ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ
Αριθμός αποφάσεως 719/2026
ΤΟ ΤΡΙΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
(2o Τμήμα)
Αποτελούμενο από τους Δικαστές Κωνσταντίνα Ταμβάκη, Πρόεδρο Εφετών, Ευαγγελία Πανταζή, Εφέτη, Βασίλειο Πορτοκάλλη, Εφέτη – Εισηγητή και από την Γραμματέα Ε.Δ.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του στις ………….., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του εκκαλούντος …………, ο οποίος παραστάθηκε διά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Γεώργιου Βουκελάτου (Α.Μ Δ.Σ.Α ……..), με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ.
Του εφεσίβλητου …………., ο οποίος παραστάθηκε διά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Δημήτριου Ιωαννίδη (Α.Μ Δ.Σ.Α …….), με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ.
Ο ενάγων και ήδη εφεσίβλητος άσκησε σε βάρος του εναγομένου και ήδη εκκαλούντος, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, την από 21/2/2023 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης …../2023 αγωγή, με την οποία ζητούσε τα αναφερόμενα σε αυτήν. Επ’ αυτής εκδόθηκε η υπ’ αριθ. 2863/2024 απόφαση του ως άνω Δικαστηρίου, με την οποία αυτό κήρυξε εαυτό καθ’ ύλην αναρμόδιο και παρέπεμψε την υπόθεση προς εκδίκαση ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς. Το τελευταίο, συζήτησε την ως άνω αγωγή στις 4/12/2024, αντιμωλία των διαδίκων και με την υπ’ αριθ. 1586/2025 οριστική απόφασή του, έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή. Κατά της προαναφερόμενης αποφάσεως, ο εναγόμενος άσκησε την από 14/7/2025 έφεση του, με αριθμό έκθεσης κατάθεσης: α) ένδικου μέσου ……../2025 και β) δικογράφου …………/2025, ενώπιον του Δικαστηρίου αυτού, η οποία προσδιορίσθηκε προς συζήτηση για την ανωτέρω δικάσιμο.
Κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από το οικείο πινάκιο οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο, αλλά προκατέθεσαν δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και έγγραφες προτάσεις, ζητώντας να γίνουν δεκτά όσα σ’ αυτές αναφέρονται.
ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η κρινόμενη από 14/7/2025 έφεση του εναγομένου, με αριθμό έκθεσης κατάθεσης: α) ένδικου μέσου ……./2025 και β) δικογράφου ……../2025, η οποία στρέφεται κατά της υπ’ αριθ. 1586/2025 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, που εκδόθηκε, κατά την διαδικασία περιουσιακών διαφορών, επί της από 21/2/2023 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης ……../2023 αγωγής του ενάγοντος και ήδη εφεσίβλητου κατά της εναγομένου και ήδη εκκαλούντος, η οποία συζητήθηκε αντιμωλία των διαδίκων, αρμοδίως και παραδεκτά φέρεται προς συζήτηση ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου (άρθρο 19 ΚΠολΔ), έχει, δε, ασκηθεί νομότυπα, με κατάθεση της στη Γραμματεία του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου (άρθρο 495 παρ. 1, 2, 511, 513 παρ.1 εδ. β΄, 516, 517, 520 ΚΠολΔ) και εμπρόθεσμα, στις 15/7/2025, ήτοι εντός 30 ημερών από την επίδοση της απόφασης στον εναγόμενο, που έλαβε χώρα στις 23/6/2025 (βλ. σχετική επισημείωση του δικαστικού επιμελητή της περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών, …………, σε ακριβές αντίγραφο της εκκαλουμένης) (άρθρο 518 παρ.1 ΚΠολΔ), έχει, δε, κατατεθεί και το απαιτούμενο παράβολο (άρθρο 495 περ. 3A ΚΠολΔ). Επομένως πρέπει η έφεση να γίνει τυπικά δεκτή (άρθρο 532 ΚΠολΔ) και να εξεταστεί ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της, κατά την διαδικασία περιουσιακών διαφορών, που εκδόθηκε η εκκαλουμένη (άρθρο 533 ΚΠολΔ).
Α. Σύμφωνα με τους ορισμούς του άρθρου 57 ΑΚ, όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητά του έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί στο μέλλον, αξίωση δε αποζημίωσης σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες δεν αποκλείεται. Εξάλλου, κατά το άρθρο 59 του ίδιου Κώδικα, στις περιπτώσεις του προηγούμενου άρθρου, το δικαστήριο με την απόφαση του, ύστερα από αίτηση αυτού που έχει προσβληθεί και αφού λάβει υπόψη το είδος της προσβολής, μπορεί επιπλέον να καταδικάσει τον υπαίτιο να ικανοποιήσει την ηθική βλάβη αυτού που έχει προσβληθεί, η ικανοποίηση, δε, συνίσταται σε πληρωμή χρηματικού ποσού, σε δημοσίευμα, ή σε οτιδήποτε επιβάλλεται από τις περιστάσεις. Προστατεύεται έτσι, με τα ως άνω άρθρα, η προσωπικότητα και κατ’ επέκταση η αξία του ανθρώπου, ως ατομικό δικαίωμα κατοχυρωμένο από το άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος, αποτελεί δε η προσωπικότητα πλέγμα αγαθών που συνθέτουν την υπόσταση του προσώπου και είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένα μαζί του. Τα αγαθά αυτά δεν αποτελούν μεν αυτοτελή δικαιώματα, αλλά επί μέρους εκδηλώσεις (πλευρές) του ενιαίου δικαιώματος επί της προσωπικότητας, όμως η προσβολή της προσωπικότητας σε σχέση με οποιαδήποτε από τις εκδηλώσεις αυτές συνιστά προσβολή της συνολικής έννοιας της προσωπικότητας. Τέτοια προστατευόμενα αγαθά είναι, μεταξύ άλλων, η τιμή και η υπόληψη κάθε ανθρώπου, είναι δε τιμή η εκτίμηση που απολαμβάνει το άτομο στην κοινωνία, με βάση την ηθική αξία που έχει λόγω της συμμόρφωσής του με τις νομικές και ηθικές του υποχρεώσεις, ενώ υπόληψη είναι η εκτίμηση που απολαμβάνει το άτομα στην κοινωνία, με βάση την κοινωνική του αξία, συνεπεία των ιδιοτήτων και ικανοτήτων ταυ για την εκπλήρωση των ιδιαίτερων κοινωνικών του έργων ή του επαγγέλματος του. Προϋποθέσεις για την προστασία της προσωπικότητας με τις διατάξεις των ανωτέρω άρθρων είναι: α) η ύπαρξη προσβολής της προσωπικότητας με πράξη ή παράλειψη άλλου που διαταράσσει μια ή περισσότερες εκδηλώσεις της σωματικής, ψυχικής, πνευματικής και κοινωνικής ατομικότητας του βλαπτόμενου κατά τη στιγμή της προσβολής, β) η προσβολή να είναι παράνομη, που συμβαίνει, όταν γίνεται χωρίς δικαίωμα ή με βάση δικαίωμα, το οποίο όμως είτε είναι μικρότερης σπουδαιότητας στο πλαίσιο της εννόμου τάξεως είτε ασκείται καταχρηστικά κατά την έννοια των άρθρων 281 ΑΚ και 25 παρ. 3 του Συντάγματος και γ) πταίσμα του προσβολέα, όταν πρόκειται ειδικότερα για επιδίκαση χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης εξαιτίας της παρανόμου προσβολής της προσωπικότητας. Στην περίπτωση αυτή, η παράνομη και συγχρόνως υπαίτια προσβολή της προσωπικότητας συνιστά ειδικότερη μορφή αδικοπραξίας, οπότε συνδυαστικά εφαρμόζονται και οι διατάξεις των άρθρων 914, 919, 920 και 932 ΑΚ, ιδίως για την αποκατάσταση της τυχόν υλικής ζημίας του προσβληθέντος (άρθρο 57 παρ. 2 ΑΚ), ενώ αδιάφορη για το χαρακτήρα της προσβολής, ως παράνομης, είναι η φύση της διατάξεως που ενδέχεται με την προσβολή να παραβιάζεται και η οποία έτσι μπορεί να ανήκει σε οποιοδήποτε κλάδο ή τμήμα του δικαίου.
Β. Συνεπώς, παράνομη προσβολή της προσωπικότητας δημιουργείται και από ποινικά κολάσιμη πράξη, όπως συμβαίνει, όταν το άτομο προσβάλλεται στην τιμή και την υπόληψη του με εξυβριστικές εκδηλώσεις ή με ισχυρισμούς δυσφημιστικούς ή πολύ περισσότερο συκοφαντικούς κατά την έννοια των άρθρων 361 – 363 ΠΚ (όπως αυτά ίσχυαν κατά το χρόνο δημοσίευσης της εκκαλουμένης – άρθρο 533 παρ.2 ΚΠολΔ), που μπορεί να περιέχονται σε κάθε σύγχρονο μέσο διάδοσης πληροφοριών και ειδήσεων (τύπος, τηλεόραση, ραδιόφωνο, διαδίκτυο), αφού η κατοχυρωμένη, με το άρθρο 14 παρ. 1 και 2 του Συντάγματος ελευθεροτυπία, υπόκειται στους περιορισμούς του νόμου, με τους οποίους επιδιώκεται όχι η παρεμπόδιση της ελευθεροτυπίας, αλλά η προστασία των ατόμων από την καταχρηστική άσκησή της (άρθρο 25 παρ. 3 Σ). Όριο προς αυτή την κατεύθυνση αποτελούν ακριβώς τα άρθρα 361 – 363 ΠΚ και, επομένως, με πρόσχημα την ελευθεροτυπία δεν επιτρέπεται η προσβολή της προσωπικότητας με εκπομπές των μέσων μαζικής ενημέρωσης (Μ.Μ.Ε), εξυβριστικές ή δυσφημιστικές για το άτομο. Ειδικότερα, κατά τα άρθρα αυτά, εξύβριση διαπράττει όποιος προσβάλλει την τιμή άλλου με λόγο ή έργο ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, ενώ όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ισχυρίζεται ενώπιον τρίτου ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός, που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του, διαπράττει το έγκλημα της δυσφήμησης και αν το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε το ψεύδος, τότε διαπράττει το έγκλημα της συκοφαντικής δυσφήμησης. Ως γεγονός, κατά τις ανωτέρω διατάξεις, νοείται κάθε περιστατικό του εξωτερικού κόσμου ή αντίθετη προς την ηθική ή την ευπρέπεια σχέση ή συμπεριφορά, εφ’ όσον ανάγονται στο παρελθόν ή στο παρόν και υποπίπτουν στις αισθήσεις, ώστε να είναι δεκτικά αποδείξεως. Δεν αποκλείεται δε στην έννοια του γεγονότος να υπαχθούν η έκφραση γνώμης ή αξιολογικής κρίσεως ακόμη και χαρακτηρισμός οσάκις μέσω αυτών, αμέσως ή εμμέσως, υποκρύπτονται συμβάντα και αντικειμενικά εκδηλωτικά στοιχεία, τα οποία στην συγκεκριμένη περίπτωση συνιστούν προσβολή της προσωπικότητας, δηλαδή μόνον όταν συνδέονται και σχετίζονται με το γεγονός κατά τέτοιο τρόπο, ώστε ουσιαστικώς να προσδιορίζουν την ποσοτική και ποιοτική του βαρύτητα και μπορεί να αποτελούν εξύβριση κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 361 του ΠΚ. Ισχυρισμό δε του γεγονότος συνιστά κάθε σχετική με αυτό ανακοίνωση, που βασίζεται είτε σε προσωπική αντίληψη ή γνώμη είτε σε υιοθέτηση της γνώμης άλλου. Αντίθετα, διάδοση γεγονότος συνιστά η περαιτέρω απλή μετάδοση της σχετικής ανακοινώσεως που έγινε από άλλον. Για τη στοιχειοθέτηση της υποκειμενικής υποστάσεως του εγκλήματος της δυσφημήσεως απαιτείται γνώση του δράστη, ότι το ισχυριζόμενο ή διαδιδόμενο απ’ αυτόν, ενώπιον τρίτου, γεγονός είναι κατάλληλο να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη άλλου και θέληση του ίδιου να ισχυρισθεί ή να διαδώσει ενώπιον τρίτου το βλαπτικό για άλλον γεγονός, ενώ για τη στοιχειοθέτηση της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της συκοφαντικής δυσφήμησης απαιτείται επιπλέον και γνώση του δράστη ότι το γεγονός είναι ψευδές. Έτσι, σε περίπτωση που ο δράστης δεν γνώριζε το ψεύδος του γεγονότος που ισχυρίσθηκε ή διέδωσε ή είχε αμφιβολίες γι’ αυτό, δεν στοιχειοθετείται μεν το έγκλημα της συκοφαντικής δυσφήμησης σε βάρος άλλου, παραμένει όμως ως έγκλημα η απλή δυσφήμηση, που προσβάλλει επίσης την προσωπικότητα του άλλου σε βαθμό μη ανεκτό από την έννομη τάξη. Ωστόσο, ως αστικό αδίκημα, η δυσφήμηση θεμελιώνεται υποκειμενικά και σε απλή αμέλεια του δράστη και συνεπώς όποιος από πρόθεση ή από αμέλεια ισχυρίζεται ή διαδίδει προς τρίτους γεγονότα αναληθή, που βλάπτουν την επαγγελματική ή γενικότερα την οικονομική ελευθερία άλλου και κατ’ αυτή την έννοια θίγουν την τιμή και την υπόληψή του, προσβάλλοντας παράνομα την προσωπικότητά του, έχει υποχρέωση, εφόσον γνωρίζει ή υπαίτια αγνοεί την αναλήθεια των γεγονότων αυτών, να αποζημιώσει τον άλλο και να ικανοποιήσει και την ηθική βλάβη του, εκτός αν συντρέχει κάποια από τις προβλεπόμενες στο άρθρο 367 παρ. 1 ΠΚ περιπτώσεις, που αίρουν τον άδικο χαρακτήρα της πράξεως του, τόσο ως ποινικό, όσο και ως αστικό αδίκημα, αφού οι διατάξεις των άρθρων 361 -367 ΠΚ εφαρμόζονται αναλογικά για την ενότητα της εννόμου τάξεως και στο χώρο του ιδιωτικού δικαίου. Έτσι, σύμφωνα με την παρ.1 του άρθρου 367 Π.Κ. ο άδικος χαρακτήρας της δυσφημιστικής εκδήλωσης κατ’ αρχήν αίρεται και όταν αυτή γίνεται για την εκτέλεση νομίμων καθηκόντων, την άσκηση νόμιμης εξουσίας ή για τη διαφύλαξη (προστασία) δικαιώματος ή από άλλο δικαιολογημένο ενδιαφέρον ή σε ανάλογες περιπτώσεις. Κατ’ εξαίρεση, όμως, το αποτέλεσμα αυτό δεν επέρχεται, σύμφωνα με την παρ.2 του άρθρου 367 Π.Κ., και παραμένει η ποινική ευθύνη, όταν από τον τρόπο της εκδήλωσης ή από τις περιστάσεις υπό τις οποίες τελέστηκε η πράξη προκύπτει σκοπός εξύβρισης, που κατευθύνεται ειδικώς σε προσβολή της τιμής άλλου, με αμφισβήτηση της ηθικής ή κοινωνικής αξίας του προσώπου του και περιφρόνηση αυτού. Ειδικός σκοπός εξύβρισης υπάρχει στον τρόπο εκδήλωσης της προσβλητικής συμπεριφοράς, όταν αυτός δεν ήταν κατ’ αντικειμενική κρίση αναγκαίος για την ακριβή και πρέπουσα απόδοση των στοχασμών του προσβολέα, ο οποίος μολονότι τελούσε σε επίγνωση τούτου, χρησιμοποίησε τον τρόπο αυτό για να προσβάλει την τιμή και την υπόληψη του άλλου (ΑΠ 1897/2006 ΤΝΠ Νόμος). Ο ισχυρισμός του εναγομένου ότι συντρέχει περίπτωση δικαιολογημένου ενδιαφέροντος του, που αίρει κατά το άρθρο 367 παρ. 1 ΠΚ τον άδικο χαρακτήρα δυσφημιστικού για τον ενάγοντα ισχυρισμού του, συνιστά ένσταση καταλυτική της εναντίον του αγωγής με αντικείμενο την ικανοποίηση της ηθικής βλάβης του αντιδίκου του από την επικαλούμενη παράνομη προσβολή της προσωπικότητάς του με το δυσφημιστικό σε βάρος του ισχυρισμό, ενώ αντένσταση συνιστά ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι δεν αίρεται τελικώς ο άδικος χαρακτήρας της δυσφήμησής του από τον εναγόμενο, επειδή αυτός ενήργησε με ειδικό σκοπό εξύβρισής του (ΑΠ 2209/2013, ΑΠ 1265/2010 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Τέτοιος τρόπος για την απόδειξη του σκοπού εξυβρίσεως συντρέχει, ιδίως, όταν αυτός δεν είναι αντικειμενικά αναγκαίος για την απόδοση της σκέψεως εκείνου που φέρεται ότι ενεργεί από δικαιολογημένο ενδιαφέρον, ο οποίος, παρά ταύτα, χρησιμοποίησε τον τρόπο αυτόν για να προσβάλει την τιμή του άλλου (ΑΠ 1897/2006, ΑΠ 1573/2005 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Δεν είναι δε αναγκαίο, να προσδιορισθούν ειδικώς και οι φράσεις και οι εκφράσεις, οι οποίες ήταν δυνατόν να χρησιμοποιηθούν από τον εναγόμενο, αντί των χρησιμοποιηθέντων εξυβριστικών, λέξεων και φράσεων, για να αποδοθεί το νόημα των τελευταίων, χωρίς να θιγεί η τιμή και η υπόληψη του παθόντος (ΑΠ 628/2014, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Το ζήτημα εάν οι εκδηλώσεις, που προαναφέρθηκαν, ήταν πρόσφορες και αναγκαίες αντικειμενικά για τη διαφύλαξη του δικαιώματος του εναγομένου και περί του κατά πόσον οι εκδηλώσεις αυτές υπερέβησαν τελικά το αναγκαίο μέτρο για τη διαφύλαξη του ίδιου δικαιώματος, αποτελεί νομική έννοια υποκείμενη στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (ΑΠ 129/2020, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ).
Με την υπό κρίση αγωγή, ο ενάγων εκθέτει ότι τυγχάνει δημοσιογράφος, συνεργαζόμενος με την εφημερίδα «………..», στην οποία, στις 9-1-2022, δημοσίευσε άρθρο του με τίτλο «Διπλωματική εκστρατεία για τα τουρκικά drones». Ότι το μεσημέρι της ίδιας ημέρας, ο εναγόμενος, ο οποίος τυγχάνει επίσης δημοσιογράφος, προέβη σε δημόσια ανάρτηση στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης «…………», στην οποία, παραθέτοντας δική του ανάρτηση εν σχέσει με το παραπάνω άρθρο του ενάγοντος, ανέφερε επί λέξει: «Πραγματικό θράσος. Αντιγραφή ρεπορτάζ της ….. πριν δύο εβδομάδες το οποίο παρουσιάζεται ως δήθεν «αποκλειστικό». Καμία ντροπή. Μόνο copypaste.», ισχυριζόμενος ουσιαστικά ότι το άρθρο του ήταν αντιγραφή άρθρου που είχε δημοσιεύσει ο ίδιος (ο εναγόμενος) στις 27-12-2021 στην εφημερίδα «Η ………». Ότι ο παραπάνω ισχυρισμός του εναγόμενου, του οποίου έλαβαν γνώση συνάδελφοί του αλλά και το κοινό που τον έχει επιλέξει για την ενημέρωσή του, ήταν ψευδής, καθώς το μοναδικό κοινό στοιχείο των δύο ανωτέρω άρθρων ήταν η λέξη «ντρόουν», χωρίς περαιτέρω το δικό του άρθρο να συνιστά αντιγραφή του άρθρου του εναγόμενου. Ότι ο ίδιος απάντησε άμεσα στην παραπάνω ανάρτηση του εναγόμενου, αρνούμενος τον ως άνω ψευδή ισχυρισμό του κι ότι κατόπιν τούτου, ο εναγόμενος τον απέκλεισε από το προφίλ του στο «….», ενώ ακολούθως προέβη σε ανάρτηση ενός ακόμη συκοφαντικού για τον ίδιο σχολίου, εμμένοντας στον ισχυρισμό του περί αντιγραφής του άρθρου του εκ μέρους του ενάγοντος. Ότι ο εναγόμενος προέβη στον ανωτέρω ψευδή ισχυρισμό ενώπιον τρίτων, εν γνώσει της αναλήθειας του και με σκοπό να πλήξει την τιμή και την υπόληψή του, θέτοντας υπό αμφισβήτηση της εντιμότητα και αξιοπιστία του ως ανθρώπου και ως δημοσιογράφου. Ότι η παραπάνω παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά του εναγόμενου, η οποία στοιχειοθετεί και το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμησης άλλως της απλής δυσφήμησης, προσέβαλε την προσωπικότητά του με συνέπεια να έχει υποστεί ηθική βλάβη για την αποκατάσταση της οποίας δικαιούται εύλογη χρηματική ικανοποίηση. Με βάση τα ανωτέρω πραγματικά περιστατικά και κατόπιν παραδεκτής, με τις προτάσεις του, μετατροπής του καταψηφιστικού αιτήματός της αγωγής του σε αναγνωριστικό (άρθρα 223, 295 παρ. 1β, 297, 591 παρ. 1 ΚΠολΔ), ζητά να αναγνωρισθεί η υποχρέωση του εναγόμενου: Α) να του καταβάλει το ποσό των 50.000 ευρώ ως εύλογη χρηματική ικανοποίηση της ηθικής του βλάβης, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής και έως την εξόφληση και Β) να δημοσιεύσει ανάκληση της επίδικης ψευδούς ανάρτησής του, προς αποκατάσταση του κύρους και της υπόληψής του, τόσο στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης «…..» όσο και στον τηλεοπτικό σταθμό «……1», στις εφημερίδες «……..» και «……» και στην ιστοσελίδα «…………». Ζητά επίσης: Γ) να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να παραλείπει κάθε μελλοντική προσβολή της τιμής και της υπόληψής του με διάδοση ισχυρισμών όμοιου ή παρεμφερούς περιεχομένου με τον επίδικο, με απειλή χρηματικής ποινής ύψους 1.000 ή 5.000 ευρώ και προσωπικής κράτησης έξι (6) μηνών για κάθε παράβαση και τέλος να καταδικαστεί ο εναγόμενος στην καταβολή της δικαστικής του δαπάνης. Στη συνέχεια, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιώς, με την υπ’ αριθ. 1586/2025 οριστική απόφασή του, έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή και αναγνώρισε την υποχρέωση του εναγόμενου να καταβάλλει στον ενάγοντα το ποσό των 5.000 ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αγωγής. Ήδη, με την κρινόμενη έφεση του, ο εναγόμενος προσβάλλει την ανωτέρω απόφαση κατά το μέρος αυτής που δέχθηκε την αγωγή, και παραπονείται για εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου και κακή εκτίμηση των αποδείξεων, ζητώντας να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη απόφαση και να απορριφθεί η αγωγή εν όλω.
Με τον πρώτο λόγο της εφέσεως του, ο εναγόμενος παραπονείται, ότι εσφαλμένα η εκκαλουμένη απόφαση απέρριψε την ένσταση του περί απαραδέκτου ασκήσεως της αγωγής, λόγω της μη σύννομης τήρησης της προβλεπόμενης προδικασίας της παρ.5 του άρθρου μονού του Ν. 1178/1981, υπό την έννοια ότι η εξώδικη πρόσκληση του ενάγοντος που του επιδόθηκε, βάσει της ανωτέρω διάταξης, περί αποκατάστασης της επίδικης προσβολής του ήταν παντελώς αόριστη αφού δεν περιλάμβανε σε αυτήν συγκεκριμένο επανορθωτικό κείμενο. Πλην όμως προκύπτει σαφώς ότι τηρήθηκε η νόμιμη προδικασία που προβλέπεται στο άρθρο μόνο παρ. 5 του Ν. 1178/1981 (το οποίο εφαρμόζεται αναλόγως και επί προσβολής προσωπικότητας μέσω διαδικτύου, βλ. ΑΠ 1017/2022, ΑΠ 1425/2017, areiospagos.gr), με την εκ μέρους του ενάγοντος επίδοση εξώδικης πρόσκλησης προς τον εναγόμενο περί αποκατάστασης της επίδικης προσβολής του (βλ. την υπ’ αριθ. ……/6-10-2022 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή της περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών, ………..), δοθέντος ότι από την επισκόπηση της τελευταίας προκύπτει ότι ο ενάγων παρέθεσε αυτολεξεί την επίδικη, προσβλητική προς το πρόσωπό του, ανάρτηση του εναγόμενου, επισημαίνοντας μάλιστα και τους λόγους για τους οποίους αυτή υπήρξε προσβλητική, ήτοι αναφέροντας ότι η εν λόγω ανάρτηση ήταν ψευδής, ενώ περαιτέρω κάλεσε τον εναγόμενο να ανακαλέσει την ανάρτηση αυτή στο σύνολό της, ώστε να μην καταλείπεται οιαδήποτε αμφιβολία εν σχέσει με το περιεχόμενο του επανορθωτικού κειμένου που καλείτο ο εναγόμενος να δημοσιεύσει προς αποκατάσταση της προσβολής του ενάγοντος. Επομένως ορθά το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, απέρριψε ως αβάσιμη την ένσταση του εναγομένου περί ελλιπούς και αορίστου περιεχομένου της ως άνω πρόσκλησης που ισοδυναμεί με έλλειψή της, απορριπτομένου παράλληλα και του πρώτου λόγου εφέσεως αβάσιμου.
Με τον δεύτερο λόγο της εφέσεως του, ο εναγόμενος παραπονείται, ότι εσφαλμένα η εκκαλουμένη απόφαση απέρριψε την ένσταση του περί αοριστίας της αγωγής, με την οποία ισχυριζόταν ότι η τελευταία δεν περιέχει σαφή έκθεση των γεγονότων τα οποία θεμελιώνουν κατά νόμο την αγωγή καταβολής χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης συνεπεία προσβολής προσωπικότητας. Πλην όμως από την επισκόπηση της αγωγής, προκύπτει σαφώς ότι αυτή είναι επαρκώς ορισμένη, περιέχουσα όλα τα εκ του νόμου απαιτούμενα στοιχεία για τη νομική της θεμελίωση και τη δικαστική της εκτίμηση, δεδομένου ότι σε αυτήν περιγράφεται με σαφήνεια τόσο η παράνομη και υπαίτια προσβολή της προσωπικότητας του ενάγοντος, συνεπεία του επίδικου ψευδούς ισχυρισμού του εναγόμενου, όσο και η απορρέουσα εξ αυτής ηθική του βλάβη, χωρίς να είναι περαιτέρω αναγκαίο να αναφέρονται και επιπλέον συγκεκριμένα στοιχεία από τα οποία να προκύπτει η αναλήθεια του επίδικου ισχυρισμού του εναγόμενου, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται ο τελευταίος, καθόσον τα στοιχεία αυτά δύνανται σε κάθε περίπτωση να προκύψουν από τις αποδείξεις. Επομένως ορθά το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, απέρριψε ως αβάσιμη την ως άνω ένσταση του εναγομένου, απορριπτομένου παράλληλα και του δεύτερου λόγου εφέσεως αβάσιμου.
Από την εκτίμηση της ενόρκου καταθέσεως της μάρτυρος του εναγομένου, …………., η οποία εξετάστηκε ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και περιέχεται στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη απόφαση, απομαγνητοφωνημένα πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης, των υπ’ αριθ. ΔΣΑ_ΕΒ_……… και ΔΣΑ_ΕΒ_………../15-6-2023 ενόρκων βεβαιώσεων των μαρτύρων, ………. και ……….., αντίστοιχα, ενώπιον της δικηγόρου Αθηνών, ……….. (Α.Μ.Δ.Σ.Α. ………), τις οποίες προσκομίζει μετ’ επικλήσεως ο εναγόμενος και οι οποίες ελήφθησαν κατόπιν νομότυπης και εμπρόθεσμης κλήτευσης της ενάγουσας (βλ. την με αριθμό ……/12.6.2023 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας της Περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών, …………….), καθώς και από όλα τα έγγραφα, που επικαλούνται και νομίμως προσκομίζουν οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων και έγγραφα που παραδεκτώς προσκομίσθηκαν το πρώτον ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου (άρθρο 529 παρ.1 εδ.α ΚΠολΔ), εφόσον δεν προέκυψε ότι δεν προσκομίσθηκαν πρωτοδίκως από πρόθεση στρεψοδικίας ή βαριά αμέλεια, και τα οποία λαμβάνονται υπόψη είτε ως αυτοτελή αποδεικτικά μέσα είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, για μερικά από τα οποία γίνεται ειδική αναφορά κατωτέρω, χωρίς, όμως, να έχει παραλειφθεί κάποιο για την ουσιαστική διάγνωση της ένδικης διαφοράς (ΑΠ 1628/2003 ΕλλΔνη 2004/723), σε συνδυασμό με τα διδάγματα της κοινής πείρας, που λαμβάνονται υπόψη αυτεπαγγέλτως (άρθρο 336 παρ.4 ΚΠολΔ), αποδείχθηκαν, πλήρως, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά:
Αμφότεροι οι διάδικοι τυγχάνουν δημοσιογράφοι με πολυετή εμπειρία, απασχολούμενοι σήμερα ως στρατιωτικοί και αμυντικοί συντάκτες σε ανταγωνιστικά μέσα και δη ο μεν ενάγων στην εφημερίδα «………..», στην ηλεκτρονική εφημερίδα «………» και στον τηλεοπτικό σταθμό «…….», ο δε εναγόμενος στην εφημερίδα «……….». Στις 24-12-2021, ο εναγόμενος δημοσίευσε στο υπ’ αριθ. 30.905 έντυπο φύλλο της εφημερίδας «………..» ενυπόγραφο άρθρο του με τίτλο «Αντίδοτο στη «διπλωματία των drones» αναζητεί η Αθήνα» και υπότιτλο «Η Τουρκία διεισδύει σε μια σειρά χωρών, ακόμη και στη χριστιανική Αιθιοπία», το οποίο, στις 27-12-2021, αναδημοσιεύθηκε και στην ηλεκτρονική έκδοση της ως άνω εφημερίδας. Στην εισαγωγική παράγραφο του εν λόγω άρθρου του, ο εναγόμενος ανέφερε επί λέξει τα ακόλουθα: «Πριν από λίγες ημέρες, στο Υπουργείο Εξωτερικών έγινε μια μάλλον ασυνήθιστη σύσκεψη, με τη συμμετοχή στρατιωτικών. Αντικείμενό της ήταν ο τρόπος με τον οποίο η Άγκυρα αξιοποιεί τα UAV (μη επανδρωμένα αεροσκάφη) προκειμένου να διευρύνει το διπλωματικό αποτύπωμά της ακόμα και σε περιοχές όπου παραδοσιακά είχε περιορισμένη ή και ελάχιστη επίδραση. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Το επιτελείο του υπουργού Εξωτερικών, ………. έχει ασχοληθεί βεβαίως και στο παρελθόν με το φαινόμενο των τουρκικών UAV, ωστόσο η εξαγωγική αύξηση των τελευταίων μηνών, ιδιαίτερα του τύπου «BayraktarTB2» «εισάγει» την Άγκυρα βαθύτερα σε μια σειρά από περιφερειακά πεδία συγκρούσεων και ενισχύει το ειδικό βάρος της». Ακολούθως, στο κύριο μέρος του άρθρου του, ο εναγόμενος παρείχε πληροφορίες στο αναγνωστικό κοινό εν σχέσει με τις χώρες που προμηθεύονται ή έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον προς προμήθεια τουρκικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών και τις τακτικές της Τουρκίας προς περαιτέρω προώθηση αυτών σε τρίτες χώρες, σημειώνοντας επί λέξει τα κάτωθι: «Μετά τη Συρία, τη Λιβύη, το Ναγκόρνο-Καραμπάχ και το Ντονμπάς στην Ουκρανία, τα τουρκικά UAV χρησιμοποιούνται και από την αιθιοπική κυβέρνηση κατά του αποσχιστικού κινήματος στην επαρχία Τιγκράι. Η διείσδυση της Άγκυρας στην Αιθιοπία, μια χώρα κατά κύριο λόγο χριστιανική, με την οποία η Ελλάδα θεωρούσε ότι είχε φυσικούς δεσμούς, είναι ενδεικτική της αποτελεσματικότητας της «διπλωματίας των drones». Πριν από λίγες ημέρες (18/12) η τουρκική προεδρία διοργάνωσε μια συνάντηση «Τουρκίας-Αφρικής», όπου ο …………. ισχυρίστηκε ότι η Άγκυρα επιθυμεί να βοηθήσει για την επούλωση των «πληγών της αποικιοκρατίας». Σε αυτή την εκδήλωση εκφράστηκε ενδιαφέρον για την «τουρκική τεχνολογία» και από τη Νιγηρία. Σε περίπτωση υλοποίησης και αυτών των συμφωνιών, η Τουρκία θα έχει αρχίσει να προχωρεί και στην υποσαχάρια Αφρική, μετά τις επιτυχίες στο Μαρόκο και στην Τυνήσια. Πέρα από το αφρικανικό και κεντροασιατικό (Τουρκμενιστάν, Κιργιστάν) ενδιαφέρον για τα τουρκικά UAV, αλλά και τις παραδοσιακά φιλικές προς την Τουρκία χώρες (Αλβανία), την Αθήνα απασχολεί βεβαίως η απόφαση της Πολωνίας να αγοράσει «BayraktarTB2», καθώς και η πιθανότητα προμήθειας από τη Λετονία και την Ουγγαρία. Προφανώς, η Αθήνα δεν μπορεί να παρέμβει στις εξοπλιστικές επιλογές των συμμάχων της στην Ε.Ε. Ως αποτέλεσμα, η Άγκυρα αποκτά σταδιακά μια πολύ στενή σχέση με κράτη-μέλη της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, ιδιαίτερα εκείνα που βρίσκονται εκτεθειμένα στη ρωσική επιθετικότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι η Άγκυρα αξιοποίησε δεόντως την παρουσία των τουρκικών UAV στο ουκρανικό μέτωπο και στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, όπου ήλθαν αντιμέτωπα με ρωσικής κατασκευής συστήματα. Βέβαια, εκείνο που έχει αποσιωπηθεί τεχνηέντως ως προς το μέτωπο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ είναι ότι οι αρμενικές ένοπλες δυνάμεις δεν υπολείπονταν μόνο σε τεχνολογία αλλά είχαν τεράστια τακτική αδυναμία. Ο κ. ……. ευθύς εξαρχής υπήρξε ιδιαίτερα ενεργός στην προσπάθεια της ελληνικής διπλωματίας να αναδείξει τους πραγματικούς κινδύνους που οφείλονται στην επιθετικότητα της Τουρκίας, η οποία δεν περιορίζεται σε ρητορικές απειλές, αλλά εκτείνεται στην παρέμβαση σε μέτωπα, όπου επιλέγει αντιμαχόμενη πλευρά και την εξοπλίζει. Υπό αυτή την έννοια, η παρέμβαση της Τουρκίας στην Αφρική δεν έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με την κινεζική – με βάση έναν κυρίως δυτικό παραλληλισμό – που είναι αποκλειστικά οικονομικού χαρακτήρα. Στις αρχές του νέου χρόνου ο κ. ……. έχει προγραμματίσει να ταξιδέψει ξανά στην Αφρική, αυτή τη φορά στη Νιγηρία και στην Αγκόλα, και είναι βέβαιο ότι, πέρα από την ελληνική διπλωματία των εμβολίων, θα εκφράσει και τις απόψεις του για την τουρκική όχι και τόσο αθώα «διπλωματία των UAV». Το αφρικανικό άνοιγμα δεν είναι ευκαιριακό για την Αθήνα και όπως όλα δείχνουν θα συνεχιστεί εντατικά, παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες λόγω των περιορισμών της πανδημίας. Όπως η «…..» έχει εγκαίρως ενημερώσει τους αναγνώστες της, η δράση των τουρκικών UAV στο Αιγαίο έχει πλέον ενταχθεί στην καθημερινότητα των σταθερών ανησυχιών των Ενόπλων Δυνάμεων. Η δράση έχει ορισμένα κλιμακωτά χαρακτηριστικά, όπως αυτά παρατηρήθηκαν τα τελευταία περίπου δύο χρόνια. Αρχικά τα UAV χρησιμοποιούνταν από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις προκειμένου να μεταδώσουν εικόνα της κατάστασης στο Ανατολικό Αιγαίο και η δράση τους αξιολογήθηκε δεόντως από το Π……….., την …. και το ….κατά την κρίση του «Ορούτς Ρέις» (Αύγουστος-Νοέμβριος 2020), αλλά και στον Έβρο. Πλέον τα τουρκικά UAV, χρησιμοποιούνται σχεδόν επί καθημερινής βάσεως για παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου. Παράλληλα, ως μη επανδρωμένα αεροσκάφη, πολλές φορές φθάνουν να πετούν σε διεθνή εναέριο χώρο, ακόμα και στο κέντρο του Αιγαίου, όπου επιχειρούν κανονικά, πάντα υπό την στενή παρακολούθηση της Π.Α., η οποία βεβαίως παρακολουθεί πλέον την … παρακολούθηση μέσω των δικών της συστημάτων και δη των ισραηλινών HERON που σταθμεύουν στη Σκύρο. Κατά πάγια τακτική πλέον, οι χειριστές των UAV ζητούν από την Αθήνα άδεια διέλευσης από το εθνικό εναέριο χώρο, αυτή απορρίπτεται με τυπικές διαδικασίες (τα «Bayraktar» είναι πολεμικά UAV και όχι εμπορικής χρήσης) και εν συνεχεία προχωρούν στην τυπική παραβίαση». Τέλος, στην κατακλείδα του άρθρου του και με μεσότιτλο «Συστήματα αντιμετώπισης» ο εναγόμενος επεσήμανε τα ακόλουθα: «Η αυξημένη επιχειρησιακή αξιοποίηση των «Bayraktar» αλλά και η σταδιακή ένταξη στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και πολύ πιο φονικών συστημάτων όπως τα «Aksungur» και τα «Akinci» είναι και ο βασικός λόγος που έχει υπαγορεύσει την απόφαση της Αθήνας να προχωρήσει στην προμήθεια συστημάτων αντιμετώπισης των UAV, μάλιστα σε μια διαδικασία αυξημένης μυστικότητας, καθώς στις συζητήσεις αυτές περιλαμβάνεται και η ανάγκη για μεταφορά τεχνογνωσίας». Περί τις δύο εβδομάδες περίπου αργότερα και συγκεκριμένα στις 9-1-2022, ο ενάγων δημοσίευσε στο υπ’ αριθ. …… έντυπο φύλλο της εφημερίδας «……..» δικό του ενυπόγραφο άρθρο με τίτλο «Διπλωματική εκστρατεία για τα τουρκικά drones». Στην εισαγωγική παράγραφο του εν λόγω άρθρου του, ο ενάγων ανέφερε επί λέξει τα ακόλουθα: «Η Τουρκία διαφημίζει σε διεθνές επίπεδο τη μεγαλύτερη εμπορική της επιτυχία, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAVs) Bayraktar, για τα οποία η εγχώρια αμυντική βιομηχανία της έχει κλείσει ήδη συμβόλαια εξαγωγής τους σε αρκετές χώρες. Όμως τα Bayraktar δεν είναι στην πραγματικότητα τουρκικής κατασκευής, αλλά τουρκικής συναρμολόγησης, αφού η Άγκυρα προμηθεύεται μια σειρά από εξαρτήματα από χώρες του εξωτερικού. Και, όπως αποκαλύπτει σήμερα η ……., ο μεγαλύτερος προμηθευτής των εξαρτημάτων αυτών είναι η Γερμανία. Σύμφωνα με πληροφορίες της «…..», την αμέσως επόμενη ημέρα μετά τα Χριστούγεννα πραγματοποιήθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών ειδική σύσκεψη με κλιμάκιο του ΓΕΕΘΑ. Αντικείμενο αυτής της ειδικής σύσκεψης ήταν να ενημερωθεί λεπτομερώς η ηγεσία της ελληνικής διπλωματίας κυρίως όσον αφορά τις ευρωπαϊκές χώρες που προμηθεύουν την Τουρκία με τα πολύτιμα εξαρτήματα για την κατασκευή των τουρκικών drones. Σε δεύτερο χρόνο, έγινε ενημέρωση, στην οποία εκτιμήθηκε ο βαθμός κατά τον οποίο τα τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη αποτελούν κίνδυνο για την ελληνική αεράμυνα». Ακολούθως, στο κύριο μέρος του άρθρου του, με τον μεσότιτλο «Λεπτομερής φάκελος», ο ενάγων παρείχε στο αναγνωστικό κοινό πληροφορίες εν σχέσει με τις ευρωπαϊκές χώρες που προμηθεύουν την Τουρκία με εξαρτήματα για τη κατασκευή των παραπάνω μη επανδρωμένων αεροσκαφών της, αναφέροντας επί λέξει τα ακόλουθα: «Η ολιγομελής ομάδα του ΓΕΕΘΑ παρέδωσε έναν φάκελο που περιλαμβάνει λεπτομερή στοιχεία και φωτογραφίες γύρω από τα ευρωπαϊκής προέλευσης εξαρτήματα αλλά και στοιχεία για τον τρόπο που αυτά εισάγονται στην Τουρκία λόγω των περιορισμών που έχουν τεθεί σε ισχύ, μετά τις πιέσεις της Ελλάδας και της Κύπρου. Μετά από αυτή τη σύσκεψη, η Αθήνα αναμένεται να ξεκινήσει νέο κύκλο ενημέρωσης και επαφών με τους Ευρωπαίους εταίρους ώστε να τερματιστεί η ενίσχυση του τουρκικού προγράμματος των UAV’s μέσω χωρών της Ε.Ε. Τα επιχειρήματα της ελληνικής πλευράς ενισχύονται από το περιστατικό που σημειώθηκε τη Δεύτερα 3 Ιανουαρίου, όταν, για πρώτη φορά, ένα τουρκικό μη επανδρωμένο σκάφος πραγματοποίησε υπερπτήση πάνω από τη νησίδα Κανδελιούσα στη Νίσυρο. Πρώτη στη λίστα των χωρών που προμηθεύουν την Τουρκία βρίσκεται η Γερμανία. Μάλιστα, έχει βρει τρόπο εξαγωγής στη γειτονική χώρα μέσα από εταιρείες-βιτρίνες της Νότιας Αφρικής, ώστε να μην «σκοντάφτει» πάνω στους περιορισμούς της Ε.Ε. Δεν θα ήταν καθόλου υπερβολή εάν υποστηρίξει κάποιος ότι το μεγαλύτερο μέρος των Bayraktar αποτελείται από γερμανικά εξαρτήματα. Μετά την απαγόρευση από την Αυστρία εξαγωγής των κινητήρων Rotax, που έπαιρνε η Τουρκία ως μηχανές για μοντελισμό, η Γερμανία, μέσω αμερικανικής εταιρείας που λειτουργεί εκεί, στέλνει μηχανές στη Νότια Αφρική κι από εκεί, με άλλη ονομασία, εισάγονται στην Τουρκία. Και ο κατάλογος δεν σταματά εκεί, αφού μέσω αυτών των τριγωνικών συναλλαγών, η Τουρκία προμηθεύεται από τη Γερμανία τις κάμερες που φέρουν τα Bayraktar, αντικαθιστώντας τα συστήματα που αγόραζε μέχρι πρότινος από τον Καναδά μετά το εμπάργκο που επέβαλε η χώρα της Βόρειας Αμερικής, αλλά και τα ραντάρ υψομέτρου και τα φίλτρα βενζίνης. Μάλιστα, ειδικά για το κομμάτι των καμερών και των αισθητήρων, έχει εντοπιστεί και η εταιρεία στην Πρετόρια της Νότιας Αφρικής που χρησιμοποιείται ως βιτρίνα εισαγωγής. Η ειρωνεία είναι ότι το ίδιο σύστημα ηλεκτρο-οπτικών αισθητήρων χρησιμοποιούν αεροσκάφη της γερμανικής ομοσπονδιακής αστυνομίας, αλλά και η Frontex! Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Καναδάς και οι ΗΠΑ έχουν απαγορεύσει την πώληση εξαρτημάτων που χρησιμοποιούσαν τα Bayraktar δεύτερης γενιάς, τα οποία επιχείρησαν στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας». Συνεχίζοντας το εν λόγω άρθρο του, ο ενάγων με μεσότιτλο «Και η Γαλλία» παρέθεσε επιπλέον και τα ακόλουθα: «Από το κάδρο της ενημέρωσης δεν βγήκε ούτε η Γαλλία, η οποία φαίνεται ότι προμηθεύει με μπαταρίες τους πυραύλους που εκτοξεύουν τα Bayraktar. Επίσης, γαλλικής προέλευσης είναι και το σύστημα πέδησης των UAV’s. Η κατασκευάστρια εταιρεία του συστήματος πέδησης είχε δηλώσει παντελή άγνοια, ενώ πρόσφατα ανακοίνωσε πως διέκοψε κάθε παράδοση που ήταν προγραμματισμένη για την Τουρκία. Δεν έχει γίνει, όμως, το ίδιο και με την εταιρεία που κατασκευάζει μπαταρίες, οι οποίες χρησιμοποιούνται για τους πυραύλους. Απ’ ότι φαίνεται, τις εξάγει ως μπαταρίες για μηχανήματα και οι Τούρκοι τις χρησιμοποιούν για τα οπλικά συστήματα των drones. Η συζήτηση μεταξύ των επιτελών του ΓΕΕΘΑ και του υπουργείου Εξωτερικών επικεντρώθηκε και στην ετοιμότητα της ελληνικής αεράμυνας απέναντι στην τουρκική «αθόρυβη απειλή», δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στις περιοχές όπου το Bayraktar έχει επιχειρήσει. Και αυτές είναι η Συρία, το βόρειο Ιράκ, η Λιβύη και το Ναγκόρνο Καραμπάχ. Κοινό χαρακτηριστικό των περιοχών αυτών είναι ότι δεν διέθεταν οργανωμένο σύστημα αεράμυνας. Τα Bayraktar δεν αποτελούν φόβητρο για την ελληνική αεράμυνα. Με ταχύτητα που δεν υπερβαίνει τα 130 με 140 χιλιόμετρα την ώρα και υψόμετρο δράσης τα 24.000 πόδια (στην καλύτερη περίπτωση), είναι αεροσκάφη που ίπτανται βραδύτερα ακόμα και από ένα ελικόπτερο. Έτσι, καθίστανται ευάλωτα όσον αφορά όχι μόνο τον εντοπισμό τους, αλλά και την κατάρριψή τους. Ωστόσο, δεν παύουν να αποτελούν απειλή και να χρησιμοποιούνται συχνά εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου, παραβιάζοντας εθνικά και ευρωπαϊκά κεκτημένα. Κι εκεί είναι που δίνει βάρος το υπουργείο Εξωτερικών, ώστε το αμέσως επόμενο διάστημα ο ……………. να θέσει το ζήτημα στις διμερείς επαφές που θα έχει, αλλά και στα αρμόδια ευρωπαϊκά όργανα. Κάτι που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε ακύρωση παραγγελιών, όπως συνέβη με το Πακιστάν και τα τουρκικής κατασκευής ελικόπτερα». Την ίδια ημέρα, ήτοι στις 9-1-2022, ο ενάγων προέβη σε ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης «…» ενημερώνοντας τους χρήστες της εν λόγω διαδικτυακής πλατφόρμας αλλά και εν γένει του διαδικτύου, για τη δημοσίευση του ως άνω άρθρου του στην εφημερίδα «………..», σημειώνοντας επί λέξει τα ακόλουθα: «Η Γερμανία εξοπλίζει τα τουρκικά Drones μέσω εταιρειών βιτρίνα με έδρα τη Νότιο Αφρική. Ποιες άλλες χώρες εντοπίστηκαν από το ΓΕΕΘΑ κι ενημερώθηκε το ΥΠΕΞ. Αναλυτικά στην ……… που κυκλοφορεί». Σημειώνεται ότι το «…» (ήδη «…..») αποτελεί μία διαδικτυακή πλατφόρμα κοινωνικής δικτυώσεως που αποσκοπεί στην προώθηση του δημοσίου διαλόγου και στην ενημέρωση τόσο των ενεργοποιημένων χρηστών του, όσο και των εν γένει χρηστών του διαδικτύου. Ειδικότερα, στο πλαίσιο αυτού του ιστοχώρου, κάθε χρήστης του διαδικτύου δύναται να δημιουργήσει δωρεάν το δικό του προσωπικό λογαριασμό (προφίλ), χρησιμοποιώντας διακριτό όνομα χρήστη («username»), στον οποίο μπορεί στη συνέχεια να προβαίνει σε αναρτήσεις (δημοσιεύσεις) σύντομων κειμένων («…..»). Η εν λόγω διαδικτυακή πλατφόρμα λειτουργεί διαδραστικά, καθώς κάθε χρήστης μπορεί να «ακολουθεί» άλλον χρήστη, χωρίς μάλιστα να απαιτείται η συναίνεση του τελευταίου, καθιστάμενος έτσι ακόλουθος του («follower») και δυνάμενος να παρακολουθεί τη δραστηριότητα και τις αναρτήσεις του. Δεν είναι απαραίτητο όμως κάποιος να γίνει «ακόλουθος» κάποιου άλλου ώστε να παρακολουθεί τη δραστηριότητά του καθώς τα προφίλ των χρηστών είναι δημόσια και προσβάσιμα σε όλους τους χρήστες του διαδικτύου, ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν προσωπικό λογαριασμό στην εν λόγω πλατφόρμα, εκτός κι αν ο χρήστης επιλέξει να αποκλείσει («block») κάποιον άλλον χρήστη, όποτε στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος δεν δύναται πλέον να παρακολουθεί τις αναρτήσεις του. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι περί τις τέσσερις ώρες μετά την προαναφερόμενη ανάρτηση του ενάγοντος στο «…….», ο εναγόμενος παρέθεσε αυτούσια αυτήν στον δικό του προσωπικό λογαριασμό στην ίδια ως άνω διαδικτυακή πλατφόρμα, σχολιάζοντας άνωθεν αυτής τα ακόλουθα: «Πραγματικό θράσος. Αντιγραφή ρεπορτάζ της ……. πριν δύο εβδομάδες το οποίο παρουσιάζεται ως δήθεν «αποκλειστικό». Καμία ντροπή. Μόνο copypaste.». Με το παραπάνω σχόλιο, ο εναγόμενος δεν προέβη απλώς σε μια αξιολογική κρίση εν σχέσει με το επίδικο άρθρο του ενάγοντος, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται με την έφεση του, αλλά αντίθετα προέβη σε έναν σαφή ισχυρισμό συγκεκριμένου γεγονότος, αναγόμενου στο παρελθόν και δυνάμενου να αποδειχθεί, υποστηρίζοντας συγκεκριμένα ότι το επίδικο από 9-1-2022 άρθρο του ενάγοντος αποτελούσε αντιγραφή και μάλιστα επί λέξει (ως προκύπτει από τη χρήση του αγγλικού όρου «copypaste» που στην ελληνική γλώσσα μεταφράζεται ως «αντιγραφή και επικόλληση») του προγενέστερου δικού του άρθρου που είχε δημοσιευθεί δύο εβδομάδες νωρίτερα και συγκεκριμένα στις 24-12-2021, στην εφημερίδα «……..». Ο ισχυρισμός του, δε, αυτός συνοδευόταν κι από τις απαξιωτικές προς το πρόσωπο του ενάγοντος εκφράσεις «πραγματικό θράσος» και «καμία ντροπή», οι οποίες είχαν γεγονοτικό πυρήνα, εφόσον συνδέονταν άμεσα με το αμέσως προηγούμενο ισχυριζόμενο από τον εναγόμενο γεγονός, ότι ο ενάγων είχε αντιγράψει και μάλιστα επί λέξει προηγούμενο άρθρο του. Ο ενάγων απάντησε άμεσα στην παραπάνω ανάρτηση του εναγόμενου, σχολιάζοντας σε έντονο ύφος κάτωθι αυτής τα ακόλουθα: «Είσαι πραγματικός ψεύτης ………. και συκοφάντης. Το θέμα που επικαλείσαι δεν περιέχει ΤΙΠΟΤΑ απ’ όσα δημοσιεύονται στο σημερινό ρεπορτάζ. Λυπάμαι για τον κατήφορό σου… και για να μπορεί ο καθένας να βγάλει τα συμπεράσματά του αντικειμενικά, παραθέτω το δημοσίευμά σου, που δήθεν αντεγράφη και ουδεμία σχέση έχει με όσα γράφω σήμερα». Κατόπιν τούτου, ο εναγόμενος απέκλεισε τον ενάγοντα από τον προσωπικό του λογαριασμό στο «……», ενώ ακολούθως προέβη και στην κάτωθι ανάρτηση: «Κάποιοι κατ’ όνομα «συνάδελφοι» νομίζουν ότι η επί μακρόν σιωπή στις τακτικές αντιγραφής πρωτογενούς ρεπορτάζ, αποτελεί αδυναμία. Προφανώς αντιλαμβάνονται ότι η σιωπή ισούται με αδυναμία. Αλλά ποιος έχασε τη ντροπή για να τη βρουν αυτοί». Με την ανάρτηση του αυτή, ο εναγόμενος αναφέρθηκε εμμέσως στο πρόσωπο του ενάγοντος, χωρίς να τον κατονομάζει, εμμένοντας ουσιαστικά στον ισχυρισμό του περί αντιγραφής του προηγούμενου από 24-12-2021 άρθρου του εκ μέρους του ενάγοντος. Το παραπάνω γεγονός, που ο εναγόμενος ισχυρίστηκε για τον ενάγοντα μέσω διαδικτύου, δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα καθώς από την απλή αντιπαραβολή των δύο επίδικων άρθρων, ως αυτά εκτίθενται και ανωτέρω, προκύπτει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το από 9-1-2022 άρθρο του ενάγοντος δεν είναι αντιγραφή και μάλιστα επί λέξει («copypaste») του από 24-12-2021 άρθρου του εναγόμενου. Ο εναγόμενος συνομολογεί με τις πρωτόδικες προτάσεις του ότι η φράση «copypaste» που χρησιμοποίησε στην επίδικη ανάρτησή του δεν ήταν κατά κυριολεξία ακριβής, πλην όμως ισχυρίζεται περαιτέρω ότι χρησιμοποίησε αυτή ως σχήμα λόγου, με πρόθεση να αναδείξει την, ελεύθερη και με άλλη διατύπωση, αντιγραφή του πυρήνα του προγενέστερου δημοσιεύματός του, εκ μέρους του ενάγοντος. Ωστόσο, ο τελευταίος ως άνω ισχυρισμός του εναγόμενου προβάλλεται αλυσιτελώς, διότι ανεξαρτήτως των τυχόν προθέσεών του, ο μέσος χρήστης του διαδικτύου, διαβάζοντας την επίδικη ανάρτησή του, στην οποία χρησιμοποιούσε εμφατικά τη λέξη «αντιγραφή» επαναλαμβάνοντας μάλιστα αυτή και στην αγγλική γλώσσα («copypaste»), αντλούσε σαφώς την αναληθή πληροφορία ότι το άρθρο του ενάγοντος αποτελούσε αυτολεξεί αντιγραφή προηγούμενου άρθρου του εναγόμενου, χωρίς να μπορεί να αντιληφθεί ότι η φράση «copypaste» χρησιμοποιείτο μεταφορικά, εφόσον αυτή δεν είχε τεθεί εντός εισαγωγικών ούτε συνοδευόταν από οποιοδήποτε άλλο διευκρινιστικό σχόλιο που να παραπέμπει σε μεταφορική της χρήση. Ο εναγόμενος, δε, καίτοι γνώριζε τούτο και είχε ταυτόχρονα τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει άλλες λέξεις ή εκφράσεις προκειμένου να αποδώσει τις σκέψεις του, δεδομένης και της δημοσιογραφικής του ιδιότητας, εντούτοις, προέβη στην επίδικη ανάρτηση με το συγκεκριμένο ως άνω περιεχόμενο, αποδεχόμενος ότι ο μέσος χρήστης του διαδικτύου, δια αυτής, θα προσλάμβανε την ως άνω αναληθή για τον ενάγοντα πληροφορία. Ακόμη όμως κι αν θεωρηθεί ότι δια της επίδικης ως άνω ανάρτησης μπορούσε να γίνει ευχερώς αντιληπτό από τον μέσο αναγνώστη ότι ο εναγόμενος αναφερόταν σε ελεύθερη έστω αναπαραγωγή του προηγούμενου άρθρου του εκ μέρους του ενάγοντος, ο ισχυρισμός του αυτός αποδεικνύεται ομοίως αναληθής. Ειδικότερα, από την συγκριτική επισκόπηση των επίδικων άρθρων των διαδίκων προκύπτει ότι αμφότερα αφορούν μεν στο ίδιο θέμα, ήτοι τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV) τουρκικής κατασκευής και φέρουν παρεμφερείς τίτλους («Αντίδοτο στη «διπλωματία των drones» αναζητεί η Αθήνα» το άρθρο του εναγόμενου και «Διπλωματική εκστρατεία για τα τουρκικά drones» το άρθρο του ενάγοντος), ενώ περιέχουν και εν μέρει κοινές γενικές πληροφορίες, ιδίως αναφορικά με την ολοένα και αυξανόμενη χρήση των τουρκικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών διεθνώς και τις σχετικές συσκέψεις της ηγεσίας του υπουργείου εξωτερικών με επιτελείο του ……., προς αντιμετώπιση του φαινομένου αυτού, πλην όμως στο κύριο μέρος εκάστου άρθρου παρουσιάζονται και αναλύονται ουσιωδώς διαφορετικές πληροφορίες, ώστε να μην μπορεί να θεωρηθεί βάσιμα ότι το από 9-1-2022 άρθρο του ενάγοντος αποτελεί ελεύθερη έστω αναπαραγωγή του από 24-12-2021 άρθρου του εναγόμενου, ήτοι αντιγραφή αυτού με άλλη διατύπωση και χωρίς να εισφέρει οποιαδήποτε νέα πληροφορία στο αναγνωστικό κοινό. Πράγματι, ο εναγόμενος, στο κύριο μέρος του από 24-12-2021 επίδικου άρθρου του, παρείχε πληροφορίες σχετικά με τις χώρες που είτε ήδη χρησιμοποιούν τα τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη τύπου «Βayraktar TB2» είτε έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για την αγορά τους, εν συνεχεία αναφερόταν στην διπλωματική αξιοποίηση αυτών από την Τουρκία, εστιάζοντας κυρίως στην, πρόσφατη εκ μέρους της, διπλωματική προσέγγιση χωρών της Αφρικής, ενώ τέλος παρουσίαζε τις σχεδιαζόμενες διπλωματικές ενέργειες της Ελληνικής Κυβέρνησης προς αντιμετώπιση του παραπάνω φαινομένου. Αντίθετα, ο ενάγων, στο κύριο μέρος του από 9-1-2022 άρθρου του που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «………», αφού πληροφορούσε το αναγνωστικό κοινό ότι τα τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV) δεν είναι στην πραγματικότητα τουρκικής κατασκευής αλλά μόνον τουρκικής συναρμολόγησης, παρέθετε ακολούθως αναλυτικές πληροφορίες που είχε συλλέξει, αφενός για τις ευρωπαϊκές χώρες που προμηθεύουν την Τουρκία με τα αναγκαία εξαρτήματα για την κατασκευή των εν λόγω μη επανδρωμένων αεροσκαφών της και αφετέρου για τον τρόπο με τον οποίο τα εξαρτήματα αυτά εισάγονται στην Τουρκία, δεδομένων και των ισχυόντων σήμερα στην Ευρωπαϊκή ένωση σχετικών περιορισμών. Θα πρέπει, δε, να σημειωθεί ότι ο ενάγων χαρακτηρίζει στο παραπάνω άρθρο του ως «αποκλειστικές» μόνον τις παραπάνω πληροφορίες, οι οποίες πράγματι δεν περιλαμβάνονται στο από 24-12-2021 άρθρο του εναγόμενου ούτε άλλωστε προέκυψε ότι είχαν δημοσιευθεί προγενέστερα σε οποιοδήποτε άλλο άρθρο τρίτου δημοσιογράφου. Περαιτέρω, ως ήδη προεκτέθηκε, σε αμφότερα τα επίδικα άρθρα γίνεται αναφορά σε συσκέψεις που έλαβαν χώρα περί τα Χριστούγεννα του έτους 2021, στο Υπουργείο …., παρουσία μελών του Γε………..ς (….) εν σχέσει με τα προαναφερόμενα τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Ειδικότερα, ο εναγόμενος αναφέρεται σε «ασυνήθιστη» σύσκεψη που έλαβε χώρα στο Υπουργείο ……παρουσία στρατιωτικών, λίγες ημέρες πριν τη δημοσίευση του επίδικου από 24-12-2021 άρθρου του, ήτοι από 20 έως 23-12-2021, ενώ ο ενάγων, στο από 9-1-2022 άρθρο του, αναφέρεται σε σύσκεψη που έλαβε χώρα στο υπουργείο ….με κλιμάκιο του …, την αμέσως επόμενη ημέρα των Χριστουγέννων, ήτοι, την 26-12-2021. Από τις αποδείξεις δεν προέκυψε με βεβαιότητα αν οι διάδικοι αναφέρονταν στα ως άνω άρθρα τους, στην ίδια σύσκεψη του υπουργείου εξωτερικών με κλιμάκιο του ……, ως ήδη ισχυρίζεται ο εναγόμενος με τις προτάσεις του, ή σε δύο διαδοχικές συσκέψεις με παρεμφερή αντικείμενα. Ακόμη όμως κι αν στα επίδικα άρθρα γίνεται αναφορά στην ίδια σύσκεψη, την οποία εξάλλου αμφότεροι οι διάδικοι θα μπορούσαν να έχουν πληροφορηθεί πρωτογενώς καθόσον και οι δύο τυγχάνουν διαπιστευμένοι δημοσιογράφοι στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, μόνη η αναφορά της σύσκεψης αυτής και από τον ενάγοντα στο μεταγενέστερο άρθρο του δεν καθιστά αυτό αντιγραφή του προγενέστερου άρθρου του εναγόμενου, καθόσον η πραγματοποίηση της εν λόγω σύσκεψης δεν αποτελούσε την κύρια είδηση των επίδικων άρθρων, αλλά μόνον την αφορμή για τη σύνταξη τους, σε κάθε δε περίπτωση έκαστος των διαδίκων αναφέρθηκε στο άρθρο του σε διακριτά θέματα που φέρεται να απασχόλησαν την εν λόγω σύσκεψη και συγκεκριμένα ο μεν εναγόμενος ασχολήθηκε με το θέμα της διπλωματικής αξιοποίησης των μη επανδρωμένων αεροσκαφών εκ μέρους της Τουρκίας, ενώ ο ενάγων ανέλυσε το θέμα της προμήθειας της Τουρκίας με τα αναγκαία εξαρτήματα για την κατασκευή των ως άνω μη επανδρωμένων αεροσκαφών της. Τέλος, θα πρέπει να σημειωθεί ότι αμφότερα τα επίδικα άρθρα των διαδίκων είχαν μεν το ίδιο θέμα, ήτοι τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV) τουρκικής κατασκευής, πλην όμως καθένα πραγματευόταν διαφορετικές πτυχές του ως άνω θέματος, με συνέπεια το μεταγενέστερο άρθρο του ενάγοντος να μην μπορεί να θεωρηθεί ως ελεύθερη έστω αντιγραφή του προγενέστερου άρθρου του εναγόμενου. Εξάλλου, το συγκεκριμένο ως άνω θέμα (ήτοι τα τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη και η ολοένα και αυξανόμενη χρήση τους διεθνώς), ως δημοσιογραφική είδηση, δεν ήταν νέο, ούτε αναδείχθηκε το πρώτον με το επίδικο από 24-12-2021 άρθρο του εναγόμενου, αλλά αντίθετα ήταν ήδη γνωστό στο ευρύ κοινό, ο δε ενάγων είχε ήδη ασχοληθεί με αυτό και σε προγενέστερο άρθρο του, δημοσιευθέν στο από 11-7-2021 κυριακάτικο φύλλο της εφημερίδας «………», υπό τον τίτλο «Σε κλοιό τουρκικών drones η Ελλάδα», στο οποίο μάλιστα ο τελευταίος αποκάλυπτε, μεταξύ άλλων, ότι η Αλβανία βρισκόταν κοντά σε συμφωνία με την τουρκική αμυντική βιομηχανία για την προμήθεια drones τύπου «Bayraktar ΤΒ2» καθώς κι ότι αυτά χρησιμοποιούνταν ήδη και στη Λιβύη, θίγοντας έτσι επιγραμματικά το θέμα της αύξησης των εξαγωγών τουρκικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών σε τρίτες χώρες, με το οποίο ασχολήθηκε ακολούθως διεξοδικά ο εναγόμενος στο επίδικο από 24-12-2021 άρθρο του. Εξ όλων των ανωτέρω αποδεικνύεται ότι το γεγονός που ισχυρίστηκε ο εναγόμενος για τον ενάγοντα, δια της επίδικης από 9-1-2022 ανάρτησής του στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης «….», ήτοι ο ισχυρισμός του ότι το από 9-1-2022 δημοσιευθέν στην εφημερίδα «…» άρθρο του ενάγοντος αποτελούσε αντιγραφή του προηγούμενου από 24-12-2021 δικού του άρθρου, που είχε δημοσιευθεί στην εφημερίδα «………….», ήταν ψευδής. Η παραπάνω κρίση του Δικαστηρίου ενισχύεται και από την υπ’ αριθ. 9/20-9-2022 απόφαση του Πρωτοβάθμιου Πειθαρχικού Συμβουλίου της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Αθηνών (Ε.Σ.Η.Ε.Α.), το οποίο, επιλαμβανόμενο σχετικής εγκλήσεως του ενάγοντος, διατύπωσε την άποψη ότι τα επίδικα άρθρα των διαδίκων είχαν μεν κοινά στοιχεία και κοινές πληροφορίες με διαφορετικό τρόπο γραφής, πλην όμως το ένα δεν ήταν «copypaste» (αντιγραφή και επικόλληση) του άλλου, όπως ισχυρίστηκε ο εναγόμενος. Κατόπιν τούτου δε, το παραπάνω Συμβούλιο έκρινε κατά πλειοψηφία τον εναγόμενο μη ελεγκτέο, λόγω αμφιβολιών, με το σκεπτικό ότι ο ρόλος του δεν είναι τιμωρητικός ενώ απηύθυνε ταυτόχρονα συστάσεις σε αμφότερους τους δύο διαδίκους. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο εναγόμενος προέβη στον ισχυρισμό του ως άνω ψευδούς γεγονότος για τον ενάγοντα, εν γνώσει της αναλήθειας του, δοθέντος ότι κατά τον ως άνω χρόνο, είχε μελετήσει και επομένως γνώριζε το περιεχόμενο του επίδικου άρθρου του, ώστε με βάση την επιστημονική του κατάρτιση αλλά και την εμπειρία του ως δημοσιογράφου, να δύναται ευχερώς να διαπιστώσει ότι αυτό δεν αποτελούσε προϊόν πιστής ή έστω και ελεύθερης αντιγραφής του δικού του προγενέστερου από 24-12-2021 άρθρου. Ο εναγόμενος, δε, με τη θέλησή του προέβη στον ισχυρισμό του παραπάνω ψευδούς γεγονότος, μέσω της διαδικτυακής πλατφόρμας «….», ήτοι ενώπιον απεριόριστου αριθμού χρηστών όχι μόνον της εν λόγω πλατφόρμας αλλά και εν γένει του διαδικτύου, γνωρίζοντας και σε κάθε περίπτωση έχοντας την δυνατότητα να προβλέψει ότι ο ισχυρισμός του αυτός ήταν ικανός να βλάψει την τιμή και την υπόληψη του ενάγοντος, την οποία και πράγματι έβλαψε, καθόσον, δια αυτού, ο ενάγων παρουσιαζόταν στους χρήστες του διαδικτύου ως ένας δημοσιογράφος άνευ ηθικών φραγμών, που δεν σέβεται τους κανόνες δεοντολογίας του επαγγέλματός του και δεν διστάζει να αντιγράφει απροκάλυπτα διανοητικά προϊόντα των συναδέλφων του, παρουσιάζοντας τα ως δικά του. Κατόπιν τούτου και δεδομένου ότι η ως άνω παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά του εναγόμενου πληροί και την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος της συκοφαντικής δυσφήμησης (άρθρο 363 ΠΚ), η επικουρικώς προβαλλόμενη, εκ μέρους του τελευταίου, ένσταση δικαιολογημένου ενδιαφέροντος καθίσταται απορριπτέα ως ουσιαστικά αβάσιμη, καθόσον δεν νοείται δικαιολογημένο ενδιαφέρον προς υποστήριξη ψευδών γεγονότων, ενώπιον τρίτων, εν γνώσει της αναλήθειας τους. Τέλος, από τα ίδια ως άνω αποδεικτικά μέσα προέκυψε ότι ο ενάγων, συνεπεία της ως άνω παράνομης και υπαίτιας συμπεριφοράς του εναγόμενου, προσεβλήθη στην προσωπικότητά του ενώ υπέστη και ηθική βλάβη, καθώς η παραπάνω ψευδής δημόσια ανάρτηση του εναγόμενου για το πρόσωπό του, του προκάλεσε έντονα αισθήματα αγανάκτησης, οργής και θλίψης ενώ εξ αυτής βίωσε και έντονο άγχος, αναλογιζόμενος τον αρνητικό αντίκτυπό της στον επαγγελματικό και εν γένει κοινωνικό του βίο. Για την αποκατάσταση επομένως της ως άνω ηθικής του βλάβης, ο ενάγων δικαιούται εύλογη χρηματική ικανοποίηση, η οποία, κατά την κρίση του πρωτοβάθμιου αλλά και του παρόντος Δικαστηρίου, πρέπει να καθοριστεί στο ποσό των 5.000 ευρώ, το οποίο κρίνεται εν προκειμένω εύλογο, με βάση την αρχή της αναλογικότητας και λαμβάνοντας ιδίως υπόψη το είδος, τη βαρύτητα και την έκταση της προσβολής του ενάγοντος, τις ειδικότερες συνθήκες τόπου, χρόνου και μέσου (διαδίκτυο) υπό τις οποίες αυτή τελέστηκε, την ένταση του δόλου του εναγόμενου και τα κίνητρα του, τις συνέπειες που είχε η ως άνω προσβολή στην επαγγελματική, προσωπική και κοινωνική ζωή του ενάγοντος καθώς και την εν γένει κοινωνική και οικονομική κατάσταση των μερών. Ας σημειωθεί, δε, ότι με την έφεση του ο εναγόμενος δεν προσβάλλει το ύψος της ως άνω χρηματικής ικανοποίησης.
Κατόπιν αυτών και μη υπάρχοντος άλλου λόγου προς εξέταση στην έφεση του εναγομένου, αυτή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της, ως αβάσιμη στην ουσία και να καταδικασθεί ο εκκαλών, λόγω της ήττας του, στα δικαστικά έξοδα του εφεσίβλητου, για τον παρόντα βαθμό δικαιοδοσίας (άρθρα 176, 183 και 191 § 2 ΚΠολΔ). Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου, που κατέβαλε ο εκκαλών, στο Δημόσιο Ταμείο, λόγω της ήττας του (άρθρο 495 παρ.3 εδαφ.τελευτ ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει αντιμωλία των διαδίκων.
Δέχεται τυπικά και απορρίπτει κατ’ ουσίαν την έφεση.
Επιβάλλει σε βάρος του εκκαλούντος τα δικαστικά έξοδα του εφεσίβλητου, τα οποία ορίζει, για τον παρόντα βαθμό δικαιοδοσίας, στο ποσό των επτακοσίων (700) ευρώ.
Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου για την άσκηση της υπό κρίση εφέσεως, στο Δημόσιο Ταμείο.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στον Πειραιά στις 15/10/2026.
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΤΑΜΒΑΚΗ ΕΛΕΝΗ ΔΟΥΚΑ
Δημοσιεύτηκε σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του με άλλη σύνθεση, λόγω προαγωγής του Εφέτη Βασιλείου Πορτοκάλλη, αποτελούμενη από τους Δικαστές, Θεώνη Μπούρη, Πρόεδρο Εφετών, Ευαγγελία Πανταζή και Ευδοξία Πιστιόλα, Εφέτες και με την ίδια Γραμματέα, χωρίς να παρευρίσκονται οι διάδικοι και οι πληρεξούσιοι δικηγόροι τους στις 9 Νοεμβρίου 2026.
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΤΑΜΒΑΚΗ ΕΛΕΝΗ ΔΟΥΚΑ