Αριθμός 631/2026
ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
[ΤΜΗΜΑ 3°]
Αποτελούμενο από την Δικαστή Μαρία – Φανή Παλαμίδη, Εφέτη, η οποία ορίσθηκε από την Πρόεδρο του Τριμελούς Συμβουλίου Διευθύνσεως του Εφετείου Πειραιώς και από τη Γραμματέα Ε.Δ
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις ……………, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ των:
ΤΩΝ ΚΑΛΟΥΝΤΩΝ – ΕΚΚΑΛΟΥΝΤΩΝ : 1) ………….., με την ιδιότητα του νομίμου εκπροσώπου και διαχειριστή της εταιρείας με την επωνυμία «…………….» με τον δ.τ. «……. » που εδρεύει στην χώρα ….. με υποκατάστημα στον ……… Αττικής επί της οδού ………….και με ΑΦΜ ………, 2) Εταιρείας με την επωνυμία «………….» με τον δ.τ. «………..» που εδρεύει στην χώρα …. με υποκατάστημα στον ………. Αττικής επί της οδού …………. και με ΑΦΜ ….., νομίμως εκπροσωπούμενης, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο Βασιλική Γκόγκου (ΔΣΑ).
ΤΟΥ ΚΑΘΟΥ Η ΚΛΗΣΗ – ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΟΥ: …………….., ο οποίος δεν παραστάθηκε ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.
Ο εφεσίβλητος άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς την από 15.10.2020 και με αριθ. εκθ. καταθ. …………./2020 αγωγή, επί της οποίας εκδόθηκε η με αριθ. 2589/ 2023 απόφαση του παραπάνω Δικαστηρίου, [όπως αυτή διορθώθηκε με την υπ’ αριθμ. 1895/2024 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου] που δέχτηκε τ’ αναφερόμενα σ’ αυτή.
Την απόφαση αυτή προσέβαλαν ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου οι εκκαλούντες με την από 19.07.2024 και με αριθ. εκθ. καταθ. ……../2024 έφεσή τους, της οποίας δικάσιμος ορίστηκε η 7.11.2024, κατά την οποία η υπόθεση συζητήθηκε με αριθμ. πιν. ………… Ακολούθως, εκδόθηκε η υπ’ αριθμ. 305/2025 απόφαση του παρόντος δικαστηρίου, η οποία κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση αυτής. Ήδη η υπόθεση επαναφέρεται προς συζήτηση με την από 4.3.2026 κλήση προς επανάληψη συζήτησης (αρ. κατ. δικ. ………../2026), η οποία προσδιορίστηκε για να δικασθεί κατά τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας.
Η πληρεξούσια δικηγόρος των παρασταθέντων διαδίκων (εκκαλούντων), παραστάθηκε στο ακροατήριο του δικαστηρίου, όπως αναφέρεται παραπάνω και ανέπτυξε τις απόψεις της με τις έγγραφες προτάσεις που κατέθεσε
ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
I. Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 271 και 524 παρ. 1 και 4 του ΚΠολΔ, όπως ισχύουν μετά την τροποποίηση του ΚΠολΔ, με τον Νόμο 4335/2015, δεδομένου ότι η έφεση ασκήθηκε το έτος 2024 ( άρθρο ένατο παρ. 2 του Νόμου 4335/2015) , ήτοι μετά την 1.1.2016, προκύπτει ότι σε περίπτωση ερημοδικίας του εφεσίβλητου, κατά τη συζήτηση της κατ’ έφεση δίκης, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο οφείλει να ερευνήσει ποιό από τα διάδικα μέρη είναι εκείνο που επισπεύδει τη συζήτηση της έφεσης. Εφόσον βεβαιωθεί ότι τη συζήτηση την επισπεύδει ο εκκαλών και ο εφεσίβλητος απουσιάζει, η διαδικασία προχωρεί σαν να ήταν όλοι οι διάδικοι παρόντες. Στην προκειμένη περίπτωση από τη με αριθμό …./16.04.2026 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή της Περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών …….. την οποία επικαλούνται και προσκομίζουν οι εκκαλούντες όπως επίσης από τη με αριθμό …………/ 5.09.2024 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή της Περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών ………., η οποία μνημονεύεται στην υπ’ αριθμ. 305/2025 απόφαση του παρόντος δικαστηρίου προκύπτει ότι, αντίγραφο της από 19.07.2024 έφεσης αλλά και η από 4.03.2026 κλήση επανάληψης προς συζήτηση αυτής με πράξη ορισμού δικασίμου για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας, επιδόθηκαν νόμιμα και εμπρόθεσμα στον εφεσίβλητο. Όπως όμως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης αυτού του Δικαστηρίου, κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο προς συζήτηση της έφεσης, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου (11), ο ανωτέρω εφεσίβλητος δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε κατέθεσε έγγραφη δήλωση, κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ, ότι επιθυμεί να συζητηθεί η υπόθεση χωρίς την εκπροσώπησή του στο ακροατήριο, με προτάσεις. Επομένως, αφού η συζήτηση της υπό κρίση έφεσης επισπεύδεται από τους εκκαλούντες πρέπει να δικασθεί ερήμην, αλλά η συζήτηση να προχωρήσει σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι (άρθρα 524 παρ. 4. εδ. α’ του ΚΠολΔ), οριζομένου παράβολου ερημοδικίας (άρθρα 501, 502, 505 του ΚΠολΔ).
II. Στη συγκεκριμένη περίπτωση εισάγεται προς συζήτηση η από 19.07.2024 με αριθμό έκθεσης κατάθεσης στην Γραμματεία του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου ……../2024 και με αριθμό πρωτ. προσδ. ………../2024 στην Γραμματεία του παρόντος Δικαστηρίου έφεση κατά της υπ’ αριθμ. 2589/2023 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά [όπως αυτή διορθώθηκε με την υπ’ αριθμ. 1895/2024 απόφαση του ίδιου δικαστηρίου] που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών -εργατικών- διαφορών, επί της από 15.10.2020 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης δικ. ………../2020 αγωγής του ενάγοντος και ήδη εφεσίβλητου ………….. Η έφεση έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα, σύμφωνα με τα άρθρα 495, 511, 513 § 1 εδ. α’ στοιχ. β, 516 § 1, 517 εδ. α’, 518 § 1 ημιπ. α’ και γ’ συνδ. 144 επ., 518 παρ. 2 καθώς και 520 § 1 ΚΠολΔ, επειδή από τα στοιχεία της δικογραφίας, δεν προκύπτει επίδοση της εκκαλουμένης απόφασης στους εναγόμενους και ήδη εκκαλούντες, ούτε άλλωστε οι διάδικοι επικαλούνται τέτοια, ενώ εξάλλου δεν έχει παρέλθει η καταχρηστική προθεσμία των δύο [2] ετών από τη δημοσίευση της προσβαλλομένης απόφασης [31.07.2023], σύμφωνα με το άρθρο 518 παρ. 2 ΚΠολΔ, ως ισχύει μετά την τροποποίησή του από το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του ν. 4335/2015 [ΦΕΚ Α’87 /23-7-2015] κατά τη (μεταγενέστερη της 19-08- 2020) άσκηση της ένδικης έφεσης, (ήτοι κατάθεση της στη Γραμματεία του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά στις 23.07.2024). Συνεπώς (η έφεση) αρμοδίως φερόμενη προς συζήτηση ενώπιον αυτού του Δικαστηρίου (άρθρο 19 ΚΠολΔ) και δεδομένου ότι δεν απαιτείται η καταβολή παράβολου κατ’ άρθρο 495 παρ. 3 εδαφ. τελ. ΚΠολΔ, καθόσον στην προκειμένη περίπτωση πρόκειται για διαφορά του άρθρου 614 παρ.3 ΚΠολΔ, πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή (άρθρο 533 ΚΠολΔ ) και να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της κατά την ίδια ανωτέρω ειδική διαδικασία (άρθρα 522, 524 παρ.1, 2, 533 παρ.1, 591 παρ.7, 614 αριθμ. 3, όπως τα δύο τελευταία ισχύουν μετά την αντικατάσταση τους με το άρθρο 1, άρθρο τέταρτο του Ν. 4335/2015).
III. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 522, 524 παρ. 1, 525 παρ. 1 και 536 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το Εφετείο, στο οποίο με την άσκηση της εφέσεως μεταβιβάζεται η υπόθεση εντός των ορίων που καθορίζονται από αυτή και τους προσθέτους λόγους, έχει ως προς την αγωγή την ίδια εξουσία που έχει και το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο και συνεπώς, μπορεί και χωρίς την υποβολή ειδικού παραπόνου να εξετάσει αυτεπαγγέλτως (Α.Π. 1417/2019, Α.Π. 470/2018, Α.Π. 781/2017, Α.Π. 226/2016, Α.Π. 845/2011, Α.Π. 279/2010ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ) το νόμω βάσιμο και το παραδεκτό αυτής (ΕφΑΘ 294/2022, ΕφΑΘ 755/2020, ΕφΑΘ 6053/2019, Εφ.ΑΘ. 4424/2019, ΕφΑΘ 1166/2019, ΕφΑΘ 29/2019 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ) και να την απορρίψει, αν δεν στηρίζεται στο νόμο ή ασκήθηκε απαραδέκτως, αρκεί εκ του αποτελέσματος αυτού να μην καθίσταται χειρότερη η θέση του εκκαλούντος, χωρίς να συντρέξει κάποια εκ των περιπτώσεων του άρθρου 536 ΚΠολΔ (Α.Π. 1417/2019, Α.Π. 1396/2019, Α.Π. 1290/2019, Α.Π. 1631/2017, Α.Π. 769/2017, Α.Π. 207/2017, Α.Π. 224/2016, Α.Π. 1344/2015, Α.Π. 258/2015, Α.Π. 356/2013, Α.Π. 1493/2007, Α.Π. 786/2007 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Ειδικότερα, επί εφέσεως του εναγομένου, αν η αγωγή είναι νόμω αβάσιμη, αόριστη ή απαράδεκτη και έγινε πρωτοδίκως δεκτή κατ’ ουσίαν, ολικώς ή εν μέρει, το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, αν κρίνει ότι η αγωγή είναι νόμω αβάσιμη (ΑΠ 1472/2012, ΝοΒ 2013.760, ΑΠ 1778/2011 ΝοΒ 2011.982, Α.Π. 1436/2002 ΕλλΔνη 2004.774), αόριστη (Α.Π. 1417/2019, Α.Π. 1149/2019, Α.Π. 258/2015, Α.Π. 496/2010, Α.Π. 298/2010 ΝοΒ 2011.979) ή απαράδεκτη (Α.Π. 258/2015, Α.Π. 9/2005 ΕλλΔνη 2005.766), εξαφανίζει την απόφαση (δεν αρκεί απλή αντικατάσταση της αιτιολογίας, κατ’ άρθρο 534 Κ.Πολ.Δ., καθόσον η απόρριψη της αγωγής για τους ως άνω τυπικούς λόγους άγει σε διαφορετικό διατακτικό – Α.Π. 40/2006, Α.Π. 103/2001 ΕλλΔνη 42.714, Α.Π. 7/2001 ΕλλΔνη 42. 925, Α.Π. 455/1995 ΕλλΔνη 37.1319) και απορρίπτει την αγωγή για έναν από τους ως άνω τυπικούς λόγους (Α.Π. 9/2015, Εφ.ΑΘ. 7121/2020, Εφ.ΑΘ. 2536/2020, Εφ.ΑΘ. 744/2020, Εφ.ΑΘ. 6394/2019, Εφ.ΑΘ. 6357/2019, Εφ.ΑΘ. 6053/2019, Εφ.ΑΘ. 1166/2019, Εφ.ΑΘ. 514/2019 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ) και χωρίς την υποβολή ειδικού παραπόνου (Α.Π. 1417/2019), αρκεί ο εκκαλών να ζητεί την απόρριψή της έστω και για άλλους λόγους και να μην εκδοθεί επιβλαβέστερη γι’ αυτόν απόφαση (άρθρο 536 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.) χωρίς αντέφεση του ενάγοντος (Εφ.ΑΘ. 2536/2020, Εφ.ΑΘ. 5382/2019, Εφ.ΑΘ. 723/2018, Εφ.Πατρ. 279/2018, Εφ.ΑΘ. 4924/2012 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ) και τούτο διότι η απόφαση αυτή είναι ευνοϊκότερη για τον εκκαλούντα από την προσβληθείσα (Α.Π. 140/2019, Α.Π. 258/2015, Α.Π. 92/2015, Α.Π. 1951/2007, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, Α.Π. 7/2001 ΕλλΔνη 2001. 925). Ομοίως, επί εφέσεως του ενάγοντος, όταν η αγωγή απορρίφθηκε πρωτοδίκως εν όλω ή εν μέρει κατ’ ουσίαν, το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, αν κρίνει ότι αυτή είναι νόμω αβάσιμη (ΑΠ 140/2019, ΑΠ 239/2015, ΑΠ 356/2013, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 1472/2012 ΝοΒ 2013.760, ΑΠ 1778/2011 ΝοΒ 2011.982, Α.Π. 1436/2002 ΕλλΔνη 2004.774), αόριστη (Α.Π. 258/2015, Α.Π. 496/2010, Α.Π. 298/2010 ΝοΒ 2011.979) ή απαράδεκτη (Α.Π. 258/2015, Α.Π. 9/2005 ΕλλΔνη 2005.766), εξαφανίζει την απόφαση (δεν αρκεί απλή αντικατάσταση της απορριπτικής αιτιολογίας, κατ’ άρθρο 534 Κ.Πολ.Δ.), και απορρίπτει την αγωγή για έναν από τους ως άνω λόγους (Α.Π. 40/2006 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ) και χωρίς την υποβολή ειδικού παραπόνου και τούτο διότι η απόφαση αυτή είναι ευνοϊκότερη για τον εκκαλούντα από την προσβληθείσα (ΑΠ 356/2013 ΑΠ 1951/2007, 1493/2007, www.areiospagos, ΜονΕφΑΘ 282/2025, ΜονΕφΑΘ 74/2024, ΜονΕφΘεσ 9/2023 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ ).
IV. Στην προκειμένη περίπτωση, στο δικόγραφο της από 15.10.2020 αγωγής, το οποίο ο ενάγων και ήδη εφεσίβλητος κατέθεσε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά εξέθετε ότι είναι υπήκοος Αιγύπτου και κάτοχος δελτίου διεθνούς προστασίας. Ότι «…ο πρώτος εναγόμενος ως φυσικό πρόσωπο, ασκώντας επιχειρηματική δραστηριότητα με ατομική επιχείρηση ασχολείται με γενικές μεταφορές, αποθηκεύσεις και διανομές. Η έδρα του είναι στη Χώρα …………, ενώ παράλληλα διαθέτει και υποκατάστημα στην Αττική, στην περιοχή του …………… επί της οδού ……….. Ο ίδιος όπως και η δεύτερη εναγομένη εταιρεία την οποία εκπροσωπεί και διαχειρίζεται ατομικά ο ίδιος πρώτος εναγόμενος και την οποία προφανώς έχει συστήσει για φορολογικούς λόγους, απασχολούσε κατά το χρόνο της εργασιακής μου απασχόλησης 5 άτομα στο υποκατάστημα του …………., στο οποίο εργάστηκα…». Ότι «…ο πρώτος αντίδικος είναι αυτός που με προσέλαβε.,. μου κατέβαλλε από τον χρόνο πρόσληψής μου που έλαβε χώρα στις 24/02/2018 τα ημερομίσθια μας εις χείρας κατ’ ιδίαν πρωτοβουλία του…… Ότι «…ο εναγόμενος [ο οποίος αναφέρεται λανθασμένα ως ……….. και κατόπιν διόρθωσης στο ορθό ……………..], ως φυσικό πρόσωπο είχε αδιάλειπτη παρουσία στο χώρο απασχόλησής μας και ασκούσε επάνω μας εν γένει διευθυντικά καθήκοντα όντας φορέας των εξουσιών στην εκμετάλλευση της επιχείρησής του. Νομιμοποιείται δε παθητικά επειδή αυτός κατ’ ουσία ασκεί την επιχειρηματική δραστηριότητα ως φυσικό πρόσωπο με την ιδιότητα ταυτοχρόνως ως νόμιμος εκπρόσωπος και διαχειριστής για λογαριασμό και της δεύτερης εναγομένης επιχείρησής του. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες τρίτων προσώπων εργατών, τους οποίους προσλαμβάνει με σχέση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου…». Ότι «….στις 24 Φεβρουάριου του έτους 2018….κατήρτισα προφορική σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου με τον πρώτο εναγόμενο εργοδότη μου που κατέστη επίσημα έγγραφη στις 8.5.2018, δηλαδή δύο μήνες αργότερα, χρόνος που αυτός δεν προέβηκε ούτε στην προβλεπόμενη ασφάλισή μου έναντι του αρμόδιου ασφαλιστικού φορέα μου και εν συνεχεία ως ανωτέρω έχω ήδη εκθέσει απασχολήθηκα για λογαριασμό των εναγομένων ως κάτοχος δελτίου διεθνούς προστασίας…». Ότι «….επομένως ο πρώτος εναγόμενος είναι το φυσικό πρόσωπο, ο οποίος ταυτοχρόνως με την ιδιότητά του ως υπεύθυνος, νόμιμος εκπρόσωπος και διαχειριστής κατά το χρόνο της πρόσληψής μου με προσέλαβε προκειμένου να εργασθώ για λογαριασμό του, με πλήρη απασχόληση που υπερέβαινε όπως ομολογεί στα πλαίσια συζήτησης της εργατικής μας διαφοράς με υπόμνημα που προσκόμισε το συμπεφωνημένο χρόνο ημερήσιας εργασιακής μου απασχόλησης…». Ότι «..επομένως, μεταξύ εμού και των εναγομένων, ως συμβαλλομένων με εμένα τον ίδιο κατά τον χρόνο πρόσληψής μου, 24 Φεβρουάριου 2018, υπήρξε σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, καθότι άπαντες οι συμβαλλόμενες πλευρές αποβλέπαμε στην παροχή της εργασίας μου που συμφωνήθηκε [φορτοεκφορτωτής πρακτορείου μεταφορών] και στον μισθό – ημερομίσθιο που μου καταβάλλονταν, ενώ ταυτόχρονα τελούσα σε νομική και προσωπική εξάρτηση από αυτούς…». Ότι «…η εργασιακή μου σχέση με τους εναγόμενους διήρκεσε μέχρι τις 12-02-2020, όταν και αναγκάστηκα να αποχωρήσω από τα εργασιακά μου καθήκοντα, από την δεύτερη εναγομένη που χρέη διαχείρισης εκτελεί ο πρώτος εναγόμενος, όταν και με απέλυσε αναιτιολόγητα και χωρίς ουδεμία προειδοποίηση…». Ότι «…για την εκπλήρωση των ημερήσιων εργασιακών ανατεθειμένων καθηκόντων ολόκληρου του απασχολούμενου προσωπικού του, την μέριμνα και την γενική εποπτεία είχε ο ίδιος ο πρώτος εναγόμενος ως φυσικό πρόσωπο, με την κάθε ειδικότερα διάκριση του στην παρούσα αγωγή, τουλάχιστον κατά τις ώρες της παρουσίας του στη διάρκεια της ολοήμερης περίπου λειτουργίας της επιχείρησης που εκπροσωπεί. Για λογαριασμό λοιπόν των αντιδίκων επομένως εργάσθηκα όλο το επίδικο διάστημα υπό καθεστώς πλήρους απασχολήσεως, συνεχώς και αδιαλείπτως για επτά ημέρες την εβδομάδα από τον χρόνο σύναψης της προφορικής και μετέπειτα έγγραφης έγκυρης μεταξύ μας σύμβασης εργασίας έως και την απόλυσή μου…». Ότι «…κατά την διάρκεια της απασχόλησής μου για λογαριασμό των εναγομένων, προσέφερα πραγματική εργασία…». Ότι «….συνεργαστήκαμε όλοι μεταξύ μας οι συνάδελφοι, εκτελούσαμε χωρίς αντίρρηση κάθε εντολή που λαμβάναμε από τον πρώτο εναγόμενο…». Ότι η εργασιακή του σχέση συμφωνήθηκε να διέπεται «….από τις αντίστοιχες χρονικά ΕΓΣΣΕ στις οποίες υπάγονται οι εργαζόμενοι εργάτες της ειδικότητάς του και βεβαίως τις λοιπές διατάξεις του εργατικού δικαίου…… Ότι ξεκινούσε την εργασία του, τόσο τις καθημερινές όσο και τα Σαββατοκύριακα, πριν την έλευση των φορτωμένων σε φορτηγά προϊόντων στο λιμάνι του Πειραιά, προβαίνοντας, από κοινού με τους λοιπούς φορτοεκφορτωτές, βάσει εντολών των εναγομένων, υπό τη μέριμνα του πρώτου, σε εργασίες φόρτωσης και εκφόρτωσης, τοποθέτησης των προϊόντων από τα φορτηγά και τα φορτηγά ψυγεία στον χώρο της επιχείρησης. Ότι όλα τα ημερολογιακά έτη, από τον χρόνο έναρξης της εργασιακής του σχέσης μέχρι τον χρόνο απόλυσής του, εργαζόταν με πλήρες ωράριο και δη από 15.9 έως 31.3 εκάστου έτους, από ώρα 08.30 π.μ. έως ώρα 19.00 μ.μ., (11,5 ώρες ημερησίως, Δευτέρα – Σάββατο), με ρεπό την Κυριακή, ενώ από 01.4 – 14.9 εκάστου έτους, από ώρα 08.30 π.μ. έως ώρα 24.00 το βράδυ, (δηλαδή επί 15,5 ώρες, Δευτέρα – Κυριακή). Ότι για όλες τις παραπάνω εργασίες ελάμβανε κάθε 15 ημέρες το ποσό των 400 ευρώ και συνολικά 800 ευρώ το μήνα. Ότι οι εναγόμενοι και ήδη εκκαλούντες ουδέποτε κατέβαλαν σ’ αυτόν την προσήκουσα αμοιβή για τις δεδουλευμένες αποδοχές του κατά τις καθημερινές και εργασία τα Σάββατα, για αμοιβή υπερεργασίας, παράνομης υπερωρίας κατά τις καθημερινές και τα Σάββατα, για αμοιβή για εργασία κατά τις Κυριακές, για ΔΠ2018 και 2019, αποδοχές αδείας 2018 και 2019, επίδομα αδείας 2018 και 2019, για αποζημίωση λόγω μη χορήγηση ετήσιας αδείας 2018 και 2019, ΔΧ 2018 και 2019, όπως τα επιμέρους ποσά εξειδικεύονται κατά κεφάλαιο στην αγωγή και αναφέρονται στα παρατιθέμενα στο δικόγραφο επιμέρους χρονικά διαστήματα και ανέρχονται: [α) περίοδος από 12.02.2018 έως 31.3.2018 συνολικά σε 1376,35 ευρώ, β) περίοδος από 1.04.2018 έως 15.09.2018 συνολικά σε 22.478,68 ευρώ, γ) περίοδος από 16.09.2018 έως 31.03.2019 συνολικά σε 8.642,93 ευρώ, δ) περίοδος από 1.04.2019 έως 15.09.2019 συνολικά σε 22.478,68 ευρώ και ε) περίοδος από 16.09.2019 έως 24.02.2020 συνολικά σε 5.719,79 ευρώ]. Ότι επίσης του οφείλεται αποζημίωση απόλυσης ύψους 330,75 ευρώ, η οποία ουδέποτε καταβλήθηκε σ’ αυτόν. Με βάση τα ανωτέρω πραγματικά περιστατικά και κατόπιν νομότυπου εν μέρει περιορισμού των αιτημάτων της αγωγής από καταψηφιστικά σε έντοκα αναγνωριστικά, που έλαβε χώρα με το δικόγραφο των προτάσεων και με προφορική δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου του που καταχωρήθηκε στα πρακτικά της συζήτησης που διεξήχθη την 03.6.2021 (άρθρα 223 εδ. β’, 295 § 1 εδ. β’ και 297 ΚΠολΔ) και επαναλήφθηκε, με τον ίδιο τρόπο και κατά τη δικάσιμο της 13.12.2022 ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, ζήτησε να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, αλληλεγγύως και εις ολόκληρον ευθυνόμενοι, να του καταβάλουν το συνολικό ποσό των 19.950,46 ευρώ και δη το ποσό των 1.012.50 ευρώ, ως αποδοχές αδείας του έτους 2018, το ποσό των 526,50 ευρώ ως επίδομα αδείας του έτους 2018, το ποσό των 330,75 ευρώ ως αποζημίωση απόλυσης, το ποσό των 334,12 ευρώ ως δώρο εορτών Πάσχα του έτους 2018, το ποσό των 1.044,47 ευρώ ως δώρο Χριστουγέννων του έτους 2018, το ποσό των 909,60 ευρώ ως αμοιβή υπερεργασίας για την απασχόλησή του κατά το χρονικό διάστημα 01.4.2018 – 15.9.2018, το ποσό των 502,32 ευρώ για την οκτάωρη εργασία του τα Σάββατα της χρονικής περιόδου 1.4.2018 – 15.9.2018, το ποσό των 1.061,20 ευρώ ως αμοιβή υπερεργασίας για την απασχόλησή του κατά το χρονικό διάστημα 16.9.2018 – 31.3.2019, το ποσό των 540,96 ευρώ για την οκτάωρη εργασία του τα Σάββατα της χρονικής περιόδου 16.9.2018 – 31.3.2019, το ποσό των 99,60 ευρώ για την αμοιβή του για υπερεργασία κατά το χρονικό διάστημα 24.02.2018 – 31.3.2018, το ποσό των 2.025,00 ευρώ ως αποζημίωση λόγω μη χορηγηθείσας αδείας του έτους 2018, το ποσό των 1.044,47 ευρώ ως δώρο Χριστουγέννων του έτους 2019, το ποσό των 909,60 ευρώ ως αμοιβή υπερεργασίας για την απασχόλησή του κατά το χρονικό διάστημα 01.4.2019 – 15.9.2019, το ποσό των 502,32 ευρώ για την οκτάωρη εργασία του τα Σάββατα κατά το χρονικό διάστημα 01.4.2019 – 15.9.2019, το ποσό των 2.025,00 ευρώ ως αποζημίωση λόγω μη χορηγηθείσας ετήσιας άδειας του έτους 2019, το ποσό των 1012,50 ευρώ ως αποδοχές αδείας του έτους 2019, το ποσό των 526.50 ευρώ ως επίδομα αδείας του έτους 2019, το ποσό των 795,90 ευρώ ως αμοιβή υπερεργασίας κατά το χρονικό διάστημα 16.9.2019 – 12.02.2020, το ποσό των 668,11 ευρώ για την οκτάωρη εργασία του τα Σάββατα της περιόδου 16.9.2019 – 12.02.2020, το ποσό των 2.039,52 ευρώ για την οκτάωρη εργασία του τις Κυριακές της περιόδου 01.4.2019 – 15.9.2019 και, τέλος, το ποσό των 2.039,52 ευρώ για την οκτάωρη εργασία του κατά την περίοδο 01.4.2018 – 15.9.2018 και να αναγνωρισθεί η υποχρέωσή τους να του καταβάλουν, αλληλεγγύως και εις ολόκληρον ευθυνόμενοι, το συνολικό ποσό των 41.076,72 ευρώ, όπως τα επιμέρους ποσά αναλύονται στο δικόγραφο και αναφέρεται η αιτία τους, με το νόμιμο τόκο ως προς το Δώρο Πάσχα από την 01.5 του έτους, που έπρεπε να καταβληθεί, ως προς το Δώρο Χριστουγέννων, τις αποδοχές αδείας, το επίδομα αδείας, την αποζημίωση μη χορήγησης της ετήσιας αδείας από την πρώτη ημέρα του επόμενου έτους, κατά το οποίο έπρεπε να καταβληθούν, ως προς την αμοιβή για την υπερεργασία και την αποζημίωση για τις παράνομες υπερωρίες, την αμοιβή για την απασχόληση τις ημέρες του Σαββάτου και της Κυριακής με το νόμιμο τόκο από την πρώτη ημέρα του επόμενου μήνα αυτού που έπρεπε να καταβληθούν και ως προς την αποζημίωση απόλυσης με το νόμιμο τόκο από την ημέρα καταγγελίας της σύμβασης, ήτοι από 12.02.2020, άλλως από την επίδοση της αγωγής. Επίσης, ο ενάγων και ήδη εφεσίβλητος, ζήτησε να κηρυχθεί η εκδοθησόμενη απόφαση προσωρινά εκτελεστή και να καταδικασθούν οι εναγόμενοι στην πληρωμή της δικαστικής του δαπάνης. Επικουρικά και για την περίπτωση που ήθελε κριθεί άκυρη η σύμβαση εργασίας, ζήτησε την επιδίκαση των ποσών με βάση της διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού, εφόσον οι εναγόμενοι κατέστησαν πλουσιότεροι, του πλουτισμού τους αυτού σωζομένου εισέτι. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, με την εκκαλούμενη, αφού απέρριψε την αγωγή ως προς τον πρώτο εναγόμενο ελλείψει παθητικής νομιμοποίησης, δεχόμενο ότι: «…αφενός από τη μία η διάταξη του άρθρου 1 παρ.1 Ν. 3190/1955 ρητά αποκλείει την ευθύνη των εταίρων της εταιρείας περιορισμένης ευθύνης για τις εταιρικές υποχρεώσεις σε συνάρτηση με το γεγονός ότι κατά την κατάρτιση της σύμβασης πρόσληψης του ενάγοντος, ο πρώτος εναγόμενος ενήργησε ως νόμιμος εκπρόσωπος της δεύτερης εναγόμενης και όχι ατομικά για τον εαυτό του..», στη συνέχεια έκρινε την αγωγή επαρκώς ορισμένη και νόμω βάσιμη ως προς την δεύτερη εναγόμενη καθ’ όλα τα αιτήματα, πλην του αιτήματος για την επιδίκαση αποζημίωσης απόλυσης επειδή [ η αγωγή ] ασκήθηκε μετά την παρέλευση της εξάμηνης αποσβεστικής προθεσμίας από την καταγγελία της σύμβασης εργασίας και του παρεπόμενου αιτήματος της κήρυξης της απόφασης προσωρινά εκτελεστής ως προς το τμήμα που τράπηκε σε αναγνωριστικό και ακολούθως την έκανε εν μέρει δεκτή ως βάσιμη και στην ουσία της κατά την κύρια βάση της. Κατά της αποφάσεως αυτής παραπονούνται οι εναγόμενοι και ήδη εκκαλούντες, με την υπό κρίση έφεσή τους και ζητούν την εξαφάνισή της για λόγους που ανάγονται σε εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και σε κακή εκτίμηση των αποδείξεων, ώστε να απορριφθεί η αγωγή στο σύνολό της και να καταδικαστεί ο ενάγων και ήδη εφεσίβλητος στην καταβολή των δικαστικών τους εξόδων και για τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας. Ως προς τον πρώτο εκκαλούντα, ……………., αυτός στερείται εννόμου συμφέροντος προς άσκηση της εφέσεως, αφού η από 15.10.2020 αγωγή απορρίφθηκε ως προς αυτόν με την παραπάνω αιτιολογία και δεν επικαλείται τέτοιο. Το γεγονός αυτό, συνιστάμενο διαδικαστική προϋπόθεση της δίκης, ερευνάται αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο και η έλλειψή του συνεπάγεται την απόρριψη της έφεσης ως απαράδεκτης, (βλ. Β. Βαθρακοκοίλης, Η έφεση, Ερμηνεία-Νομολογία- Βιβλιογραφία- Ειδικές Διατάξεις, 2015, Κεραμεύς/Κονδύλης/Νίκας, Ερμηνεία ΚΠολΔ 2, 2020, υπό άρθρο 516 ΚπολΔ, σ. 69 επ). Διάταξη περί δικαστικών εξόδων του παρόντος βαθμού δικαιοδοσίας υπέρ του ενάγοντος – εφεσίβλητου δεν θα τεθεί, διότι λόγω της ερημοδικίας του δεν υποβλήθηκε σε έξοδα, ούτε υπέβαλε σχετικό αίτημα,
V. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 111 § 2, 118 εδ. 4 και 216 § 1 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι για το ορισμένο της αγωγής, πρέπει, το δικόγραφο αυτής, εκτός από άλλα στοιχεία, να περιέχει σαφή έκθεση των γεγονότων που θεμελιώνουν αυτή σύμφωνα με το νόμο και ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς, σε τρόπο που να παρέχεται στον εναγόμενο η ευχέρεια της άμυνας και στο δικαστήριο η δυνατότητα ελέγχου του βάσιμου κατά νόμο αυτής. Όταν στο δικόγραφο της αγωγής δεν περιέχονται τα πιο πάνω στοιχεία ή όταν αυτά περιέχονται κατά τρόπο ελλιπή ή ασαφή, τότε η έλλειψη αυτή καθιστά μη νομότυπη την άσκησή της, επιφέρει δε την απόρριψή της ως απαράδεκτης, λόγω της αοριστίας, είτε αυτεπαγγέλτως, είτε κατόπιν προβολής σχετικού ισχυρισμού από τον εναγόμενο. Η αοριστία δε αυτή δεν μπορεί να συμπληρωθεί ούτε με τις προτάσεις, ούτε με παραπομπή στο περιεχόμενο άλλων εγγράφων της δίκης, ούτε από την εκτίμηση των αποδείξεων. Περαιτέρω η νομική αοριστία της αγωγής, δηλαδή εκείνη που συνδέεται με τη νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα, αποτελεί παράβαση που ελέγχεται με την διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, αν το δικαστήριο για τον σχηματισμό της κρίσης του για τη νομική επάρκεια της αγωγής και την εφαρμογή κανόνα ουσιαστικού δικαίου αξίωσε περισσότερα ή διαφορετικά στοιχεία από τα απαιτούμενα κατά νόμο, κρίνοντας αυτήν ως αόριστη, ή, αντίθετα, αρκέσθηκε σε λιγότερα από τα απαιτούμενα κατά νόμο στοιχεία, κρίνοντας αυτήν ως ορισμένη. Πρόκειται δηλαδή για παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ως προς τη διαπίστωση ή όχι νομικής αοριστίας της αγωγής. Η αοριστία, όμως, της αγωγής μπορεί να μην είναι νομική, αλλά ποσοτική, όταν στο δικόγραφο της αγωγής δεν αναφέρονται με πληρότητα τα πραγματικά περιστατικά που αποτελούν την προϋπόθεση εφαρμογής του κανόνα δικαίου, στον οποίο σύμφωνα με το άρθρο 216 § 1 στοιχ. α’ και β’ ΚΠολΔ στηρίζεται το αίτημα της αγωγής, ή ποιοτική, όταν γίνεται απλά επίκληση των όρων του νόμου, χωρίς να αναφέρονται τα θεμελιούντα την εφαρμογή του συγκεκριμένου κανόνα δικαίου πραγματικά περιστατικά. Στις περιπτώσεις αυτές η απόφαση ελέγχεται με βάση τις διατάξεις του άρθρου 559 αρ. 8 και 14 ΚΠολΔ. Ειδικότερα για να είναι ορισμένη, κατά το άρθρο 216 § 1 ΚΠολΔ σε συνδυασμό προς τα άρθρα 648, 651, 653 και 655 ΑΚ η αγωγή, με την οποία ζητείται η επιδίκαση διαφορών στον ενάγοντα μισθωτό μεταξύ οφειλομένων κατά νόμο (δεδουλευμένων ή μη) και καταβληθέντων κατά την αγωγή σε αυτόν μικρότερων αποδοχών, περιλαμβανομένων των επιδομάτων εορτών και αδείας, πρέπει να αναφέρεται στο δικόγραφο της αγωγής η κατάρτιση της σύμβασης εξαρτημένης εργασίας μεταξύ των διαδίκων, η ειδικότητα του ενάγοντος, η εκ μέρους αυτού παροχή της εργασίας του, ο συμβατικός ή ο κατά τις οικείες συλλογικές συμβάσεις ή κατά τις ειδικές ρυθμίσεις του νόμου οφειλόμενος μισθός του μισθωτού με αναφορά στο βασικό μισθό και τα επί μέρους επιδόματα που ανάγονται στο αντίστοιχο χρονικό διάστημα της απασχόλησης του μισθωτού στην ειδικότητα αυτή, κατά το οποίο δεν υπήρξε από το νόμο ή τα πράγματα λόγος διαφοροποίησής τους, ως και η αιτία που κατά νόμο δικαιολογεί την καταβολή των συγκεκριμένων επιδομάτων στον ενάγοντα, το χρονικό διάστημα στο οποίο αφορούν οι επίδικες διαφορές και οι αξιούμενες από την αιτία αυτή διαφορές των αποδοχών, (βλ. ΑΠ 572/2025, 1790/2023, ΑΠ 1242/2020, ΑΠ 104/2020, ΑΠ 121/2019, ΑΠ 525/2018, ΑΠ 1366/2018, ΑΠ 1004/2017).
VI. Η δεύτερη εκκαλούσα, με τον υπό στοιχείο Α] λόγο της έφεσής της διατείνεται ότι εσφαλμένα το πρωτοβάθμιο δικαστήριο έκρινε πως η από 15.10.2020 αγωγή είναι ορισμένη ως προς το πρόσωπο του εργοδότη, καθώς ο ενάγων δεν διακρίνει τη νομική σχέση που τον συνδέει με καθένα από τους εναγόμενους. Στην συνέχεια παραθέτει τμήματα της αγωγής, όπως (εν μέρει) ανωτέρω αναφέρονται στην υπό στοιχείο IV σκέψη. Πράγματι, από την επισκόπηση του δικογράφου, καθίσταται πρόδηλο ότι δεν προσδιορίζεται με σαφήνεια ότι η δεύτερη εναγομένη ΕΠΕ, ως αυτοτελές ΝΠ, είναι ο εργοδότης του ενάγοντος. Η αντίφαση δημιουργείται ως προς την ιδιότητα του εργοδότη, αφού ο πρώτος εναγόμενος, ο οποίος ενάγεται με την ιδιότητα του νομίμου εκπροσώπου και διαχειριστή της δεύτερης εναγομένης και ήδη εκκαλούσας εταιρείας με την επωνυμία «…………………» με τον δ.τ. «………………» και όχι ατομικά, φέρεται να συμβάλλεται με τον ενάγοντα ατομικά και για τον εαυτό του και φαινομενικά ως νόμιμος εκπρόσωπος και διαχειριστής της εταιρείας, την οποία έχει συστήσει (κατά τους ισχυρισμούς του ενάγοντος) για φορολογικούς λόγους. Κατά συνέπεια, εφόσον στο δικόγραφο δεν αποσαφηνίζεται εάν ο πρώτος εναγόμενος σύναψε τη σύμβαση εργασίας εξ’ ονόματος και για λογαριασμό της ΕΠΕ κι ότι η τελευταία ασκεί τη διεύθυνση και τον έλεγχο της παρεχόμενης εργασίας μέσω των οργάνων της, δηλαδή του διαχειριστή της, δεν εκτίθενται σαφώς τα πραγματικά περιστατικά που συνδέουν το νομικό πρόσωπο με τον ενάγοντα με την ιδιότητα του εργοδότη. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο συνεπώς, μολονότι στην εκκαλουμένη απόφαση περιέλαβε σκέψη πως στην αγωγή αναφέρεται ότι «… τα συμφέροντα των δύο εναγομένων ουσιαστικά ταυτίζονται και ότι ο πρώτος εναγόμενος είναι το πρόσωπο που κινεί τα νήματα της δεύτερης…», κατ’ εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των εκτεθέντων στην άνω μείζονα σκέψη διατάξεων δεν διέγνωσε την σύγχυση μεταξύ του εργοδότη και του διαχειριστή εταίρου της που εμφιλοχωρεί στο δικόγραφο και έκρινε την αγωγή επαρκώς ορισμένη ως προς την δεύτερη εναγόμενη, αντί να την απορρίψει ως αόριστη. Επιπλέον, στο δικόγραφο της αγωγής, δεν γίνεται αναφορά ούτε των επιμέρους συμφωνηθέντων όρων της εργασίας του ενάγοντος, δηλαδή του συμβατικού ωραρίου και του συμβατικού μισθού – ημερομισθίου, χωρίς να αρκεί η αναφορά στο δικόγραφο ότι «…. η εργασιακή του σχέση συμφωνήθηκε να διέπεται από τις αντίστοιχες χρονικά ΕΓΣΣΕ στις οποίες υπάγονται οι εργαζόμενοι εργάτες της ειδικότητάς του και βεβαίως τις λοιπές διατάξεις του εργατικού δικαίου….» και ότι για τις παρεχόμενες εργασίες ελάμβανε κάθε 15 ημέρες το ποσό των 400 ευρώ και συνολικά 800 ευρώ το μήνα. Αφού, κατά τα αναφερόμενα στην άνω (υπό IV) νομική σκέψη, το Εφετείο στο πλαίσιο του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της έφεσης έχει την εξουσία να εξετάσει αυτεπαγγέλτως, χωρίς την υποβολή σχετικού παραπόνου, το παραδεκτό της αγωγής, και ακολούθως να απορρίψει αυτήν ως αόριστη, πόσο μάλλον στην κρινόμενη περίπτωση που η δεύτερη εκκαλούσα διατυπώνει σχετικό λόγο έφεσης, πρέπει να γίνει δεκτή και ως κατ’ ουσίαν βάσιμη η έφεση, να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη στο σύνολό της και αφού διακρατηθεί η αγωγή από το παρόν Δικαστήριο, να απορριφθεί ως αόριστη. Τέλος πρέπει να συμψηφιστούν τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων και για τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας, όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό λόγω του ότι ήταν ιδιαίτερα δυσχερής η ερμηνεία των εφαρμοστέων διατάξεων (αρθ 179, 183 ΚΠολΔ), ενώ θα οριστεί παράβολο ερημοδικίας, για την περίπτωση άσκηση ανακοπής ερημοδικίας εκ μέρους του ερημοδικασθέντος εφεσιβλήτου, κατά τα διαλαμβανόμενα στο διατακτικό [άρθρα 501, 502 και 505 ΚΠολΔ],
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΔΙΚΑΖΕΙ την από 19.07.2024 (αριθμ. κατ. δικ. …………/2024) έφεση ερήμην του εφεσίβλητου κατά της 2589/2023 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, όπως αυτή διορθώθηκε με την υπ’ αριθμ. 1895/2024 απόφαση του ίδιου δικαστηρίου.
ΟΡΙΖΕΙ το παράβολο ερημοδικίας στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250,00) ευρώ. ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την έφεση ως προς τον πρώτο εκκαλούντα
ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά και κατ’ ουσίαν την έφεση ως προς την δεύτερη εκκαλούσα
ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ την εκκαλουμένη
ΔΙΑΚΡΑΤΕΙ και ΔΙΚΑΖΕΙ την αγωγή
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την αγωγή
ΣΥΜΨΗΦΙΖΕΙ τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων και για τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας.
Κρίθηκε, αποφασίστηκε και δημοσιεύθηκε στον Πειραιά στις1.10.2026, σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του χωρίς να παρίστανται οι διάδικοι και οι πληρεξούσιοί τους δικηγόροι.
Η ΔΙΚΑΣΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ