ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΤΜΗΜΑ ΝΑΥΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ
ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ 731/2026
ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Αποτελούμενο από τη Δικαστή Νικολέττα Λαμπρίδου, Εφέτη, την οποία όρισε η Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διεύθυνσης του Εφετείου Πειραιώς και από τη Γραμματέα Ε.Δ.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του την ……… για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της εκκαλούσας : Της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία «……….», που εδρεύει στην ….. Αττικής, οδός …….. και εκπροσωπείται νόμιμα, Α.Φ.Μ. : ………., η οποία εκπροσωπήθηκε με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ από την πληρεξούσια δικηγόρο της Μαρία Μπότση (ΑΜΔΣΠ : …….).
Της εφεσίβλητης : Της εταιρίας με την επωνυμία «………», που έχει την καταστατική της έδρα στις ………. και η οποία έχει νομίμως εγκαταστήσει γραφείο διαχειρίσεως πλοίων στην Ελλάδα, σύμφωνα με το Ν. 27/1975, όπως τροποποιηθείς ισχύει, στη …. Αττικής, οδός …………, όπου και πραγματικά εδρεύει, νόμιμα εκπροσωπούμενης, η οποία εκπροσωπήθηκε με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ από την πληρεξούσια δικηγόρο της Βιολέττα Καλφοπούλου (ΑΜΔΣΑ : ……..).
Η ενάγουσα εταιρία «………..» άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς την από 14-12-2020 με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως δικογράφου …………/2020 αγωγή της κατά της εναγόμενης, επί της οποίας εκδόθηκε κατ’ αντιμωλίαν των διαδίκων κατά την τακτική διαδικασία η με αριθμό 2999/2022 οριστική απόφαση του παραπάνω πρωτοβάθμιου δικαστηρίου (Τμήμα Ναυτικών Διαφορών), με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή, κατά τα ειδικότερα διαλαμβανόμενα σε αυτή (απόφαση).
Η ηττηθείσα στον πρώτο βαθμό ενάγουσα και ήδη εκκαλούσα με την από 24-9-2024 με αυξ. αριθμ. εκθ. καταθ. δικογρ. ………../2024 ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και με αυξ. αριθμ. εκθ. καταθ. δικογρ. …../2024 ενώπιον αυτού του Δικαστηρίου έφεσή της, η οποία προσδιορίσθηκε προς συζήτηση για τη δικάσιμο της 5ης Ιουνίου 2025, οπότε η συζήτηση της υπόθεσης αναβλήθηκε για τη δικάσιμο που αναγράφεται στην αρχή της παρούσας απόφασης, προσβάλλει την ανωτέρω απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου.
Κατά τη συζήτηση της έφεσης στο ακροατήριο του παρόντος Δικαστηρίου στην αναγραφόμενη στην αρχή της παρούσας απόφασης δικάσιμο, που εκφωνήθηκε με τον προσήκοντα τρόπο από τη σειρά του οικείου πινακίου, οι πληρεξούσιες δικηγόροι των διαδίκων δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο, αλλά προκατέθεσαν δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και έγγραφες προτάσεις, ζητώντας να γίνουν δεκτά όσα σε αυτές αναφέρονται, αντίστοιχα.
ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Η κρινόμενη από 24-9-2024 με αυξ. αριθμ. εκθ. καταθ. δικογρ. ………/2024 ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και με αυξ. αριθμ. εκθ. καταθ. δικογρ. ……./2024 ενώπιον αυτού του Δικαστηρίου έφεση της ηττηθείσας στον πρώτο βαθμό ενάγουσας και ήδη εκκαλούσας κατά της εναγόμενης και ήδη εφεσίβλητης και κατά της με αριθμό 2999/2022 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς (Τμήμα Ναυτικών Διαφορών), η οποία εκδόθηκε κατ’ αντιμωλίαν των διαδίκων στην πρωτοβάθμια δίκη, κατά την τακτική διαδικασία, επί της ασκηθείσας σε βάρος της εφεσίβλητης – εναγόμενης από 14-12-2020 με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως δικογράφου ………../2020 αγωγής της εκκαλούσας – ενάγουσας, διώκουσας με αυτήν την επιδίκαση χρηματικής απαιτήσεώς της σε βάρος της εναγόμενης, ανερχόμενης στο ισάξιο σε ευρώ ποσό των 25.600 δολαρίων ΗΠΑ με βάση τη συναλλαγματική ισοτιμία κατά την ημέρα της πληρωμής, νομίμως εντόκως κατά τα ειδικότερα διαλαμβανόμενα στην αγωγή, για οφειλή απορρέουσα από επικαλούμενη σύμβαση πώλησης εμπορευμάτων άλλως σύμβαση σωρευτικής αναδοχής χρέους, και με την οποία (πρωτόδικη απόφαση) απορρίφθηκε η ένδικη αγωγή κατά την κύρια βάση της ως απαράδεκτη λόγω έλλειψης παθητικής νομιμοποίησης της εναγόμενης και κατά την επικουρική βάση της ως αβάσιμη κατ’ ουσίαν, έχει ασκηθεί εμπρόθεσμα και σύμφωνα με τις νόμιμες διατυπώσεις (άρθρα 495, 498, 511, 513 παρ.1 στοιχ. β, 516 παρ.1, 517 εδ. α, 518 παρ. 2 και 520 παρ. 1 ΚΠολΔ), με την κατάθεση του δικογράφου της στη γραμματεία του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου την 24-9-2024 (βλ. τη με αυξ. αριθμ. εκθ. καταθ. δικογρ. ………/24-9-2024 στη γραμματεία του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου), ήτοι πριν από επίδοση της εκκαλουμένης απόφασης (άρθρο 499 ΚΠολΔ), εντός της προβλεπόμενης στο άρθρο 518 παρ. 2 ΚΠολΔ καταχρηστικής διετούς προθεσμίας από τη δημοσίευση της προσβαλλόμενης απόφασης, που έλαβε χώρα την 29-9-2022, καθότι ουδείς των διαδίκων επικαλείται, ούτε άλλωστε από τα έγγραφα της δικογραφίας προκύπτει, επίδοση της εκκαλουμένης απόφασης, και δεν συντρέχει άλλος λόγος απαραδέκτου, ενώ για το παραδεκτό της, έχει κατατεθεί από την εκκαλούσα το προβλεπόμενο από το άρθρο 495 παρ. 3 περ. Α (β) ΚΠολΔ παράβολο, ποσού 100,00 ευρώ (βλ. τη με αυξ. αριθμ. εκθ. καταθ. δικογρ. …………/24-9-2024 του γραμματέα του Πρωτοδικείου Πειραιώς με αναφορά στο με αριθμό ……../2024 e-παράβολο ποσού 100,00 ευρώ). Πρέπει επομένως, η ένδικη έφεση, η οποία αρμόδια φέρεται προς συζήτηση ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, που είναι καθ’ ύλην, κατά τόπον και λειτουργικά αρμόδιο προς εκδίκασή της (άρθρο 19 ΚΠολΔ και άρθρο 51 παρ. 6 στοιχ. α του Ν. 2172/1993), να γίνει τυπικά δεκτή και να διερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της, κατά την αυτή τακτική διαδικασία, κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση (άρθρα 532, 533 παρ. 1 ΚΠολΔ).
ΙΙ. Ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς με την από 14-12-2020 με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως δικογράφου ………./2020 αγωγή της, η ενάγουσα εξέθετε ότι ως εμπορική εταιρία δραστηριοποιείται, μεταξύ άλλων, στον τομέα της εμπορίας λιπαντικών ελαίων για χρήση σε εμπορικά πλοία, καθώς και ότι η εναγόμενη ήταν καθ’ όλο το ένδικο χρονικό διάστημα διαχειρίστρια του με σημαία ………. φορτηγού εμπορικού πλοίου «R» με αρ. ΙΜΟ : …., κ.ο.χ. 25.676, το οποίο ανήκε στην πλοιοκτησία της στη ……….. εδρεύουσας εταιρίας με την επωνυμία ………. Στη συνέχεια, ιστορούσε ότι η εναγόμενη την 13-5-2019 μέσω μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της ζήτησε να της υποβάλει προσφορά για την πώληση συγκεκριμένων λιπαντικών ελαίων, τα οποία θα παραδίδονταν στο παραπάνω πλοίο στο λιμένα της Σιγκαπούρης, καθώς και να συμπεριλάβει στην προσφορά της τους όρους πληρωμής του τιμήματος και τους χρόνους παράδοσης των εμπορευμάτων, ότι μετά από ανταλλαγή μηνυμάτων ηλεκτρονικής αλληλογραφίας μεταξύ τους, κατά τα ειδικότερα εκτιθέμενα στην αγωγή, η ίδια (ενάγουσα) πώλησε στην εναγόμενη τις αναγραφόμενες σε αυτήν (αγωγή) ποσότητες λιπαντικών ελαίων για χρήση στο ανωτέρω υπό διαχείρισή της τελούν πλοίο, συνολικής αξίας 25.600 δολαρίων ΗΠΑ, ότι την 28-5-2019 εκδόθηκε για την ένδικη συναλλαγή και παραδόθηκε στην εναγόμενη το επικαλούμενο τιμολόγιο της ενάγουσας εκδοθέν στο όνομα της πλοιοκτήτριας του πλοίου και/ή διαχειρίστριας αυτού, το οποίο ήταν κατά την επίδικη συμφωνία τους πληρωτέο την 27-7-2019, μετά την πάροδο της οποίας οφείλονται τόκοι υπερημερίας, καθώς και ότι εκδόθηκε και η επικαλούμενη απόδειξη παράδοσης, η οποία υπεγράφη την 25-5-2019, ημέρα παράδοσης των εμπορευμάτων, από τον επί του πλοίου εξουσιοδοτημένο προς τούτο, θέτοντας επ’ αυτής και τη σφραγίδα του πλοίου. Ακόμα, ανέφερε ότι παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις της ίδιας (ενάγουσας) προς την εναγόμενη, η τελευταία δεν έχει εξοφλήσει το οικείο τιμολόγιο, μολονότι μεταγενέστερα έχει εγγράφως αναγνωρίσει την ένδικη οφειλή της, υποσχόμενη ότι θα προβεί στην εκπλήρωση της υποχρέωσής της. Με βάση το ιστορικό αυτό και λόγω της επικαλούμενης ενδοσυμβατικής ευθύνης της εναγόμενης, καθώς συμβλήθηκε στο όνομά της και για λογαριασμό της, άλλως και επικουρικώς, λόγω της επικαλούμενης εις ολόκληρον ευθύνης της τελευταίας απορρέουσας από καταρτισθείσα σύμβαση σωρευτικής αναδοχής χρέους, ζήτησε να υποχρεωθεί η εναγόμενη να της καταβάλει το ισάξιο του ποσού των 25.600 δολαρίων ΗΠΑ σε ευρώ με βάση τη συναλλαγματική ισοτιμία των δύο νομισμάτων κατά την ημέρα της πληρωμής, με το νόμιμο τόκο υπερημερίας από την επομένη της δήλης ημέρας εξόφλησης του τιμολογίου, ήτοι από την 28-7-2019 μέχρι την επίδοση της αγωγής και από τότε, με το νόμιμο τόκο επιδικίας, άλλως με το νόμιμο τόκο υπερημερίας, μέχρις εξοφλήσεως, να κηρυχθεί η εκδοθησόμενη απόφαση προσωρινώς εκτελεστή και να καταδικαστεί η εναγόμενη στην καταβολή της εν γένει δικαστικής της δαπάνης. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε κατ’ αντιμωλίαν των διαδίκων κατά την τακτική διαδικασία η προσβαλλόμενη με αριθμό 2999/2022 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς (Τμήμα Ναυτικών Διαφορών), δυνάμει της οποίας, αφού κρίθηκε ότι είναι καθ’ ύλην και κατά τόπον αρμόδιο, λόγω και του ναυτικού χαρακτήρα της διαφοράς και ότι έχει διεθνή δικαιοδοσία για την εκδίκασή της, δεδομένου ότι στην Ελλάδα (Γλυφάδα Αττικής) η εναγόμενη έχει εγκαταστήσει γραφείο δυνάμει του Ν. 27/1975, όπου και εδρεύει πραγματικά (άρθρα 14 παρ. 2, 25 παρ. 2, 33 ΚΠολΔ, άρθρο 51 παρ. 1 στοιχ. α, παρ. 2 εδ. α και παρ. 3 Α και 3 Β (ι) του Ν. 2172/1993, άρθρα 1 παρ. 1, 4 παρ. 1, 62 παρ. 1, 63 παρ. 1, 66 παρ. 1 και 81 του Κανονισμού (ΕΕ) υπ’ αριθ. 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 12ης Δεκεμβρίου 2012 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις) και αφού δέχθηκε ότι εφαρμοστέο είναι το ελληνικό δίκαιο (lex fori), το δίκαιο δηλαδή της έδρας του δικάζοντος δικαστηρίου ως προς τη διερεύνηση των διαδικαστικών προϋποθέσεων της δίκης, απέρριψε την αγωγή κατά την κύρια βάση της ως απαράδεκτη ελλείψει παθητικής νομιμοποίησης της εναγόμενης, περαιτέρω δε, αφού δέχθηκε ότι εφαρμοστέο, ως προς την επικουρική βάση της αγωγής, είναι το ελληνικό ουσιαστικό δίκαιο, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 1 παρ. 1, 2, 3 παρ. 2, 4 παρ. 2 και 19 παρ. 1 του Κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 593/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 17ης Ιουνίου 2008, για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές (Ρώμη Ι), ως το δίκαιο της χώρας, όπου η εναγόμενη, η οποία οφείλει να εκπληρώσει τη χαρακτηριστική παροχή (καταβολή χρέους), έχει τη συνήθη διαμονή της, ήτοι τον τόπο της κεντρικής της διοίκησης (Ελλάδα), άλλως δυνάμει σιωπηρής μετασυμβατικής συμφωνίας των συμβαλλόμενων, καθώς και ότι η αγωγή κατά την επικουρική της βάση είναι νόμιμη, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 211, 212, 216, 341, 345, 361, 477, 513 ΑΚ, απέρριψε αυτήν (αγωγή) ως αβάσιμη κατ’ ουσίαν. Κατά της απόφασης αυτής (2999/2022) παραπονείται η ενάγουσα και ήδη εκκαλούσα, με την κρινόμενη έφεσή της, για τους διαλαμβανόμενους σε αυτή λόγους, που ανάγονται σε εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου και κακή εκτίμηση των αποδείξεων και ζητεί την εξαφάνιση της εκκαλουμένης απόφασης, ώστε να γίνει δεκτή η αγωγή της.
ΙΙΙ. Από την εισαγωγή του Κώδικα Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου (Κ.Ι.Ν.Δ., Ν. 3816/1958), όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 84, 105 και 106 αυτού, γίνεται διάκριση μεταξύ των εννοιών της πλοιοκτησίας, της κυριότητας πλοίου και του εφοπλισμού. Η πλοιοκτησία υποδηλώνει κυριότητα και εφοπλισμό, ούτως ώστε, όταν τα τελευταία αυτά στοιχεία αποχωρίζονται, να υφίστανται αφενός κυριότητα του πλοίου και αφετέρου εφοπλισμός. Δεν είναι επομένως κατ’ αρχήν δυνατή η σύγχρονη επί του ίδιου πλοίου ύπαρξη πλοιοκτήτη και εφοπλιστή (ΑΠ 991/1991, ΕφΠειρ 762/2013 Τ.Ν.Π.ΝΟΜΟΣ). Ειδικότερα, κατά την έννοια των άρθρων 105 και 106 Κ.Ι.Ν.Δ., ο εφοπλιστής είναι αυτός που εκμεταλλεύεται για τον εαυτό του το πλοίο, το οποίο ανήκει κατά κυριότητα σε άλλο πρόσωπο. Η εκμετάλλευση αυτή μπορεί να στηρίζεται είτε σε έννομη σχέση, εμπράγματη ή ενοχική (λ.χ. επικαρπία ή μίσθωση), είτε σε απλή πραγματική κατάσταση. Βασική πάντως προϋπόθεση του εφοπλισμού είναι ότι ο εφοπλιστής έχει τη βούληση να ασκεί και ασκεί για λογαριασμό του τη ναυτιλιακή επιχείρηση, που συγκροτεί το πλοίο και, εκτός από την απόλαυση των κερδών, επωμίζεται απεριορίστως και τον οικονομικό κίνδυνο από την εκμετάλλευσή του. Σύμφωνα εξάλλου με τις προαναφερθείσες ρυθμίσεις, ο εφοπλιστής οφείλει να δηλώσει στη λιμενική αρχή του τόπου νηολογήσεως, από κοινού με τον κύριο του πλοίου, ότι ο πρώτος θα εκμεταλλεύεται τούτο για δικό του λογαριασμό. Αν δεν γίνει η προειρημένη δήλωση, θεμελιώνεται μαχητό τεκμήριο ότι ο κύριος του πλοίου εκμεταλλεύεται αυτό για δικό του λογαριασμό, ότι δηλαδή τυγχάνει πλοιοκτήτης. Το προδιαληφθέν τεκμήριο είναι εντούτοις μαχητό, δυνάμενο να αποκρουσθεί από όποιον έχει έννομο συμφέρον, αν αυτός αποδείξει την εκμετάλλευση του πλοίου από τρίτο. Είναι λοιπόν ζήτημα πραγματικό ποιος έχει την εκμετάλλευση του πλοίου, ήτοι ο κύριός του ή έτερο πρόσωπο (ΑΠ 477/2021, ΜονΕφΠατρ 216/2021, ΜονΕφΠειρ 809/2014 Τ.Ν.Π.ΝΟΜΟΣ). Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 211 ΑΚ, που εφαρμόζεται και στις εμπορικές σχέσεις ελλείψει ειδικότερων διατάξεων (ΕφΠειρ 468/2011 ΕΝαυτΔ 2012. 39, Αρμ 2012. 1288), και ορίζει ότι «Δήλωση βούλησης από κάποιον (αντιπρόσωπο) στο όνομα άλλου (αντιπροσωπευομένου) μέσα στα όρια της εξουσίας αντιπροσώπευσης ενεργεί αμέσως υπέρ και κατά του αντιπροσωπευομένου. Το αποτέλεσμα αυτό επέρχεται, είτε η δήλωση γίνει ρητά στο όνομα του αντιπροσωπευομένου, είτε συνάγεται από τις περιστάσεις ότι έγινε στο όνομά του. Η διάταξη αυτή εφαρμόζεται αναλόγως και όταν η δήλωση της βούλησης απευθύνεται προς τον αντιπρόσωπο», προκύπτει ότι τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις από τη δικαιοπρακτική δράση του αντιπροσώπου παράγονται απευθείας στο πρόσωπο του αντιπροσωπευόμενου (ΑΠ 271/2006 Τ.Ν.Π.ΝΟΜΟΣ), που καθίσταται υποκείμενο της έννομης σχέσης, που δημιουργείται από την ενέργεια του αμέσου αντιπροσώπου του, δεσμευόμενος αυτός και μόνον από τις επιχειρούμενες στο όνομα και για λογαριασμό του πράξεις του τελευταίου (ΑΠ 1128/2015 Τ.Ν.Π.ΝΟΜΟΣ). Σύμφωνα με την αρχή του εμφανούς συναλλασσομένου, που κατά τον ΑΚ (άρθρα 211 παρ. 1 εδαφ. β και 212) διέπει την άμεση αντιπροσωπεία (Μ. Καράσης, Εγχειρίδιο Γενικών Αρχών του Αστικού Δικαίου, Δίκαιο της Δικαιοπραξίας, 1996, σελ. 160) και τη διακρίνει από την έμμεση (Απ. Γεωργιάδης, Γενικές Αρχές Αστικού Δικαίου, 2012, § 46, αρ. 18, σελ. 660), για να ενεργήσει η δήλωση βουλήσεως αμέσως υπέρ ή κατά του αντιπροσωπευόμενου πρέπει να γίνεται άμεσα αντιληπτό ότι αυτόν αφορά η ενέργεια της δικαιοπραξίας (ΑΠ 258/2009 Τ.Ν.Π.ΝΟΜΟΣ). Πρέπει δηλαδή ο συμβαλλόμενος ως αντιπρόσωπος άλλου να καταστήσει γνωστό και φανερό στον τρίτο αντισυμβαλλόμενό του ότι η συμβατική δέσμευση θα παραχθεί όχι για τον εαυτό του αλλά για τον αντιπροσωπευόμενο, χωρίς να απαιτείται ρητή περί αυτού μνεία, καθώς αρκεί να συνάγεται τούτο ερμηνευτικά από τη δήλωση του αντιπροσώπου προς τον τρίτο με αναγωγή και στις συντρέχουσες περιστάσεις (ΑΠ 676/2007, ΑΠ 929/2004 Τ.Ν.Π.ΝΟΜΟΣ). Δεν απαιτείται μάλιστα ούτε ο υπό του αντιπροσώπου ακριβής προσδιορισμός του προσώπου του αντιπροσωπευόμενου αλλά είναι δυνατός ο καθορισμός τούτου με μεταγενέστερη δήλωση, η δε άγνοια του αντισυμβαλλομένου σχετικά με το πρόσωπο του αντιπροσωπευόμενου δεν ασκεί καμία επίδραση, αφού αυτός δεν είναι αναγκαίο να είναι γνωστός κατά το χρόνο που καταρτίζεται η δικαιοπραξία ούτε και στον ίδιο τον αντιπρόσωπο (ΑΠ 258/2009, ο.π., Φ. Δωρής, σε Γεωργιάδη – Σταθόπουλου Αστικός Κώδικας, 2η έκδοση [2016], τόμος Ι β, Γενικές Αρχές, άρθρο 211, αρ. 77, σελ. 1023, Γ. Μπαλής, Γενικαί Αρχαί του Αστικού Δικαίου [κατά τον Κώδικα], 1950, § 109, αρ. 3, σελ. 288). Στην πράξη, ο κατ’ επάγγελμα συμβαλλόμενος στο όνομα και για λογαριασμό άλλων, όπως είναι ο εκτελωνιστής (ΕφΘεσ 3532/1988 Τ.Ν.Π.ΝΟΜΟΣ) ή ο ναυτικός πράκτορας (ΕφΠειρ 1/2010, ΜονΕφΠειρ 54/2015 Τ.Ν.Π.ΝΟΜΟΣ), θέτει κατά κανόνα σχετική διευκρινιστική σημείωση στη θέση της υπογραφής του, ανεξαρτήτως αν υπογράφει με το δικό του όνομα ή το όνομα του αντιπροσωπευόμενου (Π. Λαδάς, Γενικές Αρχές Αστικού Δικαίου, ΙΙ, 2009, § 50 IV, αρ. 54, σελ. 742). Στο πεδίο των ναυτικών εμπορικών συναλλαγών, ειδικότερα, περίπτωση άμεσης αντιπροσωπείας συνιστά η σύμβαση, που συνάπτει με τρίτον ο διαχειριστής του πλοίου (συνηθέστατα κεφαλαιουχική εταιρία), ο οποίος έχει αναλάβει με συμφωνία με τον πλοιοκτήτη ή τον εφοπλιστή την επ’ αμοιβή διοίκηση της επιχείρησης του πλοίου, δηλαδή την παροχή υπηρεσιών σχετικών με τη διαχείριση της εκμετάλλευσής του από άποψη τεχνική (δηλαδή ως προς τη μέριμνα για τη συντήρηση, τον εξοπλισμό και την επάνδρωση του πλοίου) ή/και εμπορική (δηλαδή ως προς την επιμέλεια της εκναύλωσης, της είσπραξης των ναύλων, της πληρωμής των εξόδων, της συναγωγής των οικονομικών αποτελεσμάτων και της εν γένει διεκπεραίωσης όλων των υποθέσεων που σχετίζονται με το πλοίο). Ο διαχειριστής δεν μετέχει στον επιχειρηματικό κίνδυνο της πλοιοκτησίας ή του εφοπλισμού ούτε αποβλέπει σε άμεσο οικονομικό όφελος από την εκμετάλλευση του πλοίου (Π. Αβραμέας, Όρια της ελευθερίας των μερών στις συμβάσεις διαχείρισης πλοίων, σε Εκμετάλλευση του πλοίου και συμβατική ελευθερία – Πρακτικά και Εισηγήσεις 2ου Διεθνούς Συνεδρίου Ναυτικού Δικαίου 1995, έκδοση ΔΣΠ, 1995, σελ. 299 επομ. [302]), αφού η έννομη σχέση, που τον συνδέει με τον πλοιοκτήτη ή τον εφοπλιστή, αποτελεί μίσθωση ανεξαρτήτων υπηρεσιών, στην οποία εφαρμόζονται συμπληρωματικά και οι περί εντολής διατάξεις των άρθρων 713 επομ. ΑΚ (ΤριμΕφΠειρ 497/2013, ΜονΕφΠειρ 195/2015 Τ.Ν.Π.ΝΟΜΟΣ, ενώ για τη νομική φύση της σύμβασης διαχείρισης γενικότερα βλ. Λ. Αθανασίου, Η σύμβαση διαχείρισης εταιρίας, σε Δ/νη 2004/973 επομ. [979], Στ. Γεωργιάδη, Η σύμβαση διοίκησης και διαχείρισης επιχείρησης [management agreement], σε ΧρΙΔ 2003/603 επομ. [606]). Για το λόγο αυτό ο διαχειριστής του πλοίου, που συναλλάσσεται με τρίτους για υποθέσεις του πλοίου, ενεργεί καταρχήν στο όνομα και για λογαριασμό του εκμεταλλευόμενου αυτό πλοιοκτήτη ή εφοπλιστή, του οποίου είναι άμεσος αντιπρόσωπος, με συνέπεια τα έννομα αποτελέσματα κάθε δικαιοπραξίας, που επιχειρεί στα πλαίσια της συμβατικής προς αυτόν υποχρεώσεώς του και εντός των ορίων της εξουσίας, που του παραχωρήθηκε με τη σύμβαση διαχείρισης, να επέρχονται ευθέως και αμέσως στο πρόσωπο του πλοιοκτήτη ή του εφοπλιστή (ΜονΕφΠειρ 360/2017, ΜονΕφΠειρ 63/2013 Τ.Ν.Π.ΝΟΜΟΣ, Α. Κιάντου – Παμπούκη, Ναυτικό Δίκαιο, τόμος Ι, 2003, § 28 IV 1 Β, σελ. 137 – 138, § 82 ΙΙ, σελ. 365 – 367, Αχ. Μπεχλιβάνης, παρατηρήσεις υπό της ΕφΠειρ 468/2011, ο.π. [1292], Α. Αντάπασης, Εκμετάλλευση του πλοίου από τρίτο και προστασία των ναυτικών δανειστών, σε Η προστασία των ναυτικών δανειστών – Πρακτικά και Εισηγήσεις 1ου Διεθνούς Συνεδρίου Ναυτικού Δικαίου 1992, έκδοση ΔΣΠ, 1994, σελ. 437 επομ. [448]). Ενεχόμενος, επομένως, για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων, που γεννώνται από τη συναλλακτική δραστηριότητα του διαχειριστή του πλοίου, δεν είναι ο ίδιος αλλά ο εκμεταλλευόμενος το πλοίο (ΤριμΕφΠειρ 262/2012, ΜονΕφΠειρ 110/2014 Τ.Ν.Π.ΝΟΜΟΣ). Και μόνον όταν είτε δεν δηλώνει ρητώς ότι ενεργεί για τον πλοιοκτήτη ή τον εφοπλιστή ούτε συνάγεται από τις περιστάσεις ότι επιχειρεί τη σχετική δικαιοπραξία για λογαριασμό τους είτε η δικαιοπραξία υπερβαίνει τα όρια της εξουσίας του υπέχει ατομική ευθύνη προς εκπλήρωση ο διαχειριστής, σύμφωνα με την αρχή του εμφανούς (ΑΠ 1988/2014, ΑΠ 689/2013, ΤριμΕφΠειρ 762/2013, ΜονΕφΠειρ 660/2015, ΜονΕφΠειρ 362/2013 Τ.Ν.Π.ΝΟΜΟΣ). Σε κάθε άλλη περίπτωση, οι δανειστές από τη δράση του διαχειριστή μπορούν να στραφούν κατά του εκμεταλλευόμενου το πλοίο, πλοιοκτήτη ή εφοπλιστή, και να αξιώσουν από αυτόν την εκτέλεση της σχετικής συμβάσεως ή την καταβολή αποζημιώσεως για τη μη εκπλήρωσή της, δεν δικαιούνται, όμως, να ζητήσουν ικανοποίηση της απαιτήσεώς τους από το διαχειριστή (Α. Αντάπασης, ο.π., σελ. 449), του οποίου, άλλωστε, παράλληλη και αλληλέγγυα ευθύνη ιδρύεται νομοθετικά μόνον κατ’ εξαίρεση, όταν η εξομοίωσή του προς τον εκμεταλλευόμενο το πλοίο επιβάλλεται από λόγους προστασίας του οικείου εννόμου αγαθού (όπως συμβαίνει με το άρθρο 12 § 1 εδαφ. β του Ν. 743/1977 «Περί προστασίας του θαλασσίου περιβάλλοντος και ρυθμίσεως συναφών θεμάτων» [ΦΕΚ Α΄ 319/17.10.1977], όπως ισχύει) ή πρόνοιας είτε υπέρ συγκεκριμένου ιδιώτη αντισυμβαλλομένου (όπως συμβαίνει με το άρθρο 1 § 1 του Ν. 762/1978 «Περί αστικής ευθύνης του ως αντιπροσώπου του εργοδότου συνάπτοντος εν Ελλάδι σύμβασιν εργασίας μετά ναυτικού» [ΦΕΚ Α΄ 45/30.3.1978]) είτε της δημόσιας περιουσίας (όπως συμβαίνει με το άρθρο 4 § 2 του Ν. 27/1975 «Περί φορολογίας πλοίων» [ΦΕΚ Α΄ 77/22.4.1975] και άλλες παρεμφερείς εξαιρετικές διατάξεις, περί των οποίων βλ. Α. Αντάπαση, ο.π., σελ. 452). Εξ όλων όσα προαναφέρθηκαν παρέπεται ότι η έννοια του όρου της διαχειρίσεως πλοίου είναι νομική και υποδηλώνει ενέργεια του διαχειριστή υπό την ιδιότητα του αμέσου αντιπροσώπου του εκμεταλλευόμενου το πλοίο. Επομένως, αν αγωγή τρίτου με αίτημα την εκπλήρωση συμβατικού χρέους στραφεί εναντίον του συμβληθέντος με τον ενάγοντα, χωρίς μνεία της ιδιότητας του εναγόμενου ως διαχειριστή του πλοίου, ο τελευταίος δύναται, αμυνόμενος κατά του αγωγικού ισχυρισμού ότι ανέλαβε ατομικά τη συμβατική υποχρέωση, να προβάλει ως ένσταση καταλυτική της αγωγής τον ισχυρισμό ότι δεν κατέστη ο ίδιος υποκείμενο της επίδικης έννομης σχέσης, επειδή η παραγωγική της επίδικης απαιτήσεως δικαιοπραξία συνήφθη μεν από αυτόν, ενεργούντα όμως στο όνομα και για λογαριασμό του εκμεταλλευόμενου το πλοίο και, αν τον αποδείξει, να επιτύχει την απόρριψη της αγωγής ως αβάσιμης (ΑΠ 57/2002, ΜονΕφΠειρ 326/2023 Τ.Ν.Π.ΝΟΜΟΣ). Σε περίπτωση, όμως, κατά την οποία με την αγωγή γίνεται ρητή επίκληση της ιδιότητας του εναγόμενου ως διαχειριστή του πλοίου και επομένως της συμμετοχής του στη σύμβαση καταρχήν στο όνομα και για λογαριασμό άλλου, ο ενάγων υπέχει καταρχάς το βάρος επικλήσεως των περιστατικών που δικαιολογούν την άσκησή της προσωπικά εναντίον του (άρθρο 216 § 1 περ. α ΚΠολΔ) και ταυτόχρονα θεμελιώνουν τη νομιμοποίηση του εναγόμενου (Φ. Δωρής, Ζητήματα νομιμοποίησης των διαδίκων, ιστορικής βάσης της αγωγής και κατανομής του «βάρους απόδειξης» επί διαφορών από συμβάσεις συναπτόμενες δια πληρεξουσίου, σε Τιμητικό Τόμο για τον Καθηγητή Νικόλαο Κλαμαρή, 2016, σελ. 159 επομ. [160]) και μόνον αν ανταποκριθεί σ’ αυτό, ενεργοποιείται το βάρος αποδείξεως της ιστορικής βάσης της αγωγής του, εφόσον, βεβαίως, αμφισβητηθεί από τον εναγόμενο. Οφείλει δηλαδή ο στρεφόμενος με αγωγή κατά του διαχειριστή του πλοίου να επικαλεστεί το λόγο, για τον οποίο ο εναγόμενος κατέστη κατ’ εξαίρεση ο από τη σύμβαση ατομικά υπόχρεος, να διευκρινίσει δηλαδή ότι ο τελευταίος, αν και διαχειριστής του πλοίου είτε συμβλήθηκε χωρίς κατά την κατάρτιση της σύμβασης να δηλώσει ρητώς ότι ενεργεί για τον πλοιοκτήτη ή τον εφοπλιστή ούτε τούτο προέκυπτε από τις περιστάσεις είτε ότι συμβαλλόμενος υπερέβη τα όρια της αντιπροσωπευτικής του εξουσίας. Αν τέτοια αναφορά ελλείπει και το δικόγραφό της δεν συμπληρωθεί με τη μνεία των όρων παραγωγής ατομικής ευθύνης του διαχειριστή μέχρι τη συζήτηση της αγωγής, δημιουργείται ασάφεια ως προς το πρόσωπο του υπόχρεου από τη σύμβαση και, επομένως, περί το υποκείμενο της επίδικης έννομης σχέσης και η αγωγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη λόγω της αοριστίας της. Αν πάλι ο ενάγων προσδώσει στον εναγόμενο, που συμβλήθηκε μαζί του, την ιδιότητα του διαχειριστή του πλοίου και συγχρόνως από το περιεχόμενο της αγωγής καθίσταται σαφές είτε ότι ο τελευταίος δήλωσε ρητώς ότι ενεργούσε επ’ ονόματι και για λογαριασμό τρίτου, όπως συμβαίνει όταν από τους αγωγικούς ισχυρισμούς προκύπτει η ταυτότητα του τρίτου αυτού είτε ότι η αντιπροσώπευση του τρίτου από τον εναγόμενο συναγόταν από τις διαγνωστές εκ μέρους του ενάγοντος περιστάσεις, όπως συμβαίνει όταν εκτίθεται η χρήση από τον εναγόμενο του εφαρμοζόμενου στη διεθνή ναυτιλιακή πρακτική και προσδιοριστικού της ιδιότητας του διαχειριστή όρου «as agent only» ή, όπερ το αυτό, «as manager only», που αναφέρεται στην έννοια του αντιπροσώπου κατά το αγγλικό δίκαιο (ΕφΠειρ 832/2008 Τ.Ν.Π.ΝΟΜΟΣ), η αγωγή θα απορριφθεί αυτεπαγγέλτως ως παθητικά ανομιμοποίητη, επειδή υπό τα εκτιθέμενα στο δικόγραφό της ο εναγόμενος δεν υπέχει ατομική ευθύνη προς εκπλήρωση της υποχρέωσης από την επίδικη σύμβαση (ΜονΕφΠειρ 19/2019 Τ.Ν.Π.ΝΟΜΟΣ).
IV. Ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς με την κρινόμενη αγωγή της η ενάγουσα εξέθετε ότι ως εμπορική εταιρία δραστηριοποιείται, μεταξύ άλλων, στον τομέα της εμπορίας λιπαντικών ελαίων για χρήση σε εμπορικά πλοία, καθώς και ότι η εναγόμενη ήταν καθ’ όλο το ένδικο χρονικό διάστημα διαχειρίστρια του με σημαία ……….. φορτηγού εμπορικού πλοίου «R» με αρ. ΙΜΟ : ………, κ.ο.χ. 25.676, το οποίο ανήκε στην πλοιοκτησία της στη ………… εδρεύουσας εταιρίας με την επωνυμία «……..». Στη συνέχεια, ιστορούσε ότι η εναγόμενη την 13-5-2019 μέσω μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της ζήτησε να της υποβάλει προσφορά για την πώληση συγκεκριμένων λιπαντικών ελαίων, τα οποία θα παραδίδονταν στο παραπάνω πλοίο στο λιμένα της Σιγκαπούρης, καθώς και να συμπεριλάβει στην προσφορά της τους όρους πληρωμής του τιμήματος και τους χρόνους παράδοσης των εμπορευμάτων, ενώ την 14-5-2019 η ίδια (ενάγουσα), ανταποκρινόμενη στο ανωτέρω έγγραφο αίτημα της εναγόμενης, της απέστειλε μέσω μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου έγγραφη προσφορά για όλα τα αιτηθέντα είδη, εμπεριέχουσα και όλους τους όρους σύναψης της επίδικης σύμβασης πώλησης, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονταν και οι εξής : 1) Η έκδοση του τιμολογίου θα γινόταν επ’ ονόματι του Πλοιάρχου και/ή Πλοιοκτητών και/ή Διαχειριστών και/ή κάθε άλλου ευθυνόμενου μέρους και 2) σε περίπτωση που η παραγγελία γινόταν από αντιπρόσωπο, αυτός θα ευθυνόταν σωρευτικά για την εκτέλεση όλων των υποχρεώσεων του αντιπροσωπευόμενου από τη σύμβαση πώλησης. Έπειτα, ανέφερε ότι η εναγόμενη, κατόπιν ανταλλαγείσας μεταξύ τους αλληλογραφίας, της απέστειλε την από 22-5-2019 έγγραφη παραγγελία της, συνοδευόμενη από μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, με το οποίο επιβεβαίωνε εκ νέου τη λήψη της προσφοράς της και ότι την είχε λάβει δεόντως υπόψη και άρα, αποδέχθηκε και όλους τους παραπάνω όρους της προσφοράς, στους οποίους δεν αντέλεξε, καθώς και ότι, ακολούθως, μετά την αποδοχή της προσφοράς με τους συνημμένους όρους πώλησης και της επακολουθήσασας παραγγελίας της εναγόμενης, απέστειλε στην τελευταία την από 23-5-2019 έγγραφη επιβεβαίωση πώλησης ναυτιλιακών λιπαντελαίων, με την οποία επιβεβαιώνονταν οι προς πώληση ποσότητες, οι τιμές, καθώς και η τιμολόγηση σωρευτικώς τόσο της πλοιοκτήτριας, όσο και της εναγόμενης υπό την ιδιότητα της διαχειρίστριας, στην οποία – επιβεβαίωση – περιλαμβανόταν η έγγραφη μνεία ότι διέπεται από τους όρους και τις προϋποθέσεις, που περιέχονταν στην έγγραφη προσφορά της, ενώ και πάλι η εναγόμενη δεν εξέφρασε οποιαδήποτε αντίρρηση για τους όρους της πώλησης. Κατόπιν τούτων, ισχυρίστηκε ότι η ίδια (ενάγουσα) πώλησε στην εναγόμενη τις αναγραφόμενες στην αγωγή ποσότητες λιπαντικών ελαίων για χρήση στο ανωτέρω υπό διαχείρισή της τελούν πλοίο, συνολικής αξίας 25.600 δολαρίων ΗΠΑ, ότι την 28-5-2019 εκδόθηκε για την ένδικη συναλλαγή και παραδόθηκε στην εναγόμενη το με αριθμό ……./28-5-2019 τιμολόγιο της ενάγουσας στο όνομα της πλοιοκτήτριας του πλοίου και/ή διαχειρίστριας αυτού, το οποίο ήταν κατά την επίδικη συμφωνία τους πληρωτέο την 27-7-2019, μετά την πάροδο της οποίας οφείλονται τόκοι υπερημερίας, καθώς και ότι εκδόθηκε και η με αριθμό ……../23-5-2019 απόδειξη παράδοσης, η οποία υπεγράφη την 25-5-2019, ημέρα παράδοσης των εμπορευμάτων, από τον επί του πλοίου εξουσιοδοτημένο προς τούτο, θέτοντας επ’ αυτής και τη σφραγίδα του πλοίου. Ακόμα, υποστήριξε ότι παρά την ανεπιφύλακτη παραλαβή των πωληθέντων προϊόντων και παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις της ίδιας (ενάγουσας) προς την εναγόμενη, η τελευταία ουδέν ποσό έχει καταβάλει έναντι της ένδικης οφειλής της, μολονότι με το από 13-9-2019 μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου όχι μόνο αναγνώρισε το χρέος της, αλλά υποσχέθηκε ότι το θέμα θα τακτοποιηθεί εντός δέκα (10) ημερών, χωρίς έκτοτε κανένα αποτέλεσμα. Με βάση το ιστορικό αυτό, η ενάγουσα επιχειρεί να στηρίξει την ένδικη αγωγή της κατά την κύρια βάση της σε επικαλούμενη ενδοσυμβατική ευθύνη της εναγόμενης, η οποία, όπως διανείνεται η ενάγουσα, συμβλήθηκε στην επίδικη πώληση στο όνομά της και για λογαριασμό της και όχι ως αντιπρόσωπος της πλοιοκτήτριας του πλοίου, άλλως και κατά την επικουρική βάση της, επικαλούμενη ότι η εναγόμενη ευθύνεται σωρευτικώς από κοινού και εις ολόκληρον με την πλοιοκτήτρια, αναδεχθείσα την οφειλή της τελευταίας δυνάμει αποδοχής από την ίδια του προρρηθέντος όρου της ένδικης σύμβασης περί εις ολόκληρον ευθύνης της για την εκπλήρωση των συμβατικών υποχρεώσεων από την επίδικη πώληση. Ωστόσο, η κρινόμενη αγωγή, κατά την κύρια βάση της από την επικαλούμενη ενδοσυμβατική ευθύνη της εναγόμενης απορρέουσα από την ένδικη σύμβαση πώλησης, τυγχάνει αυτεπαγγέλτως απορριπτέα ως απαράδεκτη ελλείψει παθητικής νομιμοποίησης της εναγόμενης, γενομένου δεκτού και ως βάσιμου του προβαλλόμενου με τις προτάσεις σχετικού ισχυρισμού της εναγόμενης. Και τούτο διότι από το περιεχόμενο της αγωγής πρόκυπτε με σαφήνεια ότι α) η ενάγουσα τελούσε ήδη πριν τη σύναψη της επίδικης πώλησης σε γνώση ότι συμβάλλεται με νομικό πρόσωπο, που ασκούσε τη διαχείριση του πλοίου, στο οποίο έπρεπε να παραδοθούν τα προς πώληση είδη, και επομένως, ότι τα δικαιοπρακτικά αποτελέσματα από τη συναλλακτική δράση της εναγόμενης παράγονται καταρχήν υπέρ και σε βάρος τρίτου, και πρόκυπτε ακόμα ότι β) τουλάχιστον σε χρόνο πριν την τιμολόγηση των επίμαχων προϊόντων, της γνωστοποιήθηκαν και έτσι πληροφορήθηκε τα προσδιοριστικά στοιχεία της ταυτότητας της πλοιοκτήτριας εταιρίας, στο πρόσωπο της οποίας γεννήθηκαν απευθείας οι από τη σύμβαση αυτή απορρέουσες υποχρεώσεις, τα οποία στοιχεία και περιέλαβε στο εκδοθέν στο όνομα της πλοιοκτήτριας τιμολόγιο της και με τον τρόπο αυτό καθίσταται ήδη υπό τα εκτεθέντα στο αγωγικό δικόγραφο πρόδηλο ότι η αγωγή στρέφεται κατά προσώπου μη υπόχρεου κατά το ουσιαστικό δίκαιο στην εκπλήρωση της επίδικης ενοχής, δοθέντος ότι κατά τα εκτιθέμενα στην αγωγή η εναγόμενη, ως διαχειρίστρια του πλοίου, στο οποίο έπρεπε να παραδοθούν τα πωληθέντα προϊόντα, συναλλασσόμενη με την ενάγουσα, ενήργησε καταρχήν στο όνομα και για λογαριασμό της πλοιοκτήτριας εταιρίας, της οποίας είναι άμεσος αντιπρόσωπος, με συνέπεια τα έννομα αποτελέσματα της ένδικης σύμβασης να επέρχονται ευθέως και αμέσως στο πρόσωπο της πλοιοκτήτριας, και η ίδια (εναγόμενη), ως διαχειρίστρια, δεν υπέχει ατομική ευθύνη προς εκπλήρωση της υποχρέωσης από την επίδικη σύμβαση, σύμφωνα και με όσα αναπτύχθηκαν στην παραπάνω σχετική μείζονα σκέψη. Περαιτέρω, για τη θεμελίωση της ατομικής ευθύνης της αντιδίκου της η ενάγουσα δεν ανέφερε ότι η εναγόμενη ασκούσε τον εφοπλισμό του πλοίου, για το οποίο καταρτίστηκε η ένδικη πώληση, ήτοι εκτέλεση με ξένο πλοίο ναυτιλιακών εργασιών στο όνομά της, οπότε στην περίπτωση αυτή η ίδια (εναγόμενη) θα ήταν υποκείμενο της σχετικής με την εκμετάλλευση του πλοίου δικαιοπραξίας, ούτε ότι η εναγόμενη, αν και διαχειρίστρια του πλοίου, στο οποίο παραδόθηκαν τα εμπορεύματα, συμβλήθηκε μαζί της χωρίς να της δηλώσει ρητώς ότι ενεργεί για την πλοιοκτήτρια αυτού εταιρία ούτε ότι τούτο δεν πρόκυπτε από τις περιστάσεις ούτε ότι η εναγόμενη υπερέβη τα όρια της αντιπροσωπευτικής της εξουσίας, σύμφωνα και με όσα αναφέρθηκαν στην παραπάνω σχετική μείζονα σκέψη. Κατόπιν των προεκτεθέντων, η αγωγή με το προπαρατιθέμενο περιεχόμενο είναι, κατά την κύρια βάση της, παθητικώς ανομιμοποίητη και συνεπώς, πρέπει, κατά την κρίση του Δικαστηρίου τούτου, να απορριφθεί ως απαράδεκτη. Επομένως και με βάση τις προδιαληφθείσες παραδοχές, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, που με την εκκαλουμένη απόφαση (2999/2022), κατέληξε στην ίδια κρίση, ορθώς κατ’ αποτέλεσμα εφάρμοσε το νόμο και δεν έσφαλε, έστω και με εν μέρει ελλιπή αιτιολογία, η οποία παραδεκτώς συμπληρώνεται και αντικαθίσταται με την αιτιολογία της παρούσας απόφασης (άρθρο 534 ΚΠολΔ) και άρα, τα αντίθετα υποστηριζόμενα από την εκκαλούσα με τον πρώτο λόγο έφεσης πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα, όπως και ο πιο πάνω λόγος έφεσης στο σύνολό του.
V. Από τη διάταξη του άρθρου 477 ΑΚ προκύπτει ότι σωρευτική αναδοχή χρέους είναι η σύμβαση που συνάπτεται μεταξύ του δανειστή και ενός τρίτου, με την οποία ο τρίτος αναλαμβάνει την υποχρέωση να εκπληρώσει ξένο χρέος, χωρίς όμως να απαλλάσσεται ο αρχικός οφειλέτης. Έτσι, παράγεται μία πρόσθετη ενοχή αυτού που υποσχέθηκε να εκπληρώσει το ξένο χρέος παράλληλη με την ενοχή του αρχικού οφειλέτη. Η σύμβαση αυτή, που μπορεί να καταρτισθεί ακόμη και σιωπηρά, είναι ετεροβαρής και δεν έχει χαρακτήρα αναγνώρισης χρέους από τον αναδεχόμενο, αλλά ανάληψής του, εφόσον αυτό πραγματικά υπάρχει, μπορεί δε να αφορά και μελλοντικό χρέος, ως τέτοιου νοουμένου, τόσο εκείνου του χρέους, που ο νομικός λόγος παραγωγής του υπάρχει κατά την κατάρτιση της σύμβασης αναδοχής, αλλά δεν έχει γεννηθεί ακόμη (περιορισμένη μελλοντική απαίτηση), όσο και εκείνου του οποίου, ούτε ο λόγος παραγωγής, ούτε η απαίτηση υπάρχει κατά την κατάρτιση της σύμβασης, υπό την προϋπόθεση όμως ότι, και στις δύο περιπτώσεις το μελλοντικό χρέος είναι οριστό, μπορεί δηλαδή να προσδιορισθεί, κατά το χρόνο που γεννάται η σχετική αξίωση έναντι του οφειλέτη. Η ευθύνη του αναδοχέα έχει το ίδιο περιεχόμενο και την ίδια φύση με την ευθύνη του παλαιού οφειλέτη. Έτσι, μεταξύ των δύο αυτών προσώπων δημιουργείται, έναντι του δανειστή, παθητική εις ολόκληρον ενοχή (ΑΚ481), δικαιουμένου του δανειστή να απαιτήσει την εκπλήρωση της παροχής μία μόνο φορά, κατ’ επιλογή του, είτε από τον τρίτο που αναδέχθηκε το χρέος του οφειλέτη, με βάση τη σύμβαση αναδοχής, είτε από τον οφειλέτη με βάση την μεταξύ δανειστή και οφειλέτη έννομη σχέση (ΑΠ 303/2024, ΑΠ 733/2021, ΑΠ 230/2014 Τ.Ν.Π.ΝΟΜΟΣ). Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 361, 185, 191 και 193 του ΑΚ συνάγεται ότι η σύμβαση καταρτίζεται με πρόταση και αποδοχή αυτής. Η πρόταση πρέπει να είναι πλήρης, να περιέχει δηλαδή όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για τη σκοπούμενη σύμβαση, προπαντός μεν τα ουσιώδη, από δε τα επουσιώδη εκείνα τα οποία ο προτείνων νομίζει ότι πρέπει να εξαρθούν ιδιαίτερα. Αντίστοιχα, η αποδοχή της πρότασης για τη σύναψη σύμβασης, πρέπει να είναι σύμφωνη με το περιεχόμενο της πρότασης χωρίς επιφύλαξη ή τροποποίηση, να ακολουθεί την πρόταση και να περιέλθει σ’ αυτόν που πρότεινε. Η σιωπή εκείνου προς τον οποίο απευθύνεται η πρόταση δεν αποτελεί αποδοχή ούτε αποποίηση. Μόνο κατ’ εξαίρεση μπορεί ερμηνευτικώς να δοθεί σ’ αυτή δικαιοπρακτικός χαρακτήρας με βάση την ακολουθούμενη από τα μέρη πρακτική (ΑΠ 845/2019, ΑΠ 600/2017, ΑΠ 1110/2013 Τ.Ν.Π.ΝΟΜΟΣ).
VI. Από τη με αριθμό …./22-4-2021 ένορκη βεβαίωση της . …. … ενώπιον της συμβολαιογράφου Πειραιώς …….., η οποία λήφθηκε με επιμέλεια της ενάγουσας μετά τη νόμιμη και εμπρόθεσμη κλήτευση της αντιδίκου της (άρθρο 422 παρ. 1 ΚΠολΔ), όπως προκύπτει από τη με αριθμό ….. Β/14-4-2021 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή της περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών με έδρα το Πρωτοδικείο Πειραιώς ………… με συνημμένη σε αυτήν την από 13-4-2021 κλήση και γνωστοποίηση για εξέταση μαρτύρων, που μετ’ επικλήσεως προσκομίζει η ενάγουσα, καθώς και από όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα, που επικαλούνται νόμιμα και προσκομίζουν οι διάδικοι, τα οποία λαμβάνονται υπόψη είτε προς άμεση απόδειξη είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων (άρθρα 336 παρ. 3, 339 και 395 ΚΠολΔ), μερικά από τα οποία μνημονεύονται ειδικά παρακάτω, χωρίς πάντως, να παραλείπεται κανένα κατά την εκτίμηση της ουσίας της υπόθεσης (ΑΠ 277/2020, ΑΠ 386/2015 Τ.Ν.Π.ΝΟΜΟΣ), μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται έγγραφα, που έχουν συνταχθεί στην αγγλική γλώσσα και προσκομίζονται μετ’ επικλήσεως από τους διαδίκους είτε με συνημμένη νόμιμη, επικυρωμένη κάθε φορά από αρμόδιο κατά νόμο πρόσωπο (δικηγόρο), αποσπασματική, μετάφραση στην ελληνική γλώσσα, είτε χωρίς να συνυποβάλλεται επίσημη μετάφρασή τους στην ελληνική γλώσσα επικυρωμένη από αρμόδια αρχή (άρθρο 454 ΚΠολΔ), τα οποία το παρόν Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη και εκτιμά ελεύθερα ως αποδεικτικά έγγραφα που δεν πληρούν τους όρους του νόμου κατά το άρθρο 340 παρ. 1 εδ. β ΚΠολΔ [ΑΠ 808/2025 δημοσιευμένη στην ιστοσελίδα του ΑΠ, ΑΠ 124/2023 Τ.Ν.Π.ΝΟΜΟΣ], αποδείχθηκαν, κατά την κρίση του Δικαστηρίου τούτου, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Η ενάγουσα ως εμπορική εταιρία δραστηριοποιείται, μεταξύ άλλων, στον τομέα της εμπορίας λιπαντικών ελαίων για χρήση σε εμπορικά πλοία. Η εναγόμενη, που έχει την έδρα της στις ……… και η οποία έχει νομίμως εγκαταστήσει γραφείο στην Ελλάδα, σύμφωνα με το Ν. 27/1975, όπως ισχύει, ήταν κατά το έτος 2019 και μέχρι την 16-9-2019 διαχειρίστρια του με σημαία … φορτηγού εμπορικού πλοίου «R» με αρ. ΙΜΟ : ………, κ.ο.χ. 25.676, το οποίο ανήκε στην πλοιοκτησία της στη ………… εδρεύουσας εταιρίας με την επωνυμία «. ……» [σχετ. η με αριθ. πρωτ. ………./23-4-2021 βεβαίωση από τον Κλάδο Β΄ (Ναυτιλίας) – Διεύθυνση Ποντοπόρου Ναυτιλίας – Τμήμα Ναυτιλιακών Εταιριών του Υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής]. Μεταξύ των διαδίκων καταρτίστηκε σύμβαση πώλησης λιπαντικών ελαίων για το ανωτέρω πλοίο. Ειδικότερα, η εναγόμενη την 13-5-2019 μέσω μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, στο οποίο κάτωθι της επωνυμίας της έχει τεθεί ο προσδιοριστικός της ιδιότητας του διαχειριστή αγγλικός όρος «As managers only» (Ως διαχειριστές μόνο), ζήτησε από την ενάγουσα να της υποβάλει προσφορά για την πώληση συγκεκριμένων λιπαντικών ελαίων, τα οποία θα παραδίδονταν στο παραπάνω πλοίο στο λιμένα της Σιγκαπούρης, καθώς και να συμπεριλάβει στην προσφορά της τους όρους πληρωμής του τιμήματος και τους χρόνους παράδοσης των εμπορευμάτων. Σε απάντηση αυτού του μηνύματος η ενάγουσα της απέστειλε την επόμενη ημέρα, 14-5-2019, ομοίως μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, την αιτηθείσα προσφορά, στην οποία επίσης αναγραφόταν : 1) υπό τον τίτλο «Όροι και προϋποθέσεις», μεταξύ άλλων, ότι «Επίσης λάβετε υπ’ όψιν ότι η τιμολόγηση των Αγοραστών θα γίνει επ’ ονόματι του Πλοιάρχου και/ή Πλοιοκτητών, και/ή Διαχειριστών και/ή οποιουδήποτε ευθυνόμενου μέρους», 2) υπό τον τίτλο «Γενικοί Όροι», μεταξύ άλλων, ότι «Σε περίπτωση που η παρούσα παραγγελία και σύμβαση πωλήσεως συναφθεί από έναν αντιπρόσωπο ενεργούντα για λογαριασμό ενός εντολέα, ρητώς ή σιωπηρώς, τότε ο εν λόγω αντιπρόσωπος θα ευθύνεται όχι μόνο ως αντιπρόσωπος, αλλά επιπλέον για την εκτέλεση όλων των υποχρεώσεων του αντιπροσωπευόμενου από τη σύμβαση.», και 3) στο τέλος «Παρακαλούμε επιβεβαιώσατε την συμφωνία σας και την αποδοχή σας όσον αφορά την ανωτέρω προσφορά και τους διέποντες όρους, ούτως ώστε να προχωρήσουμε ανάλογα και να προετοιμάσουμε την παραγγελία σας». Σε ακολουθία αυτής της προσφοράς, η εναγόμενη την 21-5-2019 με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, στο οποίο ομοίως έχει τεθεί κάτωθι της επωνυμίας της ο προσδιοριστικός της ιδιότητας του διαχειριστή αγγλικός όρος «As managers only» (Ως διαχειριστές μόνο), απάντησε ότι η προσφορά παρελήφθη σωστά και ελήφθη υπ’ όψιν δεόντως και προέβη στη συνημμένη στο μήνυμα παραγγελία, διευκρινίζοντας ότι αυτή αφορά το συγκεκριμένο πλοίο και αναφέροντας αμέσως μετά τα προσδιοριστικά στοιχεία της ταυτότητας της πλοιοκτήτριας εταιρίας …….. για την έκδοση του τιμολογίου και προς χρέωση της αξίας των προϊόντων σε βάρος της πλοιοκτήτριας, ενώ τα δικά της προσδιοριστικά στοιχεία ανέφερε σε συνέχεια του αγγλικού όρου C/O (… . ….), ήτοι care of, δηλαδή «σε προσοχή» ή «με τη φροντίδα» ή «υπόψη του», που αντιστοιχεί σε κοινοποίηση του τιμολογίου στην εναγόμενη, ενδεικτικού (του όρου) ομοίως της ιδιότητας της τελευταίας ως διαχειρίστριας του πλοίου. Στη συνέχεια, αφού μεσολάβησε ηλεκτρονική αλληλογραφία μεταξύ των διαδίκων αναφορικά με διευκρινίσεις για τις παραγγελθείσες ποσότητες και την αξία αυτών, την 22-5-2019, όπου η εναγόμενη σε όλα τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, που απέστειλε στην ενάγουσα, ομοίως έκανε χρήση του αγγλικού όρου «As managers only» (Ως διαχειριστές μόνο), η εναγόμενη απέστειλε αυθημερόν την από 22-5-2019 έγγραφη παραγγελία της σε εταιρικό της επιστολόχαρτο με την πλήρη επωνυμία της συνοδευόμενη από τον αγγλικό όρο «SHIPMANAGERS», ενώ και στο τέλος της παραγγελίας ομοίως επαναλαμβάνονταν τα στοιχεία της πλοιοκτήτριας εταιρίας ……… και τα στοιχεία της ίδιας (εναγόμενης) πλησίον του αγγλικού όρου C/O (……………), ήτοι care of δηλαδή «σε προσοχή» ή «με τη φροντίδα» ή «υπόψη του», όπως και στην ως άνω από 21-5-2019 ηλεκτρονική επικοινωνία της. Τελικά, την 23-5-2019, η ενάγουσα απέστειλε στην εναγόμενη την επιβεβαίωση προμήθειας ναυτιλιακών λιπαντελαίων για το προαναφερόμενο πλοίο, με εκτιμώμενη παράδοση την 27-5-2019, στο λιμάνι της Σιγκαπούρης, αγοραστές, όπως συγκεκριμένα ανέγραφε, «………. της ……….., Πλοίαρχος και/ή Πλοιοκτήτες και/ή Διαχειριστές Πλοιοκτήτες και/ή Διαχειρίστρια και/ή Οποιοδήποτε Ευθυνόμενο Μέρος και/ή ……..», συνολικού ποσού 25.600 δολαρίων ΗΠΑ, το οποίο έπρεπε να πληρωθεί εντός 60 ημερών από την ημερομηνία του τιμολογίου, στις δε «ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ» ανέφερε ότι «..2. Η παρούσα επιβεβαίωση πώλησης διέπεται από τους όρους και συνθήκες που περιέχονται στην έγγραφη προσφορά των Πωλητών την οποία έχετε ήδη παραλάβει. …» (βλ. για τα ανωτέρω την προσκομιζόμενη σχετική αλληλογραφία μέσω μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στην αγγλική γλώσσα και σε νόμιμη επικυρωμένη μετάφραση στην ελληνική). Κατόπιν αυτών, έλαβε χώρα η παράδοση στο πλοίο των παραγγελθέντων λιπαντελαίων, εκδοθείσας προς τούτο της με αριθμό …………/23-5-2019 απόδειξης παράδοσης, η οποία υπεγράφη κατά την ημερομηνία παράδοσης, την 25-5-2019, από τον πλοίαρχο, ο οποίος έθεσε επ’ αυτής και τη σφραγίδα του πλοίου. Για τα ανωτέρω πωληθέντα προϊόντα εκδόθηκε και παραδόθηκε στην εναγόμενη το με αριθμό ……./28-5-2019 τιμολόγιο της ενάγουσας στο όνομα της πλοιοκτήτριας εταιρίας …….. και C/O …………., ήτοι care of ……… δηλαδή «σε προσοχή» ή «με τη φροντίδα» ή «υπόψη του» …….. (εναγόμενης) και κάτωθι αυτών έχει προστεθεί η φράση «και/ή πλοιάρχου και/ή πλοιοκτητών και/ή διαχειριστών και/ή οποιουδήποτε υπεύθυνου μέρους». Σε αυτό (τιμολόγιο), το οποίο κατά τους όρους της συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων έπρεπε να εξοφληθεί την 27-7-2019, μετά την πάροδο της οποίας οφείλονται τόκοι υπερημερίας, περιγράφονται ως πωληθέντα είδη τα εξής (α) 4.000 λίτρα λιπαντέλαιου ΕLΙΝ CDS 30 ΒULΚ με κωδικό είδους ΛCD2 και τιμή μονάδος 1,0400 εκ δολ. ΗΠΑ 4.160,00, (β) 2.600 λίτρα λιπαντέλαιου ΕLΙΝ ΤΡD 430 ΒULΚ με κωδικό είδους ΛΡD4 και τιμή μονάδος 1,2800 εκ δολ. ΗΠΑ 3.328,00, (γ) 30,00 κιλά λιπαντέλαιου ΕLIΝ ΕΡL 2 (15 ΚG) με κωδικό είδους ΛΕΡL2F και τιμή μονάδος 6,0000 εκ δολ.ΗΠΑ 180,00, (δ) 72,00 λίτρα λιπαντέλαιου ELIN OG-WR 50 (SΡ) ΡΑΙLS με κωδικό είδους ΛGLOG6 και τιμή μονάδος 4,7222 εκ δολ.ΗΠΑ 340,00, (ε) 60,00 λίτρα λιπαντέλαιου CΟRΕΝΑ S4 Ρ 100 ΡΑΙL με κωδικό είδους ΛCΟS41 και τιμή μονάδος 21,2500 εκ δολ.ΗΠΑ 1.275,00, (στ) 10.000 λίτρα λιπαντέλαιου ΕLΙΝ CDO 40 ΒULΚ με κωδικό είδους ΛCDΟ4 και τιμή μονάδος 1,3300 εκ δολ.ΗΠΑ 13.300,00, (ζ) 60,00 λίτρα λιπαντέλαιου ΕLΙΝ ΤUΟ 68 ΡΑΙLS με κωδικό είδους ΛΤ68 και τιμή μονάδος 4,0000 εκ δολ.ΗΠΑ 240,00 (η) 60,00 λίτρα λιπαντέλαιου ΤΟΤΑL LUNARIA 55 PAILS με κωδικό είδους ΛLUN8 και τιμή μονάδος 16,2500 εκ δολ.ΗΠΑ 975,00, (θ) 400,00 λίτρα λιπαντέλαιου ΕLΙΝ ΗΗV 46 DRUMS με κωδικό είδους ΛΗV4 και τιμή μονάδος 2,7000 εκ δολ.ΗΠΑ 1.080,00 (ι) 400,00 λίτρα λιπαντέλαιου ΕLΙΝ ΗΗV 32 DRUMS με κωδικό είδους ΛΗV3 και τιμή μονάδος 2,7000 εκ δολ.ΗΠΑ 1.080,00, συνολικής αξίας, κατόπιν γενομένης έκπτωσης εκ δολ.ΗΠΑ 358, ανερχομένης σε 25.600 δολάρια ΗΠΑ. Πλην όμως, το ανωτέρω τίμημα της πώλησης δεν καταβλήθηκε στην ενάγουσα εντός της ορισθείσας προθεσμίας, εξακολουθεί δε να οφείλεται στην ενάγουσα μέχρι το χρόνο συζήτησης της αγωγής (7-12-2021). Η δε ενάγουσα στηρίζει την επικουρική βάση της αγωγής της στην επικαλούμενη σωρευτική αναδοχή χρέους, που καταρτίστηκε μεταξύ των διαδίκων, καθότι η εναγόμενη, όπως ισχυρίζεται η ενάγουσα, ευθύνεται σωρευτικώς από κοινού και εις ολόκληρον με την πλοιοκτήτρια, αναδεχθείσα την οφειλή της τελευταίας δυνάμει αποδοχής από την ίδια του επίμαχου όρου της ένδικης σύμβασης περί εις ολόκληρον ευθύνης της για την εκπλήρωση των συμβατικών υποχρεώσεων από την επίδικη πώληση. Ωστόσο, από τα ανωτέρω εκτιθέμενα δεν προκύπτει ότι καταρτίσθηκε μεταξύ της ενάγουσας και της εναγόμενης σύμβαση σωρευτικής αναδοχής χρέους, καθόσον η τελευταία συμβλήθηκε με αυτήν μόνο αναφορικά με την ένδικη σύμβαση πώλησης, στο όνομα και για λογαριασμό της πλοιοκτήτριας εταιρίας, υπό την ιδιότητά της ως διαχειρίστριας, κατά το βάσιμο προβαλλόμενο με τις προτάσεις της σχετικό ισχυρισμό της. Ειδικότερα, πέραν του ότι μεταξύ των διαδίκων δεν έχει υπογραφεί καμία έγγραφη σύμβαση, με την οποία να ανέλαβε η εναγόμενη τη συνευθύνη, από κοινού με την πλοιοκτήτρια, για την πληρωμή του τιμήματος από την προαναφερόμενη αγοραπωλησία, δεν αποδείχθηκε ότι η εναγόμενη αποδέχθηκε, ρητά ή σιωπηρά, την πρόταση της ενάγουσας για σύναψη σύμβασης αναφορικά με την περιληφθείσα στους όρους της σύμβασης πώλησης ρήτρα συνευθύνης. Αντίθετα, από τα ίδια ως άνω αποδεικτικά μέσα προκύπτει ότι τόσο καθ’ όλη τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων όσο και κατά τη σύναψη της σύμβασης πώλησης, η εναγόμενη δεν λειτουργούσε ατομικά ούτε με διττή ιδιότητα, παρά μόνο ως άμεση αντιπρόσωπος της πλοιοκτήτριας, καθόσον αυτή ρητά ανέγραφε στα μηνύματά της την ιδιότητά της ως διαχειρίστριας πλησίον ή κάτωθι της επωνυμίας της («As managers only»), ενώ είχε εγκαίρως και τουλάχιστον δύο (2) φορές γνωστοποιήσει στην ενάγουσα με σαφήνεια τα προσδιοριστικά στοιχεία της πλοιοκτήτριας, στην οποία θα γινόταν η τιμολόγηση, τα δικά της δε στοιχεία μόνο για να τεθεί υπόψη της το τιμολόγιο (C/O, care of), ενόψει και του ότι η χρήση των όρων αυτών («As managers only» και C/O, care of), που είναι γνωστή διεθνώς στη ναυτιλιακή πρακτική, είναι δηλωτική της ιδιότητας της συμβαλλόμενης ως διαχειρίστριας εταιρίας, γεγονός γνωστό και στην ενάγουσα, η οποία, όπως ομολογεί με την αγωγή, δραστηριοποιείται στην εμπορία λιπαντικών ελαίων για χρήση σε εμπορικά πλοία. Επιπλέον, ενισχυτικό της παραπάνω κρίσης του Δικαστηρίου είναι 1) κατά πρώτον και το γεγονός ότι, όπως ανωτέρω αναφέρθηκε, το επίμαχο τιμολόγιο εκδόθηκε ρητά μόνο επ’ ονόματι της πλοιοκτήτριας εταιρίας ………….. και για να τεθεί υπόψη της εναγόμενης, ρητά ………, ήτοι care of …….. δηλαδή «σε προσοχή» ή «με τη φροντίδα» ή «υπόψη του» …….. (εναγόμενης), που συνεπάγεται την κοινοποίηση και μόνο του τιμολογίου στην εναγόμενη, χωρίς αυτή (εναγόμενη) να αναλαμβάνει ατομική ευθύνη από την ένδικη σύμβαση, όπως άλλωστε είχε ρητά συνομολογηθεί μεταξύ των διαδίκων και σε συμμόρφωση με τα από 21-5-2019 και 22-5-2019 ηλεκτρονικά μηνύματα της εναγόμενης, με τα οποία γνωστοποίησε στην ενάγουσα τα προσδιοριστικά στοιχεία της πλοιοκτήτριας, για λογαριασμό της οποίας ενεργούσε η εναγόμενη ως διαχειρίστρια, ενώ η προσθήκη εκ μέρους της ενάγουσας στο τιμολόγιο της φράσης «και/ή πλοιάρχου και/ή πλοιοκτητών και/ή διαχειριστών και/ή οποιουδήποτε υπεύθυνου μέρους» δεν είναι, εξαιτίας της γενικόλογης και αόριστης διατύπωσής της, ικανή να ανατρέψει την αμέσως προηγούμενη σαφή και συγκεκριμένη αναφορά της έκδοσης του ένδικου τιμολογίου επ’ ονόματι και σε βάρος της κατονομαζόμενης πλοιοκτήτριας και υπόψη της εναγόμενης διαχειρίστριας και 2) κατά δεύτερον και το γεγονός ότι, ενώ στην από 23-5-2019 επιβεβαίωση προμήθειας λιπαντελαίων, αποσταλείσα στην εναγόμενη, η ενάγουσα αναφέρει ως αγοραστή την πλοιοκτήτρια και σωρευτικά και την εναγόμενη (…και/ή ………….), όπως ανωτέρω αναφέρθηκε, τελικά δεν εξέδωσε το επίδικο τιμολόγιο και/ή σε βάρος της κατονομαζόμενης εναγόμενης …….., αλλά μόνο επ’ ονόματι της πλοιοκτήτριας …….. και υπόψη (care of) της εναγόμενης ………, όπως η τελευταία της είχε ζητήσει με την πιο πάνω ηλεκτρονική αλληλογραφία της. Επομένως, ουδέποτε υπήρξε σύμπτωση των δηλώσεων βουλήσεων των συμβαλλομένων μερών σχετικά με την ανάληψη προσωπικής ευθύνης από την εναγόμενη, καθώς η τελευταία δεν εξέφρασε συγκεκριμένα τη συμφωνία της με εκείνους τους γενικούς όρους που περιείχαν τη ρήτρα συνευθύνης της από κοινού με την πλοιοκτήτρια, ενώ αντίθετα, αποδείχθηκε η κατάρτιση και η εκτέλεση μίας και μόνης σύμβασης, εκείνης της πώλησης των λιπαντελαίων μεταξύ της ενάγουσας ως πωλήτριας και της εναγόμενης ως διαχειρίστριας, ενεργούσας της τελευταίας ως άμεσου αντιπροσώπου της αγοράστριας – πλοιοκτήτριας. Το γεγονός δε ότι η εναγόμενη δεν αντέλεξε στους γενικούς αυτούς όρους, που περιείχαν τη ρήτρα συνευθύνης της, όπως ισχυρίζεται η ενάγουσα, δεν συνεπάγεται, άνευ άλλου τινός, την κατάρτιση σύμβασης μεταξύ τους, αφού η σιωπή της εναγόμενης αναφορικά με τους όρους αυτούς δεν αποτελεί ούτε αποδοχή ούτε αποποίηση, παρά μόνο κατ’ εξαίρεση μπορεί ερμηνευτικά να δοθεί σε αυτή δικαιοπρακτικός χαρακτήρας με βάση την ακολουθούμενη από τα μέρη πρακτική, στοιχείο που δεν αποδείχθηκε ότι συντρέχει εν προκειμένω, σύμφωνα και με όσα αναπτύχθηκαν στην παραπάνω σχετική νομική σκέψη. Σημειωτέον ότι η εναγόμενη δεν είχε κανένα λόγο, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής (άρθρο 336 παρ. 4 ΚΠολΔ), που λαμβάνονται υπόψη αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο, ενώ δεν είχε ατομική ευθύνη για το ένδικο χρέος, να προβεί σε σωρευτική αναδοχή του χρέους αυτού, ούτε, άλλωστε, η ενάγουσα επικαλείται κάποιον ειδικό λόγο, που να δικαιολογεί την ανάληψη μιας τέτοιας υποχρέωσης, ακόμα και αν γίνει δεκτός ο προβαλλόμενος από την εκκαλούσα ισχυρισμός ότι αμφότερες οι εταιρίες αυτές, ήτοι η πλοιοκτήτρια και η διαχειρίστρια, ανήκουν στον ίδιο εν γένει επιχειρηματικό όμιλο, όρος όμως, που – ανεξάρτητα από την ουσιαστική βασιμότητά του – δεν ασκεί έννομη επιρροή στην κρινόμενη περίπτωση, εξαιτίας της υφιστάμενης νομικής αυτοτέλειας των δύο νομικών προσώπων. Επιπρόσθετα, ο ισχυρισμός της ενάγουσας ότι, όταν όχλησε την εναγόμενη για την καταβολή του τιμήματος, η ίδια (εναγόμενη), με το από 13-9-2019 ηλεκτρονικό μήνυμά της, δήλωσε ότι θα προέβαινε σε εξόφληση εντός δεκαημέρου, δήλωση από την οποία συνάγεται ότι αναγνώρισε την οφειλή της, κρίνεται αβάσιμος στην ουσία του, διότι ουδόλως από το μήνυμα αυτό προκύπτει η αναγνώριση ατομικής ευθύνης της, αλλά η συμβολή της στην τακτοποίηση της εκκρεμότητας αυτής, υπό τη γνωστή στην ενάγουσα ιδιότητά της ως διαχειρίστριας, με την οποία εξάλλου υπογράφει και αυτό το μήνυμά της δίπλα από την επωνυμία της («As managers only»), δηλώνοντας όμως, όχι ότι θα εξοφλήσει, όπως αβασίμως υπολαμβάνει η ενάγουσα, αλλά ότι θα ασχοληθεί (η εναγόμενη) με το θέμα αυτό, ήτοι το οφειλόμενο υπόλοιπο για το εν λόγω πλοίο, εντός του επόμενου δεκαημέρου. Επομένως και με βάση τις προδιαληφθείσες παραδοχές, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, που με την εκκαλουμένη απόφαση (2999/2022), κατέληξε στην ίδια κρίση, ορθώς κατ’ αποτέλεσμα εφάρμοσε το νόμο και ορθώς κατ’ αποτέλεσμα εκτίμησε τις προσκομισθείσες αποδείξεις και δεν έσφαλε, έστω και με εν μέρει ελλιπή αιτιολογία, η οποία παραδεκτώς συμπληρώνεται και αντικαθίσταται με την αιτιολογία της παρούσας απόφασης (άρθρο 534 ΚΠολΔ) και άρα, τα αντίθετα υποστηριζόμενα από την εκκαλούσα με τους δεύτερο και τρίτο συναφείς λόγους έφεσης πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα, όπως και οι πιο πάνω λόγοι έφεσης στο σύνολό τους.
VII. Κατόπιν τούτων και μη υπάρχοντος άλλου λόγου έφεσης προς έρευνα, πρέπει η ένδικη έφεση να απορριφθεί ως αβάσιμη κατ’ ουσίαν, κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό της παρούσας. Τέλος, πρέπει τα δικαστικά έξοδα της εφεσίβλητης, για τον παρόντα βαθμό δικαιοδοσίας, κατά παραδοχή του νόμιμου σχετικού αιτήματός της, να επιβληθούν σε βάρος της εκκαλούσας, λόγω της ήττας της τελευταίας (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό της παρούσας, ενώ επίσης, πρέπει και να διαταχθεί η εισαγωγή του προαναφερόμενου παραβόλου, που κατατέθηκε από την εκκαλούσα για την άσκηση της έφεσης (βλ. τη με αυξ. αριθμ. εκθ. καταθ. δικογρ. …………../24-9-2024 του αρμόδιου γραμματέα του Πρωτοδικείου Πειραιώς), στο Δημόσιο Ταμείο, διότι η ένδικη έφεσή της απορρίφθηκε, σύμφωνα με το άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ, κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό της παρούσας.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΔΙΚΑΖΕΙ κατ’ αντιμωλίαν των διαδίκων.
ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά και ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ κατ’ ουσίαν την έφεση κατά της με αριθμό 2999/2022 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς (Τμήμα Ναυτικών Διαφορών).
ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του αναφερόμενου στο σκεπτικό παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.
ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ σε βάρος της εκκαλούσας τα δικαστικά έξοδα της εφεσίβλητης, για τον παρόντα βαθμό δικαιοδοσίας, τα οποία ορίζει στο ποσό των πεντακοσίων (500,00) ευρώ.
Κρίθηκε, αποφασίστηκε και δημοσιεύτηκε στον Πειραιά σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, την 16 Νοεμβρίου 2026, απόντων των διαδίκων και των πληρεξουσίων δικηγόρων τους.
Η ΔΙΚΑΣΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ