το οποίο εξαρτήθηκε από αναβλητική αίρεση, που πληρώθηκε ή που την πλήρωση της εμπόδισε αντίθετα προς την καλή πίστη εκείνος που θα ζημιωνόταν από την πλήρωση της αίρεσης (πλασματική πλήρωση), οφείλει (αυτός που ασκεί το δικαίωμα) να επικαλεσθεί στην αγωγή του και να αποδείξει τα ανωτέρω περιστατικά της πραγματικής ή πλασματικής πλήρωσης της αίρεσης, από την οποία και γεννάται (εξαρτάται) το δικαίωμά του, ως αποτέλεσμα της υπό αναβλητική αίρεση δικαιοπραξίας. Για την κατά τα ανωτέρω πλασματική πλήρωση της αίρεσης απαιτείται παρακωλυτική συμπεριφορά του ζημιουμένου από την πλήρωση, και δη πράξη ή παράλειψη, αντιτιθέμενη στην καλή πίστη βάσει των συνθηκών της συγκεκριμένης περίπτωσης, όπου συνεκτιμάται και το ενδεχόμενο πταίσμα, στην περίπτωση δε, ειδικότερα, της παράλειψης, κατά κανόνα δεν θα υφίσταται τέτοια αντίθεση (στην καλή πίστη), αν δεν υπάρχει υποχρέωση προς ενέργεια από το νόμο, τη σύμβαση ή τα συναλλακτικά ήθη (ΑΠ 178/2012).
IV. Αναφορικά με το υπό στοιχείο Α σκέλος της έφεσης κατά της εκκαλουμένης απόφασης που απορρίπτει την με αριθμ. κατ. δικ. …………./2025 αγωγή της αιτούσας – ενάγουσας ως μη νόμιμη, η έφεση δεν πιθανολογείται ότι θα ευδοκιμήσει ως προς τους επικαλούμενους λόγους της, κατά το μέρος που αφορούν την εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου. Εξάλλου, κατά το μέρος που οι επικαλούμενοι λόγοι πλήττουν την απόφαση για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων (υπό στοιχείο Γ, 7ος), το ένδικο μέσο πιθανολογείται ότι θα απορριφθεί ως αλυσιτελές, διότι (οι λόγοι) στηρίζονται σε εσφαλμένη προϋπόθεση και δεν άγουν, αν θεωρηθούν βάσιμοι, σε εξαφάνισή της, (ΑΠ 323/1989, ΕφΑΘ 37/2020, ΕφΑΘ 172/2020, ΕφΘες 110/2017, ΤΝΠ Νόμος, βλ. και Σ. Σαμουήλ, Η έφεση, ΣΤ’ έκδοση, αριθμ. 6, σελ. 232). Ειδικότερα, με το ανωτέρω περιεχόμενο, η από 15.09.2025 αγωγή είναι μη νόμιμη και επομένως απορριπτέα διότι η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι το μίσθωμα του επιδίκου ακινήτου είναι υψηλό και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική μισθωτική αξία του ακινήτου, γεγονός όμως που υφίσταται, όπως αναφέρει στην αγωγή της, από την κατάρτιση της μίσθωσης, με την οποία και δυνάμει του επικαλούμενου ιδιωτικού συμφωνητικού, καθορίστηκε στο ανωτέρω ποσό από την εκμισθώτρια προς όφελος της εναγόμενης εταιρείας. Επομένως και λαμβανομένου υπόψη ότι κατά τους ισχυρισμούς της το επίδικο μίσθωμα στο ποσό των 5 ευρώ ανά τμ πλέον χαρτοσήμου 3,6% ευρώ που συμφωνήθηκε από τα μέρη της μισθωτικής σχέσης ήταν από την αρχή της κατάρτισής της πολύ υψηλότερο της πραγματικής αξίας του ακινήτου, δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις της μεταβολής των συνθηκών για την αναπροσαρμογή του μισθώματος κατά τη διάταξη του άρθρου 288 ΑΚ που επικαλείται η ενάγουσα, σύμφωνα με όσα διαλαμβάνονται στη νομική σκέψη της παρούσας που προηγήθηκε. Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγοντας και η εκκαλουμένη απόφαση ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε το νόμο και ως εκ τούτου πιθανολογείται ότι θα απορριφθεί ως αβάσιμος ο σχετικός λόγος της έφεσης της εκκαλούσας με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα (Α.1ος). Εξάλλου, σύμφωνα με όσα διαλαμβάνονται στη νομική σκέψη της παρούσας που προηγήθηκε, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε το νόμο, κατά το κεφάλαιο της απόφασης με το οποίο απέρριψε ως μη νόμιμο το αγωγικό αίτημα περί αναδρομικής αναπροσαρμογής του μισθώματος, ήτοι από το χρόνο έναρξης της επίδικης μίσθωσης, δοθέντος ότι το σχετικό δικαίωμα, που απορρέει από την ως άνω διάταξη του άρθρου 288 του Α.Κ. για αναπροσαρμογή του μισθώματος είναι διαπλαστικής φύσεως, παρέχει δηλαδή τη δυνατότητα να επιδιωχθεί με αγωγή η διάπλαση της έννομης σχέσης της μισθώσεως μόνο για το μέλλον, μεταβαλλόμενης αυτής ως προς το ύψος του μισθώματος χωρίς αναδρομικότητα από της επομένης της επιδόσεως της αγωγής. Συνεπώς, πιθανολογείται ότι θα απορριφθεί ως αβάσιμος ο σχετικός λόγος της έφεσης της εκκαλούσας με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα (Α. 4ος). Επίσης απορριπτέος πιθανολογείται ότι είναι ο υπό στοιχείο Α.3 λόγος έφεσης, ο οποίος αναφέρεται σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών της ιστορικής βάσης της αγωγής στον νομικό κανόνα του άρθρ. 288 ΑΚ, αφού τα όσα αναφέρονται στο δικόγραφο περί παραβίασης της ευρωπαϊκής και εθνικής νομοθεσίας περί ελεύθερου ανταγωνισμού από την εναγομένη, επιχειρούμενα να θεμελιωθούν στις διατάξεις των άρθρων 101 παρ.1 περ. δ και 102 παρ.1 γ’ ΣΛΕΕ καθώς και τα άρθρα 1 και 2 Ν. 3959/2011 είναι αόριστα και ανεπίδεκτα δικαστικής εκτίμησης και κατ’ ορθή ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου θεωρήθηκαν από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο ως μη αρκετά και ικανά προς θεμελίωση της αγωγής περί μείωσης του μισθώματος στις αντίστοιχες νομικές βάσεις Τέλος, ως αλυσιτελής πιθανολογείται ότι θα απορριφθεί ο υπό στοιχείο Α2 λόγος της έφεσης, ο οποίος πλήττει την επάλληλη αιτιολογία της απόφασης κατά το μέρος που δέχεται ότι η εναγομένη αιτείται την αναπροσαρμογή του μισθώματος της επίδικης μίσθωσης, ενώ στο δικόγραφο δεν επικαλείται ότι είναι σε ισχύ η μίσθωση κατά το χρόνο επίδοσης της αγωγής, αφού η αγωγή απορρίφθηκε ως μη νόμιμη και τυχόν παραδοχή του σχετικού λόγου [περί εσφαλμένης θεώρησης της αγωγής ως αόριστης από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο], αν ήθελε θεωρηθεί βάσιμος, δεν θα οδηγούσε σε εξαφάνιση της προσβαλλομένης απόφασης.
V. Αναφορικά με το υπό στοιχείο Β σκέλος της έφεσης κατά της εκκαλουμένης απόφασης που έκανε κατά ένα μέρος δεκτή ως ουσία βάσιμη την με αριθμ. κατ. δικ. ………../2025 αγωγή της καθ’ ης η αίτηση – ενάγουσας, η έφεση δεν πιθανολογείται ότι θα ευδοκιμήσει ως προς τους επικαλούμενους λόγους της, οι οποίοι συνίστανται σε εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και σε εσφαλμένη εκ μέρους του δικαστή, εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών της υπόθεσης. Ειδικότερα από την ένορκη κατάθεση του μάρτυρα της απούσας ……………, η οποία περιέχεται στα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά συνεδρίασης του Δικαστηρίου αυτού και από την εκτίμηση όλων ανεξαιρέτως των εγγράφων που προσκόμισαν οι διάδικοι πιθανολογήθηκαν τα ακόλουθα: Ο ………….. συστάθηκε ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου δυνάμει του ν. 4748/1930, ο οποίος αναμορφώθηκε με τον α.ν. 1559/1950 και κυρώθηκε με το ν. 1630/1951, όπως έκαστος τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε μεταγενέστερα, σύμφωνα με τους οποίους είναι αποκλειστικώς αρμόδιος για τη διοίκηση και τη λειτουργία του Λιμένος …… Με το άρθρο 1 του Ν. 2688/1999, ο ……….. μετατράπηκε σε ανώνυμη εταιρεία κοινής ωφελείας, με σκοπό την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος, η οποία λειτουργούσε κατά τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας, απολαύουσα διοικητικής και οικονομικής αυτοτέλειας, τελούσα υπό την εποπτεία του Υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας, διεπόμενη από τον ν. 2688/1999, τον κ.ν. 2190/1920 και συμπληρωματικά από τις διατάξεις του ν. 2414/1996 καθώς και του α.ν. 1559/1950 όπως κάθε φορά ίσχυαν. Τα όρια της περιοχής του Λιμένος Πειραιώς και της θαλάσσιας και χερσαίας λιμενικής ζώνης καθορίστηκαν στο άρθρο 2 του ανωτέρω α.ν. 1559/1950, όπως αυτή οριοθετήθηκε και επεκτάθηκε μεταγενέστερα με κανονιστικές πράξεις που εκδόθηκαν κατ’ εξουσιοδότηση του άρθρου αυτού και επαναπροσδιορίστηκαν με την από 13-2-2002 Σύμβαση Παραχώρησης μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της ………. Με την από 5-2-2002 έκτακτη Γενική Συνέλευση των μετόχων της «…………..» και βάσει των υπ’ αρ. πρωτ. 21/17-1-2002 και 29/7-7-2003 αποφάσεων της διυπουργικής επιτροπής αποκρατικοποιήσεων αποφασίστηκε και πραγματοποιήθηκε η εισαγωγή των μετοχών της «………….» στην κύρια αγορά του Χρηματιστηρίου Αξιών Αθηνών και η διάθεση μετοχών κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου στο επενδυτικό κοινό κατά ποσοστό 25,86%. Το Ελληνικό Δημόσιο διατήρησε ποσοστό 74,14% του μετοχικού κεφαλαίου. Με τις υπ’ αριθ. 195/27-10-2011 (ΦΕΚ Β’ 2501/4-11 – 2011) και 206/25-4-2012 (ΦΕΚ Β’ 1363/26.4.2012) αποφάσεις της Διυπουργικής Επιτροπής Αναδιαρθρώσεων και Αποκρατικοποιήσεων, μεταβιβάστηκαν στο Τ.Α.Ι.ΠΕ.Δ. οι ανωτέρω μετοχές της εταιρείας, που ανήκαν στην κυριότητα του Δημοσίου, κατά ποσοστό 23,1% και 51,038% αντίστοιχα, στη συνέχεια δε, μέσω διεθνούς διαγωνιστικής διαδικασίας, το 67% των μετοχών αυτών μεταφέρθηκε ως αποτέλεσμα εξωχρηματιστηριακής συναλλαγής στην κινεζική εταιρεία με την επωνυμία «……………», με αποτέλεσμα, μετά και την κύρωση της τροποποίησης της Σύμβασης Παραχώρησης μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της ………….. με το άρθρο 1 ν. 4404/2016, η τελευταία να αποτελεί πλέον αμιγώς ιδιωτική εταιρεία επιχειρηματικού χαρακτήρα με το αποκλειστικό δικαίωμα κατοχής, χρήσης διαχείρισης, συντήρησης, βελτίωσης και εκμετάλλευσης έως τις 13-2-2052 των αναφερόμενων στη σύμβαση αυτή στοιχείων παραχώρησης, μεταξύ των οποίων και τη χερσαία και θαλάσσια λιμενική ζώνη του Λιμένος …… (άρθρα 3.1,3.4, 4.1). Η εναγόμενη είναι εταιρεία που δραστηριοποιείται κατά κύριο λόγο στην εκτέλεση μηχανουργικών επισκευών σε πλοία κάθε τύπου που προσεγγίζουν σε ελληνικούς λιμένες. Δυνάμει της μεταξύ της ενάγουσας και της εναγόμενης υπογραφείσης υπ’ αριθ. …../24-5-2021 σύμβασης παραχώρησης χρήσης χώρου (Σύμβασης Υποπαραχώρησης ήσσονος σημασίας -βλ. άρθρο 9.3 της ανωτέρω Σύμβασης Παραχώρησης μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της ………….), όπως αυτή τροποποιήθηκε με την υπ’ αριθ. …../28-9-2022 σύμβαση και υπό τους αναφερομένους σ’ αυτές όρους και συμφωνίες, η πρώτη παραχώρησε στη δεύτερη τη χρήση δύο (2) τμημάτων ισογείου στεγασμένου χώρου (αποθήκης) συνολικής επιφάνειας (κατά νεότερη ορθή καταμέτρηση) 2.321,00 τ.μ., και ειδικότερα ενός στεγασμένου χώρου επιφάνειας 1.927 τ.μ. και ενός όμορου τμήματος στεγασμένου χώρου επιφάνειας 394 τ.μ., κείμενες στη Ναυπηγοεπισκευαστική Βάση ….., προς εξυπηρέτηση των δραστηριοτήτων της εναγόμενης, έναντι ανταλλάγματος. Η διάρκεια της σύμβασης, η οποία φέρει τα χαρακτηριστικά της μίσθωσης, ορίστηκε διετής, αρχόμενη στις 20-5-2021 και λήγουσα στις 20-5-2023, ενώ ως μηνιαίο μίσθωμα ορίστηκε το ποσό των 5 ευρώ ανά τ.μ. πλέον τέλος χαρτοσήμου, ήτοι (5,00 ευρώ/τ.μ X 2.321 τ.μ. +3,6% χαρτόσημο=) 12.022,78 ευρώ, προκαταβαλλόμενο ανά τρίμηνο και δη εντός των πρώτων είκοσι (20) ημερών έκαστου τριμήνου, αρχής γενομένης από το μήνα Μάιο του έτους 2021. Ωστόσο, για την ανωτέρω διετία συμφωνήθηκε να καταβληθούν είκοσι (21) μισθώματα αντί είκοσι τέσσερα (24), δηλαδή συνολικά το ποσό των (21 X 12.022,78 ευρώ=) 252.478,38 ευρώ, προκειμένου να δοθεί στον μισθωτή περίοδος χάριτος τριών (3) μηνών, ώστε να προχωρήσει σε εργασίες ανακαίνισης του χώρου. Με το άρθρο 2.1 της ανωτέρω υπ’ αριθ. 147/24-5-2021 μισθωτικής σύμβασης συμφωνήθηκε περαιτέρω ότι «μετά την παρέλευση της οριζόμενης διάρκειας της παραχώρησης, ο χρήστης έχει δυνατότητα να ζητήσει επιπλέον πρώτη παράταση της διάρκειας παραχώρησης για ισόχρονο διάστημα 24 μηνών (ήτοι έως 20-5-2025) και μετά την παρέλευση και της ανωτέρω παράτασης έχει δικαίωμα να ζητήσει και δεύτερη παράταση για επιπλέον χρονικό διάστημα 12 μηνών (ήτοι έως 20-5-2026). Η αίτηση για έκαστη παράταση θα υποβάλλεται από το χρήστη προς έγκριση από την …………. τρεις (3) μήνες πριν τη λήξη της 24μηνης διάρκειας της παρούσης ως και της πρώτης παράτασης και σχετική απόφαση θα είναι αιτιολογημένη», ενώ σύμφωνα με το άρθρο 4.8 ρητά ορίστηκε ότι «αποκλείεται απολύτως η σιωπηρά παράταση του χρόνου της παραχώρησης ή η ανανέωσή της πέραν της οριζόμενης διάρκειας της σύμβασης και των τυχόν συμφωνηθεισών παρατάσεων αυτής και ο χρήστης είναι υποχρεωμένος να αποδώσει το χώρο ελεύθερο κατά τη λήξη ή τη με οποιοδήποτε τρόπο λύση της παρούσας σύμβασης….Η μη απόδοση του παραχωρηθέντος χώρου από τον χρήστη στην ………. κατά τη Λήξη της παραχώρησης συνιστά αυθαίρετη χρήση του χώρου και ο χρήστης θα υποχρεούται σε αποζημίωση της …………… για κάθε θετική και αποθετική ζημία της, εξαιτίας της μη έγκαιρης παράδοσής του..». Στη συνέχεια, κατ’ εφαρμογή του ανωτέρω άρθρου 2.1 και κατόπιν της από 15-5-2023 αίτησης της εναγόμενης εταιρείας εγκρίθηκε παράταση της διάρκειας της από 20-5- 2021 σύμβασης παραχώρησης για δύο ακόμα έτη, ήτοι από 20-5-2023 έως 20-5-2025 δυνάμει της υπ’ αριθμ. 22/20-6-2023 απόφασης του Διευθύνοντος Συμβούλου της ενάγουσας και ακολούθως υπογράφηκε μεταξύ των μερών η με αριθμ. ……./7-7-2023 σύμβαση περί παράτασης της παραχώρησης, με το ίδιο αντάλλαγμα. Ωστόσο, με την παρέλευση της τελευταίας ημερομηνίας (20- 5-2025) η επίδικη μισθωτική σύμβαση λύθηκε, ως σύμβαση ορισμένου χρόνου, δοθέντος ότι, όπως αποδείχθηκε, δεν έλαβε χώρα προηγούμενη έγκριση παράτασής της από την εναγόμενη, σύμφωνα με το ίδιο ως άνω άρθρο (2.1 της υπ1 αριθ. …../24-5-2021 σύμβασης). Ειδικότερα, όπως πιθανολογήθηκε από την επισκόπηση της από 19-3-2025 ηλεκτρονικής επιστολής της εναγόμενης, δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της, προς την …………, η πρώτη ζήτησε, μεταξύ άλλων, την παράταση της επίδικης μισθώσεως για πέντε ακόμα έτη, χωρίς ωστόσο να πιθανολογήθηκε ότι η ενάγουσα αποφάνθηκε επί του εν λόγω αιτήματος, δια των αρμοδίων οργάνων της, μέχρι και το χρόνο κατάθεσης της ένδικης αγωγής της (30-10- 2025)· Αντίθετα, μετά από την παρέλευση του συμβατικού χρόνου της μίσθωσης, η ενάγουσα απέστειλε προς την εναγόμενη την από 3-6-2025 ηλεκτρονική επιστολή της, δια της υπαλλήλου της …………, προκειμένου να την ενημερώσει για το ύψος των ληξιπρόθεσμων οφειλών της, δηλώνοντας ταυτόχρονα επί λέξει ότι «προκειμένου να προχωρήσουμε σε έγκριση της ανανέωσης της σύμβασης, πρώτα θα πρέπει να εξοφληθούν τα χρέη. Αλλιώς θα πρέπει να παραδώσετε τον χώρο στην ………..». Το γεγονός της μη έγκρισης παράτασης της ένδικης μισθώσεως από τα αρμόδια όργανα της ενάγουσας συνομολογεί και η εναγόμενη, πλην όμως η ίδια ισχυρίζεται ότι το εν λόγω δικαίωμα (έγκρισης ή μη της παράτασης της σύμβασης) που επιφυλασσόταν υπέρ της πρώτης από τη μεταξύ τους σύμβαση ασκήθηκε κατά τρόπο καταχρηστικό από αυτήν, και δη ως αντίδραση στο εύλογο και δίκαιο αίτημα της εναγόμενης να μειωθεί το ύψος του καταβλητέου μηνιαίου μισθώματος από το ποσό των 5 ευρώ/τ.μ. στο ποσό των 0,75375 ευρώ/τ.μ., όπως είχε αποφασίσει η 17η Γενική Συνέλευση των μετόχων του …………, η οποία επικύρωσε την υπ’ αριθμ. 15/265-2017 απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της και το οποίο καταβάλλει άλλωστε ανταγωνίστριά της εταιρεία, που είχε μισθώσει από την εναγόμενη χώρο στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη …………., ευρισκόμενο σε καλύτερη κατάσταση από τον επίδικο. Η εκκαλουμένη απόφαση απέρριψε τον ως άνω ισχυρισμό ως αλυσιτελώς προβαλλόμενο, χωρίς να υπεισέλθει στην έρευνα της καταχρηστικότητας της συμπεριφοράς της εναγομένης. Ωστόσο, τα ανωτέρω πραγματικά περιστατικά, κι αληθή υποτιθέμενα, δεν πληρούν τις προϋποθέσεις των άρθρων 281, 288 ΑΚ. Ειδικότερα, η επιλογή της εναγομένης να μην παρατείνει τη διάρκεια της επίδικης μίσθωσης εγκρίνοντας την προτεινόμενη εκ μέρους της ενάγουσας σχετική πρόταση εναπόκειται στην συμβατική της ελευθερία καθώς δεν υπέχει τέτοια υποχρέωση προς ενέργεια από τη σύμβαση μίσθωσης. Η μη λήψη σχετικής απόφασης από το διοικητικό συμβούλιο της εναγομένης έγινε στα πλαίσια άσκησης της επιχειρηματικής της πολιτικής, αφού προφανώς η προτεινόμενη (εκ μέρους της ενάγουσας) μείωση του μισθώματος κατά ποσοστό 85% [ από 5 ευρώ σε 0,75375 ευρώ] θεωρήθηκε ως μη συμφέρουσα για την εναγομένη. Ο ……….., ως εμπορική κερδοσκοπική εταιρεία, έχει πλήρη ελευθερία να διαμορφώνει την τιμολογιακή του πολιτική και δεν είχε υποχρέωση να ανανεώσει τη σύμβαση μίσθωσης ούτε με βάση τις δεσμεύσεις που είχε αναλάβει από τη Σύμβαση Παραχώρησης μεταξύ …………. και Δημοσίου. Ο μόνος περιορισμός οικονομικής φύσης που εισάγεται με την εν λόγω Σύμβαση προβλέπεται στο άρθρο 12 παρ. 11 αυτής και αφορά την τήρηση των προγενέστερων του Ν. 4404/2016 ανειλημμένων συμβατικών υποχρεώσεων του Οργανισμού, ειδικά αυτές με τους διαχειριστές των ναυπηγείων. Με τα δεδομένα αυτά, η παράλειψη έγκρισης της παράτασης της μίσθωσης δεν μπορεί να υπαχθεί στη διάταξη του άρθρου 207 ΑΚ, αφού καμία από τις προϋποθέσεις εφαρμογής της δεν συντρέχουν στην επίδικη περίπτωση, ήτοι η παράλειψη δεν αντίκειται στην καλή πίστη καθώς δεν υπάρχει υποχρέωση προς ενέργεια από το νόμο, τη σύμβαση και τα συναλλακτικά ήθη στο πρόσωπο της εναγομένης. Συνεπώς, πιθανολογείται ότι θα απορριφθεί ως αβάσιμος ο σχετικός λόγος της έφεσης της εκκαλούσας με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα (Β. 5ος), αφού το δευτεροβάθμιο δικαστήριο προχωρήσει σε αντικατάσταση των σχετικών αιτιολογιών της εκκαλουμένης (534 ΚΠολΔ). Επίσης απορριπτέος πιθανολογείται ως αβάσιμος στην ουσία του ο υπό στοιχείο Β. 6ος λόγος της έφεσης της εκκαλούσας με τον οποίο υποστηρίζεται ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο παρέλειψε να εξετάσει την υπόθεση στα πλαίσια της παραβίασης της ευρωπαϊκής και εθνικής νομοθεσίας περί ελεύθερου ανταγωνισμού από την εναγομένη, επιχειρούμενη να θεμελιωθεί (η παράλειψη της έγκρισης της παράτασης στις διατάξεις των άρθρων 101 παρ.1 περ. δ και 102 παρ.1 γ’ ΣΛΕΕ καθώς και τα άρθρα 1 και 2 Ν. 3959/2011), καθώς πρόκειται για ισχυρισμούς αόριστους και ανεπίδεκτους δικαστικής εκτίμησης και κατ’ ορθή ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου θεωρήθηκαν από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο ως μη αρκετοί και ικανοί προς αντίκρουση της αγωγής περί απόδοσης της χρήσης του μισθίου λόγω λήξης της μίσθωσης και απόδοσης των ληξιπρόθεσμων μισθωμάτων [595, 608 παρ.1 ΑΚ], Περαιτέρω, όπως πιθανολογήθηκε, η εναγόμενη από την έναρξη της μισθωτικής σύμβασης (20- 5-2021) έως και το χρόνο συζήτησης της από 30.10.2025 αγωγής της «…………» κατ’ αυτής έχει καταβάλει στην τελευταία για οφειλόμενα μισθώματα το συνολικό ποσό των 451.751,72 ευρώ, όπως προκύπτει από τις προσκομιζόμενες μετ’ επικλήσεως από την μισθώτρια αποδείξεις τραπεζικών εμβασμάτων μέσω της ……….. προς την ενάγουσα, ύψους 38.492,58€ με ημερομηνία 10.09.2021, ύψους 38.492,58€ με ημερομηνία 06.12.2021, ύψους 35.098,64€ με ημερομηνία 28.09.2022, ύψους 35.098,64€ με ημερομηνία 04.01.2023, ύψους 35.098,64€ με ημερομηνία 31.01.2023, ύψους 35.098,64€ με ημερομηνία 01.03.2023, ύψους 35.098,64€ με ημερομηνία 07.03.2023, ύψους 36.068,34€ με ημερομηνία 18.07.2023, ύψους 36.068,34€ με ημερομηνία 11.09.2023, ύψους 3.000€ με ημερομηνία 19.01.2024, ύψους 10.000 € με ημερομηνία 29.01.2024, ύψους 3.000€ με ημερομηνία 30.01.2024 ύψους 5.000€ με ημερομηνία 09.02.2024, ύψους 4.000€ με ημερομηνία 16.02.2024, ύψους 11.068,34€ με ημερομηνία 29.02.2024, ύψους 5.000€ με ημερομηνία 09.05.2024, ύψους 5.000€ με ημερομηνία 10.05.2024, ύψους 5.000€ με ημερομηνία 16.05.2024, ύψους 5.000€ με ημερομηνία 17.05.2024, ύψους 5.000€ με ημερομηνία 24.05.2024, ύψους 5.000€ με ημερομηνία 07.06.2024, ύψους 6.068,34€ με ημερομηνία 14.06.2024, ύψους 50.000€ με ημερομηνία 29.04.2024 και ύψους 5.000€ με ημερομηνία 30.04.2025. Με δεδομένο ότι τα οφειλόμενα μισθώματα για την πρώτη διετία, από 20-5-2021 έως 20-5-2023, ανέρχονταν στο συνολικό ποσό των 252.478,38 ευρώ (συμφωνήθηκαν είκοσι (21) μισθώματα αντί είκοσι τεσσάρων (24) όπως ανωτέρω αναφέρθηκε) και για τη δεύτερη διετία στο συνολικό ποσό των (24 μήνες X 12.022,78 ευρώ=) 288.546,72 ευρώ και συνολικά στο ποσό των (252.478,38 + 288.546,72=) 541.025,10 ευρώ έως το χρόνο λήξης της μίσθωσης (20-5-2025), η εναγόμενη οφείλει μέχρι σήμερα στην ενάγουσα το ποσό των (541.025,10 — 451.751,72 =) 89.273,38 ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί στα μισθώματα των μισθωτικών μηνών από 21-9-2024 έως 20-10-2024 (υπόλοιπο ποσού 5.113,92 ευρώ) και από 21-10-2024 έως 20-11-2024, από 21- 11-2024 έως 20-12-2024, από 21-12-2014 έως 20-1- 2025, από 21-1-2025 έως 20-2-2025, από 21-2-2025 έως 20-3-2025, από 21- 3-2025 έως 20-4-2025 και από 21-4-2025 έως 20-5-2025, ποσού έκαστου 12.022,78 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου τέλους χαρτοσήμου, λαμβανομένου υπόψη ότι η παροχή που γίνεται, ελλείψει ορισμού από τον οφειλέτη, καταλογίζεται πρώτα στο αρχαιότερο ληξιπρόθεσμο χρέος (422 ΑΚ). Τα ως άνω μισθώματα δε, όφειλε η εναγόμενη να καταβάλει κατά τη συμφωνηθείσα δήλη ημέρα, ήτοι: α) τα μισθώματα του χρονικού διαστήματος από 21-9-2024 έως 20-11-2024 μέχρι την 20η-8-2024, β) τα μισθώματα του χρονικού διαστήματος από 21-11-2024 έως 20-2-2025 μέχρι την 20η-11-2024 και γ) τα μισθώματα του χρονικού διαστήματος από 21-2-2025 έως 20-5-2025 μέχρι την 20η-2-2025. Ακολούθως, όπως πιθανολογήθηκε, μετά την ανωτέρω λήξη της μίσθωσης (20-5-2025), η εναγόμενη δεν απέδωσε το μίσθιο ακίνητο στην ενάγουσα, όπως ο νόμος ορίζει, παρακρατώντας το παράνομα για το αιτούμενο χρονικό διάστημα από 21-5-2025 έως και 30-10-2025 (χρόνος κατάθεσης της ένδικης αγωγής), συνεπώς γι’ αυτό το λόγο οφείλει να καταβάλει στην ενάγουσα αποζημίωση χρήσης, ίση με το συμφωνημένο μίσθωμα, συνολικού ποσού [(5 μισθωτικοί μήνες X 12.022,78 ευρώ) + (9 ημέρες X 12.022,78 63.720,73 ευρώ, πλην όμως το Δικαστήριο δεν μπορεί παρά να επιδικάσει το αιτηθέν ποσό και όχι πλέον αυτού (106 ΚΠολΔ), ήτοι ποσό 60.113,90 ευρώ. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο συνεπώς, το οποίο έκανε κατά ένα μέρος δεκτή την από 30.10.2025 αγωγή της ενάγουσας ως βάσιμη στην ουσία της κατά την κύρια βάση της και υποχρέωσε την εναγομένη καθώς και κάθε τρίτο που έλκει από αυτήν δικαιώματα να αποδώσει στην ενάγουσα τη χρήση του παραχωρηθέντος χώρου-μισθίου, όπως επίσης υποχρέωσε την εναγομένη να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό των 89.273,38 ευρώ για οφειλόμενα μισθώματα, με το νόμιμο τόκο για κάθε επιμέρους μίσθωμα από τη δήλη ημέρα καταβολής του, κατά τις άνω γενόμενες διακρίσεις καθώς και το ποσό των 60.113,90 ευρώ ως αποζημίωση χρήσης, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής μέχρι την εξόφληση, κηρύσσοντας προσωρινά εκτελεστή την απόφαση ως προς τις διατάξεις της περί απόδοσης της χρήσης του μισθίου και καταβολής μισθωμάτων (άρθρα 907 και 910 αριθμ. 1 και 2 ΚΠολΔ) ορθά έλαβε υπόψη τα προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα που αναφέρονται στο σκεπτικό της εκκαλουμένης απόφασης και ορθά εκτίμησε τις αποδείξεις και συνεπώς, πιθανολογείται ότι θα απορριφθούν ως αβάσιμοι οι σχετικοί λόγοι της έφεσης της εκκαλούσας με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα (Β. 7ος και 8ος). Εν’ όψει των όσων εκτέθηκαν παραπάνω, η υπό κρίση αίτηση πρέπει να απορριφθεί σαν αβάσιμη στην ουσία της, λαμβανομένου υπόψη και του γεγονότος ότι εφόσον δεν πιθανολογείται ευδοκίμηση της έφεσης που ασκήθηκε, δεν νοείται και βλάβη της αιτούσας από την εκτέλεση της απόφασης που προσβάλλεται. Η δικαστική δαπάνη της καθ’ ης η αίτηση βαρύνει την αιτούσα, επειδή ηττάται στην μεταξύ τους δίκη, (αρθρ. 84 παρ. 2 Ν. 4194/2013, άρθρ. 176 ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει αντιμωλία των διαδίκων
Απορρίπτει την αίτηση
Επιβάλλει σε βάρος της απούσας τα δικαστικά έξοδα
της καθ’ ης, τα οποία ορίζει σε τετρακόσια (400) ευρώ.
Κρίθηκε, αποφασίστηκε και δημοσιεύτηκε στο ακροατήριό του στον Πειραιά στις 5.11.2026, σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση, χωρίς να παρευρίσκονται οι διάδικοι και οι πληρεξούσιοι δικηγόροι τους.
Η ΔΙΚΑΣΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ