Αριθμός απόφασης 716/2026

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

(Ναυτικό Τμήμα)

716/2026

ΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

(Τακτική Διαδικασία)

Αποτελούμενο από τους Δικαστές Κωνσταντίνα Ταμβάκη, Πρόεδρο Εφετών, Σωκράτη Γαβαλά, Εφέτη και Κωνσταντίνα Λέκκου, Εφέτη –   Εισηγήτρια και από την Γραμματέα Ε.Δ.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του την …………., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του καλούντος – εκκαλούντος: ……………. ο οποίος εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο κατά την συζήτηση της υπόθεσης από την πληρεξούσια δικηγόρο του Μαρία Βαγενά (ΔΕ ΜΑΡΙΑ ΒΑΓΕΝΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ).

Των καθ’ων η κλήση – εφεσίβλητων: α) της εταιρείας με την επωνυμία «……….» πρώην «………..», η οποία εδρεύει στην ………. Αττικής (οδός ………..) με ΑΦΜ ………… ΔΟΥ Πλοίων Πειραιά, νομίμως εκπροσωπούμενης και β) της εταιρείας με την επωνυμία «………..», η οποία εδρεύει στα …….. (…………), νομίμως εκπροσωπούμενης, ενώ στην Ελλάδα εκπροσωπείται από το νόμιμα εγκατεστημένο γραφείο της στον Πειραιά (………..) με ΑΦΜ ……….. ΔΟΥ Πλοίων Πειραιά, οι οποίες εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Μαρία Αρβανίτη.

Ο ενάγων και ήδη καλών – εκκαλών άσκησε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς την από 20-1-2020 και με αριθμ.κατ. ΓΑΚ …../ ΕΑΚ ……/24-1-2020 αγωγή του κατά των εναγόμενων και ήδη καθ’ων η κλήση – εφεσίβλητων, με την οποία ζητούσε να υποχρεωθούν οι εναγόμενες να του καταβάλλουν αλληλεγγύως και εις ολόκληρο το χρηματικό ποσό των 150.000 ευρώ με το νόμιμο τόκο από την ημέρα που το ποσό αυτό κατέστη απαιτητό, άλλως από την επίδοση της αγωγής, να κηρυχθεί η απόφαση προσωρινώς εκτελεστή και να καταδικασθούν οι αντίδικοι του στην καταβολή των δικαστικών του εξόδων. Η ως άνω αγωγή συζητήθηκε από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιώς κατά την τακτική διαδικασία κατά τη δικάσιμο της 8^ης-12-2020 και επ’ αυτής εκδόθηκε η υπ’ αριθμ. 680/2021 μη οριστική απόφαση του ως άνω δικαστηρίου που ανέβαλε την έκδοση οριστικής απόφασης έως τη συμπλήρωση της έλλειψης πληρεξουσιότητας της υπογράφουσας για λογαριασμό του ενάγοντος τις κατατεθείσες ενώπιόν του έγγραφες προτάσεις του. Ακολούθως, με την από 9-6-2021 και με αριθμ. κατ. ΓΑΚ …./ ΕΑΚ ……/14-6-2021 κλήση του ο ενάγων επανέφερε την αγωγή προς συζήτηση ενώπιον του ιδίου δικαστηρίου κατά την δικάσιμο της 26^ης-10-2021 και επ’ αυτής εκδόθηκε ερήμην του ενάγοντος (πλασματική ερημοδικία λόγω μη καταβολής δικαστικού ενσήμου) η υπ’ αριθμ. 854/2022 οριστική απόφαση του ανωτέρω δικαστηρίου που απέρριψε την αγωγή ως αβάσιμη. Επίσης, με την ίδια οριστική απόφαση ορίσθηκε το παράβολο ερημοδικίας στο χρηματικό ποσό των 250 ευρώ και καταδικάσθηκε ο ενάγων στην καταβολή των δικαστικών εξόδων των εναγόμενων, τα οποία ορίσθηκαν στο χρηματικό ποσό των 3.500 ευρώ.

Κατ’ αυτής της απόφασης, ο εκκαλών άσκησε την από 15-3-2024 έφεση, η οποία κατατέθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του στην γραμματεία του Πρωτοδικείου Πειραιώς με αριθμ.κατ. ΓΑΚ …/ ΕΑΚ …../ 15-3-2024 και επιμελεία του ιδίου, αντίγραφο αυτής κατατέθηκε στην γραμματεία του Εφετείου Πειραιώς με αριθμ.κατ. ΓΑΚ …./ ΕΑΚ …/27-3-2024 και η συζήτησή της προσδιορίσθηκε ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου για την δικάσιμο της 20^ης-3-2025 κατά την οποία η υπόθεση συζητήθηκε ερήμην των εφεσίβλητων και το παρόν Δικαστήριο εξέδωσε την υπ’ αριθμ. 478/2025 μη οριστική απόφαση του με την οποία δέχθηκε τυπικά την έφεση και ανέβαλε την έκδοση οριστικής απόφασης προκειμένου ο ενάγων – εκκαλών να προσκομίσει το προσήκον τέλος δικαστικού ενσήμου μετά των αναλογούντων υπέρ τρίτων προσαυξήσεων που αντιστοιχεί στο αγωγικό αίτημα. Επίσης, όρισε το παράβολο για την τυχόν άσκηση από τις εφεσίβλητες ανακοπής ερημοδικίας στο χρηματικό ποσό των 250 ευρώ. Ήδη με την από 4-11-2025 και με αριθμ.κατ. ΓΑΚ …./ ΕΑΚ ……/6-11-2025 κλήση του, ο καλών – εκκαλών – ενάγων επανέφερε προς συζήτηση την ένδικη έφεσή του ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, κατά τη δικάσιμο που αναγράφεται στην αρχή της παρούσας.

Κατά την ως άνω δικάσιμο, η υπόθεση εκφωνήθηκε από τη σειρά του οικείου πινακίου και συζητήθηκε κατά την τακτική διαδικασία.

Οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων ανέπτυξαν τους ισχυρισμούς τους και αναφέρθηκαν στις νομίμως κατατεθείσες προτάσεις τους.

ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗΝ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Με την από 4-11-2025 και με αριθμ.κατ. …………/6-11-2025 κλήση του καλούντος – εκκαλούντος και μετά την έκδοση της υπ’ αριθμ. 478/2025 μη οριστικής απόφασης του παρόντος δικαστηρίου, αρμοδίως και παραδεκτώς επανεισάγεται προς συζήτηση κατ’ αντιμωλία των διαδίκων ενώπιον του ιδίου δικαστηρίου η από 15-3-2024 και με αριθμ.κατ. ΓΑΚ …./ ΕΑΚ …./15-3-2024 έφεση του καλούντος – εκκαλούντος κατά της υπ’ αριθμ. 854/2022 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, η οποία απέρριψε ως αβάσιμη, λόγω πλασματικής ερημοδικίας (μη καταβολή του δικαστικού ενσήμου) του ενάγοντος, την από 20-1-2020 και με αριθμ.κατ. ΓΑΚ …/ΕΑΚ …../24-1-2020 αγωγή του κατά των νυν εφεσίβλητων – εναγόμενων. Η ένδικη έφεση, για το παραδεκτό της οποίας έχει καταβληθεί, κατά την κατάθεση της, από τον εκκαλούντα και το οριζόμενο στο άρθρο 495 παρ. 3 παράβολο των 150 ευρώ (το υπ’ αριθμ. …./2024 ηλεκτρονικό παράβολο  υπέρ του Δημοσίου και ΤΑΧΔΙΚ) έχει ασκηθεί εμπροθέσμως, όπως κρίθηκε με την ανωτέρω με αριθμό 478/2025 απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου. Περαιτέρω, ενόψει του ότι ακολούθως (μετά δηλαδή από την έκδοση της εκκαλούμενης απόφασης) ο ενάγων κατέβαλε το αναλογούν για την ένδικη περίπτωση δικαστικό ένσημο και δη αρχικά με το με αριθμό …….. ηλεκτρονικό παράβολο το οποίο επισυνάπτεται στην ένδικη έφεση το ποσό των ευρώ 794,40, και ακολούθως, μετά την έκδοση της με αριθμό 478/2025 μη οριστικής απόφασης του παρόντος δικαστηρίου, με το με αριθμό ………….. ηλεκτρονικό παράβολο το οποίο επισυνάπτεται στην ένδικη από 4-11-2025 κλήση το ποσό των ευρώ 794,40 ευρώ και συνολικά το χρηματικό ποσό των 1.588,80 ευρώ, η υπό κρίση έφεση, της οποίας ο μοναδικός λόγος της συνίσταται στην από μέρους αυτού (εκκαλούντος – ενάγοντος) άρση της ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου παραλείψεως αυτού καταβολής του αναλογούντος δικαστικού ενσήμου, πρέπει να γίνει δεκτή και ως κατ’ ουσίαν βάσιμη (άρθρο 528 του Κ.Πολ.Δ.). Περαιτέρω, πρέπει να εξαφανισθεί η εκκαλούμενη απόφαση, να διαταχθεί η επιστροφή του κατατεθέντος για την άσκησή της παραβόλου στον καταθέσαντα αυτό εκκαλούντα (άρθρο 495 παρ.3 ΚΠολΔ) και αφού κρατηθεί η υπόθεση από το παρόν δικαστήριο, να ερευνηθεί περαιτέρω στην ουσία της η από 20-1-2020 και με αριθμ.κατ. ΓΑΚ …./ ΕΑΚ ……/ 24-1-2020 αγωγή του ενάγοντος (δεύτερος ενάγων στο δικόγραφο της αγωγής, με τους υπόλοιπους ενάγοντες να μην συμμετέχουν στην παρούσα δίκη), κατά των εναγόμενων, κατ’ αντιμωλία των διαδίκων.

ΙΙ. Από τις διατάξεις των άρθρων 298, 299, 330 και 914 του ΑΚ, προκύπτει ότι, η αδικοπρακτική ευθύνη προς αποζημίωση προϋποθέτει συμπεριφορά παράνομη και υπαίτια, επέλευση περιουσιακής ζημίας και ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου, μεταξύ της συμπεριφοράς του δράστη και της, περιουσιακού ή μη χαρακτήρα, ζημίας. Παράνομη είναι η συμπεριφορά που αντίκειται σε απαγορευτικό ή επιτακτικό κανόνα δικαίου, ο οποίος απονέμει δικαίωμα ή προστατεύει συγκεκριμένο συμφέρον του ζημιωθέντος, μπορεί δε η συμπεριφορά αυτή να συνίσταται σε θετική ενέργεια ή σε παράλειψη ορισμένης ενέργειας. Για την κατάφαση της παρανομίας δεν απαιτείται παράβαση συγκεκριμένου κανόνα δικαίου, αλλά αρκεί η αντίθεση της συμπεριφοράς στο γενικότερο πνεύμα του δικαίου ή στις επιταγές της έννομης τάξης. Έτσι, παρανομία συνιστά και η παράβαση της γενικής υποχρέωσης πρόνοιας και ασφάλειας, στο πλαίσιο της συναλλακτικής και γενικότερα της κοινωνικής δραστηριότητας των ατόμων, δηλαδή η παράβαση της κοινωνικώς επιβεβλημένης και εκ της θεμελιώδους δικαιϊκής αρχής της συνεπούς συμπεριφοράς απορρέουσας υποχρέωσης λήψης ορισμένων μέτρων επιμέλειας, για την αποφυγή πρόκλησης ζημίας σε έννομα αγαθά τρίτων προσώπων. Η παράλειψη, ως όρος της αδικοπραξίας, συντρέχει όταν υπήρχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση προφύλαξης του προσβληθέντος δικαιώματος ή συμφέροντος και αποτροπής του ζημιογόνου αποτελέσματος. Τέτοια νομική υποχρέωση μπορεί να προκύψει, είτε από δικαιοπραξία, είτε από ειδική διάταξη νόμου, είτε από την αρχή της καλής πίστης, όπως αυτή διαμορφώνεται, κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη, που απορρέει από τα άρθρα 281 και 288 ΑΚ. Η παράλειψη για να οδηγήσει σε υποχρέωση αποζημίωσης, πρέπει να είναι παράνομη. Τούτο συμβαίνει, όταν ο υπαίτιος παραλείπει να προβεί σε ορισμένη θετική ενέργεια έναντι συγκεκριμένου προσώπου ή της ολότητας, στην οποία έχει υποχρέωση να προβεί από το νόμο, από δικαιοπραξία, από την απαγόρευση της καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος ή από τη συναλλακτική καλή πίστη, όπως αυτή διαμορφώνονται κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη, που απορρέει από τα άρθρα 281 και 288 ΑΚ, ή από το γενικό πνεύμα του δικαίου, καθώς και όταν, από προηγούμενη συμπεριφορά του ιδίου, αυτός δημιούργησε πραγματική κατάσταση επικίνδυνη για τα δικαιώματα και τα έννομα συμφέροντα τρίτων. Περαιτέρω, αιτιώδης σύνδεσμος υπάρχει όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου κατά το χρόνο και υπό τους όρους που έλαβε χώρα, ήταν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, ικανή και μπορούσε, αντικειμενικά, να επιφέρει, κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων και την κοινή ανθρώπινη πείρα χωρίς τη μεσολάβηση άλλου περιστατικού, το συγκεκριμένο επιζήμιο αποτέλεσμα (ΟλΑΠ 18/2004) το οποίο πράγματι επέφερε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 922 του ΑΚ, ο κύριος ή ο προστήσας κάποιον άλλον σε μια υπηρεσία ευθύνεται για τη ζημία που ο υπηρέτης ή ο προστηθείς προξένησε σε τρίτον παράνομα κατά την υπηρεσία του, δηλαδή διαπράττοντας αδικοπραξία. Κατά την έννοια της ανωτέρω διάταξης, για να υπάρχει σχέση πρόστησης, δηλαδή χρησιμοποίηση από ένα πρόσωπο (τον προστήσαντα) ενός άλλου προσώπου (του προστηθέντος) σε θέση ή απασχόληση (διαρκή ή μεμονωμένη εργασία), που αποβλέπει στη διεκπεραίωση υποθέσεως ή υποθέσεων και γενικότερα στην εξυπηρέτηση των επαγγελματικών, οικονομικών ή άλλων συμφερόντων του πρώτου (προστήσαντος), πρέπει να υπάρχει εξάρτηση, έστω και χαλαρή, ανάμεσα στον προστήσαντα και στον προστηθέντα, ώστε ο πρώτος να μπορεί να δίνει στον δεύτερο εντολές ή οδηγίες και να τον ελέγχει ή επιβλέπει κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας που του ανέθεσε Ο προστήσας ευθύνεται αντικειμενικά προς αποζημίωση του τρίτου, ο οποίος ζημιώθηκε από αδικοπραξία που τελέστηκε από τον προστηθέντα και τελεί σε εσωτερική αιτιώδη σχέση με την εκτέλεση της υπό διεκπεραίωση υπόθεσης του προστήσαντος Η εν λόγω αστική ευθύνη του προστήσαντος είναι γνήσια αντικειμενική, εφόσον αυτός, χωρίς ίδιο πταίσμα, ευθύνεται για το πταίσμα, του υπ` αυτού προστηθέντος. Τη συνδρομή της ανωτέρω προϋπόθεσης ευθύνης από το άρθρο 922 του ΑΚ, φέρει το βάρος να επικαλεστεί και να αποδείξει εκείνος που ζημιώθηκε από τη συμπεριφορά του προστηθέντος προκειμένου να θεμελιώσει το δικαίωμά του προς αποζημίωση (ΑΠ 74/2026 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Τέλος, από την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 84 εδ. β΄ ΚΙΝΔ, σε συνδυασμό με τις γενικές διατάξεις των άρθρων 914 και 922 ΑΚ, συνάγεται ότι ο πλοιοκτήτης (προστήσας) ευθύνεται, όταν η αδικοπραξία μέλους του πληρώματος (προστηθέντος) δεν είναι άσχετη ή ξένη με την εκτέλεση της υπηρεσίας που του έχει ανατεθεί, αλλά βρίσκεται σε εσωτερική αιτιώδη σχέση με την υπηρεσία αυτή, υπό την έννοια ότι η αδικοπραξία δεν ήταν δυνατό να υπάρξει χωρίς την πρόστηση ή όταν η τελευταία υπήρξε το αναγκαίο μέσο για την τέλεση της αδικοπραξίας (ΑΠ 864/2009 ΕΝαυτΔ 2009, 184, ΑΠ 1711/2008 ΕΕμπΔ 2009, 875). Εξάλλου, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 4 του ΠΔ 6/2012 υπό τον τίτλο «Ασφάλιση για ναυτικές απαιτήσεις» «1. Οι πλοιοκτήτες πλοίων που φέρουν την Ελληνική σημαία, οπουδήποτε αυτά δραστηριοποιούνται, υποχρεούνται να διαθέτουν ασφάλιση σε ισχύ η οποία να καλύπτει τα πλοία αυτά. 2. Οι πλοιοκτήτες πλοίων που φέρουν σημαία άλλη από την Ελληνική υποχρεούνται να διαθέτουν ασφάλιση σε ισχύ, όταν τα πλοία αυτά εισέρχονται σε ελληνικό λιμένα, καθώς και όταν αυτά δραστηριοποιούνται στα ελληνικά χωρικά ύδατα, εφόσον αυτό είναι σύμφωνο με το διεθνές δίκαιο και ιδίως τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, όπως κυρώθηκε με τον ν. 2321/1995 (Α` 136). 3. Η αναφερθείσα στις παραγράφους 1 και 2 ασφάλιση καλύπτει ναυτικές απαιτήσεις που υπόκεινται σε περιορισμό δυνάμει της Σύμβασης του 1996. Το ύψος της ασφάλισης για κάθε πλοίο ανά συμβάν είναι ίσο προς το συναφές μέγιστο ποσό για τον περιορισμό της ευθύνης, όπως έχει θεσπισθεί στη Σύμβαση του 1996.». Εν τούτοις, με την εν λόγω διάταξη, δεν καθιερώνεται παράλληλα ευθεία αξίωση των τρίτων κατά της ασφαλίζουσας το πλοίο ασφαλιστικής εταιρείας. Τέτοια ευθεία αξίωση δεν δύναται να θεμελιωθεί ούτε στις διατάξεις του άρθρου 26 παρ.1 του Ν. 2496/1997 με τις οποίες ορίζεται ότι, όταν η ασφάλιση αστικής ευθύνης είναι κατά νόμον υποχρεωτική, ο τρίτος έχει ευθεία αξίωση και πέρα από το ασφαλιστικό ποσό, μέχρι το όριο για το οποίο η ασφάλιση είναι υποχρεωτική. Και τούτο διότι στις παραγράφους 3 και 5 του προδιαληφθέντος άρθρου 26 του ανωτέρω Νόμου (Ν.2496/1997) ορίζονται τα εξής: “3. Γεγονός που οδηγεί στην άρση ή τη λήξη της ασφαλιστικής σχέσης, δεν αντιτάσσεται κατά του τρίτου ζημιωθέντα παρά μόνο μετά πάροδο ενός (1) μηνός από τότε που ο ασφαλιστής το κοινοποιήσει στην υπηρεσία ή στο νομικό πρόσωπο που έχει ορισθεί για το σκοπό αυτόν… 4. … 5. Με αποφάσεις του Υπουργού Ανάπτυξης και του κατά περίπτωση συναρμόδιου Υπουργού, που δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, μπορούν να καθορίζονται οι υπηρεσίες ή τα νομικά πρόσωπα που θα δέχονται τις κοινοποιήσεις των ασφαλιστών, η διαδικασία ελέγχου τήρησης της υποχρεωτικής ασφάλισης, καθώς και οι αναγκαίες λεπτομέρειες λειτουργίας υποχρεωτικών ασφαλίσεων αστικής ευθύνης. Οι διατάξεις αυτού του άρθρου δεν εφαρμόζονται, αν δεν έχει προσδιορισθεί η υπηρεσία ή το νομικό πρόσωπο…”. Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών, σαφώς συνάγεται μεταξύ άλλων ότι: α) όταν η ασφάλιση αστικής ευθύνης είναι κατά νόμο υποχρεωτική, ο τρίτος ζημιωθείς έχει ευθεία αξίωση κατά του ασφαλιστή, β) ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις, εφόσον δεν έχει ακόμη εκδοθεί κοινή υπουργική απόφαση που να προσδιορίζει την υπηρεσία ή το νομικό πρόσωπο που προβλέπεται στο ως άνω άρθρο 26 § 5, οι διατάξεις αυτές, που προβλέπουν ευθεία αξίωση του τρίτου σε περιπτώσεις υποχρεωτικής ασφαλίσεως αστικής ευθύνης, δεν εφαρμόζονται [ΑΠ 166/2014 Τ.Ν.Π. ΝΟΜΟΣ].

ΙΙΙ. Mε την από 20-1-2020 αγωγή του, ο ενάγων (από τους αρχικώς ενάγοντες, που συνδέονταν με τον δεσμό της απλής ομοδικίας, μόνον ο δεύτερος ενάγων και ήδη εκκαλών – ενάγων ………. άσκησε έφεση κατά της υπ’ αριθμ. 854/2022 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή και επομένως μόνον αυτός από τους ενάγοντες είναι διάδικος στην παρούσα δίκη), εκθέτει ότι, ήταν πατέρας του ………….., ο οποίος την 11^η-2-2015 ανευρέθη νεκρός λόγω πνιγμού σε παραθαλάσσια περιοχή του Αγίου Δημητρίου της Πάρου, ενώ ήταν αγνοούμενος από την 27^η-1-2015, όταν τις πρώτες πρωινές ώρες εκείνης της ημέρας, εξαφανίσθηκε κατά την διάρκεια του πλου από τον λιμένα του Ηρακλείου Κρήτης με προορισμό τον Πειραιά του υπό ελληνική σημαία πλοίου με το όνομα «Η», πλοιοκτησίας της πρώτης εναγόμενης, στο οποίο αυτός επέβαινε. Ότι ο πνιγμός του υιού του οφειλόταν στις παράνομες και υπαίτιες παραλείψεις του πληρώματος του πλοίου και ιδίως του Πλοιάρχου αυτού – προστηθέντων της πρώτης εναγόμενης, ο οποίος παρότι είχε ενημερωθεί ήδη από ώρα 02.15 πμ από τα μέλη του πληρώματος για την εξαφάνιση του θανόντος από το πλοίο (είχαν προηγηθεί άκαρπες αναζητήσεις του εντός του πλοίου για τουλάχιστον μία ώρα) και άρα μπορούσε να αντιληφθεί ότι εκείνος είχε πέσει στην θάλασσα, δεν ειδοποίησε εγκαίρως την λιμενική αρχή προκειμένου να κινητοποιηθεί το Ενιαίο Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης και με τα μέσα (πλωτά και εναέρια) που το Κέντρο αυτό διαθέτει, αλλά και με τη συνδρομή των παραπλέοντων πλοίων, να εκκινήσουν άμεσα οι έρευνες για τον εντοπισμό και τη διάσωση του, η οποία κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων και λόγω της ταχείας επέμβασης, θα επιτυγχανόταν. αλλά τούτο (την ειδοποίηση των λιμενικών αρχών) αυτός (Πλοίαρχος του εν λόγω πλοίου) έπραξε όταν το πλοίο κατέπλευσε στον λιμένα του Πειραιά περί ώρα 06.30 πμ, οπότε πλέον είχε καταστεί απίθανος ο εντοπισμός του θανόντος. Επικαλούμενος λοιπόν ο ενάγων την αδικοπρακτική ευθύνη της πρώτης εναγόμενης, ως προστήσασας του πληρώματος και του Πλοιάρχου του πλοίου της για τον θάνατο του υιού του και την εις ολόκληρο ευθύνη της δεύτερης εναγόμενης, ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας, η οποία δυνάμει σύμβασης ασφάλισης που είχε καταρτίσει με την πρώτη εναγομένη είχε αναλάβει την κάλυψη της αστικής ευθύνης αυτής ως πλοιοκτήτριας του ως άνω πλοίου έναντι τρίτων για ναυτικές απαιτήσεις απορρέουσες και από την απώλεια ανθρώπινης ζωής σύμφωνα με τις διατάξεις του ΠΔ 6/2012, ζητεί, μετά τον παραδεκτό, ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, περιορισμό του αγωγικού αιτήματος από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό (άρθρα 223 εδ.β΄, 294, 295 παρ. 1 εδ.β΄ και 297 του Κ.Πολ.Δ.), να αναγνωρισθεί η υποχρέωση των εναγόμενων να του καταβάλουν, αλληλεγγύως και εις ολόκληρον, το χρηματικό ποσό των 150.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για την ψυχική οδύνη που υπέστη από τον θάνατο του υιού του. Επίσης, ζητεί να του επιδικασθεί το ως άνω χρηματικό ποσό με το νόμιμο τόκο αφ’ ότου το κονδύλιο αυτό κατέστη απαιτητό, άλλως από την επίδοση της αγωγής, να κηρυχθεί η απόφαση προσωρινώς εκτελεστή και να καταδικασθούν οι εναγόμενοι στην καταβολή των δικαστικών του εξόδων.

Με αυτό το περιεχόμενο, η ένδικη αγωγή παραδεκτώς από άποψη παθητικής νομιμοποίησης ηγέρθη σε βάρος της πρώτης εναγομένης εταιρείας. Η ίδια αγωγή, εν τούτοις, καθό μέρος ηγέρθη σε βάρος της δεύτερης εναγομένης, ασφαλίζουσας κατά την αγωγή την αστική ευθύνη της πρώτης εναγομένης για ναυτικές απαιτήσεις απορρέουσες και από την απώλεια ανθρώπινης ζωής, προς θεμελίωση της οποίας ο ενάγων επικαλείται την καθιερούμενη με το ΠΔ 6/2012 υποχρεωτική ασφάλιση των πλοίων, αφού παράλληλα δεν επικαλείται ότι η σχετική ασφαλιστική σύμβαση της πρώτης των αντιδίκων της μετά της δεύτερης εξ αυτών συμφωνήθηκε να λειτουργεί ως γνήσια σύμβαση υπέρ των ζημιούμενων τρίτων, τυγχάνει απαράδεκτη από άποψη παθητικής νομιμοποίησης, αφού οι επικαλούμενες από τον ενάγοντα διατάξεις του ΠΔ 6/2012 και ιδίως το άρθρο 4 αυτού, δεν γεννούν ευθεία αξίωση υπέρ του ενάγοντος από την επικαλούμενη στην αγωγή σύμβαση ασφαλίσεως του πλοίου. Τέτοια δε παθητική νομιμοποίηση δεν δύναται να θεμελιωθεί ούτε στις διατάξεις του άρθρου 26 παρ.1 του Ν. 2496/1997 αφού, κατά τα αναφερόμενα στην οικεία νομική σκέψη της παρούσας, δεν έχει εισέτι εκδοθεί κοινή υπουργική απόφαση που να προσδιορίζει την υπηρεσία ή το νομικό πρόσωπο που προβλέπεται στο ως άνω άρθρο 26 § 5, με αποτέλεσμα οι διατάξεις της παραγράφου 1 του ιδίου άρθρου του ιδίου Νόμου, που προβλέπουν ευθεία αξίωση του τρίτου σε περιπτώσεις υποχρεωτικής ασφαλίσεως αστικής ευθύνης, να μην εφαρμόζονται. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι, εν προκειμένω, ως εκ του χρόνου που έλαβε χώρα το ένδικο συμβάν (27.1.2015) δεν τυγχάνουν εφαρμογής οι διατάξεις του Κανονισμού (ΕΚ) αριθμ. 392/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Συμβουλίου της 23^ης Απριλίου 2009 σχετικά με την ευθύνη των μεταφορέων που εκτελούν θαλάσσιες μεταφορές επιβατών σε περίπτωση ατυχήματος και μέσω αυτής, για τις εσωτερικές θαλάσσιες μεταφορές οι διατάξεις της Διεθνούς Συμβάσεως των Αθηνών σχετικά με την θαλάσσια μεταφορά επιβατών και των αποσκευών 2002 (βλ. σχετ. άρθρο 15 παρ. 3 του Πρωτοκόλλου του έτους 2002 στην σύμβαση των Αθηνών σχετικά με την θαλάσσια μεταφορά επιβατών και των αποσκευών τους του 1974 που κυρώθηκε με το Ν. 4195/2013), με τις οποίες καθιερώνεται υποχρεωτική ασφάλισης της αστικής ευθύνης της πλοιοκτήτριας εταιρείας για τις ζημίες των επιβαινόντων με πρόβλεψη για ευθεία αξίωση του τρίτου κατά της ασφαλίζουσας το πλοίο εταιρείας, αφού εν προκειμένω πρόκειται για εσωτερική θαλάσσια μεταφορά και κατά το χρόνο που έλαβε χώρα το ένδικο συμβάν (26/1/2015) δεν είχε παρέλθει η τετραετής προθεσμία από την 31.12.2012, από την καταληκτική ημερομηνία εφαρμογής του ως άνω Κανονισμού για τα πλοία κατηγορίας Α` στην οποία (κατηγορία) εντάσσεται και το ένδικο πλοίο, ήτοι η 31.12.2016, αφού η Ελλάδα είχε διατηρήσει τη δυνατότητα αναβολής της εφαρμογής του κατά τις διατάξεις του άρθρου 11 του εν λόγω Κανονισμού [σχετικά υπ’ αριθ. 3139.Α.7/19-12-2018 Εγκύκλιος του ΥΕΝ]. Περαιτέρω, η ένδικη αγωγή, καθό μέρος ηγέρθη από τον ενάγοντα σε βάρος της πρώτης εναγομένης, σύμφωνα με το ελληνικό ουσιαστικό δίκαιο, το οποίο τυγχάνει εφαρμοστέο, κατά τις διατάξεις του άρθρου 14 παρ. 1 α΄ του Κανονισμού (ΕΚ) 864/2007 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 11ης Ιουλίου 2007 για το εφαρμοστέο δίκαιο στις εξωσυμβατικές ενοχές (“Ρώμη II”), αφού το δίκαιο αυτό αμφότεροι οι διάδικοι επικαλούνται για να θεμελιώσουν τα αιτήματα και τους ισχυρισμούς τους, τυγχάνει ορισμένη και νόμιμη, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 914, 922, 932, 330, 299, 345 και 346 ΑΚ, 70 και 176 του Κ.Πολ.Δ., πλην (α) του αιτήματος επιδίκασης τόκων για τον προγενέστερο της έγερσης της ένδικης αγωγής χρόνο, αφού ο ενάγων δεν επικαλείται προηγούμενη όχληση της πρώτης εναγομένης και (β) κήρυξης της απόφασης προσωρινώς εκτελεστής. καθώς ο ενάγων έτρεψε παραδεκτώς το αίτημα της αγωγής του από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό.

Με τις νομίμως κατατεθείσες προτάσεις της, η πρώτη εναγομένη, ως προς την οποία κρίθηκε ότι παραδεκτώς ηγέρθη η ένδικη αγωγή, αρνείται αιτιολογημένα την ιστορική βάση της αγωγής και επιπλέον, προβάλλει τις ενστάσεις: α) συντρέχοντος πταίσματος του ενάγοντος, αλλά και του υπ’ αυτού προστηθέντος …………., ο οποίος κατ’ εντολή του συνόδευε τον θανόντα υιό του στο ταξίδι του την 26^η-1-2015 από το Ηράκλειο Κρήτης στον Πειραιά με το πλοίο της πρώτης εναγόμενης, κατά την διάρκεια του οποίου αυτός εξαφανίσθηκε και β) παραγραφής της αξίωσης. Ειδικότερα, η εν λόγω πρώτη εναγόμενη υποστηρίζει ότι ο θανών, την 26^η-1-2015, οπότε επιβιβάσθηκε στο πλοίο της πρώτης εξ αυτών προκειμένου να ταξιδέψει από το Ηράκλειο της Κρήτης στον Πειραιά, έπασχε από σοβαρή ψυχική νόσο και δη επικίνδυνη αυτοκτονική τάση, που είχε εκδηλωθεί από το έτος 2011, όπως ήταν γνωστό στον ενάγοντα αλλά και στους λοιπούς συγγενείς του, μεταξύ των οποίων και στον αδελφό του θανόντος ……….. (αρχικώς πέμπτος ενάγων), ο οποίος διέμενε τότε και εξακολουθεί να διαμένει στην Αθήνα. Ότι την προηγούμενη ημέρα του ταξιδιού του, ο θανών επεχείρησε να αυτοκτονήσει εντός της οικίας όπου διέμενε, στην περιοχή ……………. Κρήτης, όπως έγινε αντιληπτό από τον συγκάτοικό του ………………, ο οποίος ενημέρωσε τηλεφωνικά τον αδελφό του θανόντος, …………… Ότι ο τελευταίος, αντί να μεριμνήσει για την εισαγωγή του αδελφού του σε κάποια ψυχιατρική κλινική στην Κρήτη για την αντιμετώπιση της κατάστασης του, αποφάσισε να τον φέρει στην Αθήνα. Ότι για τον λόγο αυτό ανέθεσε στον γνωστό του …………., υπήκοο Πακιστάν, να μεταβεί αμέσως στο Ηράκλειο της Κρήτης και να τον συνοδεύσει στο ταξίδι του από το Ηράκλειο Κρήτης στον Πειραιά και ακολούθως στην οικία του στην Αθήνα. Ότι πράγματι την 26^η-1-2015 ο ……….. (εφεξής ο συνοδός) έφθασε στο Ηράκλειο Κρήτης και αφού συνάντησε τον θανόντα, επιβιβάσθηκαν αμφότεροι περί ώρα 21.00 της ίδιας ημέρας στο υπό ελληνική σημαία πλοίο με το όνομα «Η», πλοιοκτησίας αυτής (πρώτης εναγόμενης), αποκρύβοντας, εν τούτοις, από αυτήν (πρώτη εναγόμενη) [εννοείται από τον Πλοίαρχο του πλοίου αλλά και τους πράκτορες της πρώτης εναγομένης στο Ηράκλειο Κρήτης] τα ψυχιατρικά προβλήματα που αντιμετώπιζε ο θανών, ώστε να αποφασίσει αυτή (πρώτη εναγομένη) αν θα αναλάβει τη θαλάσσια μεταφορά, δεδομένου ότι σύμφωνα με το άρθρο 110 παρ. 1 του ΚΔΝΔ, απαγορεύεται η μεταφορά με πλοίο ψυχοπαθών. Ότι κατά την διάρκεια του πλου και περί ώρα 00.10 μμ, ο συνοδός του ήδη θανόντος, κατά παράβαση της υποχρέωσης φύλαξης αυτού (θανόντος), του επέτρεψε να απομακρυνθεί από την θέση του και να κινηθεί μόνος του εντός του πλοίου, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να μεταβεί στο εξωτερικό κατάστρωμα του πλοίου και να αυτοκτονήσει πέφτοντας στην θάλασσα, ενώ όταν λίγα λεπτά ακολούθως ο συνοδός αυτού (θανόντος) διαπίστωσε ότι ο θανών καθυστερούσε να επιστρέψει, ενημέρωσε τον θαλαμηπόλο που εκτελούσε υπηρεσία στον χώρο υποδοχής επιβατών (reception) του πλοίου ότι τον αναζητούσε, παραλείποντας όμως υπαιτίως να του αναφέρει ότι ο θανών έπασχε από αυτοκτονικές τάσεις, ώστε να μπορέσει ο ως άνω αξιωματικός και ο Πλοίαρχος του πλοίου που θα ειδοποιείτο από αυτόν να προβλέψουν ότι υπήρχε ενδεχόμενο εκούσιας πτώσης του στην θάλασσα (ενδεχόμενο ακούσιας πτώσης δεν υπήρχε καθώς σε όλο το εξωτερικό κατάστρωμα είχαν τοποθετηθεί προστατευτικά κιγκλιδώματα που την καθιστούσαν αδύνατη) και τοιουτοτρόπως ο Πλοίαρχος να κινητοποιήσει άμεσα το Ενιαίο Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης και να εκκινήσει η έρευνα για τον εντοπισμό του θανόντος στη θάλασσα και όχι μόνον μέσα στο πλοίο, όπως συνέβη εν προκειμένω, λόγω των ελλιπών και παραπλανητικών πληροφοριών που έδιδε ο συνοδός του ήδη θανόντος στο πλήρωμα αλλά και στον Πλοίαρχο του πλοίου, όταν αυτός ειδοποιήθηκε περί ώρα 02.30 πμ. Ότι με βάση τα ανωτέρω, ο θάνατος του υιού του ενάγοντος προκλήθηκε αποκλειστικά από τις παράνομες και υπαίτιες παραλείψεις του ίδιου του ενάγοντος, αλλά και του προστηθέντος και από αυτόν συνοδού, χωρίς να μπορεί να συνδεθεί αιτιωδώς με κάποια πράξη ή παράλειψη του Πλοιάρχου του πλοίου ή των μελών του πληρώματος, άλλως σε περίπτωση που κριθεί ότι υπάρχει υπαιτιότητα των τελευταίων, να γίνει δεκτό ότι συνυπαίτιοι κατά ποσοστό 95% στην πρόκληση του θανάτου του υιού του ενάγοντος είναι ο ενάγων και ο συνοδός, προστηθείς υπ’ αυτού. Με αυτό το περιεχόμενο και αίτημα, η ως άνω ένσταση συντρέχοντος πταίσματος τυγχάνει ορισμένη και νόμιμη, στηριζόμενη στις διατάξεις του άρθρου 300 ΑΚ και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω στην ουσία του. Ο περί ενιαύσιας, κατά τις διατάξεις των άρθρων 289 παρ.3 και 291 του Ν. 3816/1958 (ΚΙΝΔ), περί παραγραφής ισχυρισμός της πρώτης εναγομένης, τυγχάνει μη νόμιμος, αφού την ένδικη αξίωσή του περί καταβολής χρηματικής ικανοποίησης λόγω της ψυχικής οδύνης που υπέστη από τον θάνατο του υιού του, ο ενάγων θεμελιώνει στις περί αδικοπραξίας διατάξεις (άρθρο 914 επ. ΑΚ) κατά τις προβλέψεις των οποίων η παραγραφή τυγχάνει πενταετής (άρθρο 937 ΑΚ) και όχι στη σύμβαση θαλάσσια μεταφορά επιβάτη (ναυλώσεως).

ΙV. Από την εκτίμηση των προσκομισθέντων ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου αποδεικτικών μέσων και ειδικότερα, από τις νομότυπα, κατ’ άρθρο 421 επ. του Κ.Πολ.Δ. ληφθείσες με επιμέλεια του ενάγοντος υπ’ αριθμ. πρωτ. …….. από 10-9-2020 ένορκες βεβαιώσεις των ……… και …….., ενώπιον του δικηγόρου Αθηνών ………, ύστερα από νομότυπη κλήτευση των αντιδίκων του (βλ. σχετ. τις υπ’ αριθμ. …… και …… από 7-9-2020 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή της περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών ……..) και την υπ’ αριθμ. ……./18-9-2020 ένορκη βεβαίωση του εξετασθέντος με επιμέλεια των εναγομένων ……., ενώπιον της συμβολαιογράφου Αθηνών …….., ύστερα από νομότυπη κλήτευση του αντιδίκου του (βλ. σχετ. την υπ’ αριθμ. …../15-9-2020 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας της περιφέρειας του Εφετείου Πειραιώς ………..), από όλα ανεξαιρέτως τα νομίμως προσκομιζόμενα μετ’ επικλήσεως από τους διαδίκους έγγραφα, είτε ως αυτοτελή αποδεικτικά μέσα είτε προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, συμπεριλαμβανομένων: α) των αντιγράφων της ΑΒΜ – ……. ποινικής δικογραφίας που σχηματίσθηκε βάσει σχετικής παραγγελίας του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Πειραιά εις βάρος του Πλοιάρχου του πλοίου της πρώτης εναγόμενης …………, για παράβαση των άρθρων 227 και 235 β΄ του ΚΔΝΔ (ΝΔ 187/83), για την οποία διενεργήθηκε αστυνομική προανάκριση από το Α΄ Λιμενικό Τμήμα του Κεντρικού Λιμεναρχείου Πειραιά και επί της οποίας εκδόθηκε η υπ’ αριθμ. 967/2019 αθωωτική απόφαση του Β΄ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά και β) των αντιγράφων της δικογραφίας που σχηματίσθηκε από το Α΄ Λιμενικό Τμήμα του Κεντρικού Λιμεναρχείου Πειραιά κατόπιν της πειθαρχικής δίωξης που ασκήθηκε από την ως άνω αρχή κατά του Πλοιάρχου του πλοίου της πρώτης εναγόμενης ………….. για παράβαση των άρθρων 104, 118, 120, 122, 227, 235 παρ.β΄ 245 του ΚΔΝΔ, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ’ αριθμ. …………./29-11-2017 απόφαση του Πρωτοβάθμιου Πειθαρχικού Συμβουλίου του Εμπορικού Ναυτικού που τον απήλλαξε λόγω αμφιβολιών και αφού ληφθούν υπόψη και τα διδάγματα της κοινής πείρας, που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο και αυτεπαγγέλτως (άρθρο 336 παρ. 4 ΚΠολΔ), αποδεικνύονται τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Την 11^η-2-2015 ανευρέθηκε σε παραθαλάσσια περιοχή του Αγίου Δημητρίου Νάουσας Πάρου, πτώμα ανδρός, το οποίο ακολούθως ταυτοποιήθηκε, κατόπιν αναγνώρισης από τον αδελφό του ………. (αρχικώς πέμπτου ενάγοντος) ότι ανήκε στον ……………., υιό του ενάγοντος. Όπως προκύπτει από την από 16-2-2015 ιατροδικαστική έκθεση νεκροψίας – νεκροτομής που συνέταξε η ιατροδικαστής της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Πειραιά, ………….., αιτία θανάτου αυτού ήταν ο πνιγμός εντός ύδατος. Ο θανών ήταν υπήκοος Πακιστάν και τα τελευταία δύο έτη διέμενε στην περιοχή ……….. Κρήτης, σε οικία που είχε μισθώσει με έξι ακόμη ομοεθνείς του και απασχολείτο ως εργάτης σε αγροτικές εργασίες. Όπως κατέθεσε ο αδελφός του ………… που είναι ο μόνος από τους στενούς συγγενείς του ο οποίος επίσης κατοικεί στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Αθήνα, ο θανών από το έτος 2011 που απεβίωσε η μητέρα του, αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα και σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με αυτόν (θανόντα αδελφό του) στα μέσα μηνός Ιανουαρίου του έτους 2015, ο αδελφός του ήδη θανόντος διαπίστωσε ότι ο ήδη θανών αδελφός του δεν ήταν σε καλή ψυχολογική κατάσταση και για τον λόγο αυτό του πρότεινε να μετοικήσει στην Αθήνα προκειμένου να διαμένουν μαζί και να τον προσέχει. Ο θανών παρά ταύτα παρέμεινε στην Κρήτη και την 25^η-1-2015, όταν επέστρεψε από την εργασία του, αφού παραπονέθηκε στους συγκατοίκους του ότι αισθανόταν ζάλη, ακολούθως, εντός ολίγου χρόνου την ίδια ημέρα, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει με ένα μαχαίρι με το οποίο έπληξε την κοιλιακή του χώρα, πλην όμως πρόλαβε και επενέβη ο συγκάτοικος του …….., περιορίζοντας τις σωματικές του βλάβες σε έναν ελαφρύ τραυματισμό. Ο θανών ωστόσο εξακολούθησε να λέει στους συγκατοίκους του ότι επιθυμεί να θέσει τέλος στην ζωή του και για τον λόγο ο ……….. επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον αδελφό του …………., ………….. και τον ενημέρωσε για την απόπειρα αυτοκτονίας του αδελφού του και τις αυτοκτονικές του τάσεις. Ο αδελφός του θανόντος επιβεβαίωσε τα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετώπιζε τα τελευταία πέντε έτη ο αδελφός του και παρακάλεσε αυτόν (…………), να μην αφήσει τον αδελφό του (……………….) μόνο του έως την επόμενη ημέρα, οπότε θα έστελνε κάποιον γνωστό του στην Κρήτη προκειμένου να τον παραλάβει και να τον συνοδεύσει μέχρι την Αθήνα, οπότε και θα αναλάμβανε ο ίδιος την φροντίδα του (σχετικά από 31.1.2015 ένορκη προανακριτική κατάθεση του ……..). Πράγματι, την επόμενη ημέρα (26-1-2015), μετέβη στο Ηράκλειο της Κρήτης, ο …….. (εφεξής ο συνοδός), φίλος και ομοεθνής του αδελφού του υιού του ενάγοντος ………….., στον οποίο ο αδελφός του θανόντος ανέθεσε να τον συνοδεύσει στην Αθήνα. Αυτός, μετέβη στην οικία του θανόντος στους ……… Κρήτης, οπότε ο θανών επανέλαβε και σε αυτόν ότι επιθυμεί να θέσει τέλος στην ζωή του (βλ.σχετ. την από 31-1-2015 ένορκη κατάθεση του ………. στα πλαίσια της διενεργηθείσας προανάκρισης). Κατόπιν τούτου, την ίδια ημέρα, ο θανών με τον συνοδό του επιβιβάσθηκαν στο υπό ελληνική σημαία πλοίο με το όνομα «H», πλοιοκτησίας της πρώτης εναγόμενης, το οποίο θα εκτελούσε το δρομολόγιο ΗΡΑΚΛΕΙΟ – ΠΕΙΡΑΙΑΣ με ώρα αναχώρησης την 21.00 και προγραμματισμένη ώρα άφιξης στον λιμένα του Πειραιά την 06.40 πμ της επόμενης ημέρας. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι, όπως προκύπτει από την σχηματισθείσα ποινική δικογραφία, δεν εξεδόθη εισιτήριο επιβάτη στο όνομα του θανόντος ήτοι στο όνομα …….. αλλά αμφότερα τα εκδοθέντα προς επιβίβαση στο εν λόγω πλοίο εισιτήρια έφεραν το όνομα «……….», ήτοι το όνομα του συνοδού αυτού και για το λόγο αυτό αντικείμενο διερεύνησης στα πλαίσια της διενεργηθείσας για το ένδικο συμβάν προανάκρισης ήταν και το εάν πράγματι ο θανών επιβιβάσθηκε στο εν λόγω πλοίο (σχετικά από 9.5.2016 εισαγγελική παραγγελία επί της δεύτερης σελίδας του προσκομιζόμενου με αριθμό πρωτ.  …….. από 23.4.2015 υποβλητική προανακριτικού υλικού του Γραφείου Ανάκρισης του Α Λιμενικού Ταμείου του Κ.Λ.Π.). Το ως άνω πλοίο αναχώρησε κατά την προγραμματισμένη ώρα από τον λιμένα του Ηρακλείου με τον θανόντα και τον συνοδό του να καταλαμβάνουν τις θέσεις τους στην αίθουσα με τα αεροπορικά καθίσματα. Περί ώρα 00.10 πμ της 27.1.2015 και ενώ το ταξίδι συνεχιζόταν κανονικά, ο θανών σηκώθηκε από την θέση του προκειμένου να πάει στο αποχωρητήριο του πλοίου, όπως ενημέρωσε τον συνοδό του, ο οποίος εν τούτοις δεν τον ακολούθησε, αλλά παρέμεινε στην θέση του. Μετά την πάροδο όμως δέκα λεπτών χωρίς ο θανών να επιστρέψει στην θέση του, ο συνοδός αυτού ανησύχησε λόγω και των ψυχολογικών προβλημάτων που γνώριζε ότι αυτός (ήδη θανών υιός του ενάγοντος) αντιμετώπιζε και για τον λόγο αυτό αποφάσισε να τον αναζητήσει. Αρχικά τον αναζήτησε στο αποχωρητήριο του πλοίου, πλην όμως δεν τον βρήκε εκεί και για τον λόγο αυτό τον κάλεσε στο κινητό του τηλέφωνο, χωρίς όμως αποτέλεσμα αφού αυτό ήταν απενεργοποιημένο. Ακολούθως, περί ώρα 00.30 πμ, αυτός (συνοδός) μετέβη στην ρεσεψιόν του πλοίου και ενημέρωσε τον θαλαμηπόλο …………., ο οποίος εκτελούσε υπηρεσία εκείνη την ώρα, ότι δεν έβρισκε τον θανόντα, παραλείποντας εν τούτοις να του αναφέρει ότι εκείνος αντιμετώπιζε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα και είχε εκδηλώσει αυτοκτονικές τάσεις, προκειμένου ο θαλαμηπόλος να δυνηθεί να εκτιμήσει ότι υπήρχε πιθανότητα ο …….. να έχει επιχειρήσει να αυτοκτονήσει, πέφτοντας στην θάλασσα [σχετικά προαναφερομένη ένορκη βεβαίωση αυτού στην οποία κατέθεσε σχετικά «… Αργότερα έμαθα ότι ο ……. είχε ψυχολογικά προβλήματα πολλά χρόνια και είχε κάνει απόπειρες να βάλει τέρμα στη ζωή του. Όταν έγινε το ταξίδι αυτό δεν το γνώριζε ο καπετάνιος ούτε άλλο μέλος του πληρώματος…»]. Ενδεχόμενο ακούσιας πτώσης αυτού (θανόντος) στη θάλασσα δεν προέκυψε, αφού στα εξωτερικά καταστρώματα του εν λόγω πλοίου απεδείχθη ότι ευρίσκονται τοποθετημένα προστατευτικά κιγκλιδώματα που το αποκλείουν (ίδια ως άνω ένορκη βεβαίωση θαλαμηπόλου ………..). Υπό αυτές τις περιστάσεις, ο θαλαμηπόλος, ο οποίος δεν μπορούσε να προβλέψει ότι υπάρχει το ενδεχόμενο να έχει πέσει άνθρωπος στην θάλασσα, πρότεινε στον συνοδό να συνεχίσει την αναζήτηση εντός του πλοίου, όπως και πράγματι αυτός έπραξε, με τη συνδρομή δύο μελών του πληρώματος. Εν τούτοις και οι έρευνες αυτές δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα, οπότε ο συνοδός, περί ώρα 01.15 πμ, επέστρεψε στην ρεσεψιόν του πλοίου και ενημέρωσε τον ίδιο θαλαμηπόλο ότι δεν είχε εντοπίσει τον θανόντα, παραλείποντας και πάλι να του αναφέρει για τα σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετώπιζε ο ……….. που καθιστούσαν πιθανόν πλέον το ενδεχόμενο εκούσιας πτώσης του στη θάλασσα. Ο ανωτέρω θαλαμηπόλος ειδοποίησε σχετικά τον αξιωματικό φυλακής που εκτελούσε υπηρεσία στην γέφυρα του πλοίου, ο οποίος μετέφερε τα ανωτέρω στον Υποπλοίαρχο …….. που ανέλαβε υπηρεσία στην γέφυρα περί ώρα 02.00 πμ και εκείνος περί ώρα 02.15 ειδοποίησε τον Πλοίαρχο …………. (βλ. σχετ. την εγγραφή στο ημερολόγιο του πλοίου ότι την 02.15 πμ ο Πλοίαρχος ενημερώθηκε από τον αξιωματικό φυλακής γέφυρας …….. ότι ο επιβάτης …….. αναζητεί τον συνεπιβάτη του ………..). Ο Πλοίαρχος έδωσε αμέσως εντολή να συγκροτηθεί ομάδα έρευνας, αποτελούμενη από τον Αρχιθαλαμηπόλο …….., τον θαλαμηπόλο ………, τον επίκουρο ………, τον ναύκληρο ………, τον ναύτη …….. και τον ναύτη …….., οι οποίοι αναζήτησαν τον θανόντα στους εσωτερικούς χώρους και τα εξωτερικά καταστρώματα του πλοίου. Ακολούθησε την 04.00 πμ ανακοίνωση από τα μεγάφωνα του πλοίου στην ελληνική, την αγγλική και την πακιστανική γλώσσα και έρευνα στις κενές καμπίνες του πλοίου. Εν τέλει την 06.20 πμ της ίδιας ημέρας ο Πλοίαρχος του πλοίου ενημέρωσε τηλεφωνικά το Α΄ Λιμενικό Τμήμα του Κεντρικού Λιμεναρχείου Πειραιώς για την εξαφάνιση του θανόντος, χωρίς εν τούτοις να αναφέρει τα ψυχολογικά προβλήματα που αυτός αντιμετώπιζε, καθώς τούτο αγνοούσε και ο ίδιος. Περί ώρα 06.40, το πλοίο κατέπλευσε στον λιμένα του Πειραιά και κατά την αποβίβαση των επιβατών, ο συνοδός του ………., κατ’ εντολή του Πλοιάρχου, βρισκόταν στον καταπέλτη του ως άνω πλοίου, προκειμένου να ελέγχει μήπως αποβιβασθεί και ο θανών. Αμέσως μετά την ολοκλήρωση της αποβίβασης, έρευνα στο πλοίο για τον εντοπισμό του θανόντος διενήργησε και κλιμάκιο του Λιμενικού Τμήματος (βλ. σχετ. το προσκομιζόμενο απόσπασμα του Ημερολογίου Συμβάντων του ΕΚΣΕΔ στο οποίο αναφέρεται ότι η ως άνω υπηρεσία έδωσε διαταγή στο Α΄ Λιμενικό Τμήμα για εξονυχιστικό έλεγχο του H). Τελικώς οι έρευνες εντός του πλοίου ολοκληρώθηκαν χωρίς αποτέλεσμα περί ώρα 07.30 πμ (βλ. σχετ. το απόσπασμα του Ημερολογίου γέφυρας) και συνεχίσθηκαν από το Ενιαίο Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης (εφεξής ΕΚΣΕΔ) το οποίο περί ώρα 09.30 πμ (27-1-2015) εξέδωσε σήμα PAN PAN για όλα τα παραπλέοντα σκάφη στην ευρύτερη περιοχή που έπλεε το πλοίο της πρώτης εναγόμενης κατά τον χρόνο εξαφάνισης του θανόντος, ήτοι από ώρα 00.30 έως 01.00 πμ της 27^ης-1-2015. Λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν τις πρωινές ώρες της 27^ης-1-2015 δεν ήταν εφικτό να πραγματοποιηθεί έρευνα, ούτε με πλωτά, ούτε με τα εναέρια μέσα του ΕΚΣΕΔ, με το πρώτο πλώτο μέσο να αποπλέει για έρευνα περί ώρα 11.25 πμ. της 27.1.2015, ενώ περί ώρα 14.23 της ίδιας ημέρας απογειώθηκαν και εναέρια μέσα, χωρίς όμως οι έρευνες που πραγματοποίησαν τα μέσα αυτά, πλωτά και εναέρια, όπως και τα παραπλέοντα πλοία να έχουν κάποιο αποτέλεσμα, παρότι οι έρευνες συνεχίσθηκαν μέχρι την Παρασκευή 30^η-1-2015, με τη συμμετοχή και των Λιμεναρχείων των περιοχών, από την περιφέρεια των οποίων είχε διέλθει το ως άνω πλοίο κατά το επίμαχο ταξίδι. Εν τέλει, όπως προαναφέρθηκε, ο θανών εντοπίσθηκε νεκρός την 11^η-2-2015 στην παραθαλάσσια περιοχή Αγίου Δημητρίου Νάουσας Πάρου. Με βάση επομένως τα ανωτέρω πραγματικά περιστατικά αποδείχθηκε ότι ο θάνατος του …………., υιού του ενάγοντος, προκλήθηκε από πνιγμό συνεπεία της εκούσιας πτώσης του στην θάλασσα από το κατάστρωμα του υπό ελληνική σημαία πλοίου «H», πλοιοκτησίας της πρώτης εναγόμενης, στο οποίο είχε επιβιβασθεί την 26^η-1-2015 και περί ώρα 21.00, προκειμένου να ταξιδέψει από το Ηράκλειο Κρήτης στον λιμένα του Πειραιά. Η πτώση του θανόντος στην θάλασσα έλαβε χώρα μεταξύ 00.10 και 00.30 της 27^ης-1-2015, ήτοι κατά το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο θανών είχε απομακρυνθεί από τον συνοδό του, μέχρι την ώρα που ο τελευταίος άρχισε να τον αναζητεί στους χώρους του πλοίου, οπότε και διαπίστωσε ότι ο ………… είχε απενεργοποιήσει και το κινητό του τηλέφωνο. Η πτώση του θανόντος στην θάλασσα δεν μπορεί να αποδοθεί σε υπαιτιότητα της πρώτης εναγόμενης και των προστηθέντων της, καθώς το πλοίο διαθέτει στα εξωτερικά του καταστρώματα προστατευτικά κιγκλιδώματα που αποκλείουν την ακούσια πτώση ενός ανθρώπου στη θάλασσα. Επίσης, ο προστηθείς της πρώτης εναγόμενης θαλαμηπόλος, …….., που εκτελούσε υπηρεσία στον χώρο υποδοχής των επιβατών του πλοίου (ρεσεψιόν) τον οποίο ενημέρωσε ο συνοδός του …….. για την εξαφάνιση του τελευταίου περί ώρα 00.30 πμ, δεν μπορούσε να προβλέψει ότι υπήρχε ενδεχόμενο πτώσης αυτού (θανόντος) στη θάλασσα, καθώς ο συνοδός αυτού (θανόντος) απέκρυψε τα σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετώπιζε ο θανών και τις αυτοκτονικές τάσεις που είχε εκδηλώσει από την προηγούμενη ημέρα, όταν είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει και δεν είχε ξεπεράσει και την ημέρα του ταξιδιού, αφού όπως αποδεικνύεται από την προανακριτική κατάθεση του …….., την ίδια ημέρα και περί ώρα 13.00 ο ήδη θανών είχε εκφράσει και ενώπιον του ανωτέρω συνοδού του την επιθυμία του να πεθάνει. Επομένως, ορθώς ο θαλαμηπόλος υπέδειξε στον συνοδό να συνεχίσει την αναζήτηση στο πλοίο, δίδοντας μάλιστα και εντολή σε δύο μέλη του πληρώματος να τον συνδράμουν και δεν ενημέρωσε αμέσως τον προϊστάμενο του αρχιθαλαμηπόλο ή τον Πλοίαρχο, αφού με τα στοιχεία που του είχε αναφέρει ο συνοδός του θανόντος, δεν μπορούσε να εκτιμήσει ότι υπήρχε κίνδυνος πτώσης ανθρώπου στην θάλασσα. Ακολούθως, περί ώρα 01.30, οπότε επέστρεψε ο συνοδός του θανόντος στην ρεσεψιόν του πλοίου αφού είχαν αποβεί άκαρπες οι αναζητήσεις του, ο θαλαμηπόλος ορθώς ενημέρωσε για το συμβάν που τους είχε απασχολήσει ήδη για πάνω από μία ώρα τον προϊστάμενό του Αρχιθαλαμηπόλο, αλλά και τον Αξιωματικό γέφυρας του πλοίου, ο οποίος κατά την αλλαγή βάρδιας ώρα 02.00 πμ, ενημέρωσε τον Υποπλοίαρχο …………, ο οποίος ανέλαβε υπηρεσία και ο οποίος με την σειρά του περί ώρα 02.15 ενημέρωσε τον Πλοίαρχο ώστε να δώσει τις σχετικές οδηγίες. Με τα στοιχεία που είχε μεταφέρει ο συνοδός στον θαλαμηπόλο και κατά την δεύτερη επίσκεψη του στην ρεσεψιόν (εξακολουθούσε να αποκρύβει τις αυτοκτονικές τάσεις του θανόντος), ο Πλοίαρχος έδωσε εντολή συγκρότησης ενός κλιμακίου, αποτελούμενο από μέλη του πληρώματος, που θα προέβαιναν σε εξονυχιστικό έλεγχο των εσωτερικών και των εξωτερικών χώρων του πλοίου. Η οδηγία αυτή ήταν ενδεδειγμένη, καθώς έπρεπε πρώτα να διαπιστώσει εάν ο θανών βρισκόταν μέσα στο πλοίο ή όχι και ακολούθως, αφού είχε αποκλείσει το πρώτο ενδεχόμενο, να εκκινήσει και τις διαδικασίες για την περίπτωση «ανθρώπου στην θάλασσα», η οποία σε εκείνο το χρονικό σημείο από τις πληροφορίες που είχε παράσχει ο συνοδός του θανόντος, ο οποίος μάλιστα επέμενε στην αναγγελία από τα μεγάφωνα, δεν φαινόταν ως πιθανή. Και ο έλεγχος που διέταξε ο Πλοίαρχος δεν είχε αποτέλεσμα και περί ώρα 04.00 ακολούθησαν οι ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα του πλοίου, αλλά και ενδελεχής έρευνα στις κενές καμπίνες του πλοίου. Από εκείνη την ώρα και έπειτα, αφού είχαν περάσει περισσότερο από τρεις ώρες ερευνών επί του πλοίου, ο Πλοίαρχος ηδύνατο και έπρεπε να λάβει υπόψιν του ως ενδεχόμενο της εξαφάνισης του θανόντος την πτώση του στη θάλασσα και να ειδοποιήσει σχετικώς το Λιμενικό Σώμα, προκειμένου να κινητοποιηθεί το Ενιαίο Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης και συντονίσει έρευνα με τα πλωτά και τα εναέρια μέσα που διαθέτει, αλλά και με τη συνδρομή των παραπλεόντων πλοίων. Αντ’ αυτού όμως αυτός (Πλοίαρχος του πλοίου) ολιγώρησε και ειδοποίησε το Λιμενικό Σώμα και συγκεκριμένα το Α΄ Λιμενικό Τμήμα του Κεντρικού Λιμεναρχείου Πειραιώς, περί ώρα 06.20 της 27.1.2015, ενώ το πλοίο προετοιμαζόταν να καταπλεύσει στον λιμένα του Πειραιά, ήτοι με καθυστέρηση περίπου δύο ωρών και είκοσι λεπτών από την ώρα που όφειλε και μπορούσε, με βάση τα δεδομένα της υπόθεσης, να ειδοποιήσει τις αρμόδιες Αρχές. Και πράγματι, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 120 του ΚΔΝΔ, ο Πλοίαρχος του πλοίου, ο οποίος κατά τις διατάξεις του άρθρου 104 του ΚΔΝΔ έχει τη γενική διοίκηση του πλοίου και ασκεί εξουσία επί των επιβαινόντων, λαμβάνων κάθε αναγκαίο μέτρο, εντός των υφισταμένων κανονισμών, προς τον σκοπό τηρήσεως της τάξεως, της πειθαρχίας και της υγιεινής και για την ασφάλειαν του πλοίου, των επιβαινόντων και του φορτίου, οφείλει να παρέχει κάθε δυνατή βοήθεια σε πρόσωπα που κινδυνεύουν στη θάλασσα, αφού σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 120 του ΚΔΝΔ «Ο πλοίαρχος παρέχει πάσαν δυνατήν βοήθειαν εις πλοία ή αεροσκάφη ή πρόσωπα κινδυνεύοντα εν θαλάσση, εφ` όσον δεν δημιουργείται σοβαρός κίνδυνος διά το πλοίον ή τους επιβαίνοντας.» και μάλιστα, κατά τις διατάξεις του άρθρου 227 του ιδίου Κώδικα «Πλοίαρχος, μη παρέχων βοήθειαν εις πρόσωπον κινδυνεύον εν θαλάσση, καίπερ δυνάμενος να πράξη τούτο άνευ κινδύνου του πλοίου, του πληρώματος ή των επιβατών, τιμωρείται διά φυλακίσεως τουλάχιστον τριών μηνών και χρηματικής ποινής.», απεδείχθη δηλαδή ότι αυτός ως υπεύθυνος για την ασφάλεια των επιβαινόντων και ως εκ τούτου υπόχρεος να ενημερώσει τις λιμενικές αρχές προκειμένου να κινητοποιηθεί το ΕΚΣΕΔ για τη διάσωση του θανόντος, αφού, όπως προαναφέρθηκε από ώρα 04.00 πμ όφειλε να εκτιμήσει ως πιθανό ενδεχόμενο της εξαφάνισης του θανόντος την εκούσια πτώση του στην θάλασσα, αφού παρά τις έρευνες δεν ανευρέθη επί του πλοίου. Εν τούτοις, κατά την κρίση του παρόντος Δικαστηρίου, δεν απεδείχθη η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ του θανάτου του …………… και της ανωτέρω παράλειψης του Πλοιάρχου του πλοίου, αφού δεν απεδείχθη ότι η κινητοποίηση των Λιμενικών Αρχών και ως εκ τούτου και του Κέντρου Διασώσεως ώρα 04.00 της 27.1.2015 θα μπορούσε, μετά πιθανότητος και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, υπό τις ειδικές περιστάσεις της ένδικης περίπτωσης, να αποτρέψει τον θάνατο αυτού (……………..).  Η πτώση  του στη θάλασσα εντοπίζεται περίπου  από την ώρα που απομακρύνθηκε από το συνοδό του μέχρι την ώρα που ο τελευταίος   άρχισε να τον αναζητά. Παρότι ο συνοδός αντελήφθη την εξαφάνιση του …………  δεν ανέφερε ποτέ και σε κανένα μέλος του πληρώματος ή στον πλοίαρχο ότι αυτός (ο θανών) αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα και είχε επιχειρήσει την αμέσως προηγούμενη ημέρα να αυτοκτονήσει,  ώστε ορθά οι  έρευνες  αρχικά περιορίστηκαν επί του πλοίου.  Σύμφωνα με το απόσπασμα Ημερολογίου Συμβάντων ΕΚΣΕΔ ώρα 10.15 της 27.1.2015 η θερμοκρασία θαλάσσης ανέρχονταν σε 16 βαθμούς, οπότε ο χρόνος επιβίωσης από άποψη θερμοκρασίας στη θάλασσα προσδιορίσθηκε ότι τότε ανέρχονταν σε 9,1 ώρες, πλην όμως, ακόμη κι αν και την ώρα κατά την οποία ο θανών έπεσε στη θάλασσα, υπήρχε η ίδια θερμοκρασία θαλάσσης και επομένως ίσχυε ο ίδιος χρόνος επιβίωσης αφού έτερος χρόνος δεν προέκυψε, η επιβίωσή ανθρώπου στη θάλασσα επί 9,1 ώρες προϋπέθετε έναν υγιή άνθρωπο, γνώστη της κολύμβησης και με επιθυμία για ζωή. Εν προκειμένω, εν τούτοις, ο ………………έπεσε στη θάλασσα με την επιθυμία να αυτοκτονήσει. Έτι περαιτέρω, δεν απεδείχθη ότι κατά το χρονικό διάστημα των δύο ωρών και είκοσι λεπτών περίπου που καθυστέρησε ο Πλοίαρχος του πλοίου να ενημερώσει τις αρμόδιες Αρχές, ήταν δυνατό ενόψει των καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν αλλά και του σκότους, να πραγματοποιηθεί έρευνα προς εντοπισμό του θανόντος, με τα πλωτά ή με τα εναέρια μέσα του ΕΚΣΕΔ, αφού ως απεδείχθη και αναλύεται ανωτέρω, αν και πράγματι ο Πλοίαρχος της εναγομένης πλοιοκτήτριας εταιρείας ειδοποίησε έστω και με καθυστέρηση, πάντως προ της παρελεύσεως των 9,1 ωρών από τον χρόνο πτώσεως του θανόντος στη θάλασσα, το Λιμενικό Σώμα και συγκεκριμένα το Α΄ Λιμενικό Τμήμα του Κεντρικού Λιμεναρχείου Πειραιώς και δη ώρα 06.20, λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν, τα πλωτά μέσα της ανωτέρω Υπηρεσίας κατάφεραν να αποπλεύσουν ώρα 11.25 πμ της 27.1.2015, οπότε απέπλευσε το ΠΛΣ ….., τα εναέρια δε μέσα απογειώθηκαν την 14.23 της 27.1.2015, οπότε απογειώθηκε το ΤALOS …… Διαφορετικές καιρικές συνθήκες κατά το διάστημα των δύο ωρών και είκοσι λεπτών περίπου κατά το οποίο καθυστέρησε ο Πλοίαρχος του πλοίου να ενημερώσει τις αρμόδιες αρχές, δεν απεδείχθησαν, αφού καμία σχετική απόδειξη δεν προσκομίζεται. Εξάλλου, δεν απεδείχθη ούτε ότι κατά το χρόνο πτώσης του υιού του ενάγοντος στη θάλασσα υπήρχαν παραπλέοντα πλοία, αφού καμία σχετική απόδειξη δεν προσκομίζεται, στο ανωτέρω δε απόσπασμα του Ημερολογίου Συμβάντων ΕΚΣΕΔ αν και αναφέρεται ότι εξεδόθη ακολούθως σήμα PAN PAN, παρά ταύτα δεν γίνεται αναφορά ότι κατά το χρόνο πτώσης του θανόντος ή και ακολούθως εντός της ίδιας ημέρας (27.1.2019) στην περιοχή υπήρχαν παραπλέοντα πλοία, τα οποία μάλιστα θα ηδύναντο υπό συνθήκες σκότους να αποτρέψουν τον θάνατο του …………. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι, ο Πλοίαρχος του πλοίου παραπέμφθηκε στο Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο του Ε.Ν. για τα πειθαρχικά αδικήματα της παράβασης των άρθρων 104, 118, 120, 122, 227, 235 παρ. (β) και 245 του ΝΔ 187/1973 (ΚΔΝΔ), σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 248 περ. (γ) και 249 παρ.1 (β), για το ένδικο συμβάν, πλην όμως, με τη με αριθμό απόφασης …../29.11.2017 του Πρωτοβαθμίου Πειθαρχικού Συμβουλίου του ΕΝ, αυτός απαλλάχθηκε κάθε πειθαρχικής ποινής, κατ΄ ακριβή διατύπωση «λόγω αμφιβολιών ως προς την υπαιτιότητα, καθόσον το Συμβούλιο δεν πείστηκε κατά την εξέταση της δικογραφίας και από την ακροαματική διαδικασία για την ενοχή του και αμφιβάλλει».  Επίσης, ο ίδιος παραπέμφθηκε στο ακροατήριο του Β Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς για παράβαση των διατάξεων των άρθρων 227 και 235 Β του ΝΔ 187/1983, προκειμένου να δικασθεί ως υπαίτιος του ότι την 27.1.2015, παρέλειψε να ενημερώσει άμεσα το Ενιαίο Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας ώστε να ξεκινήσουν άμεσα οι έρευνες από θαλάσσης για τον εντοπισμό του αγνοούμενου καθόσον τούτο έπραξε μόλις ώρα 06.20 της 27.1.2015, πλην όμως, με τη με αριθμό ……. από 5.3.2019 απόφαση του ανωτέρω Δικαστηρίου, αυτός (πλοίαρχος του εν λόγω πλοίου) κηρύχθηκε αθώος των αποδιδομένων σε αυτόν πράξεων, λόγω αμφιβολιών, όπως προκύπτει από σχετικό απόσπασμα της εν λόγω αποφάσεως που προσκομίζεται. Μάλιστα, η από 14.3.2018 αίτηση του ανωτέρω αδελφού του θανόντος με την οποία εζητήθη από τον αρμόδιο Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Πειραιώς η άσκηση εφέσεως επί της εν λόγω αποφάσεως, απερρίφθη (σχετικό προσκομιζόμενο με αριθμό 17 από την πρώτη εναγομένη).  Σε κρίση ότι εάν ο Πλοίαρχος του πλοίου ώρα 04.00, όταν πλέον αντελήφθη ότι ο …………… δεν επέβαινε επί του πλοίου, αφού δεν ανευρέθη επ’ αυτού παρά την αναζήτησή του, άρα ήταν σφόδρα ενδεχόμενο να είχε πέσει στη θάλασσα, ενημέρωνε το Ενιαίο Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, θα εντοπίζονταν ζωντανός στη θάλασσα και θα διασώζονταν, υπό τις ειδικές ως άνω αποδειχθείσες περιστάσεις της ένδικης περίπτωσης, το Δικαστήριο δεν δύναται να αχθεί. Μόνον το γεγονός ότι ο Πλοίαρχος του ως άνω πλοίου καθυστέρησε να ενημερώσει το ως άνω κέντρο, δεν είναι ικανό να θεμελιώσει αιτιώδη συνάφεια μεταξύ της παράλειψης του Πλοιάρχου του πλοίου και του θανάτου του ……….. [σχετικά ΑΠ 1070/2010 (ποιν) Ιστοσελίδα Αρείου Πάγου], ενόψει των ειδικών συνθηκών της ένδικης περίπτωσης, όπως αυτές απεδείχθησαν και αναλύονται ανωτέρω.

Κατόπιν τούτων, δεν αποδείχθηκε ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις ευθύνης του προστηθέντος από την πρώτη εναγόμενη Πλοιάρχου του υπό ελληνική σημαία πλοίου με το όνομα «Η» αλλά και των λοιπών προστηθέντων υπό της πρώτης εναγομένης μελών του πληρώματος του εν λόγω πλοίου για τον θάνατο λόγω πνιγμού του ……….., υιού του ενάγοντος ……………. από το οποίο εξαφανίσθηκε την 27^η-1-2015 ενώ επέβαινε σε αυτό, καθώς δεν προέκυψε αφενός μεν ότι τα μέλη του πληρώματος του πλοίου και δη ο ανωτέρω εκτελών υπηρεσία στην ρεσεψιόν του πλοίου Θαλαμηπόλος ………… αλλά και οι εκτελούντες  υπηρεσία στη γέφυρα του πλοίου Αξιωματικοί προέβησαν σε οιαδήποτε παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά, αφ’ ετέρου δε ότι υφίσταται αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της αποδειχθείσας παράλειψης του Πλοιάρχου και του θανάτου του υιού του ενάγοντος. Κατά συνέπεια δεν απεδείχθη ότι συντρέχει περίπτωση ευθύνης και της πρώτης εναγομένης – πλοιοκτήτριας του εν λόγω πλοίου και μεταφορέα του θανόντος – επιβάτη. Συνεπώς, η υπό κρίση από 20-1-2020 και με αριθμ. ΓΑΚ ../ ΕΑΚ …./24-1-2020 αγωγή του ενάγοντος ……….., από τον οποίο και μόνον ασκήθηκε η ένδικη έφεση, πρέπει να απορριφθεί ως προς την πρώτη των εναγομένων ως αβάσιμη στην ουσία, ως προς τη δεύτερη δε των εναγομένων ως απαράδεκτη, ως αναλύεται ανωτέρω. Τα δικαστικά έξοδα των διαδίκων της ένδικης υπόθεσης (εκκαλούντος και εφεσιβλήτων), για αμφότερους τους βαθμούς δικαιοδοσίας, πρέπει να συμψηφιστούν, σύμφωνα με το άρθρο 179 του Κ.Πολ.Δ., καθώς η ερμηνεία των κανόνων δικαίου που εφαρμόσθηκαν ήταν ιδιαιτέρως δυσχερής.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Δικάζει κατ’ αντιμωλία των διαδίκων (εκκαλούντος και εφεσίβλητων) την από 15-3-2024 και με αριθμ.κατ. ΓΑΚ …/ ΕΑΚ …/15-3-2024 έφεση.

Δέχεται τυπικά και κατ’ ουσίαν την έφεση.

Διατάσσει την απόδοση του υπ’ αριθμ. ……/2024 ηλεκτρονικού παραβόλου στον εκκαλούντα.

Εξαφανίζει την υπ’ αριθμ. 854/2022 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς.

Kρατεί και δικάζει την από 20-1-2020 και με αριθμ.κατ. ΓΑΚ …/ ΕΑΚ …../ 24-1-2020 αγωγή κατ’ αντιμωλία του ενάγοντος …………….. και των εναγόμενων.

Απορρίπτει την ανωτέρω αγωγή ως προς τον ενάγοντα ……………. κατά των εναγομένων.

Συμψηφίζει τα δικαστικά έξοδα των διαδίκων (ενάγοντος …………….. και εναγομένων) για αμφότερους τους βαθμούς δικαιοδοσίας.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στον Πειραιά την 17^η Σεπτεμβρίου 2026                   και δημοσιεύθηκε στο ακροατήριο του σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση την 6^η Νοεμβρίου 2026, χωρίς να παρίστανται οι διάδικοι και οι πληρεξούσιοι δικηγόροι τους.

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                                           Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ