Αριθμός απόφασης 723/2026

ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΤΑΚΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Αριθμός απόφασης   723/2026

ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

2^ο Τμήμα

Αποτελούμενο από τη Δικαστή Ευδοξία Πιστιόλα, Εφέτη, την οποία όρισε το Τριμελές Συμβούλιο Διοίκησης του Εφετείου Πειραιώς, και από τη Γραμματέα Σ.Φ.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στον Πειραιά, στις …………., για να δικάσει την υπόθεση:

ΤΗΣ ΕΚΚΑΛΟΥΣΑΣ – ΑΣΚΟΥΣΑΣ ΠΡΟΣΘΕΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΕΦΕΣΗΣ:  ……………., η οποία παραστάθηκε, στο ακροατήριο, δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Μιχαήλ Μαρμαρινού.

ΤΗΣ ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΗΣ – ΚΑΘ’ ΗΣ ΟΙ ΠΡΟΣΘΕΤΟΙ ΛΟΓΟΙ ΕΦΕΣΕΩΣ: …………….. ., η οποία παραστάθηκε, στο ακροατήριο, μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου της Παναγιώτη Μανανά.

Η εφεσίβλητη άσκησε, σε βάρος της εκκαλούσας, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, την από 17-10-2023 και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. …………./2023 αγωγή, επί της οποίας εξεδόθη η υπ’ αριθμ. 1866/2025 απόφαση, με την οποία η αγωγή έγινε εν μέρει δεκτή. Ήδη, η εναγομένη – εκκαλούσα προσβάλει την απόφαση αυτή, με την από 5-6-2025 και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. …………/2025, ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. ……../2025, ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, έφεση και με τους από 16-1-2026 και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. ………../2026 πρόσθετους λόγους εφέσεως, που προσδιορίσθηκαν, για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας.

Οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων κατέθεσαν εμπρόθεσμα τις προτάσεις τους και παραστάθηκαν στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου, ως ανωτέρω αναφέρεται.

ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπό κρίση από 5-6-2025 και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. ………./2025, ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. …………./2025, ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, έφεση κατά της οριστικής υπ’ αριθμ. 1866/2025 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, που εκδόθηκε, κατά την τακτική διαδικασία, έχει ασκηθεί, σύμφωνα με τις νόμιμες διατυπώσεις και είναι εμπρόθεσμη, αφού ακριβές αντίγραφο της εκκαλουμένης αποφάσεως επιδόθηκε στην εναγομένη και ήδη εκκαλούσα, στις 8-5-2025 (βλ. την από 8-5-2025 σχετική σημείωση του δικαστικού επιμελητή …………, επί του σώματος, προσκομιζομένου ακριβούς αντιγράφου της εκκαλουμένης απόφασης), η δε ως άνω έφεση κατατέθηκε στη Γραμματεία του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, στις 6-6-2025, ήτοι, εντός της, προβλεπομένης από το άρθρο 518 παρ. 1 ΚΠολΔ, προθεσμίας των τριάντα ημερών, από την επίδοση της εκκαλουμένης (άρθρα 495 παρ. 1, 2, 511, 513 παρ. 1β, 516 παρ. 1, 517, 518 παρ. 1, 520 παρ. 1 και 522 ΚΠολΔ). Επομένως, δοθείσης και της καταβολής του προβλεπομένου από την διάταξη του άρθρου 495 παρ. 3 ΚΠολΔ σχετικού παραβόλου εφέσεως (βλ. το υπ’ αριθμ. …………./2024 e – παράβολo), η έφεση πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή και να ερευνηθεί, περαιτέρω, και ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της, κατά την ίδια τακτική διαδικασία, κατά την οποία εκδόθηκε και η προσβαλλομένη απόφαση, συνεκδικαζομένη, λόγω συναφείας, με τους από 16-1-2026 και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. ……/2026 πρόσθετους λόγους της, οι οποίοι ασκήθηκαν παραδεκτώς, κατ’ άρθρο 520 παρ. 2 ΚΠολΔ, εφόσον κοινοποιήθηκαν στην εφεσίβλητη, στις 16-1-2026 (βλ. την υπ’ αριθμ. ………./16-1-2026 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή της Περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών, με έδρα το Πρωτοδικείο Αθηνών, …………….), ήτοι, τουλάχιστον τριάντα ημέρες πριν την ορισθείσα, για τη συζήτηση της έφεσης, δικάσιμο της 19^ης-2-2026, και τυγχάνουν, περαιτέρω, ερευνητέοι, ως προς τη νομική και ουσιαστική τους βασιμότητα.

Η εφεσίβλητη – καθ’ ης οι πρόσθετοι λόγοι εφέσεως άσκησε, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, την από 17-10-2023 και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. ………./2023 αγωγή, με την οποία εξέθετε ότι αυτή (ενάγουσα) τυγχάνει εν ζωή θυγατέρα του ……., ο οποίος απεβίωσε, αδιάθετος, στις 17-8-2021,  καταλείποντας   μοναδικούς   εγγύτερους   συγγενείς  του  και  εξ  αδιαθέτου κληρονόμους του την ίδια και την εναγομένη, εν ζωή σύζυγό του, την κληρονομία του οποίου αμφότερες αποδέχθηκαν, η μεν ενάγουσα, δια της υπ’ αριθμ. …………./22-12-2022 πράξης αποδοχής κληρονομίας της Συμβολαιογράφου Κορυδαλλού ………, που υπεβλήθη προς καταχώριση, στο Κτηματολογικό Γραφείο Πειραιώς & Νήσων, με τη με αριθμ. πρωτ. ……/10-1-2023 αίτηση, η δε εναγομένη, σιωπηρώς, με την παρέλευση της νόμιμης προθεσμίας προς αποποίηση, υπεισερχόμενες στην κληρονομία αυτή, κατά ποσοστό ¾ και ¼ εξ αδιαιρέτου, αντίστοιχα. Ότι ο κληρονομούμενος, κατά το χρόνο θανάτου του, είχε στην πλήρη και αποκλειστική του κυριότητα, με παράγωγο τρόπο, κατά τα αναλυτικώς εκτιθέμενα στην αγωγή, δύο ακίνητα, και δη, το υπ’ αριθμ. …..διαμέρισμα του τρίτου ορόφου, εμβαδού 62 τ.μ., και το υπ’ αριθμ. … δώμα πάνω από τον τρίτο όροφο, εμβαδού πλέον 71,46 τ.μ., μετά την πολεοδομική του τακτοποίηση, σε οικοδομή, κειμένη στη …… Αττικής, επί της οδού …………., όπως αυτά αναλυτικώς, κατά τα λοιπά προσδιοριστικά τους στοιχεία, περιγράφονται στην αγωγή. Ότι, μετά το θάνατο του τελευταίου, η εναγομένη ποιεί αποκλειστική χρήση των κοινών ως άνω ακινήτων, έχοντας, με τον τρόπο αυτό, αποβάλει παράνομα την ενάγουσα από τη χρήση τους. Ότι, ένεκα της ως άνω αποκλειστικής χρήσης των επικοίνων, εκ μέρους της εναγομένης, η τελευταία απεκόμισε όφελος, αντίστοιχο με την, κατά το λόγο της κληρονομικής μερίδας της ενάγουσας, μισθωτική αξία τους, κατά το χρόνο της χρήσης αυτής, η οποία αξία ανήρχετο στο μηνιαίο ποσό των 434 ευρώ, για το υπ’ αριθμ. … διαμέρισμα του τρίτου ορόφου και στο ποσό των 500,22 ευρώ, για το υπ’ αριθμ. …… δώμα. Ότι, βάσει των ανωτέρω, αυτή (ενάγουσα) δικαιούται ανάλογο, επί των ως άνω ποσών, μερίδιο, το οποίο υπολογίζεται, για το υπ’ αριθμ. ….. διαμέρισμα του τρίτου ορόφου, στο μηνιαίο ποσό των 325,50 (434 Χ 3/4) ευρώ και για το υπ’ αριθμ. … δώμα, στο μηνιαίο ποσό των 375,16 (500,22 Χ 3/4) ευρώ, και συνολικά, για το διάστημα από το θάνατο του κληρονομούμενου (17-8-2021) έως τον χρόνο κατάθεσης της ένδικης αγωγής (17-10-2023), ήτοι για χρονικό διάστημα 26 μηνών, τα αντίστοιχα συνολικά ποσά των 8.463 ευρώ και 9.754,16 ευρώ, ενώ, επιπλέον, δικαιούται τα ως άνω ποσά των 325,50 ευρώ και 375,16 ευρώ, ανά μήνα, αντίστοιχα και για το χρονικό διάστημα δύο ετών από την επίδοση της αγωγής, καταβλητέα εντός του πρώτου πενθημέρου εκάστου μήνα. Με βάση το ιστορικό αυτό, ζητούσε να υποχρεωθεί η εναγομένη να της καταβάλει, για το υπ’ αριθμ. ….. διαμέρισμα του τρίτου ορόφου, το συνολικό ποσό των 8.463 ευρώ και το ποσό των 325,50 ευρώ, ανά μήνα, για χρονικό διάστημα δύο ετών από την επίδοση της αγωγής, για δε το υπ’ αριθμ. ….. δώμα, το ποσό των 9.754,16 ευρώ και το ποσό των 375,16 ευρώ, ανά μήνα, για χρονικό διάστημα δύο ετών από την επίδοση της αγωγής, με το νόμιμο τόκο από τη λήξη κάθε μηνιαίας δόσης, άλλως, από τη επίδοση της αγωγής και μέχρι την ολοσχερή εξόφληση. Επί της ανωτέρω αγωγής, εξεδόθη, αντιμωλία των διαδίκων, η υπ’ αριθμ. 1866/2025 απόφαση του ως άνω δικαστηρίου, με την οποία, -αφού κρίθηκε ορισμένη και νόμιμη η αγωγή, με εξαίρεση το παρεπόμενο αίτημά της περί τοκοδοσίας, αναφορικά με τα ποσά των 8.463 ευρώ και 9.754,16 ευρώ, από τη λήξη κάθε μηνιαίας δόσης, το οποίο απορρίφθηκε, ως νόμω αβάσιμο, ελλείψει επικλήσεως σχετικής οχλήσεως-, έγινε αυτή εν μέρει δεκτή και ως ουσία βάσιμη και υποχρεώθηκε η εναγομένη να καταβάλει στην ενάγουσα το συνολικό χρηματικό ποσό των 26.625,08 ευρώ, -ως άθροισμα των ως άνω ποσών εξ 8.463,00 ευρώ και 9.754,16 ευρώ, με τα ποσά των 3.906,00 ευρώ και 4.501,92 ευρώ που αντιστοιχούν, συνολικά, στο ανάλογο, κατά τα ανωτέρω, ποσοστό της ενάγουσας επί της μισθωτικής αξίας του υπ’ αριθμ. … διαμερίσματος και του υπ’ αριθμ. ….. δώματος, για το χρονικό διάστημα από την επίδοση της ένδικης αγωγής και έως τη συζήτηση αυτής ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου – ως προς το πέραν της συζητήσεως της ένδικης αγωγής  ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, η ένδικη αγωγή απορρίφθηκε ως προώρως ασκηθείσα -, εκ του οποίου το μεν ποσό των 18.217,16 (8.463 + 9.754,16) ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την επομένη της επιδόσεως της αγωγής και μέχρι την πλήρη και ολοσχερή εξόφληση, το δε ποσό των 8.407,92 (3.906 + 4.501,92) ευρώ, με το νόμιμο τόκο υπερημερίας για κάθε μηνιαία δόση, ύψους 325,50 ευρώ [(434 ευρώ/μήνα Χ 3/4) Χ 12 μήνες] και 375,16 ευρώ [(500,22 ευρώ/μήνα Χ 3/4) Χ 12 μήνες] και συνολικά το ποσό των ευρώ (325,50 + 375,16=) 700,66 μηνιαίως για διάστημα δώδεκα μηνών ήτοι από 23.10.2023 έως 31.10.2024, από την επομένη της ημέρας που αυτή κατέστη απαιτητή, ήτοι από την παρέλευση της 5^ης ημέρας κάθε μισθωτικού μήνα και μέχρι την πλήρη εξόφληση. Κατά της απόφασης αυτής, παραπονείται, με την κρινομένη έφεση και τους πρόσθετους λόγους αυτής, η ολικώς ηττηθείσα στον πρώτο βαθμό εναγομένη και ήδη εκκαλούσα, έχουσα έννομο συμφέρον, που απορρέει από τη βλάβη της, η οποία προκύπτει αμέσως από το διατακτικό της εκκαλουμένης αποφάσεως. Ειδικότερα, η εναγομένη με την ένδικη έφεσή της και τους προσθέτους λόγους αυτής,  και δη με τους πρώτο,  κατά το τρίτο σκέλος του,  δεύτερο, τρίτο λόγο έφεσης, τον πρώτο, δεύτερο, τρίτο και τέταρτο πρόσθετο λόγο πλήττει την εκκαλουμένη απόφαση, για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και, επιπλέον, για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου, αναφορικά με την κρίση του: (α) ότι η ένδικη αγωγή τυγχάνει επαρκώς ορισμένη, απορρίπτοντας αντίθετο ισχυρισμό της, με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου έφεσης, τον δεύτερο και τρίτο λόγο έφεσης, καθώς και νόμιμη, κατά το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου έφεσης και τον τρίτο λόγο έφεσης, ενώ η ένδικη αγωγή τυγχάνει αόριστη, άλλως, νομικά αβάσιμη και ανεπίδεκτη δικαστικής εκτιμήσεως (πρώτος λόγος έφεσης), (β) αναφορικά με την κρίση του ότι υφίσταται εν προκειμένω κοινωνία δικαιώματος (πρώτος πρόσθετος λόγος) και (γ) αναφορικά με την κρίση του ότι τυγχάνει απαράδεκτος ο ισχυρισμός της περί συμψηφισμού με τις ένδικες απαιτήσεις της ενάγουσας, ανταπαίτησης αυτής για τη συμμετοχή της στα αποκτήματα του θανόντος (δεύτερος λόγος έφεσης, όπως αυτός εκτιμάται, και τέταρτος πρόσθετος λόγος έφεσης). Ζητεί δε, αφού εξαφανισθεί η εκκαλουμένη απόφαση, να απορριφθεί η, σε βάρος της, αγωγή και να καταδικασθεί η ενάγουσα στην καταβολή της δικαστικής της δαπάνης, αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 785, 786, 787, 792 παρ. 2, 961, 962 ΑΚ, προκύπτει ότι, σε περίπτωση αποκλειστικής χρήσης του κοινού πράγματος από έναν από τους κοινωνούς, δικαιούνται οι υπόλοιποι και αν δεν προέβαλαν αξίωση σύγχρησης, να απαιτήσουν απ’ αυτόν, που έκανε αποκλειστική χρήση του κοινού, ανάλογη προς το ποσοστό του δικαιώματός τους μερίδα από το όφελος (καρπούς και γενικότερα ωφελήματα) που αυτός αποκόμισε ή εξοικονόμησε και το οποίο συνίστανται στην αξία της επί πλέον της ιδανικής του μερίδας χρήσης του κοινού. Η σχετική αξίωση γεννιέται από μόνο το γεγονός της αποκλειστικής χρήσης του κοινού πράγματος από έναν των κοινωνών. Η αποδοτέα ωφέλεια προσδιορίζεται, αφού αφαιρεθούν από τη μισθωτική αξία, μετά από ένσταση του εναγομένου, τυχόν δαπάνες στις οποίες υποβλήθηκε αυτός για τη συντήρηση, διοίκηση και χρησιμοποίηση του πράγματος, όπως τέλη, φόροι κ.λπ., χωρίς τον συνυπολογισμό οποιονδήποτε προσαυξήσεων της καθαρής ωφέλειας. Κατά τα λοιπά, ο τρόπος που ο κοινωνός χρησιμοποίησε αποκλειστικά για λογαριασμό του το κοινό πράγμα, είναι καταρχήν αδιάφορος, μπορεί δε, αυτός να το έχει εκμισθώσει ή να το έχει χρησιδανείσει σε άλλον ή να το έχει ιδιοχρησιμοποιήσει με οποιοδήποτε τρόπο, δηλαδή ακόμη και διατηρώντας αυτό αδρανές ή, προκειμένου για ακίνητο, διατηρώντας το κλειστό και ανεκμετάλλευτο, εφόσον με τον τρόπο αυτό αποκλείει στην πράξη τη σύγχρηση των λοιπών κοινωνών και ο ίδιος έχει οποτεδήποτε την ευχέρεια να το εκμεταλλευτεί κατά την κρίση και το συμφέρον του. Επομένως, στη σχετική αγωγή αποζημίωσης αρκεί, για την πληρότητα και το ορισμένο αυτής, να αναφέρεται το κοινό ακίνητο, η μερίδα του ενάγοντος σε αυτό, ότι ο εναγόμενος προέβη κατά τον επίδικο χρόνο σε αποκλειστική χρήση του κοινού ακινήτου και επίσης, το κατά τον επίδικο χρόνο όφελος του εναγόμενου κοινωνού από την αποκλειστική χρήση του κοινού ακινήτου, το οποίο συνίσταται στην αξία αυτής, η οποία, όταν πρόκειται για αστικό ακίνητο, ταυτίζεται με τη μισθωτική αξία του μεριδίου του εκτός χρήσης κοινωνού, της οποίας, συνεπώς, αρκεί η αναφορά. Άλλο στοιχείο δεν απαιτείται να αναφέρεται στην αγωγή και ειδικότερα άλλη έννομη σχέση, σύμφωνα με την οποία ο εναγόμενος συγκοινωνός προβαίνει σε χρήση του κοινού πράγματος και κατά τη μερίδα του ενάγοντος, αλλά εναπόκειται στον εναγόμενο η προβολή ισχυρισμού (ένστασης) ότι κατέχει το κοινό πράγμα κατά το πέραν της μερίδας του ποσοστό, σε εκτέλεση ορισμένης έννομης σχέσης, και ότι, συνακόλουθα, δεν υποχρεούται στην καταβολή της αξιούμενης με την αγωγή αποζημίωσης (ΑΠ 46/26 Ιστοσελίδα του Αρείου Πάγου). Παράλληλα, δεν αποκλείεται να ανακύπτει ευθύνη του συγκοινωνού και ως κακόπιστου νομέα, κατά το άρθρο 1098 ΑΚ, ή και αδικοπρακτική ευθύνη, κατά το άρθρο 914 ή 1099 ΑΚ. Ειδικότερα, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 1096, 1098, 961 και 962 ΑΚ, προκύπτει ότι, ο νομέας αλλοτρίου πράγματος, αν ήταν κακόπιστος κατά το χρόνο που κατέλαβε το πράγμα, ή αν έμαθε αργότερα ότι δεν έχει δικαίωμα νομής, υπέχει από τότε, ως προς το πράγμα και τα ωφελήματα του πράγματος, την ίδια ευθύνη που έχει και για το χρόνο μετά την επίδοση της αγωγής. Δηλαδή ενέχεται σε απόδοση των εξαχθέντων ωφελημάτων, αλλά και για τα ωφελήματα, τα οποία από δική του υπαιτιότητα δεν εισέπραξε, ενώ κατά τους κανόνες της τακτικής διαχείρισης μπορούσε να εισπράξει. Η ενοχή υφίσταται ανεξαρτήτως αιτίας για την οποία νέμεται το πράγμα και ανεξαρτήτως οχλήσεως προς απόδοση και αρκεί η πληροφόρηση του νομέα με οποιονδήποτε τρόπο ότι δεν έχει δικαίωμα νομής, Ωφελήματα δε και στην περίπτωση αυτή είναι όχι μόνον οι καρποί του πράγματος ή του δικαιώματος, αλλά και κάθε όφελος που παρέχει η χρήση του πράγματος ή του δικαιώματος (ΑΚ 962). Επομένως, ωφέλημα είναι και κάθε όφελος που έχει ο νομέας από την ενοίκηση ή την κατ’ άλλο τρόπο χρήση του πράγματος από τον ίδιο συνεπεία των οποίων εξοικονομεί τη δαπάνη στην οποία θα υποβαλλόταν, αν μίσθωνε άλλο όμοιο πράγμα, οπότε η ωφέλεια συνίσταται στην εξοικονόμηση της σχετικής δαπάνης για τα μισθώματα. Οι παρεχόμενες από τις ως άνω διατάξεις αγωγές προς απόδοση των ωφελημάτων, δεν έχουν ως θεμέλιο τη βλάβη της νομής του ενάγοντος, αλλά απορρέουν από το δικαίωμα της κυριότητας, δεν ανήκουν δε στον εκάστοτε κύριο του πράγματος, αλλά σε εκείνον ο οποίος κατά τον προαναφερόμενο κρίσιμο χρόνο, που συνέβη το θεμελιωτικό της σχετικής αξίωσης γεγονός, ήταν κύριος αυτού. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 983 ΑΚ, η νομή, ως δικαίωμα, μεταβιβάζεται αυτοδικαίως με την επαγωγή στους κληρονόμους του νομέα και χωρίς να αποκτήσουν τη φυσική εξουσία των ενσωμάτων αντικειμένων της κληρονομίας. Προϋποθέσεις για τη μεταβίβαση αυτή είναι η κατά το χρόνο του θανάτου του κληρονομουμένου νομή του πράγματος εκ μέρους αυτού και η κατά τον ίδιο χρόνο στο πρόσωπο του διαδόχου στη νομή ύπαρξη της ιδιότητας του αληθούς κληρονόμου είτε εκ διαθήκης είτε εξ αδιαθέτου, όταν δε οι κληρονόμοι είναι περισσότεροι υπάρχει μεταξύ τους, με βάση τον κανόνα που θέτει το άρθρο 1884 ΑΚ, κατά τις διατάξεις του οποίου «Αν  οι  κληρονόμοι  είναι  περισσότεροι,  η κληρονομία γίνεται  κοινή κατά το λόγο της μερίδας του καθενός.  Αν  δεν  ορίζει  διαφορετικά ο  νόμος, στην κοινωνία μεταξύ των συγκληρονόμων εφαρμόζονται οι γενικές διατάξεις για την κοινωνία», σχέση κοινωνίας κατ’ ιδανικά μέρη ανάλογα με την κληρονομική μερίδα του καθενός, αν δε ο νόμος δεν ορίζει διαφορετικά, στην κοινωνία μεταξύ των συγκληρονόμων εφαρμόζονται οι γενικές διατάξεις για την κοινωνία (ΑΠ 153/26 Ιστοσελίδα Αρείου Πάγου). Στη σχετική αγωγή αποζημίωσης, αλλά και στην απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας που θα εκδοθεί, με βάση την αμέσως ανωτέρω μορφή κοινωνίας που καθιερώνεται με τις διατάξεις του άρθρου 1884 ΑΚ, διαφορετική μορφή από την κοινωνία κατ’ ιδανικά μέρη, την οποία ρυθμίζουν τα άρθ. 785 επ. ΑΚ, αρκεί να αναφέρεται: 1) το κοινό ακίνητο, 2) η μερίδα του ενάγοντος σε αυτό, 3) ότι ο εναγόμενος έκανε κατά τον επίδικο χρόνο αποκλειστική χρήση του κοινού ακινήτου και 4) το κατά τον κρίσιμο χρόνο όφελος του εναγόμενου κοινωνού από την αποκλειστική χρήση του κοινού ακινήτου, χωρίς να απαιτείται να αναφέρεται άλλη έννομη σχέση, βάσει της οποίας ο εναγόμενος συγκοινωνός κάνει χρήση του κοινού πράγματος και κατά τη μερίδα του ενάγοντος, ενώ δεν απαιτείται για τη θεμελίωση της ενεργητικής νομιμοποίησης του ενάγοντος συγκοινωνού και την παθητική νομιμοποίηση του εναγομένου επίσης συγκοινωνού, η αναφορά ότι αυτοί τυγχάνουν συγκύριοι του κληρονομιαίου ακινήτου, με αναφορά στην αγωγή ότι εχώρησε αποδοχή εκ μέρους τους της πιο πάνω κληρονομιάς και μεταγραφή της οικείας συμβολαιογραφικής πράξης (πρβ. ΑΠ 1208/18 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Η ένδικη αγωγή, με το ανωτέρω περιεχόμενο και αίτημα, καθ’ ο μέρος αυτή έγινε δεκτή με την εκκαλουμένη απόφαση ως παραδεκτή και νόμιμη, τυγχάνει πράγματι νόμιμη, ως θεμελιούμενη στις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 330, 345, 346, 1884 σε συνδυασμό με τις  διατάξεις των άρθρων 785, 786, 787, 792 παρ. 2, 961, 962 του ΑΚ καθώς και σε εκείνες των διατάξεων των άρθρων 68, 69 και 176 ΚΠολΔ, όπως ορθώς κρίθηκε και με την εκκαλουμένη απόφαση, απορριπτομένου του περί του αντιθέτου πρώτου λόγου, κατά το δεύτερο σκέλος του και τρίτου λόγου έφεσης, αφού, ως αναλύεται στην οικεία νομική σκέψη της παρούσας, η ιδιότητα και μόνον των συγκληρονόμων έχει ως συνέπεια την δημιουργία της, κατά τις διατάξεις του άρθρου 1884 ΑΚ, κοινωνία στην συγκληρονομία, επί της οποίας, κατά την ίδια διάταξη, εφαρμόζονται οι διατάξεις περί κοινωνίας δικαιώματος, χωρίς, για τις σχέσεις μεταξύ των συγκληρονόμων να απαιτείται η αποδοχή της κληρονομίας δια συμβολαιογραφικής πράξεως και μεταγραφής. Περαιτέρω, η ένδικη αγωγή τυγχάνει και επαρκώς ορισμένη, απορριπτομένου του περί του αντιθέτου ισχυρισμού της εναγομένης που περιέχεται στους με πρώτο κατά το πρώτο σκέλος του, δεύτερο και τρίτο λόγους έφεσης, αφού με πληρότητα και σαφήνεια εκτίθενται στην ένδικη αγωγή η ιδιότητα των διαδίκων ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων του ………….., η αυθαίρετη χρήση και εκμετάλλευση των επιδίκων δύο κληρονομιαίων ακινήτων αποκλειστικά από την εναγομένη – συγκληρονόμο και η οφειλόμενη από την αιτία αυτή αποζημίωση της ενάγουσας κατά το ποσοστό που αναλογεί στην κληρονομική της μερίδα επί των εξαχθέντων ωφελημάτων που αποκόμισε η εναγομένη από την αποκλειστική αυτή χρήση κατά το επίδικο χρονικό διάστημα. Οι αναφορές της εναγομένης που περιέχονται στον πρώτο λόγο έφεσης ότι, προκαλείται σύγχυση αναφορικά με την πραγματική και νομική ταυτότητα των ενδίκων κληρονομιαίων ακινήτων, εκ του λόγου ότι, στην συμβολαιογραφική πράξη αποδοχής της κληρονομίας του πατρός της, η ενάγουσα αναφέρει ότι, το δώμα, πάνω από τον τρίτο όροφο της αναφερομένη στην αγωγή πολυκατοικίας, περιγράφεται κατά την έκτασή  του μικρότερων διαστάσεων,  έναντι των πραγματικών,  δεν δύναται να οδηγήσει σε αοριστία της ένδικης αγωγής, ως ομοίως η εναγομένη ισχυρίζεται στα πλαίσια του ιδίου (πρώτου) λόγου έφεσης, αφού τα ένδικα ακίνητα περιγράφονται επαρκώς, με αναφορά της θέσης τους, αλλά και του ΚΑΕΚ του αρμοδίου Κτηματολογικού Γραφείου εκάστου εξ αυτών. Αντίθετα, για το ορισμένο της ένδικης αγωγής δεν απαιτείτο η αναφορά: α) ότι έλαβε χώρα και μεταγραφή της πράξης αποδοχής της κληρονομίας στην οποία προέβη η ενάγουσα (πρώτος λόγος έφεσης) και μάλιστα δύο φορές (δεύτερος λόγος ένδικης έφεσης) αφού, αν και πράγματι αναφέρεται στην ένδικη αγωγή ότι αυτή (ενάγουσα) προέβη σε αποδοχή της επαχθείσας σε αυτήν κληρονομίας δια συμβολαιογραφικής πράξεως και ότι προ της εγέρσεως της ένδικης αγωγής, αυτή (ενάγουσα) εζήτησε τη μεταγραφή της εν λόγω πράξης αποδοχής χωρίς να αναφέρει ότι πράγματι έλαβε χώρα και μεταγραφή αυτής, η αναφορά αυτή δεν ήταν αναγκαία, ως ειδικότερα αναλύεται στην οικεία νομική σκέψη της παρούσας, β) δημοσίου εγγράφου ή πιστοποιητικού από το οποίο να βεβαιώνεται η μη δημοσίευση διαθήκης του κληρονομουμένου (πρώτος λόγος έφεσης), αφού σαφώς αναφέρεται στην ένδικη αγωγή ότι οι διάδικοι κατέστησαν εξ αδιαθέτου συγκληρονόμοι του πατρός της ενάγοντος και συζύγου της εναγομένης, και της καταχώρησης της συμβολαιογραφικής πράξης αναγνώρισης της ενάγουσας από τον κληρονομούμενο πατέρα της στην οικογενειακή του μερίδα (πρώτος λόγος έφεσης), αφού σαφώς αναφέρεται η ιδιότητα της ενάγουσας ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου των ενδίκων κληρονομιαίων ακινήτων λόγω της ιδιότητος αυτής ως θυγατέρας του θανόντος κληρονομουμένου, γ) ότι η εναγομένη αποδέχθηκε την επαχθείσα σε αυτήν κληρονομία με συμβολαιογραφική πράξη και μεταγραφή αυτής (πρώτος λόγος έφεσης), αφού οι ένδικες αξιώσεις της ενάγοντες ασκούνται κατά της εναγομένης ως εκ της ιδιότητός της ως συγκληρονόμου, δ) το είδος της χρήσης που η εναγομένη ποιείται του δώματος (σχετικά δεύτερος πρόσθετος λόγος έφεσης). Τέλος, κατά τρόπο ορισμένο εκτίθεται το ύψος της χρηματικής αξίωσης της ενάγουσας (πρώτος λόγος έφεσης), αφού αναφέρεται η ανά μήνα αξιούμενη ωφέλεια, καθώς και το αίτημα καταβολής τόκων για το μετά την επίδοση της ένδικης αγωγής χρόνο, έως της συζήτησης αυτής, ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, έως ότου κρίθηκε παραδεκτό το σχετικό αίτημα (πρώτος λόγος έφεσης), αφού στο αίτημα αυτής ζητείται από τη λήξη κάθε επιμέρους μηνιαίας περιόδου χρήσεως.

Από την εκτίμηση της, περιεχομένης στη με αριθμό ……./28.2.2024 ένορκη βεβαίωση, ένορκης κατάθεσης της ….., μητέρας της ενάγουσας, η οποία ελήφθη, ενώπιον της Ειρηνοδίκου Αθηνών με επιμέλεια της ενάγουσας, κατόπιν νόμιμης και εμπρόθεσμης κλήτευσης της αντιδίκου της (άρθρα 421 και 422 ΚΠολΔ) [σχετικά υπ’ αριθμ…………./16.2.2024 έκθεση επιδόσεως της Δικαστικής Επιμελήτριας της Περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών …….], η οποία παραδεκτώς λαμβάνεται υπόψη: (α) έστω κι αν αυτή δεν ελήφθη ενώπιον του Ειρηνοδίκη της έδρας του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου ή της κατοικίας ή της διαμονής της εν λόγω μάρτυρος, η οποία φέρεται ως κάτοικος Νικαίας, αφού δεν απεδείχθη ότι η εναγομένη υπέστη, εκ του λόγου τούτου, βλάβη (ΑΠ 1278/23 Ιστοσελίδα Αρείου Πάγου), παρότι η τελευταία, στα πλαίσια του δευτέρου προσθέτου λόγου έφεσης, ισχυρίζεται ότι υπέστη βλάβη, αφού, λόγω προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει δεν ηδυνήθη να παραστεί, ενόψει του ότι δεν προέκυψαν τα προβλήματα υγείας  που κατέστησαν αδύνατη την παράστασή της κατά τη λήψη της εν λόγω ένορκης βεβαίωσης και η οποία σε κάθε περίπτωση ηδύνατο να παραστεί δια πληρεξουσίου δικηγόρου και (β) αφού γίνεται νόμιμη επίκληση αυτής υπό της εναγούσης δια των εγγράφων προτάσεών της με αναφορά του αριθμού αυτής και την αρχή ενώπιον της οποίας ελήφθη, έστω κι αν δεν αναφέρεται κατά την επίκλησή της στη σελίδα 12 των εγγράφων προτάσεών της το όνομα της μάρτυρος, αφού αναφέρεται τούτο στην σελίδα 11 και σε κάθε περίπτωση η ένορκη βεβαίωση προσδιορίσθηκε αρκούντως δια της αναφοράς του αριθμού της και της αρχής ενώπιον της οποίας ελήφθη (πρβλ. ΑΠ 1951/07 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ), απορριπτομένων των περί του αντιθέτου ισχυρισμών της εναγομένης που περιέχονται στον δεύτερο πρόσθετο λόγο έφεσης, αφού στο ελάχιστο περιεχόμενο αυτής (ως άνω ένορκης βεβαίωσης) δεν απαιτείται όπως αναφέρεται το ένδικο βοήθημα ή μέσο ενόψει του οποίου εδόθη, καθώς και ότι ο αντίδικος του διαδίκου, επιμελεία του οποίου αυτή εδόθη, δεν παρέστη κατά τη δόση της, όπως διατείνεται η εναγομένη στα πλαίσια του δευτέρου προσθέτου λόγου έφεσης, ενώ η μη αναφορά της πηγής γνώσεως των όσων η εν λόγω μάρτυρας κατέθεσε, αφού δεν γίνεται επίκληση ούτε αποδεικνύεται δικονομική βλάβη της εναγομένης, δεν δύναται να οδηγήσει σε ακυρότητα αυτής, όπως διατείνεται η εναγομένη στα πλαίσια του δευτέρου προσθέτου λόγου, εκτιμώμενη (η εν λόγω ένορκη βεβαίωση) κατά το μέτρο της γνώσεως και το βαθμό της αξιοπιστίας αυτής, χωρίς το γεγονός ότι αυτή (ενόρκως βεβαιώσασα) τυγχάνει μητέρα της ενάγουσας να αποκλείει μόνον αυτό την αποδεικτική αξία των λεγομένων της, όπως αβασίμως υποστηρίζει η εναγομένη, μη εξαρτώντας αυτή (ανωτέρω ενόρκως βεβαιώσασα), εκ του λόγου τούτου, έστω και έμμεσο συμφέρον από την παρούσα δίκη, όπως η ίδια (εναγομένη) διατείνεται, ενόψει μάλιστα του ότι, ήδη η διάταξη του άρθρου 400 αρ. 3 ΚΠολΔ κατά το οποίο «Δεν εξετάζονται, όταν κληθούν ως μάρτυρες,1) …,2) …, 3) πρόσωπα που μπορεί να έχουν συμφέρον από τη δίκη», καταργήθηκε με το άρθρο  δεύτερο του άρθρου 1 του Ν.4335/2015, τις περιεχόμενες στις με αριθμό … και ….. από 12.2.2024 ένορκες βεβαιώσεις καταθέσεις των ……….. και ……….., αντίστοιχα, οι οποίες ελήφθησαν με επιμέλεια της εναγομένης κατόπιν νόμιμης και εμπρόθεσμης κλήτευσης της αντιδίκου της (άρθρα 421 και 422 ΚΠολΔ) [σχετικά υπ’ αριθμ. ………../7.2.2024 έκθεση επιδόσεως της Δικαστικής Επιμελήτριας της Περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών ………..] και των εγγράφων που μετ’ επικλήσεως προσκομίζονται από τους διαδίκους, καθώς επίσης και αυτά που προσκομίσθηκαν για πρώτη φορά ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου (η μνεία κατωτέρω ορισμένων εγγράφων είναι απλώς ενδεικτική, καθώς κανένα δεν παραλείφθηκε να εκτιμηθεί), απεδείχθησαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Στις 17-8-2021, απεβίωσε στη …… Αττικής, ο ………., κάτοικος εν ζωή …….. Αττικής, αδιάθετος, όπως προκύπτει από το προσκομιζόμενο από την ενάγουσα από 23.5.2022 πιστοποιητικό του Γραμματέα του Ειρηνοδικείου Νικαίας και όπως στα πλαίσια έτερης δίκης και δη της από 9.8.2023 αγωγής της ήδη εναγομένης κατά της ήδη ενάγουσας, περί συμμετοχής της πρώτης στα αποκτήματα του θανόντος συζύγου της, αναφέρει αυτή (εναγομένη) αφού αναφέρει σχετικά «… Κατά το χρόνο θανάτου του ο ………… κατέλειπε μόνους πλησιέστερους συγγενείς και εξ αδιαθέτου κληρονόμου του εμένα και την εναγομένη θυγατέρα του…» (σχετικά σελ. 1). Η εναγομένη, η οποία μέμφεται την ενάγουσα εκ του λόγου ότι δεν προσκομίζει νεότερα πιστοποιητικά περί μη δημοσίευσης διαθήκης, δεν επικαλείται αλλά ούτε προσκομίζει σχετικά πιστοποιητικά ότι πράγματι οι διάδικοι δεν τυγχάνουν εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του ως άνω θανόντος, λόγω δημοσίευσης διαθήκης. Απεδείχθη επίσης ότι, κατά το χρόνο θανάτου του ο ως άνω θανών κατέλειπε μόνους πλησιέστερου συγγενείς του την εναγομένη  – νόμιμη σύζυγό του και την ενάγουσα, θυγατέρα του, την οποία είχε αναγνωρίσει ως γνήσιο φυσικό τέκνο του δυνάμει της με αριθμό ………../26.1.2000 συμβολαιογραφικής πράξης εκούσιας αναγνώρισης της Συμβολαιογράφου Πειραιώς ……….., όπως αποδεικνύεται από το προσκομιζόμενο από 25.8.2021 πιστοποιητικό εγγυτέρων συγγενών του Γραφείου Δημοτολογίου – Μητρώου Αρρένων και πολιτικών Γάμων του Δήμου Νικαίας – Αγίου Ι. Ρέντη. Στην κληρονομιαία δε περιουσία του θανόντος περιλαμβάνονται το δικαίωμα πλήρους κυριότητος σε ποσοστό 100% του υπ’ αριθμ. …… διαμερίσματος οριζοντίου ιδιοκτησίας του τρίτου υπέρ του ισογείου ορόφου και  το δικαίωμα πλήρους κυριότητος σε ποσοστό 100% της υπ’ αριθμ. ….. οριζοντίου ιδιοκτησίας – δώματος υπέρ του τρίτου υπέρ του ισογείου ορόφου, οικοδομής που κείται επί της οδού ……….. στην περιοχή ……………. της Νίκαιας Αττικής, με αριθμό ΚΑΕΚ στον Κτηματολογικό Γραφείο Πειραιώς … και ……………, αντίστοιχα. Η πρώτη των ανωτέρω οριζοντίων ιδιοκτησιών καταλαμβάνει ολόκληρο τον τρίτο όροφο και έχει επιφάνεια 62,00 τ.μ., ενώ η δεύτερη των ανωτέρω οριζοντίων ιδιοκτησιών έχει επιφάνεια 71,46 τ.μ. εκ των οποίων, τα επιπλέον των 16,00 τ.μ. αυθαίρετα κτίσματα υπήχθησαν στις διατάξεις του Ν. 4178/2013, με την υπ’ αριθμ. ……./2015 δήλωση υπαγωγής και την έκδοση σχετικής βεβαίωσης περαίωσης. Η ενάγουσα συνέτρεξε στην καταληφθείσα κληρονομιαία περιουσία κατά ποσοστό 3/4 εξ αδιαιρέτου με την εναγομένη και αυτή (ενάγουσα) αποδέχθηκε την ανωτέρω κληρονομιαία περιουσία κατά το ποσοστό της (3/4 εξ αδιαρέτου), με τη με αριθμό ………/22.12.2022  δήλωση αποδοχής κληρονομιάς της Συμβολαιογράφου Κορυδαλλού ………….α, η οποία, κατόπιν αιτήσεως της ενάγουσας, καταχωρήθηκε την 10.1.2023 στο Κτηματολογικό Γραφείο Πειραιώς και Νήσων με αριθμό καταχώρησης …….. σε αμφότερα τα ανωτέρω ΚΑΕΚ (σχετικά προσκομιζόμενο πιστοποιητικό καταχώρησης εγγραπτέας πράξης του ανωτέρω Κτηματολογικού Γραφείου με Κωδικό …. …., Αρ. Πρωτ. …… Ημερομηνία ………..2023). Συγκεκριμένα, με την ανωτέρω πράξη αποδοχής κληρονομίας, η ενάγουσα αποδέχθηκε ρητά και χωρίς καμία επιφύλαξη την κληρονομία του πατρός της και δη το δικαίωμα κυριότητος αυτού επί των ανωτέρω δύο οριζοντίων ιδιοκτησιών, οι οποίες περιγράφονται κατά θέση και έκταση, με αναφορά μάλιστα ότι το δεύτερο των ανωτέρω οριζοντίων ιδιοκτησιών (δώμα) έχει επιφάνεια 16,00 τ.μ. αλλά και με αναφορά των ΚΑΕΚ αυτών (εν λόγω δύο οριζοντίων ιδιοκτησιών). Ως εκ τούτου, η ενάγουσα  κατέστη  κυρία  αυτών, σε ποσοστό ¾ εξ αδιαιρέτου, έστω κι αν κατά την περιγραφή της δεύτερης ανωτέρω οριζοντίου ιδιοκτησίας αναφέρθηκε στην εν λόγω πράξη αποδοχής κληρονομίας ότι αυτό έχει μικρότερη επιφάνεια από την πραγματική, αφού προκύπτει σαφώς η ταυτότητα του εν λόγω ακινήτου δοθέντος ότι αναφέρεται και το ΚΑΕΚ αυτού, απορριπτομένων των περί του αντιθέτου ισχυρισμών της εναγομένης που περιέχονται στην ένδικη έφεσή της ως προς τα επιπλέον των 16,00 τ.μ. τετραγωνικά μέτρα της εν λόγω ιδιοκτησίας. Περαιτέρω, απεδείχθη ότι, η εναγομένη τυγχάνει συγκληρονόμος σε ποσοστό ¼ εξ αδιαιρέτου της ανωτέρω κληρονομιαίας περιουσίας, την οποία αποδέχθηκε σιωπηρώς, δια της παρελεύσεως της τετράμηνης προθεσμίας αποποιήσεως, όπως και η ίδια αναφέρει στην προαναφερομένη αγωγή της περί συμμετοχής στα αποκτήματα την οποία ήγειρε σε βάρος της ήδη ενάγουσας (σχετικά σελ. 2). Ως εκ τούτου, αποδεικνύεται ότι, από το χρόνος της επαγωγής της κληρονομίας και δη τον χρόνο θανάτου του κληρονομουμένου (1711 ΑΚ), αμφότεροι οι διάδικοι κατέστησαν αυτοδικαίως συγκληρονόμοι και ως εκ τούτου δημιουργήθηκε η κατά το άρθρο 1884 ΑΚ συγκοινωνία των κληρονόμων, επί της οποίας, όπως προελέχθη, εφαρμόζονται οι περί κοινωνίας διατάξεις. Περαιτέρω, απεδείχθη ότι η εναγομένη δεν απέδωσε στην ενάγουσα, όπως είχε υποχρέωση, τη νομή του αναλογούντος σ’ αυτήν ποσοστού, από την κληρονομιαία περιουσία, χρησάμενη η ίδια ως συγκοινωνός, χωρίς τη συγκατάθεση της ενάγουσας, τα ανωτέρω ακίνητα της κληρονομιάς και μάλιστα αυτό του τρίτου ορόφου χρησιμοποιώντας το ως κατοικία, όπως τούτο άλλωστε συνομολογείται και υπό της ιδίας (εναγομένης) με τους προσθέτους λόγους έφεσης, επωφελούμενη της αξίας του μισθώματος, που θα κατέβαλε για την εκμίσθωση ανάλογης κατοικίας. Απεδείχθη επίσης ότι αυτή από του χρόνου θανάτου του κληρονομουμένου έχει ιδιοχρησιμοποιήσει και το ανωτέρω δώμα, διατηρώντας το κλειστό και ανεκμετάλλευτο, αφού με τον τρόπο αυτό αποκλείει στην πράξη τη σύγχρηση αυτού και από την έτερη συγκοινωνό – ενάγουσα, η ίδια δε έχει οποτεδήποτε την ευχέρεια να το εκμεταλλευτεί κατά την κρίση και το συμφέρον της. Τοιουτοτρόπως, η εναγομένη από την 17.8.2021 (ημερομηνία θανάτου του κληρονομουμένου) αποκόμιζε τα προερχόμενα από τα ως άνω, κοινά πλέον, ακίνητα, ωφελήματα, αρνούμενη να αποδώσει στην ενάγουσα το ανάλογο στο ποσοστό της μερίδιο επ’ αυτών, καθώς αυτή (εναγομένη) μέχρι στιγμής δεν έχει προβεί σε ουδεμία ενέργεια για να καταστήσει εφικτή τη χρήση των (ως επικοίνων) και στην ενάγουσα κατά το εξ αδιαιρέτου ποσοστό (3/4) που της ανήκει, επωφελούμενη της αξίας του μισθώματος που θα κατέβαλε για εκμίσθωση ανάλογων ακινήτων, ωφέλεια την οποία, μετά ταύτα, πρέπει να αποδώσει στην ενάγουσα κατά το αναλογούν σε εκείνη ποσοστό. Το όφελος αυτό της εναγομένης κοινωνού από την αποκλειστική χρήση των ανωτέρω κοινών οριζοντίων ιδιοκτησιών, αφού πρόκειται περί αστικών ακινήτων, ταυτίζεται με την μισθωτική αξία του μεριδίου της, εκτός χρήσεως, κοινωνού, εν προκειμένω της ενάγουσας. Περαιτέρω, από τη συνεκτίμηση του συνόλου των αποδείξεων, αποδεικνύεται ότι η ανά μήνα ανά τετραγωνικό μέτρο μισθωτική αξία των εν λόγω οριζοντίων ιδιοκτησιών, έτους κατασκευής 1978, τα οποία ανακαινίσθηκαν προ του θανάτου του κληρονομουμένου, λαμβανομένης υπόψη της θέσης τους, την επιφάνειάς τους, της παλαιότητάς τους, το είδος της χρήσης τους και της πρόσφατης, κατά το έτος 2019 ανακαίνισής τους, ανήρχετο κατά το επίδικο χρόνο, στο ποσό των ευρώ επτά (7), όπως κατ’ ορθή εκτίμηση των αποδείξεων, απορριπτομένων των περί του αντιθέτου πρώτο, κατά το τρίτο σκέλος του, δεύτερο, τρίτο λόγο έφεσης και τον πρώτο, δεύτερο, τρίτο και τέταρτο πρόσθετο λόγο αυτής με τον οποίο η εναγομένη πλήττει την εκκαλουμένη απόφαση για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, έγινε δεκτό και υπό της εκκαλουμένης αποφάσεως. Ως εκ τούτου, η μηνιαία μισθωτική αξία του πρώτου των ενδίκων ακινήτων (υπ’ αριθμ. … διαμερίσματος – οριζοντίου ιδιοκτησίας του τρίτου υπέρ του ισογείου ορόφου), επιφάνειας 62,00 τ.μ., ανήρχετο κατά τον επίδικο χρόνο στο ποσό των ευρώ [62 επί 7=] 432,00 και του δευτέρου των ενδίκων ακινήτων (υπ’ αριθμ. … οριζοντίου ιδιοκτησίας – δώματος υπέρ του τρίτου υπέρ του ισογείου ορόφου), επιφάνειας ως απεδείχθη 71,46 τ.μ., ανήρχετο κατά τον επίδικο χρόνο στο ποσό των ευρώ [71,46 επί 7=] 500,22. Οι αιτιάσεις της εναγομένης που περιέχονται στα πλαίσια του πρώτου λόγου έφεσης και δευτέρου προσθέτου λόγου έφεσης ότι η μισθωτική αξία του δευτέρου των εν λόγω ακινήτων (δώματος) πρέπει να υπολογισθεί επί επιφάνειας 16,00 τ.μ. τυγχάνει αβάσιμος στην ουσία του, αφού δεν βρίσκει έρεισμα στο νόμο, διότι ως απεδείχθη το εν λόγω ακίνητο έχει επιφάνεια 71,46 τ.μ., χωρίς να ασκεί επιρροή το γεγονός ότι η ενάγουσα στην ανωτέρω πράξη αποδοχής ανέφερε ότι η επιφάνεια αυτού ανήρχετο σε 16,00 τ.μ.. Επομένως, η εναγομένη για το χρονικό διάστημα από του χρόνου θανάτου του κληρονομουμένου 17.8.2021 έως 17.11.2023 [η ένδικη αγωγή επεδόθη στην εναγομένη την 23.10.2023] ήτοι επί 27 μήνες, απεκόμισε,  σε βάρος της εναγομένης,  όφελος,  εκ  ποσού  ευρώ  {[(432,00 επί 27=) 11.664  + (500,22 επί 27=) 13.505,94  =] 25.169,94 επί 75%=) 18.877,45. Περαιτέρω, από την 18.11.2023 έως της συζητήσεως της ένδικης αγωγής (31.10.2024), ήτοι για χρονικό διάστημα ένδεκα μηνών και δέκα τριών ημερών, οπότε απεδείχθη ότι η εναγομένη συνέχισε μόνη αυτή να ποιείται χρήση των εν λόγω ακινήτων, απεκόμισε σε βάρος της εναγομένης όφελος εκ ποσού ευρώ {[(432,00 επί 11=) 4.752 + (432,00 επί 13/30 =) 187,20 + (500,22 επί 11=) 5.502,42 + (500,22 επί 13/30=) 216,76 =] 10.658,38 επί 75%=} 7.993,78. Συνολικά, επομένως, εκ της αποκλειστικής χρήσης των ενδίκων κοινών μεταξύ ενάγουσας και εναγομένης ως άνω οριζοντίων ιδιοκτησιών από την εναγομένη, η ενάγουσα ανεξαρτήτως εάν προέβαλε αξίωση σύγχρησης αυτών δικαιούται από την εναγομένη ανάλογη προς το ποσοστό του δικαιώματός τους μερίδα από το όφελος που αυτή απεκόμισε, ανερχομένη στο ποσό των ευρώ (18.877,45 + 7.993,78=) 26.871,23. Εν τούτοις, με την εκκαλουμένη απόφαση, έγινε δεκτό ότι για το ανωτέρω χρονικό διάστημα ήτοι από του χρόνου επαγωγής της κληρονομίας (17-8-2021) έως της συζητήσεως της ένδικης αγωγής ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου (31.10.2024), το οποίο προσδιόρισε σε τριάντα οκτώ μήνες συνολικά, μη συνυπολογίζοντας και τις επιπλέον δέκα τρεις ημέρες του εν λόγω χρονικού διαστήματος, η ενάγουσα εδικαιούτο για την εν λόγω αιτία το ποσό των ευρώ 26.625,08, χωρίς η ενάγουσα να ασκήσει έφεση. Η εναγομένη, δια των εγγράφων προτάσεων που κατέθεσε ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου (σχετικά σελ. 20 επ. σε συνδ με σελ. 6 επ.), ισχυρίσθηκε ότι, κατά το έτος 2019, ήτοι προ του θανάτου του συζύγου της και κληρονομουμένου, προέβη σε ανακαίνιση των ανωτέρω ήδη ενδίκων δύο οριζοντίων ιδιοκτησιών, με δικές της δαπάνες ανερχόμενες συνολικά στο ποσό των ευρώ 21.600. Ειδικότερα, ισχυρίσθηκε ότι, για την ανακαίνιση του διαμερίσματος του τρίτου ορόφου κατέβαλε συνολικά το ποσό των ευρώ 14.321,00 και συγκεκριμένα, το ποσό των ευρώ 680 για την αντικατάσταση της θύρας ασφαλείας, το ποσό των ευρώ 300 για την αντικατάσταση της θύρας του μπάνιου, το ποσό των ευρώ 2.500 για την τοποθέτηση νέων τριών θυρών μπαλκονιού και δύο παραθύρων, το ποσό των ευρώ 1.000 για τον χρωματισμό του, το ποσό των ευρώ 300 για τοποθέτηση νέων πλακιδίων, το ποσό των ευρώ 899 για αγορά μιας ενεργειακής σόμπας, το ποσό των ευρώ 70 για αγορά διαφόρων ανταλλακτικών, το ποσό των ευρώ 109 για αγορά νέων επίπλων μπάνιου, το ποσό των ευρώ 299 για αγορά ενός γωνιακού καναπέ, το ποσό των ευρώ 139 για αγορά μιας πολυθρόνας, το ποσό των ευρώ 1.050 για αγορά ενός επίπλου τηλεοράσεως, το ποσό των ευρώ 700 για αγορά τεσσάρων ντουλαπών, το ποσό των ευρώ 500 για αγορά μίας κουζίνας, το ποσό των ευρώ 75 για αγορά ενός απορροφητήρα, το ποσό των ευρώ 300 για αγορά ενός ψυγείου, το ποσό των ευρώ 250 για την αγορά ενός αφυγραντήρα, το ποσό των ευρώ 60 για την αγορά μιας καφετιέρας, το ποσό των ευρώ 90 για αγορά ενός φούρνου μικροκυμάτων, το ποσό των ευρώ 1.000 για την αγορά μιας τραπεζαρίας με τέσσερις καρέκλες και το ποσό των ευρώ 4.000 για είδη κουζίνας, βραστήρα, ψηστιέρα, λευκά είδη και γλάστρες. Επίσης, ισχυρίσθηκε ότι κατέβαλε επιπλέον ποσό ευρώ [20.000 μείον 14.321=] 5.679 για εργατικά και αμοιβές συνεργείων. Για δε την ανακαίνιση του ανωτέρω δώματος ισχυρίσθηκε ότι κατέβαλε συνολικά το ποσό των ευρώ 1.600 και δη ευρώ 500 για την αγορά ενός κρεβατιού και του στρώματος, ευρώ 350 για αγορά δύο κομοδίνων και μιας συρταριέρας, ευρώ 400 για αγορά ενός σαλονιού, ευρώ 250 για σοβάτισμα και βάψιμο και ευρώ 600 για επισκευή κεραμοσκεπής. Ισχυρίσθηκε επίσης ότι η ανακαίνιση αυτή είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της εμπορικής αξίας των ανωτέρω οριζοντίων ιδιοκτησιών. Εζήτησε δε, από το τυχόν ποσό αποζημίωσης της ενάγουσας, να αφαιρεθούν οι ανωτέρω εκ ποσού ευρώ 21.600 δαπάνες, άλλως το ποσό των ευρώ 10.902,00, το οποίο προκύπτει μετά την αφαίρεση εκ των ανωτέρω δαπανών αυτών για την αγορά επίπλων. Ο ισχυρισμός αυτός ερευνήθηκε από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο και απορρίφθηκε ως αβάσιμος στην ουσία του. Τον ισχυρισμό αυτό η εναγομένη επαναφέρει με τον δεύτερο λόγο και τον τρίτο πρόσθετο λόγο έφεσης, πλήττοντας την εκκαλουμένη απόφαση για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και επιπλέον με τον τρίτο πρόσθετο λόγο και για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου. Κατ’ αρχήν, πράγματι, από τις διατάξεις των άρθρων 786, 787, 792 και 794 του ΑΚ, προκύπτει ότι, η αποδοτέα ωφέλεια, στην αξίωση του ενός κοινωνού κατά του άλλου συγκοινωνού για την απόδοση της ωφέλειας που αναλογεί στο μερίδιό του πρώτου από την αποκλειστική χρήση του πράγματος από τον δεύτερο, λόγω του αποζημιωτικού της χαρακτήρα, προσδιορίζεται με βάση τη μισθωτική αξία του πράγματος, αφού αφαιρεθούν από τη μισθωτική αξία, μετά από ένσταση του εναγομένου, τυχόν δαπάνες στις οποίες αυτός (εναγόμενος) υποβλήθηκε προκειμένου και για τη συντήρηση, διοίκηση και χρησιμοποίηση του πράγματος, όπως τέλη, φόροι κ.λ.π., χωρίς το συνυπολογισμό οποιονδήποτε προσαυξήσεων της καθαρής ωφέλειας. Εν τούτοις,  εν προκειμένω,  απεδείχθη  ότι  η  ανακαίνιση  των εν λόγω οριζοντίων ιδιοκτησιών, έλαβε χώρα προ του θανάτου του κληρονομουμένου, προτού δηλαδή τα ανωτέρω ακίνητα καταστούν αντικείμενα της κοινωνίας των διαδίκων ως κληρονόμων. Ως εκ τούτου, αφού από τη γραμματική διατύπωση του άρθρου 794 ΑΚ, σύμφωνα με το οποίο «Κάθε κοινωνός ενέχεται απέναντι στους λοιπούς, κατά την αναλογία της μερίδας του, για τα έξοδα συντήρησης, της διοίκησης και της χρησιμοποίησης του κοινού», αυτό αφορά σε έξοδα [συντήρησης, διοίκησης και χρησιμοποίησης] του κοινού πράγματος, τυχόν έξοδα προγενέστερα του θανάτου του κληρονομουμένου, οπότε δεν είχε εισέτι δημιουργηθεί η κατ’ άρθρο 1884 ΑΚ κοινωνία συγκληρονόμων, δεν αποτελούν δαπάνες που δύναται να αξιωθούν από την εναγομένη κατά την εν λόγω διάταξη. Σε κάθε περίπτωση, η εναγομένη, προς απόδειξη των εν λόγω δαπανών επικαλείται και προσκομίζει ως σχετικό 17^α τέσσερις αποδείξεις και δη (α) το από 7.9.2019 παραστατικό παραγγελίας πώλησης της εταιρείας ……., που εξεδόθη στο όνομα του θανόντος συζύγου της …………, το οποίο αφορά παραγγελία – αγορά επίπλων και δη μίας πολυθρόνας και ενός καναπέ, συνολικής αξίας ευρώ 448,00, (β) μία απόδειξη είσπραξης του ανωτέρω ποσού των ευρώ 448,00, εκδόσεως ομοίως στο όνομα του θανόντος συζύγου της, (γ) μία απόδειξη με ημερομηνία 20.9.2019 της ίδιας ως άνω εταιρείας η οποία αφορά ένα σετ επίπλου μπάνιου, ένα σιφόνι νιπτήρα και μια μπαταρία νιπτήρα, αξίας 139,28, η οποία απόδειξη έχει ομοίως εκδοθεί στο όνομα του θανόντος συζύγου της και (δ) την από 6.12.2016 απόδειξη του καταστήματος ……., εκδόσεως στο όνομα του συζύγου της …………… η οποία αφορά την αγορά μίας σόμπας, μιας ροζέτας, ενός καπέλου, ενός ταφ, δύο καπναγωγών, ενός πώματος, καυσίμου pellet, μιας σόμπας και μιας παλέτας, συνολικής αξίας ευρώ 1.066,20. Άπασες οι εν λόγω αποδείξεις έχουν εκδοθεί στο όνομα του θανόντος συζύγου της εναγομένης, χωρίς να προκύπτει ότι τα ποσά που αφορούν οι εν λόγω αποδείξεις κατεβλήθησαν από την εναγομένη. Έτερες έγγραφες αποδείξεις εργασιών ανακαίνισης των εν λόγω οριζοντίων ιδιοκτησιών, η εναγομένη δεν προσκομίζει. Και πράγματι, η εναγομένη επικαλείται και προσκομίζει τις ανωτέρω μνημονευόμενες ένορκες βεβαιώσεις των ………….. και ………., σύμφωνα με τις καταθέσεις των οποίων η εναγομένη προέβη σε δαπάνες ανακαίνισης των εν λόγω οριζοντίων ιδιοκτησιών με ιδικά της χρήματα, καταβάλλοντας το ποσό των ευρώ 21.000. Εν τούτοις, οι εν λόγω ένορκες βεβαιώσεις δεν κρίνονται πειστικές, αφού δεν προσεπιβεβαιώνονται με έγγραφες αποδείξεις. Ως εκ τούτου, δεν αποδεικνύεται ότι η εναγομένη δικαιούται να αφαιρέσει από την ανωτέρω αποδειχθείσα ωφέλεια που δικαιούται η ενάγουσα, δαπάνες εκ ποσού ευρώ 21.600, άλλως εκ ποσού ευρώ 10.698, για την ανακαίνιση των εν λόγω οριζοντίων ιδιοκτησιών, όπως αιτείται. Όμοια κρίνοντας και η εκκαλουμένη απόφαση, η οποία απέρριψε την σχετική ένσταση της εναγομένης ως αβάσιμη στην ουσία της έστω και με συνοπτική αιτιολογία η οποία συμπληρώνεται με την παρούσα (άρθρο 534 ΚΠολΔ), ορθά εκτίμησε τις αποδείξεις και ορθά εφάρμοσε το νόμο, απορριπτομένων των περί του αντιθέτου δευτέρου λόγου και τρίτου προσθέτου λόγου έφεσης. Επιπλέον, η εναγομένη με τις έγγραφες προτάσεις της που κατέθεσε ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, ισχυρίσθηκε ότι, επιπλέον των ανωτέρω ποσών κατέβαλε για ΕΝΦΙΑ έτους 2021 των εν λόγω ακινήτων, το ποσό των ευρώ 378,34 (σχετικά σελ. 20). Προς απόδειξη δε του εν λόγω ισχυρισμού της επικαλέσθηκε και προσεκόμισε ως σχετικό 16, σημείωμα για πληρωμή αυτού, της Δ.Ο.Υ. Νικαίας, από το οποίο προκύπτει ότι σε βάρος του θανόντος εξεδόθη την 7.10.2021, ήτοι μετά το θάνατό του, πράξη βεβαίωσης ΕΝΦΙΑ οικονομικού έτους 2021 συνολικού ποσού ευρώ 378,34. Επισυναπτόμενα δε στο εν λόγω σχετικό, η εναγομένη προσκομίζει τρεις αποδείξεις καταβολής έναντι του χρέους αυτού, γεγονός που προκύπτει από την ταυτότητα του αριθμού οφειλής μεταξύ της πράξης βεβαίωσης και των εξοφλητικών αποδείξεων, από τις οποίες προκύπτει ότι τα ποσά αυτά κατέβαλε η μη διάδικος στην παρούσα δίκη ………….. και συγκεκριμένα, αποδείξεις καταβολής ποσού ευρώ 126,12 την 7.10.2021, ευρώ 63,06 την 15.11.2021 και ευρώ 63,06 την 22.2.2022 και συνολικά, αποδείξεις καταβολής συνολικού ποσού ευρώ [126,12 + 63,06 + 63,06 =] 252,24. Ο ισχυρισμός αυτός απορρίφθηκε ως αβάσιμος με την εκκαλουμένη απόφαση διότι, κατά το αποδεικτικό της πόρισμα, η καταβολή του ποσού ΕΝΦΙΑ 2021 έλαβε χώρα από τη μη διάδικο στην παρούσα δίκη, ……………, ως εκπροσώπου του θανόντος και όχι από την εναγομένη. Τον ανωτέρω ισχυρισμό η εναγομένη επανέφερε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου με τον δεύτερο λόγο έφεσης και τον τρίτο πρόσθετο λόγο, προσβάλλοντας το ανωτέρω αποδεικτικό πόρισμα της εκκαλουμένης αποφάσεως και ισχυριζόμενη επιπλέον ότι η ………… κατέβαλε τα ανωτέρω ποσά για λογαριασμό αυτής (εναγομένης) και όχι για λογαριασμό του κληρονομουμένου, αφού αυτός είχε ήδη αποβιώσει κατά τον χρόνο καταβολής (τρίτος πρόσθετος λόγος έφεσης). Επί του ισχυρισμού αυτού πρέπει να σημειωθούν τα ακόλουθα: Σύμφωνα με τις διατάξεις των παραγράφων 1 και 2 του Ν. 4223/2013, όπως ίσχυε κατά την ένδικη περίοδο,  υπό τον τίτλο «Αντικείμενο του φόρου» «1. Από το έτος 2014 και για κάθε επόμενο έτος επιβάλλεται Ενιαίος Φόρος Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝ.Φ.Ι.Α.) στα δικαιώματα της παραγράφου 2 του παρόντος, σε ακίνητα που βρίσκονται στην Ελλάδα και ανήκουν σε φυσικά ή νομικά πρόσωπα ή κάθε είδους νομικές οντότητες την 1η Ιανουαρίου κάθε έτους. 2. Ο ΕΝ.Φ.Ι.Α. επιβάλλεται στα εμπράγματα δικαιώματα της πλήρους κυριότητας, της ψιλής κυριότητας, της επικαρπίας, της οίκησης και της επιφάνειας επί του ακινήτου. Ο ΕΝ.Φ.Ι.Α. επιβάλλεται και στα εμπράγματα ή ενοχικά δικαιώματα της αποκλειστικής χρήσης θέσης στάθμευσης, βοηθητικού χώρου και κολυμβητικής δεξαμενής, που βρίσκονται σε κοινόκτητο τμήμα του ακινήτου και αποτελούν παρακολούθημα των παραπάνω εμπραγμάτων δικαιωμάτων. Εξαιρετικά, επιβάλλεται και στο δικαίωμα της νομής ή οιονεί νομής, της κατοχής, καθώς και στη δέσμευση δικαιωμάτων επί του ακινήτου από Ο.Τ.Α. σύμφωνα με τα οριζόμενα στην παράγραφο 2 του άρθρου 2….». Εξάλλου, σύμφωνα με τι διατάξεις του άρθρου 2 του ιδίου Νόμου, όπως ίσχυε κατά το έτος 2021, υπό τον τίτλο «Υποκείμενο του φόρου» «1. Υποκείμενο του ΕΝ.Φ.Ι.Α. είναι κάθε πρόσωπο ή οντότητα του άρθρου 1, ανάλογα με το δικαίωμα και το ποσοστό του, και ειδικότερα: α) Αυτός που αποκτά δικαίωμα σε ακίνητο από οποιαδήποτε αιτία, από την ημερομηνία σύνταξης του οριστικού συμβολαίου κτήσης ή από την ημερομηνία τελεσιδικίας της δικαστικής απόφασης με την οποία αναγνωρίζεται δικαίωμα ή καταδικάζεται ο δικαιοπάροχος σε δήλωση βουλήσεως. β) Ο υπερθεματιστής, από την ημερομηνία σύνταξης της κατακυρωτικής έκθεσης. γ) Ο κληρονόμος και ειδικότερα: αα) Ο εκ διαθήκης κληρονόμος, εφόσον έχει δημοσιευθεί διαθήκη μέχρι και την 31η Δεκεμβρίου του προηγούμενου της φορολογίας έτους. ββ) Ο εξ αδιαθέτου κληρονόμος, εφόσον δεν έχει δημοσιευθεί διαθήκη μέχρι και την 31η Δεκεμβρίου του προηγούμενου της φορολογίας έτους. δ) Όποιος έχει αποκτήσει δικαίωμα σε ακίνητο με οριστικό συμβόλαιο δωρεάς αιτία θανάτου, εφόσον ο θάνατος επήλθε μέχρι και την 31η Δεκεμβρίου του προηγούμενου της φορολογίας έτους. 2. Υποκείμενο του ΕΝ.Φ.Ι.Α. είναι και: α) Αυτός που αποκτά δικαίωμα με προσύμφωνο αγοράς, εφόσον σε αυτό προβλέπεται η κατάρτιση της εμπράγματης δικαιοπραξίας με αυτοσύμβαση, με εξαίρεση το εργολαβικό προσύμφωνο. β) Ο δικαιούχος ακινήτου από το Δημόσιο ή τον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας ή Οργανισμό Τοπικής Αυτοδιοίκησης ή Ν.Π.Δ.Δ. και για το χρονικό διάστημα πριν από τη σύνταξη οριστικού παραχωρητηρίου, εφόσον έχει παραλάβει το ακίνητο. γ) Ο κηδεμόνας, για την ακίνητη περιουσία σχολάζουσας κληρονομιάς, διαχωρισμένη από την ατομική του περιουσία, για όσο διάστημα τη διαχειρίζεται. δ) Ο εκτελεστής διαθήκης ή εκκαθαριστής κληρονομίας για την κληρονομιαία ακίνητη περιουσία, διαχωρισμένη από την ατομική του περιουσία, για όσο διάστημα τη διαχειρίζεται και τη διοικεί. ε) Ο μεσεγγυούχος ακίνητης περιουσίας, για την υπό μεσεγγύηση περιουσία, διαχωρισμένη από την ατομική του περιουσία, για όσο διάστημα διαρκεί η μεσεγγύηση. ζ) Ο νομέας επίδικου ακινήτου. Αν το ακίνητο εκνικηθεί με τελεσίδικη απόφαση, ο ΕΝ.Φ.Ι.Α. που καταβλήθηκε δεν επιστρέφεται. η) Ο εργολάβος, για ακίνητο το οποίο, αν και συμφωνήθηκε να μεταβιβασθεί δεν έχει μεταβιβαστεί από τον γηπεδούχο στον εργολάβο ή σε τρίτα πρόσωπα που αυτός θα είχε υποδείξει, εφόσον έχουν παρέλθει τέσσερα (4) έτη από την ημερομηνία θεώρησης από την Ελληνική Αστυνομία της οικοδομικής άδειας για την έναρξη των εργασιών ή έχουν εκμισθωθεί ή χρησιμοποιηθεί με οποιονδήποτε τρόπο εντός των τεσσάρων (4) αυτών ετών από τον εργολάβο. θ) Ο κάτοχος ακινήτου που ανήκει σε φορέα της Γενικής Κυβέρνησης, χωρίς τη συναίνεση του φορέα. ι) Ο κάτοχος ακινήτου, πλην του Δημοσίου, που ανήκει στην ΕΤΑΔ ΑΕ και στην «Παράκτιο Αττικό Μέτωπο Α.Ε.», με τη συναίνεση των ως άνω εταιρειών και ανεξαρτήτως του τρόπου περιέλευσης σε αυτόν της κατοχής του ακινήτου. ια) Ο Ο.Τ.Α. για ακίνητο που δεσμεύει για οποιονδήποτε λόγο και για το χρονικό διάστημα κατά το οποίο εκκρεμεί η καταβολή σχετικής αποζημίωσης. Με κοινή απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Οικονομικών και Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ρυθμίζονται τα ειδικότερα θέματα εφαρμογής των διατάξεων της παρούσας περίπτωσης….». Εξάλλου, όπως προαναφέρθηκε, από τη γραμματική διατύπωση του άρθρου 794 ΑΚ, σύμφωνα με το οποίο «Κάθε κοινωνός ενέχεται απέναντι στους λοιπούς, κατά την αναλογία της μερίδας του, για τα έξοδα συντήρησης, της διοίκησης και της χρησιμοποίησης του κοινού», προκύπτει ότι η διάταξη αυτή αφορά σε έξοδα [συντήρησης, διοίκησης και χρησιμοποίησης] του κοινού πράγματος και πάντως όχι καταβολή οφειλής της κληρονομίας. Περαιτέρω, η διοίκηση αλλότριων ρυθμίζεται από τις διατάξεις των άρθρ. 730-739 ΑΚ ως ενοχή εξωδικαιοπρακτική, που παράγεται αμέσως από το νόμο μεταξύ του διοικητή και του κυρίου της υπόθεσης και μάλιστα από μόνο το γεγονός ότι ο διοικητής χειρίζεται και διοικεί ξένη υπόθεση χωρίς να έχει δικαίωμα ή σχετική υποχρέωση. Οι διατάξεις αυτές διακρίνουν μεταξύ γνήσιας και μη γνήσιας διοίκησης αλλότριων, ενώ και η γνήσια διοίκηση αλλότριων διακρίνεται σε θεμιτή και αθέμιτη (ΑΠ 784/2005). Η έννοια της γνήσιας διοίκησης αλλότριων δίνεται από τις διατάξεις του άρθρ. 730 ΑΚ, κατά τις οποίες όποιος διοικεί χωρίς εντολή ξένη υπόθεση έχει υποχρέωση να τη διεξάγει προς το συμφέρον του κυρίου και σύμφωνα με την πραγματική ή την εικαζόμενη θέλησή του, δεν λαμβάνεται δε υπόψη αντίθετη θέληση του τελευταίου για τη διοίκηση της υπόθεσής του, αν αντιβαίνει στο νόμο ή στα χρηστά ήθη. Εφόσον ο διοικητής ανέλαβε τη διοίκηση της ξένης υπόθεσης προς το συμφέρον και σύμφωνα με την πραγματική ή την εικαζόμενη θέληση κυρίου πρόκειται για γνήσια θεμιτή διοίκηση αλλότριων και ο διοικητής έχει κατά το άρθρ. 736 ΑΚ το δικαίωμα να ζητήσει από τον κύριο τις δαπάνες της διοίκησης και την ανόρθωση των ζημιών κατά τις διατάξεις για την εντολή, που εφαρμόζονται αναλόγως. Πραγματική μεν βούληση υπάρχει, όταν ο κύριος της υπόθεσης έχει εκφρασθεί περί της ανάγκης διενέργειας των πράξεων. Εικαζόμενη δε, βούληση είναι όχι εκείνη την οποία μπορεί να εικάσει ο διοικητής, αλλά η βούληση που μπορεί να θεωρηθεί σε παρόμοιες περιστάσεις, αντικειμενικά ερευνώμενες, ως τέτοια του κυρίου της υπόθεσης διαφορετικά πρόκειται για γνήσια μεν, αθέμιτη όμως διοίκηση αλλότριων και ο διοικητής δικαιούται κατά το άρθρ. 737 ΑΚ να ζητήσει μόνο την απόδοση των δαπανών του κατά τις διατάξεις για τον αδικαιολόγητο πλουτισμό. Αντίθετα πρόκειται για μη γνήσια διοίκηση αλλότριων όταν ο διοικητής διοικεί την ξένη υπόθεση σαν δική του, γνωρίζοντας ότι πρόκειται για ξένη, οπότε κατά το άρθρ. 739 ΑΚ και με την επιφύλαξη της τυχόν ευθύνης του από αδικοπραξία έχει και πάλι τις υποχρεώσεις από τη διοίκηση αλλότριων, ενώ δαπάνες έχει δικαίωμα να απαιτήσει μόνο κατά τις διατάξεις για τον αδικαιολόγητο πλουτισμό. Η διοικούμενη υπόθεση μπορεί να είναι εν μέρει ίδια του διοικητή και εν μέρει αλλότρια. Αντικειμενικώς δε λογίζεται αλλότρια η υπόθεση όταν ανήκει, κατά τις αντιλήψεις των συναλλαγών, στον κύκλο των συμφερόντων τρίτου προσώπου. Ενόψει αυτών, στοιχεία της αγωγής, στην πρώτη περίπτωση (της γνήσιας διοίκησης) είναι: 1) η αυθόρμητη ανάληψη της διοικήσεως αλλότριας υπόθεσης, χωρίς τη ρητή εντολή του κυρίου αυτής, 2) η, κατά το συμφέρον του κυρίου και κατά την πραγματική ή εικαζόμενη θέληση αυτού, διεξαγωγή της υπόθεσης και 3) οι δαπάνες που υποβλήθηκε κατά την κανονική διεξαγωγή της υπόθεσης. Αντίθετα ο εναγόμενος (κύριος της υπόθεσης), μπορεί να επικαλεσθεί, κατ` ένσταση, είτε ότι δεν υπήρξε διοίκηση αλλά εντολή ή νόμιμος λόγος διαχείρισης, είτε ότι η διοίκηση δεν έγινε προς το συμφέρον του, αλλά ότι ο διοικητής ενήργησε ιδιοτελώς προς ίδιο συμφέρον, είτε ότι υπήρχε αντίθετη (πραγματική ή εικαζόμενη) βούλησή του την οποία ο διοικητής είχε διαγνώσει ή μπορούσε να διαγνώσει. Την τελευταία ένσταση μπορεί να αντικρούσει ο διοικητής, αντενιστάμενος ότι η αντίθετη θέληση του κυρίου ήταν ενάντια στο νόμο ή τα χρηστά ήθη. Οι διατάξεις των άρθρων 730, 736 ΑΚ, υπό την προεκτεθείσα έννοια, εφαρμόζονται και όταν η διοικηθείσα υπόθεση συνίσταται στην εξόφληση χρέους του κυρίου, διότι στην καταβολή ενυπάρχει το συμφέρον του υποχρέου, όπως απαλλαγεί αυτού, σε συνδυασμό και της άλλης προϋπόθεσης της διοίκησης αλλότριας υπόθεσης, δηλαδή της διεξαγωγής αυτής, κατά την εκπεφρασμένη ή την εικαζομένη θέληση του κυρίου. Όπως αναφέρθηκε, ως αλλότρια λογίζεται η υπόθεση όταν ανήκει εν όλω ή εν μέρει, κατά τις αντιλήψεις των συναλλαγών, στον κύκλο των συμφερόντων τρίτου προσώπου. Περαιτέρω, το άρθρο 1885 του ΑΚ, που ορίζει ότι “οι απαιτήσεις και τα χρέη της κληρονομίας διαιρούνται αυτοδικαίως μεταξύ των συγκληρονόμων ανάλογα με τη μερίδα του καθενός”. Η αυτοδίκαιη διαίρεση των απαιτήσεων και των χρεών της κληρονομίας γίνεται σε κάθε περίπτωση διαδοχής, δηλαδή της διαδοχής εκ διαθήκης, ή της εξ αδιαθέτου διαδοχής. Ως “χρέη” της κληρονομίας, νοούνται οπωσδήποτε οι ενοχικές υποχρεώσεις της κληρονομίας, δηλαδή οι υπάρχουσες, κατά το χρόνο του θανάτου του προσώπου, απαιτήσεις κατ` αυτού των τρίτων (ΑΠ 2091/13 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Τέλος, ναι μεν κατά το άρθρ. 216§1 KΠολΔ, σε συνδυασμό και με τα άρθρ. 106, 335 και 338 KΠολΔ, αναγκαίο στοιχείο της αγωγής και αντίστοιχα της ενστάσεως για να είναι αυτή ορισμένη είναι και η πληρότητα της ιστορικής βάσης της, δηλαδή η σαφής έκθεση στο αγωγικό δικόγραφο όλων των γεγονότων, είτε του εξωτερικού είτε του εσωτερικού κόσμου, που σύμφωνα με τον εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου θεμελιώνουν τη ζητούμενη έννομη συνέπεια, όμως νομική βάση δεν είναι ανάγκη να περιέχει η αγωγή ούτε η υπαγωγή μ` αυτή των επικαλούμενων περιστατικών σε συγκεκριμένη νομική διάταξη είναι δεσμευτική για το δικαστήριο, το οποίο αυτεπαγγέλτως εφαρμόζει το νόμο και προβαίνει στον προσήκοντα χαρακτηρισμό του αντικειμένου της αγωγής, χωρίς να δεσμεύεται από τις απόψεις των διαδίκων. Από τον συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων, η δαπάνη του ΕΝ.Φ.Ι.Α. οικονομικού έτους 2021, ενόψει του ότι εν προκειμένω ο κληρονομούμενος απεβίωσε εντός του έτους 2021, έστω κι αν η πράξη προσδιορισμού του φόρου αυτού εξεδόθη μετά τον θάνατό του, δεν εντάσσεται, στη δαπάνη του κοινού κατά το άρθρο 794 ΑΚ, αφού αυτή εβάρυνε τον κληρονομούμενο και ως εκ τούτου, αποτελούσε χρέος της κληρονομίας, το οποίο κατά τα αναφερόμενα στην οικεία νομική σκέψη εβάρυνε τους κληρονόμους κατά τη μερίδα εκάστου (άρθρο 1885 ΑΚ). Κατά συνέπεια, ο ανωτέρω ισχυρισμός της εναγομένης, εκτιμώμενος δεόντως ως ένταση συμψηφισμού στις ένδικες απαιτήσεις της ενάγουσας του ποσού που αυτή (εναγομένη) κατέβαλε επιπλέον του ποσοστού της κληρονομικής της μερίδας προς αποπληρωμή του εν λόγω χρέους της κληρονομίας, ήτοι κατά το ποσό των ευρώ {[126,12 + 63,06 + 63,06 =] 252,24 μείον [378,34 επί ¼=] 94,58 =} 157,66, τυγχάνει νόμιμος, ως θεμελιούμενος στις διατάξεις των άρθρων 441, 1885, 730 και 736 ΑΚ, κατά το επιπλέον δε του ποσού αυτού ποσό των 94,58 που απεδείχθη ότι η εναγομένη κατέβαλε, ο ίδιος ισχυρισμός τυγχάνει μη νόμιμος και ως τέτοιος απορριπτέος, αφού κατά το ποσό αυτό βαρύνονταν η ίδια η εναγομένη, δίχως με την απορριπτική διάταξη της παρούσας να καθίσταται δυσμενέστερη η θέση της εκκαλούσας – εναγομένης, εφόσον η εν λόγω ένσταση απορρίφθηκε ως αβάσιμη στην ουσία της, με την εκκαλουμένη απόφαση, ήδη δε με τον δεύτερο λόγο έφεσης και τον τρίτο πρόσθετο λόγο έφεσης πλήττεται η εκκαλουμένη απόφαση καθ’ ο μέρος απέρριψε ως αβάσιμο στην ουσία του τον ισχυρισμό αυτό. Περαιτέρω, αφού αποδεικνύεται ότι πράγματι η εναγομένη προς απόσβεση του ανωτέρω χρέους της κληρονομίας (ΕΝΦΙΑ οικονομικού έτους 2021) κατέβαλε επιπλέον του αναλογούντος σε αυτήν ποσού, με βάση την κληρονομική μερίδα της, ποσό ευρώ 157,66 χωρίς εντολή μεν της εναγομένης αλλά προς το συμφέρον αυτής και σύμφωνα με την εικαζόμενη θέλησή της, πρέπει κατά τα αναφερόμενα στην οικεία νομική σκέψη της παρούσας ο ισχυρισμός αυτός περί συμψηφισμού του εν λόγω ποσού των ευρώ 157,66 να γίνει δεκτός, και ως βάσιμος στην ουσία του. Η εκκαλουμένη απόφαση, η οποία απέρριψε τον εν λόγω ισχυρισμό, ως αβάσιμο στην ουσία του, κατά το ανωτέρω ποσό των 157,66 έσφαλε περί την εκτίμηση των αποδείξεων και πρέπει, κατά τον εν μέρει βάσιμο κατά τούτο δεύτερο λόγο έφεσης και τρίτο πρόσθετο λόγο έφεσης της εναγομένης, να εξαφανισθεί. Κατόπιν των ανωτέρω αποδειχθέντων, κατ’ αποδοχή ως εν μέρει βάσιμου του ανωτέρω ισχυρισμού της εναγομένης περί συμψηφισμού στην ανωτέρω αποδειχθείσα εκ ποσού ευρώ 26.625,08 απαίτηση της ενάγουσας, του ποσού των ευρώ 157,66, αποδεικνύεται ότι η εναγομένη οφείλει στην ενάγουσα το ποσό των ευρώ [26.625,08 μείον 157,66=) 26.467,42. Τέλος, η εναγομένη, δια των εγγράφων προτάσεων που κατέθεσε ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου επικουρικώς και δη υπό την ενδοδιαδικαστική αίρεση απόρριψης των λοιπών ισχυρισμών της, ισχυρίσθηκε ότι κατά της εναγομένης έχει εγείρει την από 9.8.2023 αγωγή της ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, με την οποία αξιώνει την αναγνώριση της συμβολής αυτής (εναγομένης) στην αύξηση της περιουσίας του κληρονομουμένου συζύγου της σε ποσοστό 35,96%, άλλως και επικουρικώς σε ποσοστό 1/3 και επιπλέον να υποχρεωθεί η εναγομένη της αγωγής αυτής και ήδη ενάγουσα, ως κληρονόμος αυτού σε ποσοστό 75%, να της αποδώσει αυτούσιο το ποσοστό της συμβολής της στην επαύξηση της περιουσίας του που αναλογεί στην κληρονομική μερίδα της ενάγουσας και δη αξίας 30.278,27, με αυτούσια απόδοση του ποσοστού πλήρους κυριότητος 27% εξ αδιαιρέτου επί του ανωτέρω υπ’ αριθμ. ….. διαμερίσματος του τρίτου ορόφου και να καταδικασθεί η ήδη ενάγουσα σε καταδίκη σε δήλωση βούλησης. Άλλως και όλως επικουρικώς, ζητούσε να υποχρεωθεί η εναγομένη να της αποδώσει σε χρήμα την αξία της ανωτέρω συμβολής της στην αύξηση της περιουσίας του θανόντος συζύγου της και δη στο ποσό των ευρώ 30.278,27, άλλως και σε περίπτωση που κριθεί ότι η συμβολή της ανέρχεται σε 1/3 να της αποδώσει την αξία αυτού με αυτούσια απόδοση του 25% εξ αδιαιρέτου του ανωτέρω διαμερίσματος και όλως επικουρικώς την αξία αυτού σε χρήμα. Ισχυρίσθηκε επίσης ότι την ανωτέρω χρηματική απαίτησή της προβάλει σε συμψηφισμό. Ο ισχυρισμός αυτός απορρίφθηκε, ως απαράδεκτος, με την εκκαλουμένη απόφαση, εκ του λόγου ότι με την ως άνω αγωγή της η ήδη εναγομένη αξιώνει την αυτούσια ικανοποίηση της αξίωσης συμμετοχής της στα αποκτήματα, με την καταδίκη της εκεί εναγομένης σε δήλωση βουλήσεως. Το ανωτέρω πόρισμα της εκκαλουμένης αποφάσεως πλήττει η εναγομένη με τον δεύτερο λόγο έφεσης αλλά και με τον τέταρτο πρόσθετο λόγο και για εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου, αφού ως ισχυρίζεται στην ανωτέρω αγωγή, έστω, κατά το επικουρικό της αίτημα, ζητείται η καταβολή της αξίωσής της σε χρήμα. Επί του ισχυρισμού αυτού, πρέπει να σημειωθούν τα ακόλουθα: Κατά το άρθρο 1400 ΑΚ «Αν ο γάμος λυθεί ή ακυρωθεί και η περιουσία του ενός συζύγου έχει, αφότου τελέστηκε ο γάμος, αυξηθεί, ο άλλος σύζυγος, εφόσον συνέβαλε με οποιονδήποτε τρόπο στην αύξηση αυτή, δικαιούται να απαιτήσει την απόδοση του μέρους της αύξησης το οποίο προέρχεται από τη δική του συμβολή. Τεκμαίρεται ότι η συμβολή αυτή ανέρχεται στο ένα τρίτο της αύξησης, εκτός αν αποδειχθεί μεγαλύτερη ή μικρότερη ή καμία συμβολή. Η προηγούμενη παράγραφος εφαρμόζεται αναλογικά και στην περίπτωση διάστασης των συζύγων, που διάρκεσε περισσότερο από τρία χρόνια». Κατά την αληθινή έννοια της ανωτέρω διάταξης η αξίωση του κάθε συζύγου συμμετοχής στα αποκτήματα είναι καταρχήν ενοχή αξίας, δηλαδή χρηματική ενοχή, αντικείμενο της οποίας αποτελεί η χρηματική αποτίμηση της περιουσιακής αύξησης του υπόχρεου συζύγου, που προέρχεται από τη συμβολή, άμεση ή έμμεση, του δικαιούχου. Ο κανόνας, όμως, αυτός δεν αποκλείει την εξουσία του δικαστή να διατάξει, δεχόμενος σχετικό αίτημα του ενός ή του άλλου συζύγου, ενοχικώς δε πάντοτε, την απόδοση του ποσοστού της συμβολής του δικαιούχου συζύγου στην αύξηση της περιουσίας του άλλου συζύγου με αυτούσια απόδοση είτε ανάλογου ποσοστού συγκυριότητας επί των αποκτημάτων, είτε ορισμένου ή ορισμένων πραγμάτων ίσης αξίας προς το ποσοστό της συμμετοχής του δικαιούχου στην αύξηση της περιουσίας του άλλου (ΟλΑΠ 28/96). Πάντως, η αξίωση αυτή είναι ενοχική, ακόμη και αν έχει ως περιεχόμενο την απόδοση ακινήτου και, επομένως, δεν απαιτείται να εγγραφεί στα βιβλία διεκδικήσεων κατ` άρθρο 220 ΚΠολΔ, έστω και αν επιδιώκεται με αυτήν η επιδίκαση αυτούσιου ή κατά συγκυριότητα ακινήτου (ΟλΑΠ 28/96). Εξάλλου, ως αύξηση νοείται όχι μία συγκεκριμένη κτήση, αλλά η διαφορά που υπάρχει στην περιουσιακή κατάσταση του υπόχρεου σε δύο διαφορετικά χρονικά σημεία, ήτοι κατά την τέλεση του γάμου (αρχική περιουσία) και κατά τον χρόνο που γεννάται η αξίωση για συμμετοχή στα αποκτήματα (τελική περιουσία). Από τη σύγκριση της αξίας αυτών, αναγόμενης σε τιμές του χρόνου της έγερσης της αγωγής, θα κριθεί αν υπάρχει αύξηση της περιουσίας του ενός συζύγου που να δικαιολογεί την αξίωση του άλλου για συμμετοχή στα αποκτήματα. Από το ανωτέρω άρθρο 1400 ΑΚ προκύπτει, ότι προϋποθέσεις της αξίωσης του συζύγου προς συμμετοχή στα αποκτήματα του άλλου είναι: α) η λύση ή ακύρωση του γάμου, ή, κατ` ανάλογη εφαρμογή, η συμπλήρωση τριετούς διάστασης των συζύγων, β) η αξία της αρχικής περιουσίας του υπόχρεου, η αξία της τελικής περιουσίας αυτού και η προκύπτουσα μεταξύ των οικονομικών αυτών μεγεθών διαφορά, από την οποία να προκύπτει αύξηση της περιουσίας του υπόχρεου συζύγου κατά τη διάρκεια του γάμου και γ) η συμβολή του άλλου συζύγου στην αύξηση αυτή με οποιονδήποτε τρόπο. Συνεπώς, για το ορισμένο της αγωγής αυτής, πρέπει να προσδιορίζονται στο δικόγραφό της, εκτός από τα κρίσιμα, κατά τη διάταξη, χρονικά σημεία, η πραγματική αυξητική διαφορά (που προκύπτει μεταξύ των οικονομικών μεγεθών της αρχικής και της τελικής περιουσίας) στην περιουσιακή κατάσταση του υποχρέου, που συνιστά το απόκτημα και περιλαμβάνει το σύνολο των δικαιωμάτων που είναι δυνατόν να αποτιμηθούν. Τα ανωτέρω δεν απαιτούνται αν πρόκειται περί μοναδικού περιουσιακού στοιχείου, οπότε αρκεί να επικαλεσθεί ο ενάγων σύζυγος ότι αυτό αποκτήθηκε κατά τη διάρκεια του γάμου, την αξία του κατά τον χρόνο κτήσης και τον χρόνο άσκησης της αγωγής, καθώς και το ποσοστό της συμβολής του, αν ζητεί πέραν του τεκμηρίου (1/3), αφού και πάλι πληρούνται οι προϋποθέσεις του ως άνω άρθρου για το ορισμένο της αγωγής. Όταν, όμως, ζητείται η επιδίκαση του τεκμαιρόμενου ποσοστού (1/3) των αποκτημάτων, ο ενάγων θα δικαιούται το ένα τρίτο από την επαύξηση της περιουσίας του άλλου συζύγου, χωρίς να χρειάζεται να επικαλεστεί και αποδείξει οποιαδήποτε συμβολή του στην αύξηση αυτή, με την προϋπόθεση βέβαια της επίκλησης και απόδειξης τέτοιας αύξησης της περιουσίας του άλλου συζύγου. Ωστόσο, ο εναγόμενος, ως υπόχρεος σύζυγος, του οποίου η περιουσία φέρεται ότι αυξήθηκε με τη συμβολή του ενάγοντος συζύγου, μπορεί να προβάλει, μεταξύ άλλων, και στις δύο περιπτώσεις του άρθρου 1400 ΑΚ, ότι η συμβολή του ενάγοντος ήταν κάτω από το ένα τρίτο ή ότι δεν υπάρχει κάποια συμβολή. Ο ισχυρισμός αυτός του εναγόμενου, ενόψει του ότι το καθιερούμενο από το άρθρο 1400 ΑΚ τεκμήριο της συμβολής συμμετοχής στα αποκτήματα κατά το 1/3 ενεργεί και ως προς τους δύο συζύγους, συνιστά, ως προς την απόκρουση του τεκμηρίου ένσταση, ενώ όσον αφορά τον πραγματικό υπολογισμό, αποτελεί αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής (ΑΠ 587/23 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Εξάλλου, κατά την έννοια των διατάξεων των άρθρων 440 και 441 Α.Κ., το διαπλαστικό δικαίωμα της πρότασης συμψηφισμού δημιουργείται από τη στιγμή που δύο αντίθετες απαιτήσεις, ομοειδείς κατ’ αντικείμενο και ληξιπρόθεσμες, θα συνυπάρξουν. Ο δικαιούχος της κάθε απαίτησης από το χρονικό αυτό σημείο έχει δικαίωμα να αποσβέσει την απαίτηση του δανειστή του, προτείνοντας την ανταπαίτησή του σε συμψηφισμό. Με την πρόταση αυτή, οποτεδήποτε γίνει, οι αμοιβαίες απαιτήσεις, αποσβέννυνται αναδρομικά, δηλαδή από τον χρόνο που συνυπήρξαν. Από τις ανωτέρω διατάξεις, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 262 παρ. 1 και 222 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., προκύπτει ότι, για να είναι ορισμένη η ένσταση συμψηφισμού, πρέπει να εκτίθενται, με τις προτάσεις,  σαφή  περιστατικά,  παραγωγικά  της  προτεινόμενης  σε  συμψηφισμό ανταπαίτησης (ΑΠ 689/21 Ιστοσελίδα Αρείου Πάγου). Δηλαδή, για να κριθεί ότι επιδέχεται δικαστική εκτίμηση, πρέπει η ένσταση να περιέχει στοιχεία ανάλογα προς εκείνα που είναι αναγκαία για την τυπική παραδοχή και συνακόλουθα δικαστική εκτίμηση της αγωγής. Η έλλειψη των παραπάνω στοιχείων δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε έγγραφα, ούτε από την εκτίμηση των αποδείξεων (ΕΑ 466/25, ΕΑ 716/25 Τ.Ν.Π. ΝΟΜΟΣ). Εν προκειμένω, η εναγομένη, με τις έγγραφες προτάσεις της, στα πλαίσια του εν λόγω περί συμψηφισμού ισχυρισμού της, ανέφερε ότι πράγματι διατηρεί την ανωτέρω ανταπαίτηση κατά της ήδη ενάγουσας από τη συμμετοχή της στην αύξηση των αποκτημάτων του θανόντος συζύγου της, πλην όμως, στο ελάχιστο περιεχόμενο του ισχυρισμού της αυτού δεν αναφέρει την πραγματική αυξητική διαφορά (που προκύπτει μεταξύ των οικονομικών μεγεθών της αρχικής και της τελικής περιουσίας) στην περιουσιακή κατάσταση του θανόντος συζύγου της, που συνιστά το απόκτημα και περιλαμβάνει το σύνολο των δικαιωμάτων που είναι δυνατόν να αποτιμηθούν, χωρίς μάλιστα να αναφέρει ότι πρόκειται περί ενός και μοναδικού περιουσιακού στοιχείου, με αναφορά αυτού και ότι αυτό ο σύζυγός της απέκτησε κατά τη διάρκεια του γάμου, την αξία του κατά τον χρόνο κτήσης και τον χρόνο άσκησης της αγωγής. Κατά συνέπεια, ο υπό κρίση περί συμψηφισμού ισχυρισμός της ενάγουσας, τυγχάνει αόριστος, χωρίς να δύναται να συμπληρωθεί δια παραπομπής στην ήδη εγερθείσας αγωγή της, όπως αναλύεται στην οικεία νομική σκέψη της παρούσας. Επομένως, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο απέρριψε τον εν λόγω ισχυρισμό της εναγομένης ως απαράδεκτο, έστω και με διαφορετική αιτιολογία, ως αναλύεται ανωτέρω, η οποία αντικαθίσταται με την παρούσα (άρθρο 534 ΚΠολΔ), αφού δεν γεννάται δεδικασμένο από την παρούσα απόφαση, αναφορικά με τις ενστάσεις του εναγομένου, ορθά εφάρμοσε και ερμήνευσε κατ’ αποτέλεσμα τις ανωτέρω διατάξεις, ο δε περί του αντιθέτου δεύτερος λόγος έφεσης, όπως αυτός εκτιμάται, αλλά και τέταρτος πρόσθετος λόγος έφεσης, πρέπει να απορριφθούν, ως αβάσιμοι στην ουσία τους. Κατόπιν των ανωτέρω, και μη υπάρχοντος ετέρου λόγου εφέσεως προς διερεύνηση, πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή ως βάσιμη στην ουσία της η ένδικη έφεση της ενάγουσας, κατά τα ειδικότερα στο σκεπτικό της παρούσας, ήτοι καθ’ ο μέρος απορρίφθηκε ως αβάσιμος στην ουσία του, με την εκκαλουμένη απόφαση, ο περί συμψηφισμού, όπως εκτιμήθηκε, ισχυρισμός της εναγομένης, για το ανωτέρω ποσό των ευρώ 157,66, που αυτή κατέβαλε επιπλέον της κληρονομικής της μερίδας, προς απόσβεση χρέους της κληρονομίας, και δη του ΕΝΦΙΑ οικονομικού έτους 2021. Περαιτέρω, πρέπει να εξαφανισθεί η εκκαλούμενη απόφαση και, αφού η υπόθεση κρατηθεί προς κατ’ ουσίαν εκδίκαση από το παρόν Δικαστήριο πρέπει, η ένδικη αγωγή, η οποία τυγχάνει νόμιμη και επαρκώς ορισμένη, ως αναλύεται ανωτέρω στην οικεία σκέψη της παρούσας, να γίνει δεκτή κατά ένα μέρος, ως και ουσιαστικά βάσιμη, και να υποχρεωθεί η εναγόμενη να καταβάλει στην ενάγουσα το συνολικό χρηματικό ποσό των 26.467,42 ευρώ, εκ των οποίων αφού, κατ’ εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 422 ΑΚ, το ανωτέρω ποσό των 157,66 ευρώ που προτάθηκε σε συμψηφισμό και έγινε δεκτός ο σχετικός ισχυρισμός ως βάσιμος και στην ουσία του καταλογίζεται στο αρχαιότερο χρέος, το ποσό των 18.473,64 ευρώ, νομιμοτόκως από την επομένη ημέρα της επιδόσεως της ένδικης αγωγής, δεδομένου ότι για τον εικοστό έβδομο μήνα, ήτοι για το χρονικό διάστημα από 17.10.2023 έως 17.11.2023, δεν προκύπτει προηγούμενη της επιδόσεως της αγωγής όχληση της εναγομένης και για το ποσό των 7.993,64 ευρώ, που αφορά τον μετά την έγερση της ένδικης αγωγής χρόνο, νομιμοτόκως από την επομένη της λήξεως εκάστης επιμέρους περιόδου χρήσεως, ήτοι από το τέλος εκάστου μηνός χρήσεως, αφού εν προκειμένω δεν πρόκειται για μισθώματα, όπως άλλωστε αιτήθηκε, εν τέλει, με την ένδικη αγωγή της και συγκεκριμένα, το ποσό των ευρώ [(500,22 + 432=) 932,22 επί 75%=] 699,16 από την 18.12.2023,  το ποσό των ευρώ 699,16 από την 18.1.2024, το ποσό των ευρώ 699,16 από την 18.2.2024, το ποσό των ευρώ 699,16 από την 18.3.2024, το ποσό των ευρώ 699,16 από την 18.4.2024, το ποσό των ευρώ 699,16 από την 18.5.2024, το ποσό των ευρώ 699,16 από την 18.6.2024, το ποσό των ευρώ 699,16 από την 18.7.2024,  το ποσό των ευρώ 699,16 από την 18.8.2024, το ποσό των ευρώ 699,16 από την 18.9.2024, το ποσό των ευρώ 699,16 από την 18.10.2024 και το ποσό των ευρώ 303,02 από την 1.11.2024. Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του κατατεθέντος για την άσκησή της παραβόλου στην καταθέσασα αυτό εκκαλούσα (άρθρο 495 παρ.3 ΚΠολΔ), τα δε δικαστικά έξοδα και για τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας, για την επιδίκαση των οποίων έχει υποβληθεί αίτημα, πρέπει να κατανεμηθούν μεταξύ των διαδίκων, αναλόγως της μερικής νίκης και ήττας τους (άρθρα 106, 176, 178 αριθμ.1, 183 και 191 παρ.2 του ΚΠολΔ) και να επιβληθεί μέρος των εξόδων της ενάγουσας, σε βάρος της εναγομένης, όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

-ΣΥΝΕΔΙΚΑΖΕΙ την από 5-6-2025 και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. …………/2025, ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. …………/2025, ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, έφεση και με τους από 16-1-2026 και με αριθμ. εκθ. καταθ. δικ. …………/2026 πρόσθετους λόγους εφέσεως, αντιμωλία των διαδίκων.-

-ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά και κατ’ ουσίαν την έφεση και τους πρόσθετους λόγους  αυτής κατά τα ειδικότερα στο σκεπτικό.-

-ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την απόδοση στην εκκαλούσα του υπ’ αριθμ. …………./2024 e – παραβόλου εφέσεως στο Δημόσιο Ταμείο.-

-ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ την εκκαλουμένη με αριθμό 1866/2025 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, που εξεδόθη με την τακτική διαδικασία.-

-ΚΡΑΤΕΙ και ΔΙΚΑΖΕΙ την ένδικη υπόθεση.-

-ΔΕΧΕΤΑΙ εν μέρει την ένδικη αγωγή, ως βάσιμη και στην ουσία της.-

-ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ την εναγομένη να καταβάλει στην ενάγουσα το συνολικό χρηματικό ποσό των είκοσι έξι χιλιάδων τετρακοσίων εξήντα επτά ευρώ και σαράντα δύο λεπτών (26.467,42), εκ των οποίων, το ποσό των ευρώ δέκα οκτώ χιλιάδων τετρακοσίων εβδομήντα τριών ευρώ και εξήντα τεσσάρων λεπτών (18.473,64), νομιμοτόκως από την επομένη ημέρα της επιδόσεως της ένδικης αγωγής και το υπόλοιπο ποσό των επτά χιλιάδων εννιακοσίων ενενήντα τριών ευρώ και εξήντα τεσσάρων λεπτών (7.993,64), νομιμοτόκως ως ακολούθως, το ποσό των εξακοσίων ενενήντα εννέα ευρώ και δεκαέξι λεπτών (699,16) από την 18.12.2023,  το ποσό των εξακοσίων ενενήντα εννέα ευρώ και δεκαέξι λεπτών (699,16) από την 18.1.2024, το ποσό των εξακοσίων ενενήντα εννέα ευρώ και δεκαέξι λεπτών (699,16) από την 18.2.2024, το ποσό των εξακοσίων ενενήντα εννέα ευρώ και δεκαέξι λεπτών (699,16) από την 18.3.2024, το ποσό των εξακοσίων ενενήντα εννέα ευρώ και δεκαέξι λεπτών (699,16) από την 18.4.2024, το ποσό των εξακοσίων ενενήντα εννέα ευρώ και δεκαέξι λεπτών (699,16) από την 18.5.2024, το ποσό των εξακοσίων ενενήντα εννέα ευρώ και δεκαέξι λεπτών (699,16) από την 18.6.2024, το ποσό των εξακοσίων ενενήντα εννέα ευρώ και δεκαέξι λεπτών (699,16) από την 18.7.2024, το ποσό των εξακοσίων ενενήντα εννέα ευρώ και δεκαέξι λεπτών (699,16) από την 18.8.2024, το ποσό των  εξακοσίων ενενήντα εννέα ευρώ και δεκαέξι λεπτών (699,16) από την 18.9.2024, το ποσό των εξακοσίων ενενήντα εννέα ευρώ και δεκαέξι λεπτών (699,16) από την 18.10.2024 και το ποσό των τριακοσίων τριών ευρώ και δύο λεπτών (303,02) από την 1.11.2024.-ΚΑΙ

-ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την εναγομένη σε μέρος της δικαστικής δαπάνης της ενάγουσας, για αμφότερους του βαθμούς δικαιοδοσίας, το ύψος της οποίας ορίζει στο ποσό των χιλίων τετρακοσίων (1.400) ευρώ.-

Κρίθηκε, αποφασίσθηκε και δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, χωρίς να παρευρίσκονται οι διάδικοι και οι πληρεξούσιοι δικηγόροι τους, στις 9.11.2026.

Η ΔΙΚΑΣΤΗΣ                                                                  Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ