ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Αριθμός Απόφασης 670 /2026
ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Τμήμα 4ο
Αποτελούμενο από τη Δικαστή Αγγελική Καγιούλη, Εφέτη, η οποία ορίσθηκε από το Τριμελές Συμβούλιο Διοίκησης του Εφετείου Πειραιώς και από τη Γραμματέα Σ.Φ.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις …………. για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της εκκαλούσας: ……………η οποία παραστάθηκε δια δηλώσεως, κατ’ άρθρ. 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, του πληρεξουσίου δικηγόρου της Γεώργιου Μιχαηλίδη, ο οποίος προκατέθεσε προτάσεις.
Της εφεσίβλητης: …………….. η οποία εκπροσωπήθηκε από πληρεξουσία δικηγόρο της Σόνια Μιχάλαρου.
Η ενάγουσα με την από την από 22/7/2020 (αριθμ. εκθ. καταθ. …………/2020) αγωγή της, απευθυνόμενη ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, ζήτησε τα όσα σε αυτή αναφέρονται. Επί της αγωγής εκδόθηκε η υπ’ αριθμ. 2407/2022 απόφαση του ανωτέρω Δικαστηρίου, η οποία απέρριψε την αγωγή. Την απόφαση αυτή προσέβαλε η εκκαλούσα με την υπό κρίση από 19/9/2022 έφεση, που κατατέθηκε στην Γραμματεία του Πρωτοδικείου Πειραιώς με αριθμό κατάθεσης ……../2022 και ορίστηκε δικάσιμος αυτής με την υπ’ αριθμ. ………/2023 πράξη του Γραμματέα του Δικαστηρίου τούτου η 6/6/2024 και κατόπιν νέου προσδιορισμού της υπόθεσης η 6/2/2025, κατά την οποία η υπόθεση συζητήθηκε και εξεδόθη η υπ’ αριθμ. 522/2025 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, η οποία κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτησης της έφεσης. Ήδη η υπόθεση φέρεται προς περαιτέρω συζήτηση με την από 26/9/2025 κλήση της εκκαλούσας, η οποία κατατέθηκε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου τούτου (αριθμ. εκθ. καταθ. …………/2025) και προσδιορίστηκε για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμος και γράφτηκε στο πινάκιο.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης ο πληρεξούσιος δικηγόρος της εκκαλούσας, κατόπιν δήλωσής του, που έγινε σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ, δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο του Δικαστηρίου, αλλά προκατέθεσε προτάσεις, η δε πληρεξουσία δικηγόρος της εφεσίβλητης αφού ανέπτυξε τους ισχυρισμούς της, ζήτησε να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται στις έγγραφες προτάσεις της.
ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΜΟ
Με την από 26/9/2025 (αριθμ. εκθ. καταθ. ………/2025) κλήση της εκκαλούσας φέρεται προς συζήτηση η από 19/9/2022 (αριθμ.εκθ. καταθ. …………./2022) έφεσή της, μετά την έκδοση της υπ’ αριθμ. 522/2025 απόφασης του Δικαστηρίου τούτου, με την οποία κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της έφεσης.
Η από 19/9/2022 και με αριθμό κατάθεσης δικογράφου …………/2022 έφεση της ενάγουσας και ήδη εκκαλούσας κατά της υπ’ αριθμ. 2407/2022 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία, έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα, στις 30/9/2022, εντός της 30μερης προθεσμίας του άρθρου 518 παρ. 1 ΚΠολΔ από την επίδοση στην εκκαλούσα της εκκαλουμένης απόφασης, στις 6/9/2022 (όπως προκύπτει από τη σημείωση της δικαστικής επιμελήτριας …………. επί του επιδοθέντος αντιγράφου της εκκαλουμένης), ενώ για το παραδεκτό αυτής έχει κατατεθεί το παράβολο που ορίζεται από το άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ (βλ. το υπ’ αριθμ. ……………./2022 e-παράβολο). Είναι, συνεπώς, παραδεκτή και πρέπει να εξετασθεί περαιτέρω κατά την ίδια διαδικασία ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 533 παρ. 1 ΚΠολΔ).
Η ενάγουσα-εκκαλούσα με την από 22/7/2020 (αριθμ. εκθ. καταθ. ………../2020) αγωγή της, όπως το δικόγραφο αυτής παραδεκτά διορθώθηκε με τις προτάσεις της ενάγουσας ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, ως προς τον ορθό αριθμό ΚΑΕΚ, ισχυρίζεται ότι είναι κυρία ενός αγροτεμαχίου, με αριθμό ΚΑΕΚ …………., έκτασης 219,76 τ.μ., το οποίο βρίσκεται στη θέση …….., της κτηματικής περιφέρειας της Κοινότητας …………….. Σαλαμίνας. Ότι απέκτησε την κυριότητα του ανωτέρω ακινήτου το έτος 1997 με παράγωγο τρόπο και συγκεκριμένα λόγω γονικής παροχής από τους προηγούμενους συγκυρίους αυτού, …… και …………., δυνάμει του υπ’ αριθ. …………/1997 συμβολαίου της Συμβολαιογράφου Σαλαμίνας ……….., που έχει νομίμως μεταγραφεί. Ότι, επιπλέον, είχε καταστεί κυρία του προαναφερόμενού ακινήτου και με πρωτότυπο τρόπο και ειδικότερα με τακτική χρησικτησία, ως νεμόμενη από το έτος 1997 με τον ως άνω νόμιμο τίτλο και καλή πίστη, συνεχώς και αδιατάρακτα, για χρονικό διάστημα πλέον των δέκα (10) ετών, αλλά και με έκτακτη χρησικτησία, ως νεμόμενη αυτό συνεχώς και αδιατάρακτα για χρονικό διάστημα πλέον των είκοσι (20) ετών, ασκώντας επ’ αυτού υλικές διακατοχικές πράξεις νομής, όπως περιποίηση, πότισμα, κλάδεμα και λίπανση μια τεράστιας ελιάς ευρισκόμενης σε αυτό και συλλογής των καρπών της, προσμετρώντας στο χρόνο νομής της και τον αντίστοιχο των απώτερων δικαιοπαρόχων της από το έτος 1972. Ότι η εναγομένη, η οποία είναι κυρία όμορου ακινήτου, το έτος 2008 κατέλαβε εδαφικό τμήμα του ακινήτου της, συνολικής έκτασης 166,19 τ.μ., στο νότιο αυτού τμήμα, το περιέφραξε με μαντρότοιχο και το διαμόρφωσε σε κήπο, αφού φύτεψε εντός αυτού δέντρα και καλλωπιστικά φυτά. Ότι έκτοτε κατέχει το καταληφθέν τμήμα και αρνείται να της αποδώσει τη νομή αυτού, προσβάλλοντας έτσι παράνομα και αυθαίρετα το δικαίωμά της αυτό. Ότι επικουρικά η εναγόμενη κατέστη άνευ νομίμου αιτίας πλουσιότερη σε βάρος της, κατά το ποσό των 22.662,27 ευρώ, ήτοι κατά την αξία του της καταληφθείσας από την εναγομένη έκτασης. Ότι με την κρινόμενη αγωγή παραιτείται από το δικόγραφο της από 22/11/2011 (αριθμ. εκθ. καταθ. …./2011) αγωγής και της από 9/3/2018 (αριθμ. εκθ. καταθ. …../2018) κλήσης επί των οποίων εκδόθηκε η υπ’ αριθ. 3728/2018 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, με την οποία απορρίφθηκε η ως άνω αγωγή ως αόριστη, καθώς και από το δικόγραφο της από 30/5/2019 (αριθμ. εκθ. καταθ. ……/2019) αγωγής, η οποία απορρίφθηκε ομοίως ως απαράδεκτη, με την υπ’ αριθ. 1730/2020 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, λόγω αοριστίας κατά το ένα μέρος και ως απαράδεκτη κατά το μέρος που ζητείται η αναγνώριση νομής και η απόδοσή της, λόγω μη έγγραφής στα βιβλία διεκδικήσεων του αρμοδίου Υποθηκοφυλακείου. Με βάση το ιστορικό αυτό, η ενάγουσα, κατ’ ορθή εκτίμηση του περιεχομένου των αιτημάτων της, ζητεί α) να αναγνωριστεί νομέας του τμήματος αγροτεμαχίου εμβαδού 166,19 τ.μ., το οποίο απεικονίζεται με τα στοιχεία Γ-Δ-Α-Β-Γ στο σχέδιο 3 της από Φεβρουάριου 2018 έκθεσης πραγματογνωμοσύνης του πραγματογνώμονα τοπογράφου μηχανικού …………., ορισθέντος με την υπ’ αριθ. 2896/2014 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, β) να υποχρεωθεί η εναγόμενη να της αποδώσει τη νομή του, λόγω παράνομης αποβολής της από την νομή, άλλως επικουρικώς κατά τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού, γ) να διαταχθεί η βίαιη αποβολή της εναγόμενης και κάθε άλλου που έλκει από αυτή δικαιώματα ή επ’ ονόματι της κατέχει το ανωτέρω τμήμα ακινήτου, δ) να διαταχθεί η απομάκρυνση κάθε κατασκευής, στην οποία έχει προβεί η εναγομένη, ως και η απομάκρυνση κάθε επικείμενου επ’ αυτού (δέντρων, φυτών, κτιρίων κλπ), εγκαθιστάμενης της ιδίας σε αυτό, με την απειλή προσωπικής κράτησης διάρκειας (6) μηνών για κάθε παραβίαση της εκδοθησομένης απόφασης, ε) να απαγορευθεί στην εναγομένη κάθε μελλοντική διατάραξη της νομής της επί του ανωτέρω τμήματος ακινήτου, με καταβολή σε αυτή χρηματικής ποινής ποσού χιλίων (1.000) ευρώ και προσωπική κράτηση διάρκειας έξι (6) μηνών, για κάθε μελλοντική διατάραξη και τέλος ζητεί να καταδικαστεί η εναγόμενη στην καταβολή των δικαστικών της εξόδων. Επί της αγωγής αυτής εξεδόθη, αντιμωλία των διαδίκων, η εκκαλουμένη απόφαση, η οποία απέρριψε την αγωγή ως αόριστη, καθόσον έκρινε ότι το τμήμα του ακινήτου από το οποίο εκθέτει ότι έχει αποβληθεί δεν περιγράφεται με σαφήνεια, αφού το τμήμα αυτό προσδιορίζεται στην αγωγή με τα στοιχεία Γ-Δ-Α-Β-Γ του επικαλούμενου από την ενάγουσα σχέδιο 3 της από Φεβρουάριου 2018 έκθεσης πραγματογνωμοσύνης του πραγματογνώμονα τοπογράφου μηχανικού …………., ορισθέντος με την υπ’ αριθ. 2896/2014 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, χωρίς να επισυνάπτεται αυτό στην αγωγή. Επιπλέον, απέρριψε την επικουρική βάση της αγωγής, που στηρίζεται στις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού, επίσης ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας, καθόσον η ενάγουσα δεν προσδιορίζει για ποιο λόγο δεν είναι νόμιμη η αιτία, για την οποία βρίσκεται η εναγόμενη στη νομή του επιδίκου τμήματος και ειδικότερα, έστω επικουρικά, ότι έχουν παραγραφεί οι βασικές αγωγές για τη νομή (αποβολής και διατάραξης). Η εκκαλούσα με την ένδικη έφεσή της προσέβαλε την ως άνω απόφαση, ως προς το πρώτο σκέλος αυτής (καθώς δεν πλήττει την αιτιολογία της εκκαλουμένης ως προς την απόρριψη της επικουρικής βάσης της αγωγής της), με την οποία παραπονείται για τους αναφερόμενους σε αυτή λόγους, που ανάγονται σε εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία του νόμου, ζητώντας να εξαφανιστεί η απόφαση ώστε να γίνει δεκτή η αγωγή της και να καταδικαστεί η εφεσίβλητη στα δικαστικά της έξοδα και των δύο βαθμών δικαιοδοσίας.
Επειδή σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 216 § 1 ΚΠολΔ η αγωγή, εκτός από τα στοιχεία που ορίζονται στα άρθρα 118 ή 117, πρέπει να περιέχει α) σαφή έκθεση των γεγονότων που θεμελιώνουν, σύμφωνα με τον νόμο, την αγωγή και δικαιολογούν την άσκησή της από τον ενάγοντα κατά του εναγόμενου, β) ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς και γ) ορισμένο αίτημα. Συνεπώς, για να θεωρηθεί οποιαδήποτε αγωγή σαφής και ορισμένη, πρέπει να περιέχει σαφή και όχι ενδοιαστική έκθεση όλων των συγκεκριμένων περιστατικών που είναι παραγωγικά του επιδίκου δικαιώματος, ειδικότερα, η ακριβής περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς συνάπτεται με την υποβολή ορισμένου αιτήματος και αποσκοπεί να καταστήσει δυνατή την ταυτότητα αυτού (ΕφΑΘ 6600/2004 ΕλλΔνη 2005.498). Η έλλειψη ή η ασαφής αναφορά των ανωτέρω, ήτοι η αοριστία της αγωγής, ερευνάται αυτεπάγγελτα από το δικαστήριο, διότι ανάγεται στην προδικασία που αφορά τη δημόσια τάξη (ΑΠ 438/2001 ΕλλΔνη 43.381, ΑΠ 1363/1997 ΕλλΔνη 39.325). Ειδικότερα για να είναι ορισμένη η διεκδικητική αγωγή ακινήτου (άρθρο 1094 ΑΚ), ο ενάγων οφείλει να περιγράψει το επίδικο ακίνητο, εκθέτοντας με λεπτομέρεια τη θέση, την έκταση, την ιδιότητα ως οικόπεδο, αγρός, κτίριο και τα όριά του, ώστε να μη γεννάται καμία αμφιβολία για την ταυτότητά του (ΑΠ 1618/2005 ΤΝΠ Nomos, ΑΠ 491/1995 ΕλλΔνη 37.317, ΕφΑθ 883/2010 ΕφΑΔ 2010.1329, ΕφΑθ 6600/2004 ΕλλΔνη 46.498, ΕφΠειρ 889/1996, ΕλλΔνη 39.599). Όταν το διεκδικούμενο ακίνητο φέρεται στην αγωγή ως τμήμα μεγαλυτέρου ακινήτου, ο ενάγων έχει υποχρέωση, εκτός από την έκταση του διεκδικούμενου αυτού τμήματος, να προσδιορίσει τη θέση του μέσα στο μεγαλύτερο ακίνητο (ΑΠ 650/2015 ΤΝΠ Nomos) και τα όρια του (ΑΠ 999/2009 ΤΝΠ Nomos), ούτως ώστε, να είναι δυνατόν στον εναγόμενο να αντιτάξει άμυνα περί συγκεκριμένου (και όχι ασαφούς) επιδίκου αντικειμένου, στο Δικαστήριο δε να τάξει το προσήκον θέμα απόδειξης (ΑΠ 944/2013 ΧρΙΔ 2014.20 -ΑΠ 2002/2006) και να εκδώσει απόφαση δεκτική εκτέλεσης (ΕφΠατρ 157/2016, ΕφΑΘ 883/2010 ο.π.,, ΕφΠατρ 727/2007 ΑχαΝομ 2008.682, βλ. Κ. Παπαδόπουλο, «Αγωγές Εμπραγμάτου Δικαίου», Α’ τόμος, εκδ. 1989, § 103, σελ. 240-241). Η περιγραφή του ακινήτου δεν μπορεί να συμπληρώνεται με την παραπομπή σε άλλο έγγραφο, όπως σχεδιάγραμμα στο οποίο αποτυπώνεται το ακίνητο, εκτός αν το έγγραφο έχει ενσωματωθεί στην αγωγή, κατά τρόπο ώστε να αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της. Όταν στο δικόγραφο της αγωγής δεν περιέχονται τα πιο πάνω στοιχεία ή όταν αυτά περιέχονται κατά τρόπο ελλιπή ή ασαφή, τότε η έλλειψη αυτή καθιστά μη νομότυπη την άσκηση της, επιφέρει δε την απόρριψη της ως απαράδεκτης, λόγω της αοριστίας (ΑΠ 488/2001 ΕλλΔνη 43.381, ΑΠ 365/2000 ΕλλΔνη 41.1301, ΑΠ 718/1998 ΕλλΔνη 40.575, ΕφΑθ 8660/2002 ΕλλΔνη 44.796). Η αοριστία δε αυτή δεν μπορεί να συμπληρωθεί ούτε με τις προτάσεις, ούτε με παραπομπή στο περιεχόμενο άλλων εγγράφων της δίκης, ούτε από την εκτίμηση των αποδείξεων (ΑΠ 1363/1997 ΕλλΔνη 39.325, ΕφΠατρ 166/2008 ΑχαΝομ 2009. 293), ούτε, επίσης, με αναφορά στη σχετική διάταξη του νόμου ή μνεία αυτής, ούτε με δικαστική ομολογία του εναγομένου, η οποία ως αποδεικτικό μέσο με δεσμευτική αποδεικτική δύναμη, αποκλείει μόνο τη διεξαγωγή αποδείξεων και απαλλάσσει τον αντίδικο από το βάρος απόδειξης του σχετικού (ομολογούμενου) ισχυρισμού (ΑΠ 714/2015 ΤΝΠ Nomos). Με άλλα λόγια το δικονομικό βάρος του ενάγοντος να προσδιορίσει το αντικείμενο για το οποίο ζητεί έννομη προστασία, δεν μπορεί να μετατεθεί με οποιαδήποτε νομική αιτία ούτε στο στάδιο της απόδειξης, δηλαδή στους μάρτυρες, τους πραγματογνώμονες κλπ. ούτε πολύ περισσότερο στο δικαστήριο, ώστε το τελευταίο να αποφανθεί και περί του ποιο θεωρεί ο ενάγων ως επίδικο, ή πράγμα ισοδύναμο για ποιό δικαίωμα ο ενάγων ζητεί προστασία (ΕφΠατρ 157/2016 όπ.π, ΕφΠειρ 239/1998 ΕλλΔνη 39.887). Εξάλλου, η περιγραφή του ακινήτου, από την οποία να μην γεννάται αμφιβολία για ταυτότητα του, μπορεί να γίνεται και με την αποτύπωση του σε τοπογραφικό διάγραμμα σε κλίμακα από το οποίο να προκύπτει, εκτός του σχήματος των πλευρών του, η θέση του, ο προσανατολισμός του και το εμβαδόν του, με την προϋπόθεση ότι το διάγραμμα ενσωματώνεται στο δικόγραφο της αγωγής (ΑΠ 1182/2012, ΑΠ 217/2008 ΤΝΠ Nomos, ΑΠ 712/1993 ΕλλΔνη 36.93, ΕφΠατρ 181/2017 ΤΝΠ Nomos). Τα ίδια, για την ταυτότητα του νομικού λόγου, ισχύουν και επί αγωγής αποβολής από τη νομή (987 ΑΚ). Επομένως, αναγκαία στοιχεία της αγωγής του νομέα, που αποβλήθηκε από τη νομή είναι η ακριβής περιγραφή του αντικειμένου της αγωγής, που στην προκειμένη περίπτωση είναι η νομή που περιήλθε στον ενάγοντα επί του ακινήτου, το οποίο, επομένως, πρέπει να περιγράφεται σαφώς στην αγωγή, ώστε να μη γεννάται αμφιβολία για την ταυτότητα του, ήτοι να καθορίζονται τα όρια, η φύση και η θέση αυτού, χωρίς να είναι αναγκαίος ο επακριβής προσδιορισμός των πλευρικών του διαστάσεων, εφόσον και χωρίς το στοιχείο αυτό δεν δημιουργείται αμφιβολία για την ταυτότητά του (ΑΠ 1955/2008 ΤΝΠ Nomos), η παράνομη και χωρίς τη θέληση του νομέα αποβολή του από τη νομή και το αίτημα της αγωγής, το οποίο πρέπει να συνίσταται στην απόδοση της νομής, αφού σκοπός της αγωγής είναι η αποκατάσταση της νομής που έχει αφαιρεθεί, δεν αποκλείεται όμως και η άσκηση αναγνωριστικής αγωγής για την ύπαρξη νομής (ΑΠ 1456/2013, ΑΠ 388/2010, 1417/2002 ΤΝΠ Nomos).
Η αγωγή της εκκαλούσας με το ανωτέρω περιεχόμενο είναι απορριπτέα ως αόριστη, καθώς σε αυτήν δεν προσδιορίζεται σε ποιο σημείο του μεγαλύτερου ακινήτου βρίσκεται το επίδικο τμήμα, αφού στην αγωγή το επίδικο τμήμα προσδιορίζεται με τα στοιχεία Γ-Δ-Α-Β-Γ του επικαλούμενου από την ενάγουσα σχέδιο 3 της από Φεβρουαρίου 2018 έκθεσης πραγματογνωμοσύνης του πραγματογνώμονα τοπογράφου μηχανικού …………, ορισθέντος με την υπ’ αριθ. 2896/2014 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, το οποίο ωστόσο (τοπογραφικό διάγραμμα) δεν ενσωματώνεται στην αγωγή, ώστε να αποτελέσει περιεχόμενο αυτής. Επιπλέον, δεν αρκεί η αναφορά της έκτασης αυτού, αλλά απαιτείται και η περιγραφή της θέσης του τμήματος και τα όρια του στο όλο ακίνητο, ώστε να μη γεννάται καμία αμφιβολία για την ταυτότητα του επιδίκου, σύμφωνα με όσα εκτίθενται στη νομική σκέψη της παρούσας, καθώς η περιγραφή του ακινήτου από την οποία να μη γεννάται αμφιβολία για την ταυτότητά του μπορεί να γίνεται και με την αποτύπωσή του με τοπογραφικό διάγραμμα υπό κλίμακα, από το οποίο προκύπτει πλην του σχήματος, οι πλευρές του, η θέση του, ο προσανατολισμός του και το εμβαδόν του, εφόσον το τοπογραφικό διάγραμμα τούτο ενσωματώνεται στο δικόγραφο της αγωγής (ΑΠ 1319/2020, ΑΠ 1597/2018, 305/2017, ΑΠ 781/2016). Και τούτο διότι όταν το διεκδικούμενο ακίνητο φέρεται στην αγωγή ως τμήμα μεγαλύτερου ακινήτου, ο ενάγων έχει υποχρέωση, εκτός από την έκταση του διεκδικούμενου αυτού τμήματος, να προσδιορίσει τη θέση του μέσα στο μεγαλύτερο ακίνητο, ούτως ώστε να είναι δυνατόν στο μεν εναγόμενο να αντιτάξει άμυνα περί συγκεκριμένου και όχι ασαφούς επιδίκου αντικειμένου, στο δε δικαστήριο να εκδώσει απόφαση δεκτική εκτέλεσης. Εξάλλου, όπως ήδη εκτέθηκε στη νομική σκέψη της παρούσας, η ανωτέρω αοριστία δεν μπορεί να θεραπευθεί με τις προτάσεις ή με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή σχεδιαγράμματα, εάν δεν προσαρτώνται στην αγωγή, η δε αναφορά του αγωγικού δικογράφου στην πραγματογνωμοσύνη και στα σχεδιαγράμματα που τη συνοδεύουν δεν αναπληρώνει την ελλείπουσα περιγραφή του επίδικου τμήματος. Τα έγγραφα αυτά δεν είχαν ενσωματωθεί, ούτε προσαρτηθεί στην αγωγή ως μέρος της περιγραφής του αντικειμένου της, αλλά προσκομίστηκαν ως αποδεικτικά έγγραφα. Συνεπώς ο ισχυρισμός της εκκαλούσας και ο σχετικός λόγος έφεσης, σύμφωνα με τον οποίο προσκομίσθηκαν εκ μέρους της με τις προτάσεις έγγραφα και δη η προαναφερόμενη έκθεση πραγματογνωμοσύνης και τα συνημμένα σε αυτήν τοπογραφικά διαγράμματα, από τα οποία προκύπτει η ταυτότητα του επίδικου και η θέση του εντός της μείζονας έκτασης, τυγχάνει απορριπτέος, καθώς τούτο δεν αίρει την ως άνω αοριστία. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που έκρινε ομοίως, με αιτιολογία που συμπληρώνεται με την παρούσα (άρθρο 534 ΚΠολΔ), ορθά ερμήνευσε τον νόμο και οι πρώτος και δεύτερος λόγος της υπό κρίση έφεσης τυγχάνουν απορριπτέοι, σύμφωνα με όσα διαλαμβάνονται ανωτέρω.
Περαιτέρω η εκκαλούσα υποστηρίζει ότι ο Δικαστής του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου ενώ όφειλε, κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 236 ΚΠολΔ, να την καλέσει να συμπληρώσει την περιγραφή του διεκδικούμενου τμήματος, παρέλειψε αυτό το δικονομικό του καθήκον. Επιπλέον, ενσωματώνει στο δικόγραφο της έφεσης της την προαναφερόμενη από Φεβρουαρίου 2018 έκθεση πραγματογνωμοσύνης και τα συνημμένα σε αυτή τοπογραφικά διαγράμματα προς το σκοπό άρσης της αοριστίας του δικογράφου της αγωγής. Λεκτέα εν προκειμένω τα εξής: Το άρθρο 236 ΚΠολΔ, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 22 παρ. 5 ν. 3994/2011, ορίζει ότι «Ο δικαστής που διευθύνει τη συζήτηση πρέπει να φροντίζει με την υποβολή ερωτήσεων ή με άλλο τρόπο να εκφράζονται σαφώς για όλα τα ουσιώδη πραγματικά γεγονότα τα πρόσωπα που μετέχουν στη συζήτηση, να υποβάλλουν τις αναγκαίες προτάσεις και αιτήσεις, να συμπληρώνουν τους ισχυρισμούς που υποβλήθηκαν ελλιπώς και αορίστως με προφορική δήλωση που καταχωρίζεται στα πρακτικά και γενικά να παρέχουν τις αναγκαίες διασαφήσεις για την εξακρίβωση της αλήθειας των προβαλλόμενων ισχυρισμών», ήτοι αναφέρεται στον δικαστή που διευθύνει τη συζήτηση και στη συμπλήρωση ισχυρισμών «με προφορική δήλωση που καταχωρίζεται στα πρακτικά». Μάλιστα, η ίδια η συστηματική ένταξη του άρθρου 236 ΚΠολΔ στο Ε΄ Κεφάλαιο του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, το οποίο ρυθμίζει τη συζήτηση στο ακροατήριο, οδήγησαν στην υιοθέτηση της απόψεως ότι η διάταξη δεν ενεργοποιείται όπου κρατεί η γραπτή διαδικασία (Κ. Μακρίδου, Η αόριστη αγωγή και οι δυνατότητες θεραπείας της, 4η έκδ., 2006, § 3, σ. 283 = sakkoulas-online), ενώ η παραμέληση δικαστικής καθοδήγησης του διαδίκου στοιχειοθετεί λόγο έφεσης, αλλά όχι αναίρεσης (Γ. Διαμαντόπουλος, Η κατ’ άρθρo 236 ΚΠολΔ καθοδηγητική εξουσία του δικαστή στην πολιτική δίκη, σε: Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τιμητικός Τόμος για την Καθηγήτρια Έφη Κουνουγέρη-Μανωλεδάκη, 2016, σ. 603 = sakkoulas-online). Η διάταξη του άρθρου 236 ιδίου Κώδικα ρυθμίζει την υποχρέωση του Δικαστή για την πλήρη έρευνα της υπόθεσης στο ακροατήριο (ΑΠ 717/2023 ΤΝΠ Nomos). Μάλιστα, στην έκταση που το δευτεροβάθμιο δικαστήριο υποχρεούται να καθοδηγήσει τον εκκαλούντα σε άρση της ασάφειας των λόγων εφέσεως (καθώς η ως άνω διάταξη έχει εφαρμογή και στη διαδικασία της έφεσης σύμφωνα με το άρθρο 524 ΚΠολΔ), στην ίδια έκταση υποχρεούται να καθοδηγήσει τον εφεσίβλητο σε άρση της αοριστίας των ισχυρισμών που βάλλουν κατά της εφέσεως, συνεπώς το εν λόγω άρθρο στη δευτεροβάθμια δίκη αφορά αοριστίες και ασάφειες του δικογράφου της έφεσης και των ισχυρισμών του εφεσίβλητου. Στην προκειμένη περίπτωση η προτεινόμενη από την εκκαλούσα συμπλήρωση δεν επεξηγεί ήδη επαρκώς προσδιορισμένη εδαφική επιφάνεια, αλλά εισάγει για πρώτη φορά τη θέση και τα όρια του διεκδικούμενου τμήματος εντός της μείζονος έκτασης, καθώς από το αρχικό δικόγραφο δεν προέκυπτε η συγκεκριμένη επιφάνεια, λόγω των ανωτέρω αναφερομένων ελλείψεων. Ειδικότερα, αφού στο δικόγραφο της αγωγής δεν εκτίθενται τα ανωτέρω συγκεκριμένα ελλείποντα στοιχεία, ώστε να προσδιορίζεται το επίδικο τμήμα εντός της μείζονος έκτασης, το έλλειμμα αυτό δεν συνίσταται απλώς σε ασάφεια ήδη εκτεθέντων στοιχείων, αλλά σε έλλειψη του αναγκαίου πραγματικού προσδιορισμού του αντικειμένου της δίκης και ανεπάρκεια της περιγραφής του αντικειμένου της διαφοράς, την οποία απαιτεί το άρθρο 216 παρ. 1 ΚΠολΔ. Η δε επιδιωκόμενη από την εκκαλούσα συμπλήρωση θα εισήγαγε εκ των υστέρων τον αναγκαίο προσδιορισμό του επίδικου τμήματος και δεν θα συνιστούσε επιτρεπτή διασάφηση. Το καθοδηγητικό καθήκον όμως του άρθρου 236 ΚΠολΔ δεν παρέχει δυνατότητα θεραπείας της συγκεκριμένης έλλειψης κατά παράκαμψη της απαίτησης να περιγράφεται ορισμένα το αντικείμενο στο αγωγικό δικόγραφο. Συνεπώς, η αποδιδόμενη παράλειψη διασάφησης δεν θεμελιώνει σφάλμα ικανό να ανατρέψει την απόρριψη της αγωγής ως αόριστης, ενώ η επισύναψη της προαναφερόμενης έκθεσης πραγματογνωμοσύνης και των συνημμένων σε αυτήν τοπογραφικών σχεδιαγραμμάτων στο δικόγραφο της έφεσης δεν θεραπεύει αναδρομικά την αρχική αοριστία. Περαιτέρω, η επίκληση του καθοδηγητικού καθήκοντος του δικαστή δεν αναιρεί την υποχρέωση επαρκούς περιγραφής του αντικειμένου στην ίδια την αγωγή και δεν δικαιολογεί την εκ των υστέρων αναπλήρωσή της μέσω αποδεικτικών εγγράφων. Εκτός των ανωτέρω πρέπει να επισημανθεί ότι το άρθρο 236 ΚΠολΔ, αναφέρεται ρητά σε προφορική δήλωση και καταχώρισή της στα πρακτικά και όπως ήδη προεκτέθηκε η ίδια η συστηματική ένταξη του άρθρου 236 ΚΠολΔ στο Ε΄ Κεφάλαιο του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, το οποίο ρυθμίζει τη συζήτηση στο ακροατήριο, οδήγησαν στην υιοθέτηση της απόψεως ότι η διάταξη δεν ενεργοποιείται όπου κρατεί η γραπτή διαδικασία, ως εν προκειμένω, όπου στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, με τη νέα διαδικασία του ΚΠολΔ, δεν διεξήχθη προφορική διαδικασία, ούτε παρέστησαν στο ακροατήριο οι διάδικοι δια των πληρεξουσίων δικηγόρων τους. Συνεπώς, ο σχετικός λόγος της υπό κρίση έφεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.
Κατόπιν των ανωτέρω, εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος εφέσεως προς έρευνα, πρέπει η υπό κρίση έφεση να απορριφθεί στο σύνολό της ως κατ’ ουσίαν αβάσιμη. Τα δικαστικά έξοδα του παρόντος βαθμού δικαιοδοσίας, πρέπει να συμψηφιστούν στο σύνολό τους, ενόψει της δυσχέρειας της ερμηνείας των κανόνων που εφαρμόσθηκαν (άρθρο 179 του ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό. Τέλος, λόγω της απόρριψης της έφεσης, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του παράβολου που προκαταβλήθηκε κατά την κατάθεσή της, στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρ. 495 παρ. 4 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει αντιμωλία των διαδίκων.
Δέχεται τυπικά την έφεση και απορρίπτει αυτή κατ’ ουσίαν.
Συμψηφίζει τα δικαστικά έξοδα των διαδίκων.
Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου της έφεσης στο Δημόσιο Ταμείο.
Κρίθηκε, αποφασίσθηκε και δημοσιεύθηκε στον Πειραιά σε έκτακτη, δημόσια στο ακροατήριό του συνεδρίαση, στις 22.10.2026, χωρίς την παρουσία των διαδίκων και των πληρεξουσίων δικηγόρων των διαδίκων.
Η ΔΙΚΑΣΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ