ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΤΜΗΜΑ ΝΑΥΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ
Αριθμός Απόφασης 725/2026
ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Αποτελούμενο από τη Δικαστή Γεωργία Παναγιωτοπούλου, Εφέτη, την οποία όρισε η Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διεύθυνσης του Εφετείου Πειραιώς και τη Γραμματέα Σ.Φ.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στον Πειραιά, στις …………, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της εκκαλούσας: Της εταιρείας με την επωνυμία …………., που εδρεύει στο ……….. με ΑΦΜ ……….., νομίμως εκπροσωπούμενης, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Γεώργιο Λατσούδη (ΑΜ ΔΣΠ …..), που κατέθεσε την από 10.9.2026 έγγραφη δήλωση (άρθρο 242παρ.2 ΚΠολΔ).
Των εφεσίβλητων: 1)Της εταιρείας με την επωνυμία …………., με καταστατική έδρα ………. και πραγματική έδρα στην Ελλάδα (οδός …………), στερούμενης ελληνικού ΑΦΜ, νομίμως εκπροσωπούμενης, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Νικόλαο Μαθιόπουλου (ΑΜ ΔΣΠ …….) [ΔΕ ΠΑΛΑΙΟΚΡΑΣΣΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΑΜ ΔΣΠ 30046] και 2) Της εταιρείας με την επωνυμία ………… με καταστατική έδρα στη ………. και πραγματική έδρα στην Ελλάδα (οδός …………., Πειραιάς), στερούμενης ελληνικού ΑΦΜ, νομίμως εκπροσωπούμενης, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Δημήτριο Ψυχάρη (ΑΜ ΔΣΑ …) [ΔΕ ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΣ, ΠΑΠΑΓΓΕΛΗΣ, ΤΑΤΑΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΙ ΑΜ ΔΣΑ …..], ο οποίος ανακάλεσε την από 16.9.2026 έγγραφη δήλωση (άρθρ. 242 παρ.2 ΚΠολΔ) και παραστάθηκε στο ακροατήριο.
Η ενάγουσα, ήδη εκκαλούσα, άσκησε σε βάρος των εναγόμενων, ήδη εφεσίβλητων, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, την από 19.10.2023 (με γεν.αριθ.κατάθ. ……/2023 και ειδ.αριθ.καταθ. …../2023) αγωγή, με την οποία ζήτησε να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται σε αυτήν. Το Δικαστήριο εκείνο, δικάζοντας αντιμωλία των διαδίκων κατά την τακτική διαδικασία, εξέδωσε την υπ’αριθ. 4569/2025 οριστική απόφαση, με την οποία θεώρησε ως μηδέποτε ασκηθείσα την αγωγή και κατηργημένη τη δίκη ως προς την πρώτη εναγόμενη και κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση ως προς τη δεύτερη εναγόμενη.
Την απόφαση αυτή προσέβαλε η ενάγουσα και ήδη εκκαλούσα, με την από 17.3.2026 (με γεν.αριθ.κατάθ. …./2026 και ειδ.αριθ.καταθ. …../2026) έφεση, η οποία προσδιορίστηκε προς συζήτηση για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας και γράφτηκε στο πινάκιο.
Η ανωτέρω υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της από το οικείο πινάκιο και συζητήθηκε αντιμωλία των διαδίκων.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των εφεσίβλητων, αφού έλαβαν το λόγο από τη Δικαστή, αναφέρθηκαν στις έγγραφες προτάσεις που κατέθεσαν, ενώ ο πληρεξούσιος δικηγόρος της εκκαλούσας, ο οποίος παραστάθηκε με δήλωση ενώπιον του Δικαστηρίου, ανέπτυξε τις απόψεις του με τις έγγραφες προτάσεις που προκατέθεσε.
ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η κρινόμενη έφεση κατά της υπ’αριθ. 4569/2025 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία, έχει ασκηθεί νομίμως και εμπροθέσμως, με κατάθεση του δικογράφου της στη γραμματεία του παρόντος Δικαστηρίου, προς το οποίο απευθύνεται (495 παρ. 1 του ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 42 του Ν. 5221/2025 και εφαρμόζεται για τα ένδικα μέσα που ασκούνται από την 1.1.2026), την 17.3.2026, δεδομένου ότι από τα έγγραφα της δικογραφίας δεν προκύπτει, ούτε οι διάδικοι επικαλούνται, επίδοση της εκκαλούμενης αποφάσεως ούτε παρήλθε η νόμιμη καταχρηστική προθεσμία των δύο (2) ετών από την δημοσίευσή της στις 7.10.2025 (άρθρ. 518παρ.2 ΚΠολΔ, ως ίσχυε πριν από την αντικατάστασή του με το άρθρο 43 του Ν.5221/2025 και εφαρμόζεται εν προκειμένω, σύμφωνα με το άρθρο 126παρ.4 του ιδίου νόμου λόγω του χρόνου δημοσίευσης της εκκαλούμενης απόφασης). Πρέπει συνεπώς η έφεση να γίνει τυπικά δεκτή (άρθρ. 532 ΚΠολΔ) και να ερευνηθεί περαιτέρω από το παρόν Δικαστήριο, κατά την ίδια ως άνω τακτική διαδικασία, κατά την οποία εκδόθηκε και η εκκαλούμενη απόφαση, ως προς το παραδεκτό και τη νομική και ουσιαστική βασιμότητα των προβαλλόμενων λόγων της, μέσα στα όρια που καθορίζονται από αυτήν (άρθρ. 522, 524 και 533 παρ.1 ΚΠολΔ), δεδομένου ότι για το παραδεκτό αυτής έχει κατατεθεί από την εκκαλούσα, το προβλεπόμενο από το άρθρο 495 ΚΠολΔ παράβολο Δημοσίου, που μνημονεύεται ρητά στη συνταχθείσα από το Γραμματέα του παρόντος Δικαστηρίου, με αριθμό …………/2026 έκθεση κατάθεσης ενδίκου μέσου.
Με την από 19.10.2023 αγωγή, η ενάγουσα εξέθετε ότι δυνάμει διαδοχικών συμβάσεων έργου και πώλησης που καταρτίστηκαν στο Χιούστον των ΗΠΑ στις αρχές Σεπτεμβρίου 2021 μεταξύ του νομίμου εκπροσώπου της και της πρώτης εναγόμενης, πραγματοποίησε σειρά επισκευών στο πλοίο V, το οποίο κατά το χρόνο εκείνο ανήκε στην πλοιοκτησία της πρώτης εναγόμενης, ενώ συγχρόνως το εφοδίασε και εγκατέστησε σε αυτό διάφορα ναυτιλιακά είδη (ηλεκτρονικές συσκευές κλπ) τα οποία ήταν αναγκαία για την εκτέλεση της ναυτικής αποστολής του. Οτι η πρώτη εναγόμενη, δια του εκπροσώπου της, παρέλαβε ανεπιφύλακτα τόσο το εκτελεσθέν έργο όσο και τα πωληθέντα ναυτιλιακά είδη και εφόδια. Οτι σε σχέση με τις ανωτέρω συμβάσεις έργου και πώλησης, εξέδωσε τα ενσωματωμένα στο δικόγραφο της αγωγής έντεκα (11) τιμολόγια συνολικού ποσού 217.096,90 δολαρίων ΗΠΑ, τα οποία η πρώτη εναγόμενη είχε την υποχρέωση να εξοφλήσει εντός 30 ημερών από την αναγραφόμενη ημερομηνία έκδοσής τους. Οτι μετά την πάροδο της προθεσμίας πληρωμής, ο νόμιμος εκπρόσωπος της πρώτης εναγόμενης επικαλέστηκε παροδική οικονομική αδυναμία, υποσχόμενος ότι θα εξοφλήσει σύντομα το χρέος. Οτι προκειμένου να αποτρέψει την συντηρητική κατάσχεση και συνακόλουθη κωλυσιπλοϊα του πλοίου, στην οποία επρόκειτο να προχωρήσει η ενάγουσα, η πρώτη εναγόμενη, με το από 4.5.2022 ηλεκτρονικό μήνυμα του νομίμου εκπροσώπου της, αναγνώρισε το εν λόγω χρέος και υποσχέθηκε την εξόφλησή του σε πέντε (5) δόσεις, με καταληκτική ημερομηνία πληρωμής τον Σεπτέμβριο 2022. Οτι εν τέλει προέβη σε τρεις καταβολές συνολικού ποσού 39.999 δολαρίων ΗΠΑ, ενώ εξακολουθεί να οφείλει το συνολικό ποσό των 177.122,90 δολαρίων ΗΠΑ, ως αναλύεται στο ποσό των 74.580,50 δολ.ΗΠΑ που αφορά στο τιμολόγιο Νο ….., στο ποσό των 63.277,40 δολ.ΗΠΑ που αφορά στο τιμολόγιο Νο ……, στο ποσό των 10.265 δολ.ΗΠΑ που αφορά στο τιμολόγιο Νο ……, στο ποσό των 10.700 δολ.ΗΠΑ που αφορά στο τιμολόγιο Νο … και στο ποσό των 18.300 δολ.ΗΠΑ που αφορά στο τιμολόγιο Νο …….. Οτι την 25.11.2022, η πρώτη εναγόμενη μεταβίβασε το ανωτέρω πλοίο, που είχε ήδη μετονομασθεί σε I, στην δεύτερη εναγόμενη, λιβεριανή εταιρεία με πραγματική έδρα στην Ελλάδα, η οποία και αυτή προέβη σε αλλαγή του ονόματος του πλοίου σε I και ανάθεσε τη διαχείρισή του στην εγκατεστημένη στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις διατάξεις του α.ν. 89/1967 και του ν.27/1975, λιβεριανή εταιρεία …………… Με βάση το σκεπτικό αυτό η ενάγουσα ζητούσε, κατόπιν μετατροπής του καταψηφιστικού αιτήματος της αγωγής σε έντοκο αναγνωριστικό, να αναγνωριστεί η υποχρέωση των εναγομένων, της μεν πρώτης εναγόμενης με βάση τις διατάξεις περί σύμβασης έργου (άρθρ. 681 επ.ΑΚ) και πωλήσεως (άρθρ. 513 επ. ΑΚ), άλλως επικουρικά με βάση την από 4.5.2022 αφηρημένη υπόσχεση και αναγνώριση χρέους (άρθρ. 873 ΑΚ), άλλως και πιο επικουρικά με βάση την ενοχή από σύμβαση (άρθρ. 361 ΑΚ), της δε δεύτερης εναγόμενης με βάση τη διάταξη του άρθρου 479 ΑΚ ως αποκτώσας το ένδικο πλοίο το οποίο αποτελούσε το μοναδικό άλλως το σημαντικότερο περιουσιακό στοιχείο της πρώτης εναγόμενης, να της καταβάλουν α) το ποσό των 74.580,50 δολαρίων ΗΠΑ, άλλως το ισάξιο αυτού σε ευρώ κατά τον τόπο και χρόνο της πληρωμής και πάντως 74.580,50 ευρώ με το νόμιμο τόκο, άλλως τον τόκο υπερημερίας από 2.12.2021, ημερομηνία κατά την οποία κατέστη ληξιπρόθεσμη και απαιτητή η αξίωσή της από το υπ’αριθ. ………… τιμολόγιο με ημερομηνία 2.11.2021, β) το ποσό των 63.277,40 δολαρίων ΗΠΑ, άλλως το ισάξιο αυτού σε ευρώ κατά τον τόπο και χρόνο της πληρωμής και πάντως 63.277,40 ευρώ με το νόμιμο τόκο, άλλως τον τόκο υπερημερίας από 2.12.2021, ημερομηνία κατά την οποία κατέστη ληξιπρόθεσμη και απαιτητή η αξίωσή της από το υπ’αριθ. ……….. τιμολόγιο με ημερομηνία 2.11.2021, γ) το ποσό των 10.265 δολαρίων ΗΠΑ, άλλως το ισάξιο αυτού σε ευρώ κατά τον τόπο και χρόνο της πληρωμής και πάντως 10.265 ευρώ με το νόμιμο τόκο, άλλως τον τόκο υπερημερίας από 2.12.2021, ημερομηνία κατά την οποία κατέστη ληξιπρόθεσμη και απαιτητή η αξίωσή της από το υπ’αριθ. ………… τιμολόγιο με ημερομηνία 2.11.2021, δ) το ποσό των 10.700 δολαρίων ΗΠΑ, άλλως το ισάξιο αυτού σε ευρώ κατά τον τόπο και χρόνο της πληρωμής και πάντως 10.700 ευρώ με το νόμιμο τόκο, άλλως τον τόκο υπερημερίας από 2.12.2021, ημερομηνία κατά την οποία κατέστη ληξιπρόθεσμη και απαιτητή η αξίωσή της από το υπ’αριθ. ………….. τιμολόγιο με ημερομηνία 2.11.2021 και ε) το ποσό των 18.300 δολαρίων ΗΠΑ, άλλως το ισάξιο αυτού σε ευρώ κατά τον τόπο και χρόνο της πληρωμής και πάντως 18.300 ευρώ με το νόμιμο τόκο, άλλως τον τόκο υπερημερίας από 3.12.2021, ημερομηνία κατά την οποία κατέστη ληξιπρόθεσμη και απαιτητή η αξίωσή της από το υπ’αριθ. …………… τιμολόγιο με ημερομηνία 3.11.2021, μέχρις ολοσχερούς εξοφλήσεως. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, με την εκκαλουμένη υπ’αριθ. 4569/2025 οριστική απόφαση, θεώρησε ως μηδέποτε ασκηθείσα την αγωγή και κατηργημένη τη δίκη ως προς την πρώτη εναγόμενη και κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση ως προς τη δεύτερη εναγόμενη. Ειδικότερα, ως προς την πρώτη εναγόμενη έκρινε ότι η αγωγή δεν επιδόθηκε σε αυτήν εμπροθέσμως, εντός της τασσόμενης προθεσμίας των εξήντα (60) ημερών από την κατάθεσή της και δη στον αρμόδιο Εισαγγελέα κατά τις διατάξεις των άρθρων 134 και 136 ΚΠολΔ, ενώ απέρριψε τον σχετικό ισχυρισμό της ενάγουσας ότι η αγωγή επιδόθηκε προσηκόντως και εμπροθέσμως στην τρίτη – μη διάδικο – εταιρεία με την επωνυμία …….. ως πράκτορα, αντιπρόσωπο και αντίκλητο της πρώτης εναγόμενης, κρίνοντας ότι δεν αποδείχθηκε ότι η ως άνω εταιρεία διαχειριζόταν ως πράκτορας πλοία της πρώτης εναγόμενης κατά τον ένδικο χρόνο κατάθεσης της αγωγής, αλλά μόνο ότι αυτή διαχειριζόταν ως πράκτορας το πλοίο I μέχρι την 25.11.2022 καθώς και ότι η ενάγουσα δεν επικαλείται άλλο νόμιμο τρόπο διορισμού της ως άνω τρίτης – μη διαδίκου – εταιρείας ως αντικλήτου της πρώτης εναγόμενης κατ’άρθρο 142 ΚΠολΔ. Αναφορικά με την δεύτερη εναγόμενη έκρινε ότι ως προς αυτήν, η αγωγή δεν φέρεται παραδεκτά προς συζήτηση, εφόσον δεν προσκομίζεται ενημερωτικό έγγραφο για τη δυνατότητα διαμεσολαβητικής διευθέτησης της διαφοράς ή μέρους αυτής, συμπληρωμένο και υπογεγραμμένο από την ενάγουσα, νομίμως εκπροσωπούμενη και τον πληρεξούσιο δικηγόρο της, κατά τη διάταξη του άρθρου 3 παρ.2 εδ.β’ του Ν.4640/2019, που εφαρμόζεται στις αγωγές, όπως η ένδικη, που αφορούν αστικές και εμπορικές διαφορές και έχουν κατατεθεί από την 30.11.2019, για τις οποίες οι διάδικοι έχουν εξουσία διάθεσης του αντικειμένου τους, ανεξαρτήτως εάν οι αγωγές αυτές υπάγονται και στις περιπτώσεις του άρθρου 6 του ιδίου νόμου περί υποχρεωτικής αρχικής συνεδρίας διαμεσολάβησης. Κατά της απόφασης αυτής, παραπονείται η εν όλω ηττηθείσα ενάγουσα με την κρινόμενη έφεση και με τους διαλαμβανόμενους σε αυτήν λόγους, που ανάγονται, σε εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και ζητεί να εξαφανιστεί η εκκαλούμενη, ώστε, αναδικαζόμενης της υπόθεσης, να γίνει δεκτή η αγωγή της και να καταδικαστούν οι εφεσίβλητες στη δικαστική της δαπάνη αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας.
Ι. Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 215 § 1 εδ. α΄ ΚΠολΔ, η αγωγή ασκείται με κατάθεση δικογράφου στη Γραμματεία του Δικαστηρίου, στο οποίο απευθύνεται, και με επίδοση αντιγράφου της στον εναγόμενο, κατά δε την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου, όπως αυτή αντικαταστάθηκε από το άρθρο 1 άρθρο δεύτερο παρ. 2 του Ν. 4335/2015 (ΦΕΚ Α’ 87/23-07-2015) και, σύμφωνα με τη μεταβατικού δικαίου διάταξη του άρθρου 1 άρθρο ένατο παρ. 4 του ίδιου νόμου, ισχύει από 01-01-2016, «[σ]την περίπτωση του άρθρου 237, η αγωγή επιδίδεται στον εναγόμενο μέσα σε προθεσμία τριάντα (30) ημερών από την κατάθεσή της και αν αυτός ή κάποιος από τους ομοδίκους διαμένει στο εξωτερικό ή είναι άγνωστης διαμονής μέσα σε προθεσμία εξήντα (60) ημερών. Αν η αγωγή δεν επιδοθεί μέσα στην προθεσμία αυτή, θεωρείται ως μη ασκηθείσα». Διευκρινίζεται ότι στον εναγόμενο επιδίδεται μόνο αντίγραφο της αγωγής, χωρίς κλήση προς συζήτηση, δοθέντος ότι ο ορισμός δικασίμου και η εγγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο λαμβάνουν χώρα σε μεταγενέστερο χρόνο. Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι στην τακτική διαδικασία, όπως αυτή αναμορφώθηκε πλήρως υπό την ισχύ του Ν. 4335/2015, η μη επίδοση στον εναγόμενο (κυρωμένου αντιγράφου) της αγωγής εντός της προθεσμίας των τριάντα (ή εξήντα) ημερών από την κατάθεση του δικογράφου της στη Γραμματεία του Δικαστηρίου ή, αν η αγωγή δεν επιδόθηκε νομότυπα κι εμπρόθεσμα στην προθεσμία αυτή, έχει ως συνέπεια αυτή να θεωρείται ως μη ασκηθείσα, δηλαδή ανυπόστατη. Η προθεσμία επίδοσης της αγωγής, η οποία μέχρι το Ν. 4335/2015 συνιστούσε προπαρασκευαστική προθεσμία (βλ. 228 και 229 ΚΠολΔ), καθίσταται πλέον προθεσμία ενεργείας, και η μη επίδοση της αγωγής ή τα ελαττώματα αυτής (επίδοσης) εξετάζονται αυτεπαγγέλτως από το δικάζον δικαστήριο, μη δυνάμενα να θεραπευτούν μεταγενέστερα με την αναντίλεκτη συμμετοχή του εναγόμενου στη διαδικασία (με την προκατάθεση προτάσεων), καθώς πρόκειται για ελαττώματα, που πλήττουν την υπόσταση της αγωγής, η οποία θεωρείται αναδρομικά ανύπαρκτη, και δεν αφορούν μόνο το παραδεκτό της συζήτησης αυτής, όπως γινόταν δεκτό υπό το προϊσχύσαν δικαιικό καθεστώς και εξακολουθεί να ισχύει στις ειδικές διαδικασίες. Ούτε, άλλωστε, μπορεί να υποστηριχθεί ότι η επαγωγή της συνέπειας αυτής (ανυπόστατο της αγωγής) εξαρτάται από τη δυνατότητα του εναγόμενου να ανταποκριθεί στο δικονομικό βάρος επίκλησης και απόδειξης δικονομικής αυτού βλάβης από τη μη επίδοση, την παράτυπη ή εκπρόθεσμη επίδοση της αγωγής (πρβλ. άρθρο 159 αριθ. 3 ΚΠολΔ). Σημειώνεται ότι με τη μεταβολή στον τρόπο άσκησης της αγωγής στο πλαίσιο της τακτικής διαδικασίας σκοπείται η διασφάλιση του δικαιώματος ακρόασης των διαδίκων, ιδίως του εναγόμενου, καθώς μετά την προθεσμία ενέργειας επίδοσης της αγωγής, ακολουθεί η προπαρασκευαστική προθεσμία των 100 ημερών (ή 130 για τον διαμένοντα στο εξωτερικό), για την κατάθεση των προτάσεων και τη συγκέντρωση του αποδεικτικού του υλικού (Χ. Απαλαγάκη, Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας, έκδ. 6η, 2019, τόμ. Ι, άρθρο 215 σημ. 8, Δ. Κράνη, στο 42ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ενώσεως Ελλήνων Δικονομολόγων, Η νέα τακτική διαδικασία υπό το πρίσμα των θεμελιωδών αρχών της πολιτικής δίκης, έκδ. 2018, σελ. 145 & εισήγηση ιδίου σε ημερίδα του Δ.Σ. Κοζάνης, την 09/07/2016, με θέμα «Τροποποιήσεις του ΚΠολΔ Ν. 4335/2015», Κ. Μακρίδου, Ειδικές Διαδικασίες στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας μετά το Ν. 4335/2015 (2017), § 1 αριθ. 3, σελ. 24-25, X. Απαλαγάκη, Συστηματική παρουσίαση των βασικών τροποποιήσεων του ΚΠολΔ από το Ν. 4335/2015 (2016), σελ. 14, Κ. Μακρίδου – X. Απαλαγάκη – Γ. Διαμαντόπουλος, Πολιτική Δικονομία, Θεωρία – Νομολογία – Υποδείγματα (Β΄ έκδοση – 2018), σελ. 7-8, I. Κουκουράκη, Οι αλλαγές που επέφερε στην πολιτική δικονομία ο Ν. 4335/2015, ΕλλΔ/νη 2017.1015, Κ. Καλαβρός, Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας (4η έκδοση – 2016), § 33 αριθ. 10, Ε. Μπαλογιάννη/Π. Ρεντούλης σε Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας – Ερμηνεία κατ’ άρθρο (επιμέλεια X. Απαλαγάκη – 5η έκδοση – 2017), άρθρο 215 αριθ. 8, Ε. Τσιώρα, Εφαρμογή του Ν. 4335/2015 στην τακτική και τις ειδικές διαδικασίες – Ζητήματα Διαχρονικού Δικαίου – Επισκόπηση Νομολογίας, Αρμ. 2018, σελ. 1615 επ., ΤριμΕφΠειρ, 679/2019 Δημ. Ιστοσελίδα Εφετείου Πειραιώς, ΜονΕφΠειρ 107/2021, Δημ. Ιστοσελ. ΕφΠειρ, Δημ. Νόμος, ΜονΕφΠειρ 495/2021, Δημ. Ιστοσελ. ΕφΠειρ].
II. Kατά τις διατάξεις των άρθρων 96 παρ. 1, 142 παρ. 1 και 2, 143 παρ. 1, 2 και 3 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι η ιδιότητα του αντίκλητου που διορίζει διάδικος για να παραλαμβάνει τα έγγραφα που του κοινοποιούνται, αποκτάται α] με δήλωση στη γραμματεία του πρωτοδικείου της κατοικίας τους, ο δε διορισμός γίνεται για όλες ή ορισμένες από τις δικαστικές ή εξώδικες επιδόσεις που του απευθύνονται και αφορούν μία ή περισσότερες ή όλες τις υποθέσεις του, β] με ρήτρα σε σύμβαση, οπότε ο διορισμός καλύπτει την επίδοση όλων των διαδικαστικών και εξώδικων πράξεων που έχουν σχέση με τη σύμβαση αυτή και γ] με το νόμιμο διορισμό δικαστικού πληρεξούσιου, που είναι αυτοδικαίως και αντίκλητος και στον οποίο μπορούν να γίνουν μόνο οι επιδόσεις που ανάγονται στη δίκη στην οποία είναι πληρεξούσιος έως και την έκδοση αμετάκλητης απόφασης. Η ιδιότητα δε κάποιου ως αντίκλητου εξετάζεται από το δικαστήριο και αυτεπαγγέλτως και ο επικαλούμενος επίδοση σε αντίκλητο του διάδικου, φέρει το βάρος επίκλησης και απόδειξης της ιδιότητάς του, με έναν από τους καθοριζόμενους, κατά τα παραπάνω, τρόπους, ενώ η επίδοση σε πρόσωπο που δεν έχει την ιδιότητα του αντίκλητου είναι ανυπόστατη (AΠ 1820/2023, ΑΠ 1305/2020, ΑΠ 384/2016 δημ. στην ιστοσελίδα του Αρείου Πάγου).
ΙΙΙ. Κατά την κρατούσα στην νομολογία και θεωρία ορθή άποψη, ο ναυτικός πράκτορας, ως συνδεόμενος μετά της πλοιοκτήτριας εταιρείας με σχέση εντολής, είναι, βάσει αυτής, αντιπρόσωπος και καθολικός εντολοδόχος της, δηλαδή αντιπρόσωπος αυτής (πλοιοκτήτριας), κατ’άρθρο 211 ΑΚ και, κατά τα συμφωνηθέντα, για ένα ή περισσότερα πλοία της, σε ένα ή περισσότερα λιμάνια που αυτά προσεγγίζουν, για ένα ή περισσότερα ταξίδια, για ορισμένο ή αόριστο χρόνο και, συνεπώς, είναι δεκτικός για την επίδοση των απευθυνόμενων σ’ αυτή (πλοιοκτήτρια) δικογράφων αναγομένων στον κύκλο των ανατεθεισών στον εν λόγω εντολοδόχο πράκτορα υποθέσεων (ΕφΠειρ 374/2023, ΕφΠειρ 162/2018, ΕφΠειρ 137/2018, δημ. στην ιστοσελίδα του Εφετείου Πειραιώς, ΕφΠειρ 299/2006 ΕΝαυτΔ 2007, 39, Α. Κιάντου – Παμπούκη, Ναυτικό Δίκαιο, τομ. Ι, 5η έκδ. σελ. 308-309).
Με τον πρώτο λόγο της κρινόμενης έφεσης, η εκκαλούσα παραπονείται ότι το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο θεώρησε την αγωγή ως μη ασκηθείσα ως προς την πρώτη εναγόμενη, έσφαλε στην κρίση του, διότι δεν εκτίμησε ορθά τα προσκομιζόμενα μετ’επικλήσεως έγγραφα και δη α) την υπ’αριθ. …………/11.10.2023 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Εφετείου Πειραιά …………, από την οποία προκύπτει ότι η προς αυτόν παραγγελία του πληρεξούσιου δικηγόρου της, περιείχε την εντολή προς επίδοση στη μη διάδικο εταιρεία …….. με την ιδιότητά της ως πράκτορα, αντιπροσώπου και αντίκλητου της πρώτης εναγόμενης και όχι ως διαχειρίστριας του επίδικου πλοίου IS, πρώην I, β) το ηλεκτρονικό μήνυμα με ημερομηνία 3.5.2022 της εταιρείας ………. προς την ενάγουσα, με το οποίο η ως άνω εταιρεία, δια του εκπροσώπου της …………., ενεργώντας ως άμεση αντιπρόσωπος της πρώτης εναγόμενης και κατ’εντολή αυτής, αναγνώρισε ανεπιφύλακτα το επίδικο χρέος και αιτήθηκε την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής αυτού και γ) τα εμβάσματα με τα οποία η εταιρεία …….., ενεργώντας ως πράκτορας της πρώτης εναγόμενης, κατέβαλε τμηματικά, με μεταφορά από τον τηρούμενο στη Γερμανική τράπεζα ………….. λογαριασμό της, στον λογαριασμό της ενάγουσας το συνολικό ποσό των 39.999 δολαρίων ΗΠΑ, καταλήγοντας στην εσφαλμένη παραδοχή ότι η ένδικη αγωγή δεν επιδόθηκε προσηκόντως και εμπροθέσμως στην πρώτη εναγόμενη.
Από την παραδεκτή επισκόπηση των εγγράφων της δικογραφίας, μεταξύ των οποίων είναι και η υπ’αριθ. …………/10.11.2023 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Εφετείου Πειραιώς ………., νόμιμα προσκομιζόμενη και επικαλούμενη από την εκκαλούσα, προκύπτει ότι η ένδικη αγωγή, η οποία κατατέθηκε στη Γραμματεία του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου στις 26.10.2023, επιδόθηκε στις 10.11.2023, στη μη διάδικο εταιρεία με την επωνυμία ……… υπό την ιδιότητά της ως πράκτορα, αντιπρόσωπο και αντίκλητο της πρώτης εναγόμενης, η οποία είναι αλλοδαπή εταιρεία που εδρεύει στις …….. και όχι, ως εσφαλμένα αναφέρεται στην αγωγή, στη ……….., όπως προκύπτει από το προσκομιζόμενο μετ’επικλήσεως από την πρώτη εναγόμενη, από 15.10.2020 Πιστοποιητικό Σύστασης της πρώτης εναγόμενης ως εταιρείας περιορισμένης ευθύνης, με αριθμό καταχώρησης ………., που φέρει υπογραφή της Αναπληρώτριας Αρχειοφύλακα του Γραφείου του Μητρώου Εταιρειών της Δημοκρατίας των ……….. Ωστόσο από κανένα από τα προσκομιζόμενα με επίκληση έγγραφα δεν αποδείχθηκε ότι η ανωτέρω εταιρεία (………..) είχε, κατά τον κρίσιμο χρόνο διενέργειας της επίδοσης, την επικαλούμενη ιδιότητα της πράκτορος, αντιπροσώπου ή αντικλήτου της πρώτης εναγόμενης, η οποία εδρεύει στην αλλοδαπή και δεν διαθέτει πραγματική έδρα στην Ελλάδα, αντίθετα από το υπ’αριθ.πρωτ. 2212.2-…………../21.6.2023 έγγραφο του 2ου Τμήματος Ναυτιλιακών Εταιρειών της Διεύθυνσης Ποντοπόρου Ναυτιλίας του Αρχηγείου Λ.Σ. – ΕΛ.ΑΚΤ (Κλάδος Β’ Ναυτιλίας), προκύπτει ότι η εν λόγω εταιρεία είχε αναλάβει τη διαχείριση του υπό σημαία Λιβερίας πλοίου I, πρώην V (IMO …….), πλοιοκτησίας της πρώτης εναγόμενης, κατά το χρονικό διάστημα από 19.4.2021 έως και 25.11.2022, ενώ μετά την πώλησή του στην εταιρεία ……………. (δεύτερη εναγόμενη) στις 25.11.2022, τη διαχείριση του πλοίου, το οποίο μετονομάσθηκε σε I, ανέλαβε η εταιρεία ………….., όπως προκύπτει από το υπ’αριθ.πρωτ. ……………/16.5.2023 έγγραφο του Τμήματος Ναυτιλιακών Εταιρειών της Διεύθυνσης Ποντοπόρου Ναυτιλίας του Αρχηγείου Λ.Σ. – ΕΛ.ΑΚΤ. Εξάλλου η ενάγουσα δεν απέδειξε την επικαλούμενη ιδιότητα της εταιρείας ………….., ως αντικλήτου της πρώτης εναγόμενης, διορισθείσας με κάποιον νόμιμο τρόπο, επομένως η επίδοση σε αυτήν, της ένδικης αγωγής είναι ανυπόστατη, σύμφωνα με όσα διαλαμβάνονται στην υπό στοιχ ΙΙ νομική σκέψη της παρούσας. Αντίθετη κρίση, περί της ιδιότητας της εταιρείας …………., ως αντικλήτου της πρώτης εναγόμενης, έχουσας το δικαίωμα να παραλαμβάνει δικόγραφα για λογαριασμό της, κατά τον κρίσιμο χρόνο της επίδοσης της αγωγής, δεν συνάγεται ούτε από το επικαλούμενο, από 4.5.2022 μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ούτε από τα επικαλούμενα εμβάσματα, με τα οποία φέρεται να αποπληρώθηκε μέρος του ένδικου χρέους, εφόσον τα εν λόγω έγγραφα αφορούν χρονικό διάστημα προγενέστερο της επίδοσης της ένδικης αγωγής και πάντως τοποθετούνται χρονικά πριν από την πώληση του πλοίου στην δεύτερη εναγόμενη και την ανάληψη της διαχείρισής του από την εταιρεία …………………….. Με βάση τα προεκτεθέντα, εφόσον δεν έλαβε χώρα νόμιμη επίδοση της αγωγής και δη στον αρμόδιο Εισαγγελέα, κατά τα άρθρα 134παρ.1 και 136παρ.1 ΚΠολΔ, εντός της τασσόμενης προθεσμίας των εξήντα (60) ημερών, όπως ορίζεται από το άρθρο 215 παρ.2 ΚΠολΔ, ενόψει του ότι η πρώτη εναγόμενη εδρεύει στην αλλοδαπή, προκειμένου να διαβιβαστεί, μέσω των αρμοδίων οργάνων, στον αποδέκτη της επίδοσης, ούτε άλλωστε η ενάγουσα επικαλείται ότι έχει λάβει χώρα τέτοια επίδοση, η αγωγή πρέπει να θεωρηθεί ως μη ασκηθείσα ως προς την πρώτη εναγόμενη. Σημειώνεται δε ότι η συμμετοχή της τελευταίας στη διαδικασία ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, με την προκατάθεση προτάσεων, δεν αρκεί για να θεραπευθεί το ελάττωμα της επίδοσης της αγωγής, καθώς αυτό πλήττει την υπόσταση της αγωγής, η οποία θεωρείται αναδρομικά ανύπαρκτη, και δεν αφορά μόνο το παραδεκτό της συζήτησης αυτής, σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στην υπό στοιχ Ι νομική σκέψη της παρούσας. Επομένως, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που, με την εκκαλουμένη απόφαση, έκρινε όμοια και θεώρησε την αγωγή ως μη ασκηθείσα και συνακόλουθα κατηργημένη τη δίκη ως προς την πρώτη εναγόμενη, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τον νόμο, ο δε πρώτος λόγος έφεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
IV. Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Ν. 4640/2019 (Φ.Ε.Κ. Α΄ 190/30.11.2019), όπως το δεύτερο εδάφιο της παρ. 2 αντικαταστάθηκε με το άρθρο 65 του Ν. 4647/2019 (Φ.Ε.Κ. Α΄ 204/16.12.2019), «1. Στη διαδικασία της διαμεσολάβησης μπορούν να υπαχθούν αστικές και εμπορικές διαφορές, εθνικού ή διασυνοριακού χαρακτήρα, υφιστάμενες ή μέλλουσες, εφόσον τα μέρη έχουν την εξουσία να διαθέτουν το αντικείμενο της διαφοράς, σύμφωνα με τις διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου. 2. Πριν από την προσφυγή στο Δικαστήριο, ο πληρεξούσιος δικηγόρος οφείλει να ενημερώσει τον εντολέα του εγγράφως για τη δυνατότητα διαμεσολαβητικής διευθέτησης της διαφοράς ή μέρους αυτής σύμφωνα με την παράγραφο 1, καθώς και για την υποχρέωση προσφυγής στην υποχρεωτική αρχική συνεδρία και τη διαδικασία αυτής των άρθρων 6 και 7 του παρόντος. Το ενημερωτικό έγγραφο συμπληρώνεται και υπογράφεται από τον εντολέα και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του και κατατίθεται με το εισαγωγικό δικόγραφο της αγωγής που τυχόν ασκηθεί ή με τις προτάσεις το αργότερο μέχρι τη συζήτησή της, επί ποινή απαραδέκτου της συζήτησης της αγωγής. Η διάταξη αυτή εφαρμόζεται και για τις αγωγές που έχουν κατατεθεί από 30.11.2019 έως σήμερα». Περαιτέρω, η διάταξη του άρθρου 6 του Ν. 4640/2019 ορίζει ότι: «1. Οι παρακάτω αστικές και εμπορικές διαφορές υπάγονται στην υποχρεωτική αρχική συνεδρία διαμεσολάβησης, εφόσον τα μέρη έχουν εξουσία διάθεσης του αντικειμένου της μεταξύ τους διαφοράς: α) οι οικογενειακές διαφορές, εκτός από αυτές των περιπτώσεων α΄, β΄ και γ΄ της παραγράφου 1, καθώς και εκείνες της παραγράφου 2 του άρθρου 592 ΚΠολΔ, β) οι διαφορές που εκδικάζονται κατά την τακτική διαδικασία και υπάγονται στην καθ’ ύλην αρμοδιότητα του Μονομελούς Πρωτοδικείου, αν η αξία του αντικειμένου της διαφοράς υπερβαίνει το ποσό των τριάντα χιλιάδων (30.000) ευρώ και Πολυμελούς Πρωτοδικείου, σύμφωνα με τις διατάξεις του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, γ) οι διαφορές για τις οποίες σε έγγραφη συμφωνία των μερών προβλέπεται και είναι σε ισχύ ρήτρα διαμεσολάβησης. Στις ανωτέρω περιπτώσεις για το παραδεκτό της συζήτησης της αγωγής που τυχόν θα ασκηθεί, κατατίθεται μαζί με τις προτάσεις της συζήτησης της υπόθεσης πρακτικό της υποχρεωτικής αρχικής συνεδρίας διαμεσολάβησης. Επίσης, το άρθρο 7 παρ. 4 του ίδιου ως άνω νόμου ορίζει ότι: «Μετά το πέρας της υποχρεωτικής αρχικής συνεδρίας συντάσσεται πρακτικό από τον διαμεσολαβητή που υπογράφεται από τον ίδιο και όλους τους συμμετέχοντες και αν επακολουθήσει άσκηση αγωγής ή αν έχει ήδη ασκηθεί, αυτό κατατίθεται στο δικαστήριο επί ποινή απαραδέκτου της συζήτησης της υπόθεσης μαζί με τις προτάσεις. Στο πρακτικό αυτό αναγράφεται υποχρεωτικά ο τρόπος γνωστοποίησης της υποχρεωτικής αρχικής συνεδρίας στα μέρη και η συμμετοχή τους ή μη σε αυτήν». Από τις ανωτέρω διατάξεις συνάγεται ότι η υποχρέωση προσκόμισης του ενημερωτικού εγγράφου περί της δυνατότητας διαμεσολαβητικής διευθέτησης της διαφοράς υφίσταται για όλες τις αγωγές, που αφορούν αστικές και εμπορικές διαφορές, οι οποίες κατατέθηκαν από την 30η-11-2019 και εντεύθεν, εφόσον βέβαια οι διάδικοι έχουν εξουσία διάθεσης του αντικειμένου τους, ανεξάρτητα από το αν οι αγωγές αυτές υπάγονται και στις περιπτώσεις του άρθρου 6 του ιδίου νόμου, ήτοι στην υποχρεωτική αρχική συνεδρία διαμεσολάβησης (κατά τη διαδικασία του άρθρου 7 του νόμου αυτού), οπότε, στην τελευταία περίπτωση, επιβάλλεται και η πρόσθετη υποχρέωση κατάθεσης μαζί με τις προτάσεις και του πρακτικού της παραπάνω συνεδρίας, καθώς και η μνεία στο έντυπο του άρθρου 3 παρ. 2 της ενημέρωσης του εντολέα για την υποχρέωση προσφυγής στην υποχρεωτική αρχική συνεδρία. Σημειώνεται δε ότι, ενώ η έναρξη ισχύος των άρθρων 6 και 7 Ν. 4640/2019, ως προς τις υποθέσεις της περ. β’ του άρθρου 44 του νόμου αυτού, μετατέθηκε αναδρομικά για την 1η-7-2020 (άρθρ. 74 παρ. 14 Ν. 4690/2020), δεν μετατέθηκε η έναρξη ισχύος εφαρμογής του άρθρου 3 του ίδιου νόμου, που παρέμεινε σε ισχύ από την άνω ημερομηνία (30-11-2019). Εξάλλου, στο άρθρο 6 του Ν. 4640/2019 προσδιορίζονται οι διαφορές ιδιωτικού δικαίου που υπάγονται στην υποχρεωτική αρχική συνεδρία (ΥΑΣ). Ως τέτοια νοείται η συνεδρία στην οποία τα μέρη δέχονται ενημέρωση, κατευθύνσεις, οδηγίες και διασαφήσεις επί της διαδικασίας της διαμεσολάβησης και των ωφελειών της από πλευράς του διαμεσολαβητή σε σχέση με τη συγκεκριμένη υπόθεση. Η υποχρεωτικότητα της συνεδρίας έγκειται στο γεγονός ότι η συζήτηση της τυχόν ασκηθησομένης αγωγής κηρύσσεται απαράδεκτη, αν δεν κατατεθεί πρακτικό υποχρεωτικής αρχικής συνεδρίας διαμεσολάβησης μαζί με τις προτάσεις της συζήτησης της υπόθεσης. Περαιτέρω, αναφορικά με την ποινή απαραδέκτου της συζήτησης της αγωγής, δέον όπως επισημανθούν τα ακόλουθα: στην αιτιολογική σκέψη 13 της Οδηγίας 2008/52/ΕΚ, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της Ευρώπης, διευκρινίσθηκε ότι ο προαιρετικός χαρακτήρας της διαμεσολάβησης δεν συνίσταται στην ελευθερία των μερών να προσφύγουν στη σχετική διαδικασία, αλλά στο γεγονός ότι «τα μέρη έχουν την ευθύνη της διαδικασίας και μπορούν να την οργανώσουν κατά την επιθυμία τους και να την ολοκληρώσουν οποιαδήποτε στιγμή». Η προσφυγή στη διαδικασία της διαμεσολάβησης επί ποινή απαραδέκτου της συζήτησης των ενδίκων βοηθημάτων που ασκούνται, στις διαφορές του παρόντος άρθρου, συνιστά συμπληρωματικό, πλην όμως προσωρινό και βραχύχρονο, στάδιο πριν την προσφυγή στην τακτική δικαιοσύνη. Άλλωστε, κατά την πάγια νομολογία του ΔΕΕ, τα θεμελιώδη δικαιώματα δεν αποτελούν απόλυτα προνόμια, αλλά υπόκεινται σε περιορισμούς, υπό την προϋπόθεση ότι ανταποκρίνονται πράγματι στους σκοπούς γενικού συμφέροντος που επιδιώκονται με το επίμαχο μέτρο και δεν αποτελούν, ενόψει του επιδιωκομένου σκοπού, υπέρμετρη και επαχθή επέμβαση που προσβάλλει την ουσία των διασφαλιζομένων δικαιωμάτων (απόφαση της 18ης Μαρτίου 2010, Alassini κ.λπ., C 317/08 έως C 320/08, EU :C:2010:146, σκέψη 62 και 63 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Εν προκειμένω, η συμμετοχή των μερών σε μία υποχρεωτική αρχική συνεδρία ως προϋπόθεση για το παραδεκτό της συζήτησης της διαφοράς συνιστά σύννομο και ανάλογο προς το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα περιορισμό, ο οποίος είναι συμβατός με την αρχή της αποτελεσματικής ένδικης προστασίας και δεν τελεί σε αντίθεση με τις αρχές της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας, καθώς η διαδικασία δεν καταλήγει σε δεσμευτική για τα εμπλεκόμενα μέρη απόφαση, δεν καθυστερεί ουσιωδώς την άσκηση αγωγής, οι προθεσμίες παραγραφής ή αποσβεστικής προθεσμίας, καθώς και οι σχετικές δικονομικές προθεσμίες αναστέλλονται ενόσω διαρκεί η διαδικασία διαμεσολάβησης, δεν προκαλούνται ή προκαλούνται ελάχιστα έξοδα στα μέρη και δεν αποκλείεται η λήψη ασφαλιστικών μέτρων (ΔΕΚ υπόθεση C-317- 320/2008, απόφαση της 18ης.03.2010, σκέψεις 54-57 και 61-63, ΔΕΕ υπόθεση C 75/16, με αντικείμενο αίτηση προ-δικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, την οποία υπέβαλε το Πρωτοδικείο της Βερόνας, Ιταλία, με απόφαση της 28ης.01.2016). Σε κάθε περίπτωση, η υπαγωγή στη διαμεσολάβηση αναφέρεται στη συμμετοχή των μερών σε μία υποχρεωτική αρχική συνεδρία και όχι στην επίτευξη συμφωνίας, καθώς τα μέρη διατηρούν τη δυνατότητα να αποχωρήσουν από τη διαδικασία της διαμεσολάβησης ανά πάσα στιγμή και να προσφύγουν στην τακτική δικαιοσύνη, ασκώντας τη σχετική αγωγή και προσκομίζοντας, επί ποινή απαραδέκτου της συζήτησής της, το πρακτικό της υποχρεωτικής αρχικής συνεδρίας (βλ. αιτιολογική έκθεση Ν. 4640/2019).
Με το δεύτερο λόγο της έφεσης, η εκκαλούσα παραπονείται ότι το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση της αγωγής ως προς τη δεύτερη εναγόμενη, έσφαλε στην κρίση του διότι δεν έλαβε υπόψη το προσκομισθέν υπ’αριθ. ……./28.4.2023 Γενικό και Ειδικό Πληρεξούσιο ενώπιον του Ελληνα Πρόξενου στο ………….., με το οποίο αυτή παρείχε στον πληρεξούσιο δικηγόρο της την εντολή, μεταξύ άλλων να παρίσταται ενώπιον κάθε αρχής διαμεσολαβητών, οι οποίοι έχουν διορισθεί ή θα διορισθούν σύμφωνα με τις διατάξεις του ν.4640/2019, εκπροσωπώντας πλήρως αυτήν ως ενάγουσα ή εναγόμενη και γενικά ως διάδικο με οποιαδήποτε ιδιότητα, εκ του οποίου (πληρεξουσίου) πλήρως αποδεικνύεται ότι η ενάγουσα είχε ενημερωθεί πριν από την έναρξη της δίκης ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της για τη δυνατότητα επίλυσης της ένδικης διαφοράς με την προβλεπόμενη στο ν.4640/2019 διαδικασία διαμεσολάβησης, μάλιστα δε ο τελευταίος, σε εκτέλεση της εντολής αυτής, εκπροσώπησε την ενάγουσα στην πρώτη υποχρεωτική συνεδρία διαμεσολάβησης, όπως προκύπτει από το σχετικό πρακτικό που συντάχθηκε μετά το πέρας αυτής.
Η διάταξη του άρθρου 3παρ.2 του Ν.4640/2019 έχει αναγάγει την προσκόμιση, με το εισαγωγικό δικόγραφο της αγωγής ή με τις προτάσεις το αργότερο μέχρι τη συζήτησή της, του ειδικού ενημερωτικού εγγράφου για τη δυνατότητα διαμεσολαβητικής διευθέτησης των προβλεπόμενων στην παρ.1 του ιδίου νόμου διαφορών, στις οποίες υπάγεται και η ένδικη διαφορά, υπογεγραμμένου από τον διάδικο και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του, ως αυτοτελή προϋπόθεση του παραδεκτού της συζήτησης της αγωγής, επί ποινή απαραδέκτου αυτής. Η προϋπόθεση αυτή, η οποία είναι αυστηρά τυπική, δεν δύναται να αναπληρωθεί από άλλα έγγραφα της προδικασίας, όπως είναι το δικαστικό πληρεξούσιο (ακόμη και εάν σε αυτό περιλαμβάνεται εξουσιοδότηση για εκπροσώπηση του εντολέα ενώπιον διαμεσολαβητή) ή το πρακτικό περάτωσης της ΥΑΣ, τα οποία (έγγραφα) εξυπηρετούν έτερους δικονομικούς σκοπούς και δεν θεραπεύουν αναδρομικά την έλλειψη του νόμιμου τύπου της έγγραφης ενημέρωσης για τη δυνατότητα διαμεσολαβητικής διευθέτησης της διαφοράς. Και τούτο διότι η υποχρέωση έγγραφης ενημέρωσης του εντολέα από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του, ανάγεται σε προγενέστερο χρονικό στάδιο από την προσφυγή στο Δικαστήριο και αποσκοπεί στη διασφάλιση ότι ο διάδικος έλαβε πλήρη γνώση της διαδικασίας, του κόστους και των συνεπειών της διαμεσολάβησης, ώστε να την επιλέξει έναντι της δικαστικής οδού. Επομένως το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο διαπιστώνοντας την έλλειψη του ως άνω ενημερωτικού εγγράφου, κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση της αγωγής ως προς τη δεύτερη εναγόμενη, ορθά τον νόμο ερμήνευσε και εφάρμοσε. Κατόπιν των ανωτέρω και ο δεύτερος λόγος της κρινόμενης έφεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Μετά ταύτα, εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος έφεσης προς έρευνα, πρέπει η κρινόμενη έφεση να απορριφθεί ως κατ’ ουσίαν αβάσιμη, Επίσης πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του υπ’ αριθ. …../2026 ηλεκτρονικού παραβόλου της έφεσης στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ, όπως η αρχική παρ. 4 προστέθηκε με το άρθρο 12 παρ. 2 Ν. 4055/2012 και αναριθμήθηκε σε παρ. 3 με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο Ν. 4335/2015, ισχύοντος από 1.1.2016, και εν συνεχεία τροποποιήθηκε από το άρθρο 35 παρ. 2 Ν. 4446/2016). Τέλος τα δικαστικά έξοδα των εφεσίβλητων, του παρόντος βαθμού δικαιοδοσίας, πρέπει να επιβληθούν σε βάρος της ηττηθείσας εκκαλούσας (άρθρα 191 παρ. 2, 176 εδ.α’, 183, 189 παρ. 1ΚΠολΔικ, ) κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει αντιμωλία των διαδίκων την από 17.3.2026 (με αριθ.καταθ. ………/2026) έφεση, κατά της υπ’αριθ. 4569/2025 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς (Τμήμα Ναυτικών Διαφορών – Τακτική διαδικασία).
Δέχεται την έφεση τυπικά και
Απορρίπτει αυτήν κατ΄ουσίαν.
Διατάσσει την εισαγωγή του υπ.’ αριθ. ………../2026 ηλεκτρονικού παραβόλου της έφεσης στο δημόσιο ταμείο.
Επιβάλλει σε βάρος της εκκαλούσας τα δικαστικά έξοδα των εφεσίβλητων, του παρόντος βαθμού δικαιοδοσίας, τα οποία ορίζει στο ποσό των πεντακοσίων (500) ευρώ.
Κρίθηκε, αποφασίστηκε και δημοσιεύθηκε στον Πειραιά, στο ακροατήριό του, σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση, με απόντες τους διαδίκους και τους πληρεξουσίους δικηγόρους στις 10 Νοεμβρίου 2026.
Η ΔΙΚΑΣΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ