ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΚΟΥΣΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑΣ
Αριθμός απόφασης 721/2026
ΤΟ ΤΡΙΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
2ο Τμήμα
Αποτελούμενο από τους Δικαστές Βασίλειο Παπανικόλα, Πρόεδρο Εφετών, Ευαγγελία Πανταζή, Εφέτη, Ευδοξία Πιστιόλα, Εφέτη – Εισηγήτρια, και από τη Γραμματέα Κ.Σ.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις ………, για να δικάσει την υποόθεση μεταξύ:
ΤΟΥ ΕΚΚΑΛΟΥΝΤΟΣ: ………, ο οποίος παραστάθηκε, στο ακροατήριο, δια της πληρεξουσίας δικηγόρου του Αριστέας Ροζοπούλου.
ΤΟΥ ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΟΥ: Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία «Ηλεκτρονικός Εθνικός Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης (e- ΕΦΚΑ)», όπως μετονομάσθηκε το Ν.Π.Δ.Δ. «Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ)», με Α.Φ.Μ. ……… Δ.Ο.Υ. Δ΄ Αθηνών, που εδρεύει στην Αθήνα, επί της οδού ………… και εκπροσωπείται νόμιμα από το Διοικητή του, το οποίο παραστάθηκε, στο ακροατήριο, δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Κυριάκου Λιακάκου, με δήλωση (άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ).
Το εφεσίβλητο άσκησε, ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, κατά του εκκαλούντος, την από 30-12-2021 και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. ……./2021 προσφυγή του άρθρου 193 του Ν. 4738/2020, επί της οποίας εξεδόθη, κατά τη διαδικασία της εκουσίας δικαιοδοσίας, η υπ’ αριθμ. 2655/2022 οριστική απόφαση του ως άνω δικαστηρίου, με την οποία η προσφυγή έγινε δεκτή. Την ως άνω απόφαση προσέβαλε, ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, ο καθ’ ου η προσφυγή και ήδη εκκαλών, με την από 26-8-2024 και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. …………/2024, ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. ……./2024, ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, έφεση, η οποία προσδιορίστηκε να συζητηθεί κατά τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας.
Οι διάδικοι κατέθεσαν εμπρόθεσμα τις προτάσεις τους και παραστάθηκαν στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου, ως αναφέρεται ανωτέρω.
ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η από 26-8-2024 και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. …../2024, ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. …/2024, ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, έφεση κατά της οριστικής υπ’ αριθμ. 2655/2022 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία της εκουσίας δικαιοδοσίας, έχει ασκηθεί, νομότυπα και εμπρόθεσμα, εφόσον δεν προκύπτει από τα έγγραφα που προσκομίζονται, ούτε οι διάδικοι επικαλούνται ότι έχει χωρήσει επίδοση της εκκαλουμένης και δεν έχει παρέλθει διετία από τη δημοσίευση της τελευταίας, στις 26-8-2022, έως την άσκηση της ως άνω εφέσεως, στις 26-8-2024 (άρθρα 495 παρ. 1 και 2, 513 παρ. 1β΄, 518 παρ. 2 ΚΠολΔ). Επομένως, δοθέντος ότι, για το παραδεκτό αυτής, έχει καταβληθεί το προβλεπόμενο από την διάταξη του άρθρου 495 παρ. 3 ΚΠολΔ παράβολο (βλ. το υπ’ αριθμ. ……………./2024 e – παράβολo), πρέπει η έφεση να γίνει τυπικά δεκτή και να εξετασθεί, περαιτέρω, ως προς την ουσιαστική της βασιμότητα.
Σύμφωνα με το άρθρο 192 του Ν. 4738/2020 (νέου ΠτΚ) «1. Με την επιφύλαξη της παρ. 2, ο οφειλέτης – φυσικό πρόσωπο απαλλάσσεται πλήρως από κάθε οφειλή προς τους πτωχευτικούς πιστωτές, ανεξαρτήτως του αν έχουν αναγγελθεί ή όχι, τριάντα έξι (36) μήνες από την ημερομηνία κήρυξης της πτώχευσης ή την καταχώρηση της παρ, 4 του άρθρου 77, εκτός εάν εντός της παραπάνω προθεσμίας υποβληθεί προσφυγή οποιουδήποτε έχει έννομο συμφέρον κατά της απαλλαγής του. Η απαλλαγή έχει ως συνέπεια και την παύση των στερήσεων δικαιωμάτων τις οποίες συνεπάγεται η πτώχευση. 2. Για τους οφειλέτες της παρ. 3 του άρθρου 92, η προθεσμία της παρ. 1 ορίζεται σε ένα (1) έτος. 3. Σε περίπτωση που η προθεσμία της παρ. 1 ή της παρ. 2, κατά περίπτωση, λήγει εντός πενταετίας από προηγούμενη απαλλαγή του οφειλέτη, συμπεριλαμβανομένης και της απαλλαγής κατά τον ν. 3869/2010 (Α’ 130), τότε η απαλλαγή σύμφωνα με το παρόν άρθρο επέρχεται στην πέμπτη επέτειο της προηγούμενης απαλλαγής». Περαιτέρω, κατά το άρθρο 193 του ιδίου Νόμου «Η προσφυγή κατά της απαλλαγής ασκείται παραδεκτά στο πτωχευτικό δικαστήριο εφόσον ο προσφεύγων επικαλείται ότι η αδυναμία εκπλήρωσης, την οποία διαπιστώνει η απόφαση που κηρύσσει την πτώχευση, οφείλεται σε δόλιες ενέργειες του οφειλέτη ή ότι ο οφειλέτης δεν επέδειξε καλή πίστη είτε, κατά την κήρυξη της πτώχευσης είτε και κατά τη διάρκειά της, δεν έχει υπάρξει συνεργάσιμος με τα όργανα της πτώχευσης, έχει δολίως αποκρύψει εισοδήματα ή περιουσιακά στοιχεία κατά τη διάρκεια της πτωχευτικής διαδικασίας ή ότι είτε εκκρεμεί ποινική δίωξη κατά του οφειλέτη για κάποια από τις πράξεις του Ενάτου Μέρους του Δεύτερου Βιβλίου ή για κάποια από τις κακουργηματικές πράξεις της κλοπής, απάτης, υπεξαίρεσης ή πλαστογραφίας, ή για το αδίκημα της καταδολίευσης δανειστών ή ότι έχει καταδικαστεί για κάποια από αυτές τις πράξεις». (Η παρ. 1 αντικαταστάθηκε ως άνω, με το άρθρο 35 παρ. 21 Ν. 4818/2021, ΦΕΚ Α 124/18.7.2021. Έναρξη ισχύος, σύμφωνα με το άρθρο 66 παρ.2 του αυτού νόμου, από την 1η.7.2021). 2. Σε περίπτωση προσφυγής, το πτωχευτικό δικαστήριο, ύστερα από σχετική έκθεση του εισηγητή, στην οποία καταχωρούνται και οι τυχόν παρατηρήσεις του οφειλέτη και των πιστωτών, και αφού ακούσει τον σύνδικο, αποφασίζει περί της απαλλαγής. Εάν το πτωχευτικό δικαστήριο κρίνει ότι δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις απαλλαγής, δύναται με αιτιολογημένη απόφασή του, να θέσει προθεσμία στον οφειλέτη για την ικανοποίησή τους, να περιορίσει την απαλλαγή ως προς ορισμένα μόνο χρέη ή να ορίσει εξαιρετικά μεγαλύτερη προθεσμία απαλλαγής, παρέχοντας σε κάθε περίπτωση δέουσα αιτιολόγηση τυχόν παρεκκλίσεων από την προβλεπόμενη προθεσμία γενικής απαλλαγής της παρ. 1 του άρθρου 192. 3. Αν η προσφυγή επικαλείται ποινική δίωξη ή καταδίκη για κάποια από τις πράξεις της παρ. 1, το πτωχευτικό δικαστήριο μπορεί να αναβάλει την απόφασή του μέχρι την αμετάκλητη περάτωση της ποινικής διαδικασίας. (Το δεύτερο εδάφιο της παρ. 3 διαγράφηκε με το άρθρο 35 παρ. 22 Ν. 4818/2021, ΦΕΚ Α 124/18.7.2021. Έναρξη ισχύος, σύμφωνα με το άρθρο 66 παρ.2 του αυτού νόμου, από την 1η. 7.2021). Σύμφωνα δε με το άρθρο 194 του ιδίου Νόμου «1. Ο οφειλέτης δεν απαλλάσσεται από οφειλές που δημιουργήθηκαν μετά την υποβολή της αίτησης πτώχευσης (σε περίπτωση χρεών προς το Δημόσιο κρίσιμος χρόνος είναι o χρόνος στον οποίο ανάγεται η υποχρέωση και όχι ο χρόνος δημιουργίας του νόμιμου τίτλου) και οφειλές από δόλο ή βαρεία αμέλεια που προκάλεσε θάνατο ή σωματική βλάβη προσώπου, οφειλές από τα αδικήματα του ν. 4557/2018 (Α’ 139) και οφειλές διατροφής. 2. Σε περίπτωση που μετά την απαλλαγή οφειλέτη αποδειχθεί ότι παρέλειψε δολίως ή από βαριά αμέλεια την αποκάλυψη της οικονομικής και περιουσιακής του κατάστασης κατά την διάρκεια της πτωχευτικής διαδικασίας ή δεν τήρησε τις υποχρεώσεις του σύμφωνα με το σχέδιο πληρωμών της παρ. 2 του άρθρου 92, το πτωχευτικό δικαστήριο εντός τριετίας από την επέλευση της απαλλαγής, μπορεί μετά από αίτημα πιστωτή να ανακαλέσει την απαλλαγή εν όλω ή εν μέρει ή να θέσει προϋποθέσεις της απαλλαγής, όπως την εξόφληση των οφειλομένων από το σχέδιο πληρωμών». Ακολούθως κατά τη διάταξη του άρθρου 195 του αυτού ως άνω Νόμου: «1. Φυσικό πρόσωπο που εκ του νόμου έχει αλληλέγγυα ευθύνη λόγω της εκπροσωπευτικής ή διοικητικής του σχέσης με οφειλέτη νομικό πρόσωπο, απαλλάσσεται από κάθε ευθύνη για οφειλές του οφειλέτη, που προέκυψαν εντός της ύποπτης περιόδου ή και εντός των τριάντα έξι (36) μηνών που προηγήθηκαν της ύποπτης περιόδου, με την πάροδο τριάντα έξι (36) μηνών από την υποβολή της αίτησης πτώχευσης, ή είκοσι τεσσάρων (24) μηνών από την κήρυξη της πτώχευσης ή την καταχώρηση της παρ. 4 του άρθρου 77, όποιο από τα δύο προηγηθεί χρονικά, εκτός εάν εντός της παραπάνω προθεσμίας υποβληθεί προσφυγή οποιουδήποτε έχει έννομο συμφέρον κατά της απαλλαγής του. Ως ύποπτη περίοδος νοείται η οριζόμενη στο άρθρο 116 ή η τεκμαιρόμενη ύποπτη περίοδος του δεύτερου εδαφίου της παρ. 2 του άρθρου 81 σε περίπτωση καταχώρησης της παρ. 4 του άρθρου 77, κατά περίπτωση (Η παρ. 1 τροποποιήθηκε ως άνω με το άρθρο 35 παρ. 23 Ν.4818/2021, ΦΕΚ Α 124/18.7.2021. Έναρξη ισχύος, σύμφωνα με το άρθρο 66 παρ.2 του αυτού νόμου, από την 1η.7.2021). 2. Σε περίπτωση προσφυγής, το πτωχευτικό δικαστήριο, εκτιμώντας τα αίτια και τις συνθήκες της πτώχευσης, ύστερα από σχετική έκθεση του εισηγητή, στην οποία καταχωρούνται και οι τυχόν παρατηρήσεις του οφειλέτη και των πιστωτών, και αφού ακούσει τον σύνδικο, αποφαίνεται υπέρ της απαλλαγής, εάν το φυσικό πρόσωπο επιδεικνύει καλή πίστη τόσο κατά την κήρυξη της πτώχευσης όσο και κατά τη διάρκειά της, είναι συνεργάσιμος με τα όργανα της πτώχευσης, δεν ευθύνεται για πράξη ή παράλειψη του άρθρου 127 και η πτώχευση δεν οφείλεται σε δόλιες ενέργειές του. Δεν απαλλάσσονται πλήρως αυτοί που καταδικάστηκαν για κάποια από τις πράξεις του Ενάτου Μέρους του Δεύτερου Βιβλίου του παρόντος ή για κάποια από τις κακουργηματικές πράξεις της κλοπής, απάτης, υπεξαίρεσης ή πλαστογραφίας του Ποινικού Κώδικα. Αν υπάρχει εκκρεμής ποινική δίωξη ή αστική αγωγή για κάποια από αυτές τις πράξεις ή παραλείψεις, το πτωχευτικό δικαστήριο μπορεί να αναβάλει την απόφασή του μέχρι την αμετάκλητη περάτωση της διαδικασίας. Η απόφαση ανακαλείται, αν επέλθει μεταβολή πραγμάτων που να δικαιολογεί την ανάκληση εντός τριετίας από την επέλευση της απαλλαγής». Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 263 του ως άνω νόμου, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 38 παρ. 4 Ν. 4818/2021, ΦΕΚ Α 124/18.7.2021, με έναρξη ισχύος, σύμφωνα με το άρθρο 66 παρ.2 του αυτού νόμου, από την 1η.7.2021: «6. Τα άρθρα 195 και 196 εφαρμόζονται και για την απαλλαγή των εκπροσώπων νομικού προσώπου για οφειλές νομικού προσώπου, του οποίου η αίτηση πτώχευσης ή η κήρυξη σε πτώχευση προηγήθηκε της θέσης του παρόντος νόμου σε ισχύ ή του οποίου η αίτηση απορρίφθηκε, σύμφωνα με την παρ. 4 του άρθρου 3 του ν. 3588/2007 (Α’ 153). Σε περίπτωση που η προθεσμία, που αφορά την απαλλαγή των εκπροσώπων της παρ. 1 του άρθρου 195 λήξει οποτεδήποτε πριν τις 31.12.2021, τότε η απαλλαγή επέρχεται την 1η.1.2022, ενώ τυχόν προσφυγή μπορεί να ασκηθεί μέχρι τις 31.12.2021». Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι διαφοροποιούνται οι προϋποθέσεις για την απόφανση του πτωχευτικού δικαστηρίου υπέρ της μη απαλλαγής του φυσικού προσώπου μεταξύ της περίπτωσης που ο ίδιος είναι ο πτωχός και της περίπτωσης που ο ίδιος είναι νόμιμος εκπρόσωπος πτωχεύσαντος νομικού προσώπου. Ειδικότερα, στην πρώτη περίπτωση, το δικαστήριο θα κάνει δεκτή την προσφυγή και όταν το φυσικό πρόσωπο έχει δολίως αποκρύψει εισοδήματα ή περιουσιακά στοιχεία κατά τη διάρκεια της πτωχευτικής διαδικασίας ή όταν εκκρεμεί ποινική δίωξη, κατά του οφειλέτη, για το αδίκημα της καταδολίευσης δανειστών ή έχει καταδικαστεί για αυτό. Επίσης, από τη διατύπωση του άρθρου 195 παρ. 1 και 2, προκύπτει ότι, εφόσον το φυσικό πρόσωπο έχει, εκ του νόμου, αλληλέγγυα ευθύνη με το ν.π., για τα χρέη του τελευταίου, τότε το Δικαστήριο απορρίπτει την προσφυγή, ήτοι αποφαίνεται υπέρ της απαλλαγής, μόνο εάν διαπιστώσει ότι συντρέχουν σωρευτικά μία σειρά από προϋποθέσεις, και συγκεκριμένα ότι 1) το φυσικό πρόσωπο επιδεικνύει καλή πίστη τόσο κατά την κήρυξη της πτώχευσης, όσο και κατά τη διάρκειά της, 2) είναι συνεργάσιμος με τα όργανα της πτώχευσης, 3) δεν ευθύνεται για πράξη ή παράλειψη του άρθρου 127 και 4) η πτώχευση δεν οφείλεται σε δόλιες ενέργειές του, ενώ προστίθεται ότι δεν απαλλάσσονται πλήρως αυτοί που καταδικάστηκαν για κάποια από τις πράξεις του Ενάτου Μέρους του Δεύτερου Βιβλίου του παρόντος ή για κάποια από τις κακουργηματικές πράξεις της κλοπής, απάτης, υπεξαίρεσης ή πλαστογραφίας του Ποινικού Κώδικα. Συνεπώς, με την εμπρόθεσμη άσκηση της προσφυγής από οποιονδήποτε έχει έννομο συμφέρον κατά της απαλλαγής του φυσικού προσώπου του αρ. 195 παρ. 1 και 2, θεμελιώνεται η υποχρέωση του πτωχευτικού δικαστηρίου, προκειμένου να απορρίψει την προσφυγή, ήτοι να αποφανθεί υπέρ της απαλλαγής, να ερευνήσει, συνεκτιμώντας την έκθεση του Εισηγητή, τις τυχόν παρατηρήσεις του οφειλέτη και των πιστωτών, και τις προφορικές παρατηρήσεις του συνδίκου, σε συνδυασμό με τα λοιπά προσκομιζόμενα αποδεικτικά στοιχεία, τη σωρευτική συνδρομή όλων των ως άνω θετικών και αρνητικών προϋποθέσεων, ανεξαρτήτως, και δίχως να δεσμεύεται από την εξειδίκευση του λόγου ή των λόγων που κάνει ο προσφεύγων στο δικόγραφο της προσφυγής του (βλ. σχετικά και στο προϊσχύσαν δίκαιο, Κοτσίρη Πτωχευτικό Δίκαιο σελ. 665-669, με παραπομπές σε νομολογία και ειδικότερα σελ. 667, υποσημείωση 44).
Το εφεσίβλητο άσκησε, ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, σε βάρος του εκκαλούντος, την από 30-12-2021 και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. …………../2021 προσφυγή του άρθρου 193 του Ν. 4738/2020, με την οποία, κατ’ εκτίμηση του δικογράφου της, επικαλούμενο ότι τυγχάνει πτωχευτικός πιστωτής για χρέη της πτωχευσάσης εταιρίας με την επωνυμία «………….», για τα οποία ο καθ’ ου η προσφυγή και ήδη εκκαλών υπέχει, εκ του νόμου, αλληλέγγυα ευθύνη από κοινού με το ως άνω νομικό πρόσωπο, ως νόμιμος εκπρόσωπός του, ζητούσε, κατ’ εφαρμογήν των διατάξεων των άρθρων 31 του Ν. 4321/2015, 195 παρ. 1 και 2 και 263 παρ. 6 του Ν. 4738/2020, ως ίσχυαν, να αποφανθεί το δικαστήριο υπέρ της μη απαλλαγής του καθ’ ου, κατ’ άρθρο 192 του Ν. 4738/2020, ως ίσχυε, από τα πτωχευτικά της εταιρίας αυτής χρέη. Eπί της ανωτέρω προσφυγής, εξεδόθη η υπ’ αριθμ. 2655/2022 απόφαση του ως άνω δικαστηρίου, με την οποία το τελευταίο έκανε δεκτή την προσφυγή, απεφάνθη υπέρ της μη απαλλαγής του καθ’ ου η προσφυγή από τα πτωχευτικά χρέη, για τα οποία υπέχει, εκ του νόμου αλληλέγγυα ευθύνη, λόγω της εκπροσωπευτικής του θέσης στην πτώχευσασα ως άνω εταιρία με την επωνυμία «………..», συμψήφισε τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων και, τέλος, διέταξε τη διαβίβαση αντιγράφου της απόφασης στον αρμόδιο Εισαγγελέα Πρωτοδικών Πειραιώς, προκειμένου να διερευνηθεί η ποινική ευθύνη του καθ’ ου, υπό την ιδιότητά του, ως νομίμου εκπροσώπου της ανωτέρω εταιρίας, και δη, Προέδρου του Δ.Σ. και Διευθύνοντος Συμβούλου σε αυτήν, από 19-7-2007 έως 1-01-2012, καθώς και των λοιπών μελών του Δ.Σ., κατά τον κρίσιμο χρόνο, για το κακούργημα του άρθρου 390 παρ. 2 ΠΚ, σε βάρος της εταιρείας, αναφορικά με τις μεταβιβάσεις ακινήτων που διαλαμβάνονται στην απόφαση. Κατά της αποφάσεως αυτής, ο καθ’ ου η προσφυγή άσκησε την από 26-8-2024 και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. .…./2024, ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. …../2024, ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, έφεση, με την οποία, επικαλούμενος σφάλματα της εκκαλουμένης, αναφορικά με την ερμηνεία και την εφαρμογή του νόμου και την εκτίμηση των αποδείξεων, ζητεί την εξαφάνιση της εκκαλουμένης, ώστε να απορριφθεί η προσφυγή.
Ο εκκαλών, με τον πρώτο λόγο εφέσεώς του, επαναφέροντας σχετικό, πρωτοδίκως προβληθέντα ισχυρισμό του, περί απαραδέκτου της ένδικης προσφυγής, -αφενός, λόγω της αοριστίας της, καθώς ουδόλως εξειδικεύονται σε αυτήν τα πραγματικά περιστατικά, βάσει των οποίων, θεμελιώνεται η έλλειψη συνδρομής των προϋποθέσεων απαλλαγής του, κατά το άρθρο 195 παρ. 2 του Ν. 4738/2020, ενώ και το ύψος της συνολικής απαίτησης του προσφεύγοντος προσδιορίζεται σε αυτήν, άλλοτε, στο ποσό των 9.071.693,13 ευρώ, και, άλλοτε, στο ποσό των 29.071,693,13 ευρώ, και αφετέρου, ελλείψει εννόμου συμφέροντος προς άσκησή της, καθώς ο ίδιος δεν διαθέτει οποιαδήποτε περιουσία, για την ικανοποίηση του προσφεύγοντος-, ισχυρίζεται ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο έσφαλε, ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου, κρίνοντας την ανωτέρω προσφυγή παραδεκτή και, ακολούθως, βάσιμη. Ο ανωτέρω ισχυρισμός τυγχάνει αβάσιμος, στην ουσία του, και, συνακόλουθα, απορριπτέος. Ειδικότερα, ως προς την επικαλούμενη έλλειψη εννόμου συμφέροντος, το γεγονός της τυχόν μη υπάρξεως περιουσιακών στοιχείων στο πρόσωπο του καθ’ ου η προσφυγή, πλέον του ότι αποτελεί αντικείμενο αποδείξεως, σε κάθε περίπτωση, δεν συνιστά αναγκαίο στοιχείο, καθώς, και αληθές ακόμη υποτιθέμενο, δεν αποκλείει την απόκτηση μελλοντικής περιουσίας αυτού, από την οποία και θα είναι δυνατή και η επιδίωξη της ικανοποίησης της απαιτήσεως του προσφεύγοντος νομικού προσώπου. Περαιτέρω, ως προς την επικαλούμενη αοριστία, για μεν το ύψος της αξιώσεως του προσφεύγοντος, ο ίδιος, με σχετική δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου του, στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, και στις πρωτόδικες προτάσεις του, προέβη σε διόρθωση του, εκ παραδρομής, αναγραφομένου, ποσού των 29.071.693,13 ευρώ, στο ορθό των 9.071.693,13 ευρώ, ως, άλλωστε, τούτο αναφέρετο σε άλλο εδάφιο της προσφυγής του, ούτως ώστε ουδεμία σύγχυση και αοριστία να γεννάται, ως προς αυτό, για δε την επικαλούμενη μη εξειδίκευση των προϋποθέσεων του άρθρου 195 παρ. 2 του Ν. 4738/2020, η προσφυγή τυγχάνει πλήρως ορισμένη, καθώς αναφέρεται σε αυτή, τόσο το έννομο συμφέρον του προσφεύγοντος, ως πιστωτού, όσο και η μη συνδρομή των προϋποθέσεων της μη απαλλαγής του καθ’ ου, κατά τη διάταξη του ως άνω άρθρου, με την ειδικότερη επίκληση ότι ο τελευταίος δεν προέβη σε έγκαιρη υποβολή της αιτήσεως περί υπαγωγής σε κατάσταση πτώχευσης, δεν επέδειξε καλή πίστη κατά την κήρυξη της πτώχευσης, καθώς και ότι η πτώχευση οφείλεται σε δόλιες ενέργειές του, στοιχεία που κρίνονται επαρκή, δοθέντος ότι η εξειδίκευση των επιμέρους πραγματικών περιστατικών μπορεί να λάβει χώρα και κατά την ακροαματική διαδικασία, δυναμένου του δικαστηρίου να προσδιορίσει επαρκέστερα, κατόπιν της αποδεικτικής διαδικασίας, πραγματικά περιστατικά που συνηγορούν υπέρ της μη απαλλαγής του, αφού, κατά τα αναφερόμενα στην οικεία σκέψη της παρούσας, σε περίπτωση ασκήσεως προσφυγής κατά της απαλλαγής φυσικού προσώπου, κατά τις διατάξεις 195 παρ. 1, 2 του Ν. 4738/2020, το δικαστήριο υποχρεούται να λάβει υπόψιν του και τις παρατηρήσεις του οφειλέτη και των πιστωτών, καθώς και τις προφορικές παρατηρήσεις του συνδίκου, σε συνδυασμό και με τα λοιπά προσκομιζόμενα αποδεικτικά στοιχεία, δίχως να δεσμεύεται από την εξειδίκευση του λόγου ή των λόγων του προσφεύγοντος στο δικόγραφο της προσφυγής του. Υπό τα προπαρατεθέντα, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο απέρριψε τον ανωτέρω ισχυρισμό του καθ’ ου η προσφυγή και ήδη εκκαλούντος, περί ελλείψεως σχετικού εννόμου συμφέροντος του προσφεύγοντος, σιωπή, καθώς και, περί αοριστίας της προσφυγής του, με αιτιολογία που συμπληρώνεται με αυτήν της παρούσας, δεν έσφαλε, ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου, ώστε ο συναφής ως άνω λόγος εφέσεως, να πρέπει να απορριφθεί, ως ουσία αβάσιμος.
Από την εκτίμηση της ενόρκου καταθέσεως του μάρτυρος που εξετάσθηκε, με επιμέλεια του καθ’ ου η προσφυγή, ενώπιον του ακροατηρίου του παρόντος Δικαστηρίου, και, τις ενώπιον αυτού, προφορικές παρατηρήσεις του συνδίκου της πτώχευσης, της με αριθμ πρωτ. …../2-3-2023 έκθεσης της Εισηγήτριας Πτωχεύσεων Πειραιώς, όλων των, μετ’ επικλήσεως, νομίμως προσκομιζομένων από τους διαδίκους εγγράφων, (η μνεία κατωτέρω ορισμένων εξ αυτών είναι απλώς ενδεικτική, καθώς κανένα δεν παραλείφθηκε να εκτιμηθεί), καθώς και από τα αυτεπαγγέλτως λαμβανόμενα υπόψιν διδάγματα της κοινής πείρας (άρθρο 336 παρ. 4 ΚΠολΔ), αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Η εταιρία με την επωνυμία «……………» ιδρύθηκε, αρχικά, στις 21-10-1953, ως ομόρρυθμη εταιρία, με έδρα τον Πειραιά και την επωνυμία «………….», ενώ, στις 13-5-1986, δυνάμει του υπ’ αριθμ. …./1986 συμβολαίου της Συμβολαιογράφου Αθηνών …………, μετατράπηκε σε ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία «…………» και τον διακριτικό τίτλο «…………» και, αφού έλαβε άδεια σύστασης και το καταστατικό της εγκρίθηκε, με την απόφαση 333833/1986 του Νομάρχη Διαμερίσματος Πειραιώς, καταχωρήθηκε στο Μητρώο Ανωνύμων Εταιριών της Νομαρχίας Αθηνών με αρ. ΜΑΕ ……….., περίληψη δε του καταστατικού της δημοσιεύθηκε στο υπ’ αριθμ. 1434/15-5-1986 ΦΕΚ τ.ΑΕ & ΕΠΕ. Η «………..» ήταν επικεφαλής του ομίλου ……………, μέλος του οποίου ήταν και η εταιρία ……….. Ο όμιλος …………. αποτελούσε, μέχρι το έτος 2004, μία από τις μεγαλύτερες αλυσίδες καταστημάτων εμπορίας ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών ειδών, διανέμοντας στην Ελλάδα προϊόντα μεγάλων εταιριών, όπως της ….., …., ……, κ.ά, μέσω ενός μεγάλου δικτύου καταστημάτων. Κατά τη διάρκεια της τριετίας 2002- 2004, η ανωτέρω εταιρία, σύμφωνα με τα δημοσιευθέντα λογιστικά στοιχεία της, υπέστη ισχυρή πίεση στη ρευστότητά της. Τα μεγάλα δε οικονομικά προβλήματά της, τα οποία οξύνθηκαν περί τα μέσα του έτους 2003, οδήγησαν, περί τα μέσα του έτους 2005, σε αδυναμία πληρωμής των ληξιπρόθεσμων οφειλών αυτής, προς πάσης φύσεως πιστωτές. Το αποτέλεσμα της ανωτέρω οικονομικής κατάστασης ήταν να συρρικνωθούν σημαντικά τα μερίδια αγοράς της, τα οποία, το έτος 2004, ανέρχονταν στο 21% της αγοράς και, το έτος 2005, κατήλθαν στο 8%. Επίσης, περιορίστηκε το δίκτυο διανομής των εμπορευμάτων της, με την μείωση των υποκαταστημάτων του ομίλου από 84, το έτος 2003, σε 46. Παράλληλα, άλλες εταιρίες του ομίλου, όπως οι εταιρίες ……….., κηρύχθηκαν σε πτώχευση ή τέθηκαν υπό εκκαθάριση, ενώ οι μετοχές των εταιριών ………… διεγράφησαν στις 14-03-07 από την αγορά του Χρηματιστηρίου Αθηνών, (βλ. την προσκομιζόμενη από 25-1-2018 ενδικοφανή προσφυγή του καθ’ ου κατά του Ελληνικού Δημοσίου). Στις 23-4-2007, δυνάμει της υπ’ αριθ. 295/2007 απόφασης του Εφετείου Πειραιά, επικυρώθηκε συμφωνία εξυγίανσης της εταιρείας «……………..» με τους πιστωτές της (τράπεζες – προμηθευτές), σύμφωνα με το άρθρο 44 Ν. 1892/90, ως ίσχυε, ενώ, στη συνέχεια, η ανωτέρω εταιρεία κατέθεσε αίτηση περί ανοίγματος της διαδικασίας συνδιαλλαγής, σύμφωνα με το άρθρο 99 του Ν. 3588/2007, η οποία και έγινε δεκτή με την υπ’ αριθμ. 8384/2010 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς. Ωστόσο, κατόπιν αιτήσεως του ορκωτού ελεγκτή, για κλείσιμο της συνδιαλλαγής, λόγω μη επιτεύξεως συμφωνίας με τους πιστωτές, εξεδόθη, κατά την εκουσία διαδικασία, η υπ’ αριθμ. 5061/2011απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, η οποία διέτασσε το κλείσιμο της συνδιαλλαγής. Ακολούθως, την 1η-6-2011, η ανωτέρω εταιρία κατέθεσε, ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς αίτηση, με την οποία ζητούσε την κήρυξή της σε πτώχευση. Επί της αιτήσεως αυτής, εξεδόθη η υπ’ αριθμ. 4798/2011 απόφαση του ως άνω δικαστηρίου, με την οποία η αίτηση απορρίφθηκε, ως μη νόμιμη, δοθέντος ότι η τελευταία είχε ήδη υπαχθεί στην εξυγιαντική διαδικασία του Ν. 1892/1990, η οποία παρέμενε εκκρεμής, εκτεινόμενη έως το έτος 2014. Ακολούθως, κατόπιν αιτήσεως που κατατέθηκε στις 30-1-2012, ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, από το ………….., πιστωτή της ανωτέρω εταιρίας «…….», με αξίωση κατ’ αυτής, από σύμβαση εργασίας, για την περίοδο Ιανουαρίου 2011 έως και Μάιο του ιδίου έτους, συνολικού ύψους 18.900 ευρώ, εξεδόθη, η υπ’ αριθμ. 4401/2012 απόφαση του ως άνω δικαστηρίου, ερήμην της ανωτέρω εταιρίας, με την οποία η τελευταία κηρύχθηκε σε κατάσταση πτώχευσης. Στη συνέχεια δε, εξεδόθη η υπ’ αριθμ. 2272/2013 απόφαση του αυτού δικαστηρίου, με την οποία η ανωτέρω δικαστική απόφαση περί κήρυξης της πτώχευσης, ανακλήθηκε, κατόπιν σχετικής αιτήσεως της Εισηγήτριας Πτωχεύσεων του Πρωτοδικείου Πειραιώς, επειδή η εταιρεία είχε ήδη υπαχθεί στην εξυγιαντική διαδικασία του Ν. 1892/1990, που παρέμενε εκκρεμής, εκτεινόμενη έως το έτος 2014. Ακολούθως, στις 30-5-2013, κατατέθηκαν δύο εφέσεις κατά της ανωτέρω ανακλητικής υπ’ αριθμ. 2272/2013 απόφασης, η μία από την εταιρία «…………..» και η άλλη από τον ως άνω ………….., που είχε αιτηθεί την πτώχευση της ανωτέρω εταιρίας, αμφότερες οι οποίες προσδιορίστηκαν να συζητηθούν, ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς, για τη δικάσιμο της 19ης-9-2013, κατά την οποία προσδιορίστηκε να συζητηθεί και η έφεση της εταιρείας «…………» κατά της υπ’ αριθμ. 4789/11 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, με την οποία είχε απορριφθεί η από 31-5-2011 αίτησή της για την κήρυξή της σε πτώχευση. Στις 7-6-2013, ενόψει της συζήτησης των δύο ως άνω εφέσεων, επί της υπ’ αριθμ. 2272/2013 απόφασης, κατατέθηκε αίτηση αναστολής της και αίτημα προς έκδοση προσωρινής διαταγής. Στις 11-6-2013, με την υπ’ αριθμ. ……../11-6-2013 προσωρινή διαταγή, το Τριμελές Εφετείο Πειραιώς διέταξε την αναστολή της ισχύος της ανωτέρω απόφασης, υπό τον όρο μη εκποίησης κινητών πραγμάτων μέχρι και την συζήτηση της αίτησης αναστολής και υπό τον όρο της συζήτησής της, ενώ, στις 19-9-2013, οπότε και αναβλήθηκε η συζήτηση της ως άνω αίτησης αναστολής και των εφέσεων για τη δικάσιμο της 22-11-2013, συζητήθηκε και ήρθη η προσωρινή διαταγή της 11ης-6-2013, με αποτέλεσμα να επανέλθει σε ισχύ η διαταχθείσα με την υπ’ αριθμ. 2272/13 απόφαση, ανάκληση της πτώχευσης. Ακολούθως, αφού, κατά την ανωτέρω δικάσιμο της 21ης-11-2013, συζητήθηκαν οι τρεις ως άνω εφέσεις, εξεδόθη επ’ αυτών η υπ’ αριθμ. 509/2014 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς, με την οποία τελεσίδικα, πλέον, κηρύχθηκε σε πτώχευση η ανωτέρω εταιρεία «………….. σε πτώχευση, η οποία, με βάση την απόφαση αυτή, θεωρήθηκε ως νέας πτώχευση και, ως εκ τούτου, όλες οι πτωχευτικές διαδικασίες θα έπρεπε να ξεκινήσουν από την αρχή, ενώ ως σύνδικος της πτώχευσης ορίστηκε ο ………… Περαιτέρω, για τους σκοπούς εξυγίανσης των εταιριών «……….» και «………..», υπεγράφησαν, τον Οκτώβριο του 2006, συμφωνίες με τους πιστωτές τους (τράπεζες – προμηθευτές), σύμφωνα με το άρθρο 44 του Ν. 1892/90, ως ίσχυε τότε, οι οποίες επικυρώθηκαν από το Εφετείο Πειραιώς, στις 23-4-2007, δυνάμει των αντιστοίχων, υπ’ αριθμ. 295/2007 και 296/2007 αποφάσεών του. Το σχέδιο εξυγίανσης των δύο εταιριών, όπως αυτό αποτυπώνεται στις ανωτέρω συμφωνίες των πιστωτών του άρθρου 44 του Ν. 1892/90 καθώς και στις σχετιζόμενες με αυτές λοιπές συμφωνίες των πιστωτών, περιελάμβανε τη μετοχοποίηση – διαγραφή – ρύθμιση των οφειλών των δύο εταιριών, την είσοδο στρατηγικού επενδυτή στις δύο εταιρίες και τη συγχώνευση με απορρόφηση της εταιρίας «……….» από την εταιρία «……………», σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 69 έως 77α του Κ.Ν. 2190/1920 και των άρθρων 1 έως 5 του Ν. 2166/1993. Παράλληλα με την υπογραφή των από 18-10-2006 συμφωνιών εξυγίανσης, κατ’ άρθρο 44 του Ν. 1892/1990, και σε συνέχεια των όσων είχαν συμφωνηθεί στο από 22-12-2005 Μνημόνιο Συνεργασίας, υπεγράφη, τον Οκτώβριο του έτους 2006, ιδιωτικό συμφωνητικό, μεταξύ των πιστωτριών τραπεζών, των δύο εταιρειών και των προμηθευτών τους, για τη ρύθμιση των σχέσεών τους, κατά το χρονικό διάστημα μετά την επικύρωση των συμφωνιών, από το Εφετείο Πειραιώς, και την ολοκλήρωση των αυξήσεων του μετοχικού κεφαλαίου των δύο εταιρειών, δια των μετοχοποιήσεων των οφειλών τους, όπως προβλεπόταν στους όρους των συμφωνιών. Μετά την επικύρωση των συμφωνιών, από το Εφετείο Πειραιώς, στις 23-4-2007, με τις προαναφερόμενες υπ’ αριθμ. 295/2007 και 296/2007 αποφάσεις του, η εταιρεία ……….., η οποία είχε συμβληθεί και στο υπό ανωτέρω ιδιωτικό συμφωνητικό του Οκτωβρίου 2006, υπέγραψε με τις πιστώτριες τράπεζες των δύο εταιριών, ως αντισυμβαλλόμενες, το από 17-7-2007 ιδιωτικό συμφωνητικό, βασικοί όροι του οποίου ήταν η αντικατάσταση των μελών του ΔΣ των δύο εταιριών από πρόσωπα επιλογής του στρατηγικού επενδυτή και η δέσμευση απόκτησης της πλειοψηφίας του μετοχικού κεφαλαίου των δύο εταιριών από την εταιρεία ……………, με συμμετοχή της σε αύξηση του μετοχικού τους κεφαλαίου, καταβάλλοντας το ποσό των 20.000.000 ευρώ, και με κατάργηση του δικαιώματος προτίμησης των παλαιών μετόχων, συμπεριλαμβανομένων τραπεζών και προμηθευτών, και, ως τελικό στάδιο, η συγχώνευση με απορρόφηση της εταιρείας «……….» από την εταιρεία «……..». Σε υλοποίηση των ανωτέρω, συγκλήθηκαν, στις 18-7-2007, έκτακτες γενικές συνελεύσεις στις δύο εταιρίες, στις οποίες αποφασίσθηκε η πρώτη αύξηση του μετοχικού τους κεφαλαίου, με μετοχοποίηση των απαιτήσεων των πιστωτών τους (τραπεζών και προμηθευτών). Δυνάμει δε των αυξήσεων αυτών, οι τράπεζες και οι προμηθευτές των δύο ως άνω εταιριών απέκτησαν την πλειοψηφία του μετοχικού κεφαλαίου τους. Παράλληλα με την μετοχοποίηση μέρους των απαιτήσεων, πραγματοποιήθηκε και η διαγραφή και ρύθμισή τους, σύμφωνα με τα ειδικότερα προβλεπόμενα στους όρους των επικυρωθεισών ως άνω συμφωνιών των εταιριών αυτών με τους πιστωτές τους. Προς περαιτέρω υλοποίηση όσων ορίζοντο στις συμφωνίες αυτές, εισήλθε στρατηγικός επενδυτής και στις δύο εταιρίες, με συμμετοχή του στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου τους, που αποφασίσθηκε στις 12-11-2007. Με δε την ολοκλήρωση της ως άνω αυξήσεως, η εταιρία …… (νυν ………..), βασικός προμηθευτής των δύο εταιρειών, συμφερόντων του καθ’ ου η προσφυγή, απέκτησε ποσοστό 70,53% του καταβεβλημένου μετοχικού κεφαλαίου της εταιρίας «…………….» και ποσοστό 70,57% του καταβεβλημένου μετοχικού κεφαλαίου της εταιρίας «…………..». Σε χρόνο προγενέστερο της σύγκλησης των ανωτέρω γενικών συνελεύσεων, και δη, στις 1-11-2007, είχε ξεκινήσει και η διαδικασία υλοποίησης του τρίτου σταδίου του σχεδίου εξυγίανσης, που προέβλεπαν οι ανωτέρω συμφωνίες του άρθρου 44 του Ν. 1892/90, ήτοι η συγχώνευση με απορρόφηση της εταιρίας «……….» από την εταιρία «………», η οποία και ολοκληρώθηκε, στις 31-12-2008, με την καταχώριση στο Μητρώο Ανωνύμων Εταιριών της σχετικής εγκριτικής απόφασης του οικείου Νομάρχη. Με την ως άνω συγχώνευση, η εταιρία «…………..» υποκαταστάθηκε στις υποχρεώσεις της εταιρίας «………», συμπεριλαμβανομένων και των υποχρεώσεών αυτής που είχαν υπαχθεί στη ρύθμιση της συμφωνίας του άρθρου 44 Ν. 1892/1990, η οποία είχε επικυρωθεί με την υπ’ αριθμ. 296/2007 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς. Ακολούθως, η εταιρία …….. (στρατηγικός επενδυτής), η οποία είχε συνάψει σύμβαση πίστωσης με ανοικτό αλληλόχρεο λογαριασμό, αρχικά, με την Επενδυτική Τράπεζα και, στη συνέχεια, από τον Απρίλιο του 2008, με την ………….. (ύψους έως και 32.200.000 ευρώ), μεταβίβασε, στις 27-2-2008, από το συνολικό της ποσοστό στο μετοχικό κεφάλαιο της εταιρίας «………….», το 55,79%, προς την εταιρία «…………», στην οποία μεταβίβασε, επίσης, και ποσοστό 58,78% επί του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρίας «………..». Η εν λόγω εξαγορά έλαβε χώρα έναντι του ποσού των 22.200.000 ευρώ. Ενάμιση χρόνο αργότερα, στην τακτική γενική συνέλευση της εταιρίας «………….» της 23ης-7-2009, εξουσιοδοτήθηκε το Δ.Σ. αυτής να εξετάσει τη λήψη πρόσφορων μέτρων για την αντιμετώπιση προβλημάτων αναφορικά με την οικονομική της κατάσταση. Στην έκτακτη γενική συνέλευση που συγκλήθηκε, για το λόγο αυτό, στις 25-9-2009, το Δ.Σ. της ως άνω εταιρίας πρότεινε, ως προσφορότερο μέτρο, την αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου, κατά ποσό 114.002.500 ευρώ, με σκοπό την αποπληρωμή μέρους του δανεισμού και λοιπών της υποχρεώσεων. Η ανωτέρω γενική συνέλευση αποφάσισε την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της εν λόγω εταιρίας, με κατάργηση του δικαιώματος προτίμησης υπέρ της μετόχου …………… (εταιρία του ομίλου ……. που είχε, εντωμεταξύ, αποκτήσει το ποσοστό της ……….), η οποία και διέθετε τα αντίστοιχα κεφάλαια. Μετά ταύτα, στις 23-9-2009, η ………. μεταβίβασε το ποσοστό συμμετοχής της στην εταιρία «……..» στην κατά 100% θυγατρική της «………», χωρίς να προκύπτει το ύψος και ο τρόπος καταβολής του σχετικού τιμήματος, η οποία, ακολούθως, συμμετέχοντας στην ως άνω αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρίας «………..», έφθασε να κατέχει το 91,35% του μετοχικού κεφαλαίου της. Το ποσοστό αυτό, ακολούθως, μεταβιβάσθηκε στην εδρεύουσα στην Κύπρο εταιρία περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία «……………..», συμφερόντων του καθ’ ου, αντί συμφωνημένου τιμήματος, ύψους 35.700.000 ευρώ, ως δέχθηκε η εκκαλουμένη και δεν αμφισβητείται από τους διαδίκους, μεταβίβαση για την οποία, ουδόλως, προέκυψε ότι καταβλήθηκε τελικά το τίμημα, ή ότι επιδιώχθηκε στη συνέχεια με οποιονδήποτε τρόπο η καταβολή του πιστωθέντος και οφειλομένου τιμήματος, σύμφωνα με την υπ’ αριθμ. 181/2017 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς. Της ανωτέρω μεταβίβασης του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών της στην εταιρία «…………..», είχε προηγηθεί, στις 18-12-2009, απόφαση του Δ.Σ. της εταιρίας «……….» περί μεταβίβασης, κατά κυριότητα, αιτία πώλησης, στην ανώνυμη, του ιδίου επιχειρηματικού ομίλου με τη βασική μέτοχό της …………. και θυγατρική της «………..», εταιρία με την επωνυμία «…………..», -της οποίας η εταιρική επωνυμία, κατόπιν τροποποίησης του καταστατικού της, άλλαξε, αρχικά, σε «…………..» και, στη συνέχεια, σε «…………….»-, σημαντικών περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας, και συγκεκριμένα ακινήτων αυτής, στη Βοιωτία και στον Πειραιά, ως προς τα οποία, αποφασίσθηκε να καταρτισθούν, ακολούθως, συμβάσεις χρηματοδοτικής μίσθωσής τους με την αγοράστρια. Έτσι, δυνάμει του, νομίμως μεταγεγραμμένου, υπ’ αριθμ. ………./24-12-2009 συμβολαίου της Συμβολαιογράφου Αθηνών …….., πωλήθηκε και μεταβιβάσθηκε κατά κυριότητα, από την εταιρεία «……….» στην ανωτέρω εταιρία χρηματοδοτικών μισθώσεων, ένα αγροτεμάχιο, κείμενο στην κτηματική περιφέρεια του Δημοτικού Διαμερίσματος …. του Δήμου …. Βοιωτίας, εκτός σχεδίου, εκτός οικισμού, αλλά εντός του υπό εκπόνηση Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου, στη Θέση «…..», με πρόσωπο στον παράδρομο της Εθνικής Οδού Αθηνών – Λαμίας, έκτασης 168.088 τ.μ., μετά τα εντός αυτού ανεγερθέντα κτίσματα, συνολικής επιφανείας 19.765,48 τ.μ., και δη: α) εμπορική αποθήκη, επιφανείας 17.904,10 τ.μ., β) γραφεία ημιορόφου, επιφανείας 1.063,79 τ.μ., γ), πλυντήρια, επιφανείας 514,50 τ.μ., δ) αντλία καυσίμων, επιφανείας 38,23 τ.μ., ε) κεντρική είσοδος, επιφανείας 42,35 τ.μ., στ) γραφεία οδηγών, επιφανείας 138,18 τ.μ., και ζ) φυλάκιο, επιφανείας 64,24 τ.μ., αντί τιμήματος 25.000.000 ευρώ. Ακολούθως, δυνάμει του, νομίμως μεταγεγραμμένου, υπ’ αριθμ. ……./31-12-2009 συμβολαίου της ως άνω Συμβολαιογράφου μεταβιβάσθηκαν, αιτία πωλήσεως, από την εταιρία «. ……..» στην αυτή εταιρία χρηματοδοτικών μισθώσεων και τα κάτωθι ακίνητα: 1) ένα οικόπεδο, εκτάσεως 166,26 τ.μ., στο οποίο έχει ανεγερθεί πολυώροφη οικοδομή, αποτελούμενη από ισόγειο όροφο, συνολικής επιφανείας 115,78 τ.μ., πρώτο υπέρ το ισόγειο όροφο, συνολικής επιφανείας 115,78 τ.μ., δεύτερο υπέρ το ισόγειο όροφο, συνολικής επιφανείας 115,78 τ.μ., τρίτο υπέρ το ισόγειο όροφο, συνολικής επιφανείας 115,78 τ.μ., τέταρτο υπέρ το ισόγειο όροφο συνολικής επιφανείας 100,40 τ.μ., και δώμα, επιφανείας 35,02 τ.μ., όπως αμφότερα (οικόπεδο και κτίσμα) περιγράφονται στο ως άνω συμβόλαιο, 2) ένα οικόπεδο, έκτασης 644,33 τ,μ., και στο οποίο έχει ανεγερθεί πολυώροφο κτίριο γραφείων, αποτελούμενο από υπόγειο Β, συνολικής επιφανείας 644,33 τ.μ., υπόγειο Α, συνολικής επιφανείας 644,33 τ.μ., ισόγειο όροφο, συνολικής επιφανείας 450,21 τ.μ., πρώτο υπέρ το ισόγειο όροφο, συνολικής επιφανείας 450,21 τ.μ., δεύτερο υπέρ το ισόγειο όροφο, συνολικής επιφανείας 450,21 τ.μ., τρίτο υπέρ το ισόγειο όροφο, συνολικής επιφανείας 45021 τ.μ., τέταρτο υπέρ το ισόγειο όροφο, συνολικής επιφανείας 450,21 τ.μ., και πέμπτο υπέρ το ισόγειο όροφο, συνολικής επιφανείας 450,21 τ.μ., άπαντες οι υπέρ το ισόγειο όροφοι με χρήση γραφείων, όπως το οικόπεδο και η οικοδομή ειδικότερα περιγράφονται στο συμβόλαιο, 3) ένα οικόπεδο έκτασης 498,05 τ.μ., στο οποίο έχει ανεγερθεί πολυώροφο κτίριο γραφείων, αποτελούμενο από ισόγειο όροφο, συνολικής επιφανείας 433,31 τ.μ., πρώτο υπέρ το ισόγειο όροφο, συνολικής επιφανείας 433,31 τ.μ., δεύτερο υπέρ το ισόγειο όροφο, συνολικής επιφανείας 433,31 τ.μ., τρίτο υπέρ το ισόγειο όροφο, συνολικής επιφανείας 433,31 τ.μ., τέταρτο υπέρ το ισόγειο όροφο, συνολικής επιφανείας 433,31 τ.μ., και πέμπτο υπέρ το ισόγειο όροφο, συνολικής επιφανείας 314,99 τ.μ., όπως αμφότερα αυτά (οικόπεδο και οικοδομή) ειδικότερα περιγράφονται στο πωλητήριο συμβόλαιο, αντί συνολικού τιμήματος και για τρία ακίνητα, που πωλήθηκαν με το συμβόλαιο αυτό, ποσού 10.500.000 ευρώ. Άπαντα τα πωληθέντα ως άνω ακίνητα εκμισθώθηκαν από την αγοράστρια εταιρία στην πωλήτρια, δυνάμει συμβάσεων χρηματοδοτικής μίσθωσης, που καταρτίσθηκαν αυθημερόν με τις πωλήσεις. Ειδικότερα, για τη μεταβίβαση των ανωτέρω ακινήτων, προηγήθηκε σχετική απόφαση του Δ.Σ. της εταιρείας «……………», κατά τη συνεδρίασή του της 18ης-12-2009, συνταχθέντος του σχετικού πρακτικού, σύμφωνα με το οποίο, ο Πρόεδρος του Δ.Σ. και Διευθύνων Σύμβουλος της, καθ’ ου, στην εισήγησή του, αφού εξέθετε τη δεινή οικονομική κατάσταση, στην οποία είχε περιέλθει η εταιρία, παρά την υλοποίηση των επιμέρους σταδίων του σχεδίου εξυγίανσης, και τα διορθωτικά μέτρα, που ελήφθησαν από τη διοίκηση και βελτίωσαν έως ένα βαθμό τα οικονομικά της μεγέθη, με κύκλο εργασιών πολύ κατώτερο των συσσωρευμένων επί σειρά ετών υποχρεώσεών της, με μηνιαίες εισροές που με μεγάλη δυσκολία επαρκούν για τις τρέχουσες υποχρεώσεις της, με χρήσεις σταθερά ζημιογόνες και διαφαινόμενη επιδείνωση των οικονομικών της αποτελεσμάτων κατά το επόμενο έτος 2010, κατέληγε με την εξής διαπίστωση: «Εξαιτίας της ανωτέρω κατάστασης, η εταιρία μας αντιμετωπίζει πρόβλημα ταμειακής ρευστότητας, συνεπεία του οποίου επίκειται η οικονομική της αδυναμία να ανταποκριθεί στην εκπλήρωση των υποχρεώσεών της, συσσωρευμένων και τρεχουσών. Η διοίκηση της εταιρίας εκτιμά ότι τα προβλήματα που αφορούν την οικονομική κατάσταση της εταιρίας πρέπει να αντιμετωπισθούν άμεσα, διαφορετικά η μη γενική και μόνιμη επερχόμενη οικονομική αδυναμία θα εξελιχθεί σε γενική παύση πληρωμών και θα επέφερε την πτώχευσή της, προς βλάβη, μεταξύ άλλων, των 422 εργαζομένων της, και των πιστωτών της, συμπεριλαμβανομένων αυτών, που είχαν ήδη συμβληθεί στη συμφωνία του άρθρου 44 του ν. 1892/1990». Κατόπιν τούτου, ο καθ’ ου πρότεινε στο Δ.Σ. τη χρηματοδότηση της εταιρίας, μέσω χρηματοδοτικής μίσθωσης, με την πώληση των ανωτέρω ακινήτων, αντί συνολικού τιμήματος 35.500.000 ευρώ, στην εταιρία «……………», επισημαίνοντας ότι η χρήση τους θα παρέμενε στην εταιρία, καθ’ όλη τη διάρκεια της μίσθωσης, η δε κυριότητα θα επέστρεφε σε αυτήν με τη δυνατότητα επαναγοράς τους, μετά τη λήξη της σύμβασης, υπό την προϋπόθεση εκπλήρωσης των κάτωθι υποχρεώσεων της εταιρίας: α) ολοσχερούς αποπληρωμής των οφειλών προς το Ελληνικό Δημόσιο, ποσού 3.649.713,45 ευρώ περίπου, β) ολοσχερούς αποπληρωμής των οφειλών προς τα ασφαλιστικά ταμεία (ΙΚΑ και ΤΕΑΥΕΚ), ποσού 2.986.824,99 ευρώ, γ) ολοσχερούς αποπληρωμής οφειλών, ποσού 8.238.144,77 ευρώ περίπου, από σύμβαση χρηματοδοτικής μίσθωσης στα ακίνητα της εταιρίας «…………», στον Πειραιά, με αντισυμβαλλόμενη την εταιρία «………», δ) ολοσχερούς αποπληρωμής οφειλών προς την ……… από δύο δάνεια της ρύθμισης του άρθρου 44 του Ν. 1892/1990, ποσού 2.054.717,88 ευρώ περίπου, ε) πληρωμής μέρους οφειλών προς προμηθευτές και πιστωτές, ποσού 5.900.000 ευρώ περίπου, στ) μερικής αποπληρωμής δανείων από τη …………, ποσού 6.000.000 ευρώ περίπου και ζ) των δαπανών της νέας σύμβασης χρηματοδοτικής μίσθωσης, ποσού 1.800.000 ευρώ. Σημειώνει δε ότι, μετά την καταβολή των ανωτέρω χρηματικών ποσών, θα απομείνει ποσό 2.470.598,91 ευρώ «ως κεφάλαιο κίνησης για τη συνέχιση των εργασιών της εταιρίας». Από τα ανωτέρω, τα οποία ουδόλως αμφισβητούνται από τον καθ’ ου, καθίσταται σαφές ότι το τίμημα της πώλησης των ανωτέρω ακινήτων της εταιρείας «……………..» δεν επρόκειτο να διατεθεί για την ισότιμη (σύμμετρη και ισομερή) ικανοποίηση των απαιτήσεων όλων των – πολυάριθμων κατά τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή – πιστωτών της, αλλά για την προνομιακή και ευνοϊκή εξόφληση των οφειλών ορισμένων μόνον εξ αυτών, με προφανή ζημία της συντριπτικής πλειοψηφίας τους, χωρίς να αιτιολογείται η επιλογή της αποπληρωμής, ακόμη και ολικής, κατά περίπτωση, των συγκεκριμένων δανειστών, μεταξύ δε αυτών και της Εμπορικής Τράπεζας, της οποίας η οφειλή είχε υπαχθεί στη ρύθμιση του άρθρου 44 του ν. 1892/1990 και είχε ορισθεί καταβλητέα σε δόσεις, αλλά και χωρίς να διευκρινίζεται ποιοι ακριβώς είναι «οι πιστωτές και προμηθευτές», στους οποίους θα καταβαλλόταν το ποσό των 5.900.000 ευρώ και για ποιον ακριβώς λόγο προτιμήθηκαν αυτοί έναντι των λοιπών, όπως και η εταιρία …………, στην οποία θα καταβάλλονταν 6.000.000 ευρώ, που ήταν συμφερόντων του καθ’ ου, Προέδρου, Διευθύνοντος Συμβούλου και νομίμου εκπροσώπου και της εταιρείας «……….», όταν, μάλιστα, o προπαρατεθείς τρόπος διάθεσης του τιμήματος της πώλησης ουδόλως συνάδει με όσα προηγουμένως εξετέθησαν, προς τα μέλη του Δ.Σ. της ανωτέρω εταιρίας, στην ίδια συνεδρίαση, περί της αναγκαιότητας της κατάρτισης των ως άνω συμβάσεων. Συγκεκριμένα, ενώ επισημαίνεται η δεινή οικονομική κατάσταση της εν λόγω εταιρίας και ο κίνδυνος παύσης των πληρωμών της, στο προσεχές μέλλον, και προτείνεται η χρηματοδότηση αυτής για την ενίσχυση της ρευστότητάς της, μέσω της πώλησης των ανωτέρω ακινήτων της και της, εν συνεχεία, χρηματοδοτικής τους μίσθωσης στην ίδια, επιπροσθέτως μάλιστα αναφέρεται ότι από τις εν λόγω πωλήσεις αναμένεται να εισπραχθεί τίμημα 35.500.000 ευρώ, εντούτοις τίθεται ρητά ως προϋπόθεση για την κατάρτιση των συμβάσεων η προηγούμενη αποπληρωμή των προαναφερθεισών οφειλών της, καταβολές, οι οποίες, όμως, ουσιαστικά εξαντλούν το σύνολο του ποσού του τιμήματος, με αποτέλεσμα να απομένει διαθέσιμο, εκ των πραγμάτων, ένα πολύ μικρό ποσό, ύψους 2.500.000 ευρώ περίπου, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί, όπως προβλέπεται ειδικά, ως κεφάλαιο κίνησής της, ήτοι ενός νομικού προσώπου, που αντιμετωπίζει τον άμεσο κίνδυνο να κηρυχθεί σε κατάσταση πτώχευσης λόγω των πολλών και σημαντικών οφειλών του, υπερπολλαπλασίου ποσού, χωρίς να προβλέπεται ουδεμία καταβολή και στους λοιπούς πιστωτές, που είναι και οι περισσότεροι, έναντι των απαιτήσεών τους. Όσον δε αφορά στον τρόπο που διατέθηκε τελικά το ποσό του τιμήματος της πώλησης των ανωτέρω ακινήτων, αποδείχθηκαν, ειδικότερα, τα ακόλουθα: Η ολοσχερής αποπληρωμή των ανωτέρω οφειλομένων ποσών, προς το Ελληνικό Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία, συνολικού ποσού 6.636.537,79 ευρώ, προηγήθηκε της κατάρτισης των επιδίκων συμβάσεων, προκειμένου η πωλήτρια, εταιρεία «……….» να εφοδιασθεί με την, κατά νόμο, απαιτούμενη φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα, ώστε να καταστεί δυνατή η σύνταξη των συμβολαίων. Η καταβολή των ανωτέρω ποσών φέρεται να γίνεται με επιταγές της «………..», έκδοσης της «………», σε χρέωση του αλληλόχρεου λογαριασμού της, που ετηρείτο στην εν λόγω Τράπεζα. Η εξόφληση της «………» στο σύνολο του ποσού της απαίτησής της έλαβε χώρα, προκειμένου η εταιρεία «………….» να αποκτήσει την κυριότητα των ακινήτων στον Πειραιά, τα οποία είχε εκμισθώσει από την ανωτέρω εταιρία, δυνάμει της υπ’ αριθμ. ………/25-7-2003 σύμβασης χρηματοδοτικής μίσθωσης, ώστε, στη συνέχεια, να τα μεταβιβάσει στην αγοράστρια εταιρεία ………. Επιπροσθέτως, και η καταβολή στην Εμπορική Τράπεζα, ποσού 2.054.717,88 ευρώ, που επίσης αναφέρεται στο ανωτέρω πρακτικό της συνεδρίασης του Δ.Σ. της εταιρείας «………», σε πλήρη και ολοσχερή εξόφληση της απαίτησής της, έλαβε χώρα, ομοίως, με τραπεζική επιταγή της «…………..», προκειμένου η Εμπορική Τράπεζα να άρει τις προσημειώσεις υποθήκης, που είχε εγγράψει επί των ακινήτων. Τέλος, το συνολικό ποσό των 11.900.000 ευρώ, που στο ανωτέρω πρακτικό αναφέρεται ότι, κατά το ποσό των 5.900.000 ευρώ, αφορά σε πληρωμή «οφειλών σε προμηθευτές και πιστωτές» και, κατά το υπόλοιπο ποσό των 6.000.000, ευρώ σε «αποπληρωμή της ……..», εταιρίας συμφερόντων του καθ’ ου, στην πραγματικότητα κατέληξε, μέσω της «……………», στη «……….», η οποία ήταν ουσιαστικά δανείστρια της εταιρείας «………..», αφού καθ’ όλο το χρονικό διάστημα από 18-11-2009 έως 22-12-2009, υπήρξε αυτή που τη χρηματοδοτούσε, για την αποπληρωμή οφειλών της προς πιστωτές της, πλην όμως, όχι απευθείας, αλλά μέσω της «……….», η οποία τυπικά και μόνο εφέρετο ως δανείστριά της και ταυτόχρονα οφειλέτρια της «…………», καθώς το ανωτέρω ποσό εμφαίνετο αρχικά να χορηγείται (δυνάμει σύμβασης παροχής πίστωσης καταρτισθείσας μεταξύ τους) στη «………..» και η τελευταία, στη συνέχεια, εφέρετο να το δανείζει στην εταιρεία «………..». Εκ των ανωτέρω, σαφώς συνάγεται ότι στις 18-12-2009, όταν αποφασίσθηκε η πώληση των εν λόγω ακινήτων, το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών της εταιρείας «……….» ανήκε στην «………..», θυγατρική της ……. η οποία έμμεσα, μέσω της «…………», χρηματοδοτούσε, επί μακρόν, την εταιρεία «………….», καθώς, λόγω της υπαγωγής της τελευταίας στο άρθρο 44 του Ν. 1892/1990, δεν ήταν δυνατή η απευθείας χρηματοδότησή της, διά της «……….», Τράπεζας του ιδίου επιχειρηματικού ομίλου (με τη ………….). Υπό την ανωτέρω μετοχική σύνθεση της εταιρείας «……….», λαμβάνεται απόφαση του διοικητικού της συμβουλίου για την πώληση ακινήτων της στην «………….», επίσης θυγατρική εταιρία του ιδίου ομίλου της ……. Αποδείχθηκε, δηλαδή, ότι, στην πραγματικότητα, στις εν λόγω συμβάσεις συμμετείχε έμμεσα η …….., υπό αμφότερες τις ιδιότητες της πωλήτριας και της αγοράστριας, καθώς η τυπικά φερόμενη ως πωλήτρια (εταιρεία «……….»), κατά το χρόνο λήψης της απόφασης του Δ.Σ. της για την κατάρτιση των συμβάσεων αυτών, διοικείτο ουσιαστικά από τη ………, η οποία κατείχε (τυπικά διά της θυγατρικής της εταιρίας «…………»), ποσοστό 91,35% του καταβεβλημένου μετοχικού της κεφαλαίου, η δε αγοράστρια ήταν εταιρία θυγατρική της «……..», επίσης του ιδίου επενδυτικού ομίλου με την ανωτέρω βασική μέτοχο της εταιρείας «……….» (αυτόν της …………). Επομένως, πωλητής και αγοραστής στις επίδικες μεταβιβάσεις ήταν στην πραγματικότητα θυγατρικές εταιρίες του αυτού ως άνω (επενδυτικού – επιχειρηματικού) ομίλου (της …………), τα οικονομικά συμφέροντα του οποίου οι συμβάσεις αυτές τελικά εξυπηρέτησαν. Ειδικότερα, αποδείχθηκε ότι η ………., κατέχοντας την πλειοψηφία των μετοχών της εταιρείας «……», ήδη από το μήνα Φεβρουάριο του έτους 2008, έχοντας, επομένως, επενδύσει σ’ αυτήν σημαντικά χρηματικά ποσά, και γνωρίζοντας άριστα τη δεινή οικονομική της κατάσταση, λόγω της καθημερινής και ενεργούς ανάμειξης προσώπων της επιλογής της με τη διοίκηση της ανωτέρω, διαβλέποντας την επιδείνωση των οικονομικών της μεγεθών, στο άμεσο μέλλον, και επιδιώκοντας να λάβει πίσω όσα περισσότερα από τα χρήματα είχε δανείσει στο παρελθόν (μέσω της «………….»), στην εταιρεία «………», προς διασφάλιση των δικών της συμφερόντων, επέτυχε, κατά τη συνεδρίαση της 18ης-12-2009, να ληφθεί απόφαση του διοικητικού συμβουλίου αυτής περί της μεταβίβασης των εν λόγω ακινήτων σε αγοράστρια εταιρία του ομίλου της (της …………), συμψηφίζοντας ουσιαστικά το μεγαλύτερο μέρος του τιμήματος της πώλησης, πλην ποσού σχεδόν 2.500.000 ευρώ, που πραγματοποιήθηκε, διά σχετικών εγγραφών στα λογιστικά βιβλία αμφοτέρων των αντισυμβαλλομένων εταιριών (χωρίς δηλαδή την καταβολή χρημάτων στο ταμείο της εταιρίας «………..») με τις απαιτήσεις της (της ……..), σε βάρος της μετέπειτα πτωχής, από τον προηγηθέντα δανεισμό της τελευταίας, διά της «…….», και από την εξόφληση εξ ιδίων χρημάτων, μέσω της Τράπεζάς της «……..», οφειλών της εταιρείας «………..» προς δανειστές της, προ της σύνταξης των εν λόγω συμβολαίων (Ελληνικό Δημόσιο, ασφαλιστικά ταμεία, …….. και ………… και την ίδια την αγοράστρια), αλλά και των πάσης φύσης δαπανών και εξόδων (συμβολαιογραφικές αμοιβές, αμοιβές των παρασταθέντων δικηγόρων κλπ.), που απαιτούντο για την πραγματοποίηση των μεταβιβάσεων, καταβολές, οι οποίες έπρεπε, εκ των πραγμάτων, να προηγηθούν, προκειμένου να «ελευθερωθούν» τα ακίνητα, ώστε, στη συνέχεια, να εκποιηθούν, χωρίς βάρη κάθε είδους, έχοντας μάλιστα μεταβιβάσει λίγο πριν από την κατάρτιση των επίμαχων συμβάσεων, στις 23-9-2009, το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών της στην εταιρίας «…………» στην «………», εταιρεία του ομίλου της (της ………), κατά τα προεκτεθέντα. Σημειωτέον ότι το εκ των μεταβιβασθέντων ακινήτων της εταιρείας «……….» αγροτεμάχιο, το μεγαλύτερης αξίας περιουσιακό της στοιχείο, αναφέρεται στη μελέτη βιωσιμότητας, που συντάχθηκε ενόψει της συμφωνίας του άρθρου 44 του Ν. 1892/1990 και προσαρτήθηκε στη συμφωνία αυτή, ως βασικό λειτουργικό στοιχείο της ανωτέρω εταιρίας, μετά την εξυγίανση, το οποίο, επομένως, και θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί, κατά το στάδιο αυτό, για την εμπορική της δραστηριότητα, και, συνεπώς, προς όφελος του συνόλου των πιστωτών της και όχι μόνον ορισμένων εξ αυτών, ως τμήμα της περιουσίας της. Επίσης, τα ανωτέρω πωληθέντα ακίνητα, τα οποία είναι αυτονόητο ότι δεν περιλήφθηκαν στην υπέγγυα για την ικανοποίηση των πτωχευτικών πιστωτών πτωχευτική περιουσία της εταιρείας «……………..», κατά τη διαγραφόμενη από τον Πτωχευτικό Κώδικα διαδικασία, αποτελούν τα μεγαλύτερης αξίας περιουσιακά της στοιχεία, ενώ η υπόλοιπη κινητή περιουσία της δεν υπερβαίνει σε αξία το 1.500.000 ευρώ, η δε ακίνητη το αυτό ποσό, και οι οφειλές της ανέρχονται πλέον σε 300.000.000 ευρώ. Η κρίση δε περί του ότι το τίμημα της πώλησης δεν διατέθηκε για τη μείωση των χρεών της εταιρείας «………….», προς το σύνολο των πιστωτών της, αλλά, ως επί το πλείστον, συμψηφίσθηκε με απαιτήσεις, σε βάρος της, του επιχειρηματικού ομίλου της ……………, δηλαδή, προς όφελος συγκεκριμένων δανειστών και μόνο, με ζημία των υπολοίπων, ενισχύεται και από το ότι οι οφειλές της εμφαίνονται αυξημένες, τόσο στη μεταγενέστερη από 4-8-2010 αίτησή της για το άνοιγμα της διαδικασίας συνδιαλλαγής και τη λήψη προληπτικών μέτρων, σύμφωνα με το άρθρο 99 του Ν. 3588/2007 (σημειωτέον ότι μεταξύ των εν λόγω οφειλών περιλαμβάνονται και ληξιπρόθεσμες δόσεις αυτών, οι οποίες υπάγονται στη συμφωνία του άρθρου 44 του Ν. 1892/1990 και ρυθμίσθηκαν να αποπληρωθούν τμηματικά κατά τα προεκτεθέντα), αίτηση, επί της οποίας εκδόθηκε αρχικά η υπ’ αριθμ. 6052/2010 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, με την οποία έγινε αυτή δεκτή, πλην όμως, η διαδικασία δεν τελεσφόρησε, όσο και στην από 31-5-2011 αίτηση της ιδίας, για την κήρυξή της σε κατάσταση πτώχευσης. Ειδικότερα, στην από 4-8-2010 αίτησή της για το άνοιγμα της διαδικασίας συνδιαλλαγής, το ύψος των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεών της προς τους πιστωτές της συμφωνίας του άρθρου 44 του Ν. 1892/1990 ανέρχεται σε 5.273.398,98 ευρώ (μάλιστα στην αίτηση αυτή ρητά αναφέρεται ότι δεν έχουν εξοφληθεί και, συνεπώς, εξακολουθούν να οφείλονται, και οι προηγούμενες δόσεις, που είχαν ορισθεί καταβλητέες, εντός του έτους 2009, για την αποπληρωμή των οποίων είναι προφανές ότι δεν διατέθηκε μέρος του τιμήματος, ως έδει), ενώ, στην από 31-5-2011 αίτησή της περί κήρυξής της σε πτώχευση, σε 12.015.618 ευρώ, εκ συνόλου οφειλής 42.786.948,64 ευρώ, το οποίο εμφαίνεται και στις δύο αιτήσεις και θα έπρεπε να αποπληρωθεί σε δόσεις, μέχρι και το έτος 2016, με βάση τους όρους της συμφωνίας αυτής, κατά τα προεκτεθέντα, όσον αφορά δε στις απαιτήσεις πιστωτών, που δεν καταλαμβάνονται από την ανωτέρω συμφωνία, αυτές φέρονται στην από 4-8-2010 αίτηση να ανέρχονται στο ποσό των 31.622.05,27 ευρώ, ενώ στην από 31-5-2011 αίτηση να έχουν αυξηθεί στο ποσό των 40.269.574,14 ευρώ. Η εταιρεία ………., κατά τη συζήτηση, σε βάρος της αγωγής, για ανάκληση των ανωτέρω δικαιοπραξιών, ισχυρίστηκε ότι, όσον αφορά στο τίμημα του ακινήτου της εταιρείας ποσού 25.000.000 ευρώ, αυτό αποπληρώθηκε, με δίγραμμες επιταγές της «…………..», έκδοσης της ιδίας (της εταιρείας ………..), εις διαταγήν της εταιρείας «……………», στο νόμιμο εκπρόσωπο της οποίας και εγχειρίσθηκαν, ως εξής: Συνολικό ποσό 3.732.152.85 ευρώ καταβλήθηκε αυθημερόν, κατά την κατάρτιση της σύμβασης, στις 24-12-2009, με τρεις επιταγές, ποσού 800.000 ευρώ, 808.327,58 ευρώ και 2.123.825,27 ευρώ, αντίστοιχα, ενώ το υπόλοιπο τίμημα, ποσού 21.267.817,15 ευρώ πιστώθηκε και συμφωνήθηκε καταβλητέο σε δύο δόσεις, εκ των οποίων η πρώτη, συνολικού ποσού 20.267.817,15 ευρώ, καταβλήθηκε στις 30-12-2009, με τέσσερις επιταγές, ποσού 2.400.000 ευρώ, 6.636.538,44 ευρώ, 6.300.000 ευρώ και 4.193.710.93 ευρώ αντίστοιχα, και η δεύτερη, ποσού 1.000.000 ευρώ, επίσης, με επιταγή, στις 2.2.2010. Αναφορικά δε με το τίμημα της πώλησης των τριών ακινήτων, συνολικού ποσού 10.500.000 ευρώ, ισχυρίσθηκε ότι καταβλήθηκε την ίδια ημέρα της κατάρτισης της σύμβασης, στις 31-12-2009, με επτά δίγραμμες επιταγές, επίσης της «………..», έκδοσης της ιδίας (της εταιρείας …………), εις διαταγήν της εταιρείας «………..», στο νόμιμο εκπρόσωπο της οποίας και παραδόθηκαν, ποσού εκάστης 8.258.432,32 ευρώ, 1.000.000 ευρώ, 397.877,54 ευρώ, 18.200 ευρώ, 11.032,05 ευρώ, 775.597,30 ευρώ και 38.860,79 ευρώ. Ωστόσο, οι ανωτέρω επιταγές προσκομίστηκαν, ενώπιον του ως άνω δικαστηρίου, σε φωτοτυπικό αντίγραφο, στο οποίο εμφαινόταν μόνον η εμπρόσθια πλευρά τους, και όχι και η οπίσθια, γεγονός, που επίσης συνηγορεί υπέρ της παραδοχής ότι, στην προκειμένη περίπτωση, δεν καταβλήθηκαν χρήματα στην πωλήτρια, με τα συγκεκριμένα αξιόγραφα, αλλά πραγματοποιήθηκαν λογιστικές εγγραφές, για το συμψηφισμό του μεγαλύτερου μέρους του τιμήματος με απαιτήσεις της αγοράστριας εταιρείας. Από τα ανωτέρω καθίσταται προφανές ότι η μεταβίβαση των προαναφερθέντων ακινήτων έλαβε χώρα, με δόλο του νομίμου εκπροσώπου της εταιρείας «………» και ήδη πτωχής, καθ’ ου η προσφυγή, ο οποίος διετέλεσε Πρόεδρος του Δ.Σ. και Διευθύνων Σύμβουλος σε αυτήν, από 19-7-2007 έως 1-10-2012, προκειμένου, από το τίμημα της πώλησης, να εξοφληθούν επιλεκτικά και προνομιακά οι απαιτήσεις συγκεκριμένων μόνο δανειστών αυτής, και ιδίως της ………, σε βάρος των λοιπών δανειστών της, οι οποίοι αποτελούν και τη συντριπτική πλειοψηφία, και των οποίων οι απαιτήσεις θα έπρεπε να αντιμετωπισθούν ισότιμα, εν γνώσει και του νομίμου εκπροσώπου της αγοράστριας περί του δόλου του νομίμου εκπροσώπου της οφειλέτριας, αφού, ουσιαστικά, οι ανωτέρω μεταβιβάσεις καταρτίσθηκαν μεταξύ εταιριών του αυτού επιχειρηματικού ομίλου, ως προεκτέθηκε. Αποδείχθηκε, επίσης, ότι η ζημία των λοιπών πιστωτών, από τις μεταβιβάσεις αυτές, πράγματι, επήλθε. Άπαντα τα ανωτέρω έχουν γίνει δεκτά με την υπ’ αριθμ. 181/2017 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς, με την οποία απορρίφθηκε κατ’ ουσίαν έφεση κατά της υπ’ αριθμ. 3425/2015 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, η οποία έκρινε ουσιαστικά βάσιμη αίτηση του συνδίκου της πτώχευσης της εταιρείας «………..» περί ανακλήσεως των ως άνω μεταβιβάσεων, κατ’ αρ. 44 του ΠτΚ, και έχει καταστεί αμετάκλητη, κατόπιν απορρίψεως ασκηθείσας αναιρέσεως, κατά της προαναφερομένης υπ’ αριθμ. 181/2017 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς, με την υπ’ αριθμ. 164/2021 απόφαση του Αρείου Πάγου. Εξάλλου, τα ανωτέρω επιβεβαιώνονται και από όσα σχετικά ανέφερε ο σύνδικος της πτώχευσης, κατά την εξέτασή του, στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, σύμφωνα με τα οποία, ο νόμιμος εκπρόσωπος της ……….., αποχωρώντας από την εταιρεία «………….», μεθόδευσε τη μεταβίβαση των ως άνω, σπουδαιότερων περιουσιακών στοιχείων της ανωτέρω εταιρείας σε αυτόν, δια της επιρροής του στο Δ.Σ., προκειμένου να αντισταθμίσει την όποια ζημία του από την επένδυση του σε αυτήν. Εξάλλου, τυγχάνει απορίας άξιο πώς, με βάση τις προαναφερόμενες αγοραπωλησίες μετοχών, σε πρώτη φάση, στις 27-2-2008, αποτιμάται η αγοραία αξία ποσοστού του μετοχικού κεφαλαίου 55,79% της εταιρείας «……….» και ποσοστού του μετοχικού κεφαλαίου 58,78% της εταιρίας «………..» στο συνολικό ποσό των 22.200.000 ευρώ, ακολούθως, στις 25-9-2009, αποτιμάται η αγοραία αξία ποσοστού του μετοχικού κεφαλαίου 91,35% της εταιρείας «…………………» στο ιδιαίτερα υψηλό ποσό των 114.002.500 ευρώ, ενώ, μόλις τρείς μήνες αργότερα, στις 21-12-2009, αποτιμάται η αγοραία αξία ποσοστού του μετοχικού κεφαλαίου 91,35% της εταιρείας «…………» σε μόλις 35,7 εκ. ευρώ. Επίσης, ουδόλως δικαιολογείται πώς, στις 25-9-2009, η …………. προβαίνει σε τόσο μεγάλη επένδυση, ύψους 114.002.500 ευρώ (ανεξάρτητα από το εάν καταβλήθηκε, πράγματι, το εν λόγω ποσό, ή η κάλυψη έγινε με λογιστικές εγγραφές), προς την εταιρεία «………….», και, μόλις τρεις μήνες αργότερα, χωρίς να προκύπτει ότι μεσολάβησε κάποιο έκτακτο σημαντικό γεγονός, που δεν μπορούσε να προβλεφθεί, τρείς μήνες πριν από τους οικονομικούς συμβούλους της ……….. και ματαίωνε τις προσδοκίες μίας τέτοιας επένδυσης, η τελευταία αποχωρεί εντελώς από την εταιρεία «……….» (η οποία, στο αμέσως επόμενο διάστημα, σταματά να καταβάλλει τις υποχρεώσεις της στο Δημόσιο και τα Ταμεία), και, μάλιστα, μεταβιβάζοντας το μερίδιο της σε κυπριακή εταιρεία, συμφερόντων του καθ’ ου, νομίμου εκπροσώπου της εταιρείας «…………», έναντι μη αποδεδειγμένα καταβληθέντος τιμήματος, ύψους που συμπίπτει σχεδόν με αυτό του τιμήματος των προαναφερομένων συμβάσεων πωλήσεως από την εταιρεία «………» προς την ………., των ανωτέρω ακινήτων της πρώτης, που σχεδόν ταυτόχρονα έλαβαν χώρα, επί ζημία των περισσοτέρων δανειστών της εταιρείας, με εισήγηση του καθ’ ου προς το Διοικητικό της Συμβούλιο. Ομοίως δεν δικαιολογείται πως, στις 25-9-2009, αποφασίζεται από το Δ.Σ. της εταιρείας «………..» να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα ρευστότητας αυτής με αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, η οποία θα εισέφερε, από τη θυγατρική της ………, που θα αγόραζε τις μετοχές, έσοδο 114.002.500 ευρώ, και μόλις τρείς μήνες αργότερα, χωρίς να προκύπτει από κανένα στοιχείο ότι μεσολάβησε κάποιο έκτακτο σπουδαίο γεγονός, που δεν μπορούσε να προβλεφθεί τρείς μήνες πριν από τους οικονομικούς συμβούλους της εταιρείας «…………» ή τον νόμιμο εκπρόσωπο της, καθ’ ου, που να ματαίωσε τις προσδοκίες που είχαν στις 25-9-2009, αποφασίζεται από το Δ.Σ. της, με εισήγηση του καθ’ ου, ότι, για την ανάγκη αντιμετώπισης του προβλήματος ρευστότητας, θα έπρεπε να εκποιηθούν προς την εταιρεία ………., τα ως άνω ακίνητα, που ήταν και τα σπουδαιότερα περιουσιακά της στοιχεία. Συνακόλουθα, απορίας άξιο είναι το πώς ακριβώς αξιοποιήθηκαν τα 114.002.500 ευρώ, για την αντιμετώπιση του προβλήματος ρευστότητας, που υφίστατο στις 25-9-2009, ώστε, κατά ατυχή διάψευση των εύλογων προβλέψεων του έμπειρου και συνετού επιχειρηματία, να μην επαρκέσουν σε διάστημα τριών μηνών, αλλά να χρειαστεί, επιπροσθέτως, στις 21-12-2009, νέα ρευστότητα, ύψους 35.500.000 ευρώ, η οποία τελικά, επίσης, δεν ωφέλησε την ανωτέρω εταιρεία. Εφόσον δε ο καθ’ ου επέδειξε την ως άνω αναλυτικά εκτιθέμενη συμπεριφορά, προς βλάβη της περιουσίας της ως άνω εταιρείας και επί ζημία των περισσοτέρων πιστωτών της, γεγονός που, κατά την κήρυξη της πτώχευσης της εταιρείας και κατά τη διάρκεια της, επέτρεπε την ανάκληση των ανωτέρω μεταβιβάσεων, κατ’ άρθρο 44 του ΠτΚ, ήταν επιβεβλημένο, με βάση τις αρχές της καλής πίστης, να γνωστοποιήσει τα ανωτέρω, στον σύνδικο, προκειμένου αυτός να προβεί στις απαραίτητες δικονομικές ενέργειες για την επιστροφή των ανωτέρω ακινήτων, στο ενεργητικό της εταιρίας, με σκοπό να ικανοποιηθούν από αυτά οι πτωχευτικοί πιστωτές, μεταξύ των οποίων και ο προσφεύγων ΕΦΚΑ, ο οποίος διατηρούσε απαιτήσεις ετών, σε βάρος της, όπως προκύπτει και από τον επισυναπτόμενο την αίτηση πίνακα, στον οποίο αναφέρονται απαιτήσεις του τουλάχιστον από το έτος 2005, από εργοδοτικές και εργατικές εισφορές της. Ωστόσο, ο καθ’ ου, τόσο κατά την κήρυξη της πτώχευσης της εταιρείας, όσο και κατά τη διάρκεια της, ουδόλως ενημέρωσε σχετικά τον σύνδικο, ο οποίος και πληροφορήθηκε τα ανωτέρω από εργαζόμενη υπάλληλο της πτωχής. Τότε δε, και αφού ο σύνδικος απευθύνθηκε στον καθ’ ου, με εξώδικη δήλωσή του, ζητώντας του περισσότερα στοιχεία, ως προς τις ένδικες μεταβιβάσεις, διαπιστώνοντας ο καθ’ ου ότι ο σύνδικος γνώριζε, πλέον, γι’ αυτές, παρείχε κάποιες πληροφορίες, χωρίς, όμως, να αναφέρει τα ανωτέρω αποδειχθέντα περιστατικά, ως προς τις συνθήκες μεταβίβασης των ακινήτων, τουναντίον δε, όταν ο σύνδικος προέβη στις απαραίτητες δικαστικές ενέργειες για την επιστροφή των ως άνω ακινήτων, αντιδίκησε μαζί του, στο δικαστήριο, προβάλλοντας ισχυρισμούς που κατέτειναν στην απόρριψη της αίτησης, προς όφελος της …………., αγοράστριας των ακινήτων (βλ. τις προσκομιζόμενες σχετικές από 20-2-2015 προτάσεις του). Συνεπώς, ο καθ’ ου δεν επέδειξε καλή πίστη, ούτε κατά την κήρυξη της πτώχευσης, ούτε κατά τη διάρκεια της, γεγονός που δεν αναιρείται από τα αντίθετα αναφερόμενα στην από 2-3-2022 έκθεση της Εισηγήτριας της πτώχευσης, ενώ, σε διαφορετική κρίση δεν δύναται να αχθεί το Δικαστήριο ούτε από το γεγονός της αρχειοθέτησης, με την υπ’ αριθμ. …../4-8-2015 επικυρωθείσα Διάταξη της Εισαγγελέως Πλημμελειοδικών Πειραιώς, ποινικής δικογραφίας, σε βάρος του καθ’ ου, για το αδίκημα τόσο της δόλιας, όσο και της απλής χρεωκοπίας, καθώς και της αρχειοθέτησης, σύμφωνα με την από 4-11-2023 αναφορά της Εισαγγελέως Πρωτοδικών Πειραιώς, προς τον Εισαγγελέα Εφετών Πειραιώς, δικογραφίας, σε βάρος του καθ’ ου, για το αδίκημα της απιστίας, με προκληθείσα ζημία, άνω των 120.000 ευρώ, λόγω δεδικασμένου, εκ του αμετακλήτου απαλλακτικού υπ’ αριθμ. 22/2019 βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών, αφού αντικείμενο της σχετικής διερεύνησης δεν ήταν η κρίσιμη, εν προκειμένω, επίδειξη καλής πίστης, από τον καθ’ ου, κατά την κήρυξη της πτώχευσης και κατά τη διάρκεια αυτής. Κατ’ ακολουθίαν όλων των ανωτέρω, δεν συντρέχει, εν προκειμένω, περίπτωση απαλλαγής του καθ’ ου από τα πτωχευτικά χρέη της εταιρείας με την επωνυμία «………….», για τα οποία έχει εκ του νόμου αλληλέγγυα ευθύνη λόγω της εκπροσωπευτικής του θέσης σε αυτήν. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, που, με την εκκαλουμένη απόφασή του, κατέληξε στην αυτή κρίση, με εν μέρει διαφορετική αιτιολογία που αντικαθίσταται με της παρούσας, και έκανε δεκτή την προσφυγή, και ως ουσία βάσιμη, ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε το νόμο και εκτίμησε τις αποδείξεις, απορριπτομένου του περί του αντιθέτου δεύτερου λόγου εφέσεως, ως ουσιαστικά αβάσιμου. Κατ’ ακολουθίαν όλων των ανωτέρω και μη υπάρχοντος άλλου λόγου εφέσεως προς έρευνα, πρέπει η υπό κρίση έφεση να απορριφθεί, ως ουσία αβάσιμη, να διαταχθεί η εισαγωγή του σχετικού παραβόλου εφέσεως στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ) και συμψηφισθεί η δικαστική δαπάνη του παρόντος βαθμού δικαιοδοσίας, λόγω του δυσερμήνευτου των κανόνων δικαίου που εφαρμόσθηκαν, μεταξύ των διαδίκων (άρθρα 179, 183 παρ. 2 ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
-ΔΙΚΑΖΕΙ την από 26-8-2024 και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. …../2024, ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. …/2024, ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, έφεση κατά της εκδοθείσας, κατά την εκουσία δικαιοδοσία, υπ’ αριθμ. 2655/2022 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, αντιμωλία των διαδίκων.-
-ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά και ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ κατ’ ουσίαν την έφεση.-
-ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του υπ’ αριθμ. …………../2024 e – παραβόλου εφέσεως στο Δημόσιο Ταμείο.-ΚΑΙ
-ΣΥΜΨΗΦΙΖΕΙ τη δικαστική δαπάνη του παρόντος βαθμού δικαιοδοσίας μεταξύ των διαδίκων.-
Κρίθηκε και αποφασίστηκε, στον Πειραιά, στις 25 Ιουνίου 2026.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Κι αντ αυτού, λόγω
Συνταξιοδοτήσεως και
Αναχωρήσεως, η αρχαιότερη
Της σύνθεσης, Εφέτης,
Ευαγγελία Πανταζή
Δημοσιεύθηκε δε στις 9 Νοεμβρίου 2026, με άλλη σύνθεση, λόγω συνταξιοδοτήσεως και αναχωρήσεως του Προέδρου Εφετών Βασίλειου Παπανικόλα, αποτελούμενη από τους Δικαστές Ευαγγελία Πανταζή, Προεδρεύουσα Εφέτη, Ευδοξία Πιστιόλα και Ελένη Μοτσοβολέα, Εφέτες, και με την ίδια Γραμματέα, σε έκτακτη και δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριο του Δικαστηρίου αυτού, με απόντες τους διαδίκους και τους πληρεξουσίους αυτών δικηγόρους.
Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΕΦΕΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ