ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ
Αριθμός 662 /2026
ΤΟ ΤΡΙΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ
2ο Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές Θεώνη Μπούρη, Πρόεδρο Εφετών, Χρυσή Φυντριλάκη, Εφέτη, Μαρία Ι. Παπαδοπούλου, Εφέτη-Εισηγήτρια και από τη Γραμματέα Σ.Φ..
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις …………., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του εκκαλούντος: …………., ο οποίος εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο κατά την εκδίκαση της υπόθεσης από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αγγελική Πολυδώρου (ΑΜ/ΔΣΑ …….).
Του εφεσίβλητου: ……….., ο οποίος εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο κατά την εκδίκαση της υπόθεσης από τον πληρεξούσιο δικηγόρου του Γεώργιο Καραχάλιο (ΑΜ/ΔΣΑ …..), μέλος της δικηγορικής εταιρίας «Καραχάλιος & Συνεργάτες ΔΕ» (ΑΜ/ΔΣΑ ….).
Ο ενάγων και ήδη εφεσίβλητος άσκησε σε βάρος του εναγόμενου και ήδη εκκαλούντος την από 31-10-2023 (αρ.εκθ.καταθ………../09-11-2023) αγωγή ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά και ζήτησε να γίνει αυτή δεκτή. Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιά, αφού δίκασε την ένδικη αγωγή αντιμωλία των διαδίκων, με την τακτική διαδικασία, με την 2675/2025 οριστική απόφασή του, κατά το μέρος που την έκρινε νόμιμη την έκανε κατά τα λοιπά δεκτή ως βάσιμη κατ’ουσίαν.
Την απόφαση αυτή προσέβαλε ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου ο εναγόμενος-ήδη εκκαλών με την από 18-11-2025 (αριθ.εκθ.καταθ…………/18-11-2025) έφεσή του, η συζήτηση της οποίας προσδιορίστηκε για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας και εγγράφηκε στο πινάκιο.
Η υπόθεση εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το οικείο πινάκιο και συζητήθηκε αντιμωλία των διαδίκων. Οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων, οι οποίοι παραστάθηκαν όπως μνημονεύεται ανωτέρω, κατέθεσαν έγγραφες προτάσεις, στις οποίες αναφέρθηκαν και ζήτησαν όσα αναφέρονται σε αυτές.
ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τις διατάξεις των άρθρων 474 και 477§1 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι η οριστικότητα της απόφασης που διατάσσει λογοδοσία και τάσσει προθεσμία από την επίδοσή της, για την κατάθεση του λογαριασμού, τελεί υπό αίρεση. Καθίσταται δε οριστική, ως προς την υποχρέωση λογοδοσίας, μόνον αφού παρέλθει άπρακτη η ορισθείσα προθεσμία κατάθεσης του λογαριασμού. Επομένως, μέχρι το χρονικό αυτό σημείο, δεν υπόκειται σε έφεση και δυνατότητα προσβολής της ανακύπτει, αν ο λογαριασμός δεν κατατεθεί εντός της προθεσμίας που τάχθηκε προς τούτο, οπότε η απόφαση που διέταξε τη λογοδοσία γίνεται οριστική και υπόκειται έκτοτε σε έφεση, κατά το άρθρο 513§1περ.β`εδαφ.α` του ΚΠολΔ (ΑΠ 707/2020 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Η επίδοση της απόφασης που γίνεται σε εκτέλεση της σχετικής επιταγής του δικαστηρίου, κινεί μόνο την προθεσμία που τάχθηκε για την κατάθεση του λογαριασμού, όχι δε και την προθεσμία για την άσκηση έφεσης που, κατά το άρθρο 518§1 του ίδιου Κώδικα, εκκινείται από την επίδοση της οριστικής πλέον απόφασης. Για την έναρξη της προθεσμίας αυτής απαιτείται η άπρακτη παρέλευση της ταχθείσης προθεσμίας, μετά την οποία πληρούται η αίρεση, υπό την οποία τελεί η οριστικότητα της απόφασης που διέταξε τη λογοδοσία και καθίσταται αυτή εκκλητή. Για την εκκίνηση της προθεσμίας έφεσης απαιτείται νέα επίδοση της (οριστικής πλέον) απόφασης και δεν αρκεί η προηγούμενη επίδοσή της, αφού αυτή πραγματοποιήθηκε πριν την οριστικοποίησή της και έλαβε χώρα μόνο, για να εκκινήσει η προθεσμία της λογοδοσίας. Αν, επομένως, λάβει χώρα νέα επίδοση, αυτή αποτελεί και το εναρκτήριο γεγονός της προθεσμίας έφεσης, ενώ, αν δεν λάβει χώρα νέα επίδοση, η έφεση κατά της απόφασης που διέταξε τη λογοδοσία, ασκείται εντός της διετούς καταχρηστικής προθεσμίας της §2 του άρθρου 518 του ΚΠολΔ, που και αυτή αφετηριάζεται από την άπρακτη παρέλευση της προθεσμίας που τάχθηκε για την κατάθεση του λογαριασμού (ΑΠ 1446/2012 ΧρΙδΔ 2013.281), η οποία, για την ταυτότητα του νομικού λόγου, πρέπει να θεωρηθεί ότι αντιστοιχεί προς τη δημοσίευση της απόφασης, αφού, σε διαφορετική περίπτωση, δεν θα ήταν ποτέ δυνατή η έναρξη της προθεσμίας για την άσκηση έφεσης (ΤρΕφΑθ 906/2025, ΤρΕφΑθ 250/2024 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ).
Στην προκειμένη περίπτωση ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου αρμοδίως κατ’ άρθρο 19 του ΚΠολΔ, φέρεται προς συζήτηση η από 18-11-2025 (αριθ.εκθ.καταθ……………/18-11-2025) έφεση κατά της 2675/2025 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, που δίκασε αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία την από 31-10-2023 (αρ.εκθ.καταθ…………../09-11-2023) αγωγή του ενάγοντος και ήδη εφεσίβλητου. Έχει ασκηθεί νομοτύπως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τα άρθρα 495, 511, 513 παρ. 1 εδ. α΄ στοιχ. β’, 516 παρ. 1, 517 εδ. α’, 518 παρ.1 σε συνδ. με άρθρα 144 επ., καθώς και 520 παρ.1 του ΚΠολΔ, καθώς η εκκαλουμένη απόφαση επιδόθηκε στον εκκαλούντα στις 18-06-2025 και η τρίμηνη προθεσμία για παροχή λογοδοσίας, η οποία εκκίνησε την επομένη της ως άνω επίδοσης (ήτοι στις 19-06-2025) παρήλθε άπρακτη στις 19-09-2025, οπότε και κατέστη οριστική η εκκαλουμένη ως προς την υποχρέωση λογοδοσίας, σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στην πιο πάνω νομική σκέψη και εν συνεχεία, η οριστική πλέον απόφαση επιδόθηκε στον εκκαλούντα στις 24-10-2025 και η έφεση κατατέθηκε στη γραμματεία του εκδόσαντος την προσβαλλόμενη απόφαση Δικαστηρίου στις 18-11-2025. Περαιτέρω, για το παραδεκτό της έχει καταβληθεί από τον εκκαλούντα το προσήκον e παράβολο του Δημοσίου, με αριθμό ……………., ποσού 150 ευρώ, κατ’ άρθρο 495 παρ. 3 Α περ. β΄ του ΚΠολΔ, όπως το άρθρο αυτό ισχύει μετά την αντικατάστασή του από το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του Ν. 4335/2015 και από τα άρθρα 35 παρ.2 και 45 του Ν. 4446/2016 και το άρθρο 22 του Ν.5134/2024 (ΦΕΚ Α΄146), που ισχύει σύμφωνα με το άρθρο 120 παρ.1 του ίδιου νόμου από 16-09-2024. Πρέπει, επομένως, η ένδικη έφεση να γίνει τυπικά δεκτή και να ερευνηθεί περαιτέρω κατ’ ουσίαν, ήτοι ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της (άρθρο 533 παρ. 1 του ΚΠολΔ), μέσα στα όρια που καθορίζονται με αυτούς (άρθρο 522 του ΚΠολΔ), κατά την τακτική διαδικασία.
Στην ένδικη αγωγή ο ενάγων εξέθετε ότι με τον εναγόμενο αδελφό του τυγχάνουν ομόρρυθμοι εταίροι σε ποσοστό 50% έκαστος της ομόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία «……….» και το διακριτικό τίτλο «……………», η οποία ιδρύθηκε στις 20-03-2007 και νομίμως καταχωρήθηκε στα βιβλία του Πρωτοδικείου Πειραιά με α.μ…….. και αρ.καταθ……./2007 στις 21-03-2007. Ότι δυνάμει του άρθρου 7 του καταστατικού της, διαχειριστές της εταιρίας ορίστηκαν αμφότεροι, ενεργώντας χωριστά, πλην των περιπτώσεων που αφορούν επιταγές, γραμμάτια ή οποιοδήποτε έγγραφο που δεσμεύει την εταιρία για ποσό άνω των [5.000] ευρώ, οπότε υποχρεωτικά απαιτούνται οι υπογραφές και των δύο εταίρων. Ότι μέχρι τις 21-02-2019 την οικονομική διαχείριση της εταιρίας, κατόπιν κοινής τους συμφωνίας, ασκούσε εν τοις πράγμασι ο εναγόμενος, όμως κατόπιν της εκπεφρασμένης αδυναμίας του τελευταίου να διαχειρίζεται τις τρέχουσες οικονομικές υποθέσεις της εταιρίας και να εκτελεί πληρωμές των υποχρεώσεών της, δυνάμει του από 21-02-2019 πρακτικού, ορίστηκε ο ίδιος (ενάγων) αποκλειστικός διαχειριστής της εταιρίας με τη σύμφωνη γνώμη του εναγόμενου. Ότι από τις πρώτες ημέρες της ανάληψης της αποκλειστικής διαχείρισης διαπίστωσε ότι υπήρχαν οικονομικές εκκρεμότητες καθώς και ότι οι δύο τραπεζικοί λογαριασμοί της εταιρίας είχαν σχεδόν μηδενιστεί, και ενώ κλήθηκε ο εναγόμενος να δώσει εξηγήσεις, αυτός αρνήθηκε πεισματικά και με εξώδικη πρόσκλησή του ζήτησε τη λύση της εταιρίας και τη διανομή της περιουσίας της. Ότι κατόπιν τούτων κατέθεσε μηνύσεις εις βάρος του επί των οποίων εκδόθηκε το υπ’αριθμόν 320/2023 απαλλακτικό βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Πειραιά μετά τη διενέργεια λογιστικής πραγματογνωμοσύνης από τον οικονομολόγο- φοροτεχνικό …………, που κατά το περιεχόμενό της ήταν μεροληπτική εις βάρος του (ενάγοντος). Ότι ο εναγόμενος εντελώς αναιτιολόγητα και εκμεταλλευόμενος την ιδιότητα του συνδιαχειριστή της εταιρίας, παρά την κατάρτιση του ανωτέρω πρακτικού και κατά παράβαση του καταστατικού, αφαίρεσε εν αγνοία του από τους τραπεζικούς λογαριασμούς της εταιρίας, το χρονικό διάστημα από 29-03-2023 μέχρι τις 26-10-2023 το συνολικό ποσό των 103.000 ευρώ (και δη κάνοντας αναλήψεις ποσού 5.000 ευρώ τη φορά), κατά τα αναλυτικά αναφερόμενα εκεί (αγωγή), το οποίο ουδόλως δικαιούνταν και χωρίς να αιτιολογήσει για ποιο σκοπό και για την εξυπηρέτηση ποιων εταιρικών υποθέσεων το χρησιμοποίησε. Με βάση αυτά τα πραγματικά περιστατικά ο ενάγων ζητούσε να υποχρεωθεί ο εναγόμενος σε λογοδοσία για το χρονικό διάστημα από 29-03-2023 έως 27-10-2023, προβαίνοντας στην κατάθεση στη γραμματεία του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, μέσα σε προθεσμία που θα οριζόταν από αυτό, προς πληροφόρησή του, κάθε έγγραφο που θα αποδείκνυε την αιτία ανάληψης των ανωτέρω ποσών καθώς και το νόμιμο αυτής, με την απειλή εις βάρος του προσωπικής κράτησης [1] έτους και χρηματικής ποινής [5.000] ευρώ για την περίπτωση μη συμμόρφωσής του με την ανωτέρω διάταξη της εκδοθησομένης απόφασης. Τέλος, ζητούσε να καταδικαστεί ο εναγόμενος στη δικαστική του δαπάνη. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την εκκαλουμένη 2675/2025 απόφασή του, η οποία κατέστη οριστική στις 19-09-2025 σύμφωνα με τα ανωτέρω διαλαμβανόμενα, αφού απέρριψε ως μη νόμιμο το αίτημα περί κήρυξης της εκδοθησόμενης απόφασης προσωρινά εκτελεστής, την έκανε κατά τα λοιπά δεκτή ως βάσιμη κατ’ουσίαν και υποχρέωσε τον εναγόμενο σε παροχή λογοδοσίας στον ενάγοντα, όσον αφορά τη διαχείριση της προρρηθείσας ομόρρυθμης εταιρίας, για το χρονικό διάστημα από 29-03-2023 έως 26-10-2023, προβαίνοντας στην κατάθεση στη γραμματεία του ως άνω Δικαστηρίου και εντός προθεσμίας [3] μηνών από την επίδοση σε αυτόν της εκκαλουμένης απόφασης, συντασσόμενης σχετικής για την εν λόγω κατάθεση από τη γραμματεία του Δικαστηρίου έκθεσης, γραπτού λογαριασμού εσόδων και εξόδων που αυτός πραγματοποίησε κατά το ανωτέρω χρονικό διάστημα μαζί με όλα τα σχετικά δικαιολογητικά έγγραφα και στοιχεία, δηλαδή κάθε εγγράφου αποδεικτικού της νόμιμης αιτίας ανάληψης εκ μέρους του των αναφερόμενων στο σκεπτικό της εν λόγω αποφάσεως χρηματικών ποσών από τους τραπεζικούς λογαριασμούς της ομόρρυθμης εταιρίας, αλλά και των αποδεικτικών των δαπανών της εταιρίας στις οποίες τα χρηματικά αυτά ποσά διοχετεύτηκαν, ο οποίος (γραπτός λογαριασμός) θα πρέπει να περιέχει λεπτομερή αντιπαράθεση των εσόδων και των εξόδων, καθώς και ό,τι προκύπτει ως αποτέλεσμα από την αντιπαράθεση αυτή, και περαιτέρω καταδίκασε τον εναγόμενο, για την περίπτωση μη συμμόρφωσής του με την ανωτέρω υποχρέωσή του, σε προσωπική κράτηση [1] έτους και χρηματική ποινή [5.000] ευρώ.
Σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 303 του Α.Κ., όποιος έχει τη διαχείριση μιας ολικά ή μερικά ξένης υπόθεσης, εφόσον η διαχείριση συνεπάγεται εισπράξεις και δαπάνες, έχει υποχρέωση να λογοδοτήσει. Για το σκοπό αυτό ο δοσίλογος οφείλει να ανακοινώσει στον δεξίλογο λογαριασμό που να περιέχει αντιπαράθεση των εσόδων και των εξόδων, καθώς και ό,τι προκύπτει από την αντιπαράθεση αυτή και να επισυνάψει τα δικαιολογητικά, εφόσον συνηθίζονται (ΑΠ 1263/2010). Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, με την οποία καθιερώνεται η γενική υποχρέωση για εξώδικη ή δικαστική λογοδοσία εκείνου στο πρόσωπο του οποίου συγκεντρώνονται οι προϋποθέσεις του νόμου και ρυθμίζεται ο τρόπος κατά τον οποίο θα εκπληρωθεί στην πράξη η υποχρέωση λογοδοσίας, ο δοσίλογος οφείλει να ανακοινώσει στον δεξίλογο έγγραφο λογαριασμό για τις διαχειριστικές πράξεις και για το χρόνο για τον οποίο ζητείται η λογοδοσία, όπου πρέπει να αναγράφονται λεπτομερώς τα έσοδα και τα έξοδα που έχουν πραγματοποιηθεί κατά το χρόνο της διαχείρισης, καθώς και το κατάλοιπο που προκύπτει από τη διαφορά των δύο σκελών του λογαριασμού, ακόμη δε να επισυνάψει και τα δικαιολογητικά έγγραφα, εφόσον η έκθεσή τους συνηθίζεται, κατά τρόπο ώστε να παρέχεται στον δεξίλογο πλήρης εικόνα της υπόθεσης που διαχειρίστηκε αυτός (δοσίλογος) και να διευκολύνεται έτσι ο έλεγχος των επί μέρους κονδυλίων (ΑΠ 1122/2006). Στον Αστικό Κώδικα υπάρχουν ειδικές διατάξεις που επιβάλλουν την υποχρέωση λογοδοσίας, συνδέοντάς την με ορισμένη ιδιότητα του υπόχρεου προσώπου και ορισμένο έργο που αυτό άσκησε, όπως στο άρθρο 718 του Α.Κ., με το οποίο ορίζεται ότι ο εντολοδόχος υποχρεούται να παρέχει πληροφορίες στον εντολέα αναφορικά με την ανατεθείσα υπόθεση μετά δε το πέρας της εντολής οφείλει λογοδοσία, και τη διάταξη του άρθρου 754 παρ. 1 του Α.Κ. που ισχύει και επί εταιριών που έχουν αποκτήσει νομική προσωπικότητα, με την οποία ορίζεται ότι ως προς τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του διαχειριστή εταίρου, εφαρμόζονται ανάλογα οι διατάξεις περί εντολής των άρθρων 714 έως 723 του ιδίου Κώδικα. Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι και ο εταίρος διαχειριστής ομόρρυθμης εμπορικής εταιρίας, όταν λήξει η διαχείριση ή και πριν τη λήξη της, αν αυτό ορίζεται οπό την εταιρική σύμβαση ή συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 762 του ΑΚ, υποχρεούται σε λογοδοσία προς τους λοιπούς μη διαχειριστές εταίρους (ΑΠ 437/2012). Υποχρέωση λογοδοσίας του διαχειριστή προς έτερο διαχειριστή (συνδιαχειριστή) μπορεί να γεννηθεί εάν ο διαχειριστής που επιδιώκει την λογοδοσία είχε μεν τυπικά την ιδιότητα του διαχειριστή πλην όμως δεν αναμείχθηκε στη διαχείριση ασκώντας διαχειριστικές πράξεις. Εάν ο δοσίλογος δεν προβαίνει εξώδικα σε ανακοίνωση προς τον δεξίλογο λογαριασμού ή εάν ο λογαριασμός, που ανακοίνωσε ο δοσίλογος, δεν είναι σαφής, ορισμένος και λεπτομερειακός, για όλο το χρονικό διάστημα της διαχείρισης, δεν εκπληρώνεται η ως άνω υποχρέωση του δοσίλογου, ο δε δεξίλογος δικαιούται να επιδιώξει την εκπλήρωση της υποχρέωσης του δοσίλογου για ανακοίνωση του λογαριασμού με αγωγή, στην οποία εφαρμόζονται οι ειδικές διατάξεις των άρθρων 473 – 477 του Κ.Πολ.Δ. (ΑΠ 2098/2025, ΑΠ 370/2025, ΑΠ 646/2024, ΑΠ 527/2022, ΑΠ 700/2021, ΑΠ 437/2012, ΑΠ 977/1997).
Στην προκειμένη περίπτωση, με το αναλυτικά εκτιθέμενο ανωτέρω περιεχόμενο, η κρινόμενη αγωγή με την οποία ζητείται να καταδικαστεί ο εναγόμενος στην υποβολή λογοδοσίας, σύμφωνα και με τα διαλαμβανόμενα στην πιο πάνω νομική σκέψη, είναι μη νόμιμη, καθώς ο ενάγων δεν επικαλείται ότι την ουσιαστική και πραγματική διαχείριση της εταιρείας είχε αποκλειστικά και μόνο ο εναγόμενος και ότι ο ίδιος δεν είχε καμία ανάμιξη στις υποθέσεις της εταιρείας, αφού η εξουσία της διαχείρισης περιλαμβάνει το σύνολο των δραστηριοτήτων, οι οποίες κατευθύνονται προς την επιδίωξη του εταιρικού σκοπού, μεταξύ των οποίων και την εξουσία του διαχειριστή να λαμβάνει γνώση όλων των εταιρικών υποθέσεων, λογιστικών πράξεων, αλληλογραφίας και διεύθυνσης παραγωγής, ώστε συνάγεται ότι στην περίπτωση εταιρίας από δυο συνεταίρους, που και οι δύο είναι διαχειριστές, δεν μπορεί να ασκηθεί αγωγή για λογοδοσία, και κατά τα εκτιθέμενα στην αγωγή, ο ενάγων δεν έχει την ιδιότητα του μη διαχειριστή εταίρου, αφού και ο ενάγων και ο εναγόμενος, μοναδικοί εταίροι της ομόρρυθμης εταιρίας, ορίστηκαν και οι δύο διαχειριστές και νόμιμοι εκπρόσωποι της εταιρίας, ενεργούντες είτε από κοινού, είτε χωριστά ο καθένας, πολλώ δε μάλλον ο ενάγων ιστορεί στο δικόγραφο της ένδικης αγωγής ότι με σύμφωνη γνώμη του εναγόμενου και δυνάμει του από 21-02-2019 πρακτικού είχε ο ίδιος οριστεί αποκλειστικός διαχειριστής της εταιρίας σχετικά με τις οικονομικές συναλλαγές. Ήτοι ο ενάγων, με την αναφορά του στην ένδικη αγωγή ότι ο εναγόμενος εκμεταλλεύτηκε την ιδιότητα του εταίρου και συνδιαχειριστή της εταιρίας δυνάμει του άρθρου 7 του καταστατικού της για την αφαίρεση χρημάτων από τους λογαριασμούς της εταιρίας, επιδιώκει να θεμελιώσει το δικαίωμά του να ζητήσει λογοδοσία από αυτόν ως συνδιαχειριστή, ενώ όφειλε να επικαλεστεί ότι την ουσιαστική και πραγματική διαχείριση της εταιρίας είχε αποκλειστικά και μόνον ο εναγόμενος και ότι αυτός δεν είχε καμία ανάμειξη στις υποθέσεις της εταιρίας, αλλά αντίθετα επικαλείται ότι ο ίδιος είχε οριστεί δυνάμει του από 21-02-2019 αποκλειστικός διαχειριστής. Επομένως, σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στο ιστορικό της ένδικης αγωγής, δεν επρόκειτο για διαχείριση μιας ολικά ή μερικά ξένης υπόθεσης από τον εναγόμενο που συνεπαγόταν εισπράξεις και δαπάνες, ώστε να θεμελιώνεται υποχρέωσή του προς λογοδοσία έναντι του ενάγοντος – ως μη διαχειριστή- εταίρου, αλλά επρόκειτο για ομόρρυθμη εταιρεία, με μοναδικούς εταίρους, νόμιμους εκπροσώπους και ορισθέντες συνδιαχειριστές (ενεργούντες από κοινού, αλλά και έκαστος ξεχωριστά) τον ενάγοντα και τον εναγόμενο, χωρίς μάλιστα την αναφορά συγκεκριμένων χρονικών περιόδων, κατά τις οποίες έλαβαν χώρα συγκεκριμένες διαχειριστικές πράξεις από τον τελευταίο που συνεπάγονταν εισπράξεις και δαπάνες, και χωρίς ο ενάγων να επικαλείται ότι είχε μόνον τυπικά την ιδιότητα του διαχειριστή χωρίς καμία ανάμιξη στη διαχείριση και τις υποθέσεις της εταιρίας και ότι την ουσιαστική και πραγματική διαχείριση αυτής (εταιρίας), είχε αποκλειστικά και μόνον ο εναγόμενος (βλ. ad hoc ΑΠ 646/2024 ιστοσελίδα ΑΠ).
Ας σημειωθεί ότι το αίτημα για την υποβολή έκθεσης λογοδοσίας αναφορικά με την αιτία ανάληψης του ανωτέρω συνολικού ποσού από τους τραπεζικούς λογαριασμούς της εταιρίας, καθώς και το νόμιμο αυτής της ανάληψης, όπως τα επιμέρους ποσά που αναλήφθηκαν αποτυπώνονται στις κινήσεις λογαριασμών που διαλαμβάνει στο ιστορικό της αγωγής και για τα εκεί αναγραφόμενα χρονικά διαστήματα, δεν αποτελεί, όπως προαναφέρθηκε παραδεκτό αντικείμενο της αγωγής λογοδοσίας, αφού αναφέρεται σε συγκεκριμένες κινήσεις τραπεζικών λογαριασμών, και όχι σε διαχείριση της εταιρίας για συγκεκριμένη χρονική περίοδο, με την έννοια των ενεργειών στις οποίες προέβη συνολικά ο διαχειριστής κατά την άσκηση της διαχείρισης της εταιρίας, που συνεπάγονται εισπράξεις και δαπάνες, αφού όπως προαναφέρθηκε, αντικείμενο της αγωγής λογοδοσίας είναι η ανακοίνωση έγγραφου λογαριασμού, που θα περιέχει αντιπαράθεση των εσόδων και εξόδων από τη διαχείριση των υποθέσεων της εταιρίας για την χρονική περίοδο που ζητείται. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλουμένη απόφαση δέχθηκε τα αντίθετα, ότι δηλαδή ο εναγόμενος ως πραγματικός διαχειριστής υποχρεούται σε λογοδοσία, εσφαλμένα εφάρμοσε το νόμο και ο πρώτος λόγος εφέσεως που υποστηρίζει τα ίδια πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος. Κατ’ακολουθίαν όλων των ανωτέρω, πρέπει να γίνει δεκτή η ένδικη έφεση ως βάσιμη κατ’ουσίαν, να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη απόφαση και αφού κρατηθεί από το Δικαστήριο τούτο η υπόθεση, να δικαστεί κατ’ουσίαν η ένδικη αγωγή και να απορριφθεί αυτή ως νομικά αβάσιμη. Περαιτέρω, αφού η κρινόμενη έφεση έγινε δεκτή και εξαφανίσθηκε η εκκαλούμενη απόφαση, πρέπει, κατ’άρθρο 495 παρ.3 του ΚΠολΔ, να διαταχθεί η επιστροφή στον εκκαλούντα του κατατεθέντος με την έφεσή του στη Γραμματέα του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά e παράβολου του Δημοσίου. Τέλος, τα δικαστικά έξοδα του εκκαλούντος (εναγόμενου) και για τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας, κατά ουσιαστική παραδοχή του σχετικού νόμιμου αιτήματός του (άρθρο 106 του ΚΠολΔ), πρέπει να επιβληθούν σε βάρος του εφεσίβλητου (ενάγοντος) λόγω της ήττας του (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δικ), κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει αντιμωλία των διαδίκων την από 18-11-2025 (αριθ.εκθ.καταθ. ………/18-11-2025) έφεση κατά της 2675/2025 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά.
Δέχεται την έφεση από τυπική και ουσιαστική άποψη.
Διατάσσει την απόδοση στον εκκαλούντα του κατατεθέντος με την έφεσή του e παραβόλου του Δημοσίου, με αριθμό …………….
Εξαφανίζει την 2675/2025 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά.
Κρατεί την υπόθεση και δικάζει την από 31-10-2023 (αρ.εκθ.καταθ. …………./09-11-2023) αγωγή.
Απορρίπτει την αγωγή.
Επιβάλλει τα δικαστικά έξοδα του εκκαλούντος και για τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας σε βάρος του εφεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων τετρακοσίων [1.400] ευρώ.
Κρίθηκε, αποφασίστηκε, στον Πειραιά στις 1/10/2026.
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Δημοσιεύθηκε δε σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στον Πειραιά και στο ακροατήριό του, με άλλη σύνθεση, λόγω προαγωγής της Εφέτου Χρυσής Φυντριλάκη, αποτελούμενη από τους Δικαστές Θεώνη Μπούρη, Πρόεδρο Εφετών, Ευαγγελία Πανταζή και Μαρία Παπαδοπούλου, Εφέτες και με την ίδια Γραμματέα, χωρίς την παρουσία των διαδίκων και του πληρεξούσιων δικηγόρων τους, παρουσία και της γραμματέως στις 20 Οκτωβρίου 2026.
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ