Μενού Κλείσιμο

Αριθμός απόφασης 697/2026

ΕΦΕΤΕΙΟ   ΠΕΙΡΑΙΑ

Αριθμός 697/2026

ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ

4ο  Τμήμα

Αποτελούμενο από τη Δικαστή Μαρία Ι. Παπαδοπούλου, Εφέτη, που όρισε το Τριμελές Συμβούλιο Διοίκησης του Εφετείου Πειραιά και τη Γραμματέα Σ.Φ

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του την …….., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Α] Επί της από 18-11-2024  (αριθ.εκθ.καταθ…………/18-11-2024) έφεσης:

Του εκκαλούντος: …………., ο οποίος εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο κατά τη συζήτηση της υπόθεσης από την πληρεξούσια δικηγόρο του Άντζη-Ιωάννα Μανώλη (ΑΜ/ΔΣΑ ……….) με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ.             

Των εφεσίβλητων: 1. Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «………….» και το διακριτικό τίτλο «………….», που εδρεύει στο Δήμο Αθηναίων και επί της …….. και εκπροσωπείται νόμιμα, με ΑΦΜ ……. (αρ.ΓΕΜΗ ………..), η οποία ενεργεί, δυνάμει της από 01-03-2021 σύμβασης διαχείρισης επιχειρηματικών απαιτήσεων, όπως αυτή διορθώθηκε με την από 24-11-2022 σύμβαση,  με την ιδιότητά της ως μη δικαιούχος  και μη υπόχρεος διάδικος και ως διαχειρίστρια των απαιτήσεων,  των οποίων  δικαιούχος  τυγχάνει  η αλλοδαπή εταιρία ειδικού σκοπού  με  την επωνυμία «………..» με έδρα στο …………….,  με αριθμό μητρώου στην Ιρλανδία ………), νομίμως εκπροσωπούμενης, η οποία έχει καταστεί ειδική διάδοχος της ανώνυμης τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία «………», που εδρεύει στην Αθήνα επί της οδού ……….. και  εκπροσωπείται νόμιμα, δυνάμει της από 21-07-2020 σύμβασης πώλησης και μεταβίβασης απαιτήσεων, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 10 του Ν.3156/2003, η οποία εκπροσωπήθηκε κατά την εκδίκαση της υπόθεσης από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Κουκουζή (ΑΜ/ΔΣΑ ……….), μέλος της δικηγορικής εταιρίας με την επωνυμία «Θάνος Βασιλάκης και Συνεργάτες Δικηγορική Εταιρεία» (ΑΜ/ΔΣΑ ……) και 2. Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία «……….» και το διακριτικό τίτλο «………….», που εδρεύει στο Δήμο …. Αττικής επί της οδού ……… (αρ.Γ.Ε.ΜΗ. ……….), με ΑΦΜ ……., όπως νόμιμα εκπροσωπείται, ενεργούσας με την ιδιότητα της υπερθεματίστριας, η οποία εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο κατά την εκδίκαση της υπόθεσης από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Κυριαζή (ΑΜ/ΔΣΑ ….) μέλος της δικηγορικής εταιρίας με την επωνυμία «Φιλοθεϊδης-Καραμπατζάκη-Κυριαζής Δικηγορική Εταιρεία» (ΑΜ/ΔΣΑ …..) με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ.

Β]     Επί του από  06-07-2026    (αριθ.εκθ.καταθ……../14-08-2026) πρόσθετου λόγου έφεσης:

Του εκκαλούντος: ………., ο οποίος εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο κατά τη συζήτηση της υπόθεσης από την πληρεξούσια δικηγόρο του Άντζη-Ιωάννα Μανώλη (ΑΜ/ΔΣΑ …..) με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ.             

Των εφεσίβλητων: 1. Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «………..» και  το  διακριτικό  τίτλο    «………..»,   που εδρεύει  στο Δήμο Αθηναίων και επί της ……. και εκπροσωπείται νόμιμα, με ΑΦΜ …. (αρ.ΓΕΜΗ …), η οποία ενεργεί, δυνάμει της από 01-03-2021 σύμβασης διαχείρισης επιχειρηματικών απαιτήσεων, όπως αυτή διορθώθηκε με την από 24-11-2022 σύμβαση,  με την ιδιότητά της ως μη δικαιούχος  και μη υπόχρεος διάδικος και ως διαχειρίστρια των απαιτήσεων,  των οποίων  δικαιούχος  τυγχάνει  η αλλοδαπή εταιρία ειδικού σκοπού  με  την επωνυμία «…………..» με έδρα στο ……….,  με αριθμό μητρώου στην Ιρλανδία ………..), νομίμως εκπροσωπούμενης, η οποία έχει καταστεί ειδική διάδοχος της ανώνυμης τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία «……….», που εδρεύει στην Αθήνα επί της οδού ………. και  εκπροσωπείται νόμιμα, δυνάμει της από 21-07-2020 σύμβασης πώλησης και μεταβίβασης απαιτήσεων, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 10 του Ν.3156/2003, η οποία εκπροσωπήθηκε κατά την εκδίκαση της υπόθεσης από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Κουκουζή (ΑΜ/ΔΣΑ ……….), μέλος της δικηγορικής εταιρίας με την επωνυμία «Θάνος Βασιλάκης και Συνεργάτες Δικηγορική Εταιρεία» (ΑΜ/ΔΣΑ …….) και 2. Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία «……….» και το διακριτικό τίτλο «………», που εδρεύει στο Δήμο ………… Αττικής επί της οδού …… (αρ.Γ.Ε.ΜΗ. …….), με ΑΦΜ ………, όπως νόμιμα εκπροσωπείται, ενεργούσας με την ιδιότητα της υπερθεματίστριας, η οποία εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο κατά την εκδίκαση της υπόθεσης από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Κυριαζή (ΑΜ/ΔΣΑ ….) μέλος της δικηγορικής εταιρίας με την επωνυμία «Φιλοθεϊδης-Καραμπατζάκη-Κυριαζής Δικηγορική Εταιρεία» (ΑΜ/ΔΣΑ ……) με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ.

Ο   ανακόπτων και ήδη εκκαλών άσκησε σε βάρος των καθ’ων η ανακοπή και ήδη εφεσίβλητων,  καθώς και  κατά της διαδικασίας της  αναγκαστικής εκτέλεσης που επισπεύθηκε σε βάρος του από την πρώτη καθ’ης η ανακοπή και δη κατά του ηλεκτρονικού πλειστηριασμού που διενεργήθηκε στις 23-03-2022 ενώπιον της συμβολαιογράφου Αθηνών Στυλιανής Δημητρέλλου, της υπ’αριθμόν ………/23-03-2022 έκθεσης διενέργειας ηλεκτρονικού πλειστηριασμού και κατακύρωσης της ως άνω συμβολαιογράφου και της υπ’αριθμόν ………/08-04-2022 έκθεσης διενέργειας πλειστηριασμού και κατακύρωσης της ίδιας ως άνω συμβολαιογράφου, την από 19-05-2022 (αριθμ.εκθ.καταθ………../01-06-2022) ανακοπή ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά. Το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά, αφού δίκασε την ένδικη ανακοπή αντιμωλία των διαδίκων με την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών, με την  2603/2024  οριστική απόφασή του απέρριψε την ανακοπή ως απαράδεκτη λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της, ως προς τους πρώτο, δεύτερο, τρίτο, πέμπτο και έκτο λόγους ανακοπής, και ακολούθως απέρριψε τον τέταρτο λόγο ανακοπής ως μη νόμιμο.

Την απόφαση αυτή προσβάλλει ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου ο ανακόπτων -ήδη εκκαλών με  την από 18-11-2024  (αριθ.εκθ.καταθ………./18-11-2024)   έφεσή του, η συζήτηση της οποίας προσδιορίστηκε για τη δικάσιμο της 02-10-2025 και κατόπιν αναβολής για τη δικάσιμο που  αναφέρεται στην αρχή της παρούσας και εγγράφηκε στο πινάκιο και  με το δικόγραφο του από 06-07-2026    (αριθ.εκθ.καταθ………./14-08-2026) πρόσθετου λόγου έφεσης, η συζήτηση του οποίου προσδιορίστηκε για τη δικάσιμο που  αναφέρεται στην αρχή της παρούσας και εγγράφηκε στο πινάκιο.

Οι υποθέσεις εκφωνήθηκαν με τη σειρά τους από το οικείο πινάκιο και συζητήθηκαν. Οι πληρεξούσιοι δικηγόροι του εκκαλούντος και της δεύτερης εφεσίβλητης δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο, αλλά προκατέθεσαν  έγγραφες προτάσεις και με σχετική δήλωσή τους, σύμφωνα με το άρθρο 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δικ, δήλωσαν ότι συμφωνούν να συζητηθούν η έφεση και ο πρόσθετος λόγος έφεσης χωρίς να παρασταθούν, ενώ ο πληρεξούσιος δικηγόρος της πρώτης εφεσίβλητης παραστάθηκε όπως μνημονεύεται ανωτέρω, κατέθεσε έγγραφες προτάσεις, στις οποίες αναφέρθηκε και ζήτησε όσα σε αυτές εκτίθενται.

ΑΦΟΥ   ΜΕΛΕΤΗΣΕ  ΤΗ   ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ

ΣΚΕΦΘΗΚΕ  ΣΥΜΦΩΝΑ  ΜΕ  ΤΟ  ΝΟΜΟ

Ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου αρμοδίως (άρθρο 19 του ΚΠολΔ)  φέρονται προς συζήτηση η από  18-11-2024  (αριθ.εκθ.καταθ………../18-11-2024)   έφεση   και   ο    από   06-07-2026 (αριθ.εκθ.καταθ……../14-08-2026) πρόσθετος λόγος έφεσης, κατά της 2603/2024 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, που δίκασε  με την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών (άρθρα 614 επ. του ΚΠολΔ και 937 παρ.3 και 934 παρ.1 περ.α΄του ΚΠολΔ, ως  ίσχυε κατά το χρόνο άσκησης της ένδικης ανακοπής, ήτοι μετά τις μεταβολές που  επέφερε η διάταξη του άρθρου 1 του Ν.4335/2015, που ισχύει από 1.1.2016 όταν η επίδοση της επιταγής προς εκτέλεση διενεργείται μετά την ανωτέρω ημεροχρονολογία) την από 19-05-2022 (αριθμ.εκθ.καταθ……./01-06-2022) ανακοπή. Επειδή ο πρόσθετος λόγος, παρά την αυτοτέλειά του, τελεί  σε εξάρτηση από την έφεση  και φέρει σε σχέση με αυτήν   παρακολουθηματικό χαρακτήρα (βλ. Σ. Σαμουήλ, «Η Έφεση κατά τον ΚΠολΔ» εκδ. Ε΄ [2003], § 584, σελ. 240), δικάζεται υποχρεωτικά μαζί με την έφεση (βλ. Μαργαρίτη, σε Κεραμέα/Κονδύλη/ Νίκα, ΚΠολΔ Ι [2000] υπό άρθρο 520 αρ. 36 σελ. 930), ενώ δεν μπορεί να νοηθεί χωριστή συζήτησή του (βλ. Ε.Μπαλογιάννη, σε Χ. Απαλαγάκη, «Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας – Ερμηνεία κατ’ άρθρο» 3η εκδ. [2013], υπό άρθρο 520, αρ. 14, σελ. 1043), πρέπει η έφεση και ο πρόσθετος λόγος αυτής, να συνεκδικαστούν, διότι αφορούν στους ίδιους διαδίκους, υπάγονται στην ίδια  διαδικασία, στρέφονται κατά της ίδιας απόφασης και κατά την κρίση του Δικαστηρίου αυτού διευκολύνεται και επιταχύνεται η διεξαγωγή της όλης δίκης (άρθρα 520 παρ. 2, 524 παρ. 1 και 246 του ΚΠολΔ).

Ακολούθως, η ένδικη έφεση έχει  ασκηθεί  νομοτύπως και εμπροθέσμως σύμφωνα με τα άρθρα 495, 511, 513 παρ. 1 εδ. β’, 516 παρ. 1, 517 εδ. α’, 518 παρ. 1 σε συνδ. με άρθρα 144 επ., καθώς και 520 παρ. 1 του ΚΠολΔ, μέσα  στην τριακονθήμερη προθεσμία που προβλέπει το  άρθρο  518 παρ.1 α’  του ΚΠολΔ,   εφόσον η  εκκαλουμένη  απόφαση  επιδόθηκε  στον εκκαλούντα στις 17-10-2024  και η έφεση κατατέθηκε στη γραμματεία του εκδώσαντος    την   προσβαλλόμενη    απόφαση   Δικαστηρίου   στις   18-11-2024, ενώ, περαιτέρω, έχει καταβληθεί από τον εκκαλούντα  το προσήκον e παράβολο του Δημοσίου, με αριθμό ………../2024,  ποσού 100  ευρώ, κατ’ άρθρο 495 παρ. 3 Α  περ. β΄ του ΚΠολΔ, όπως το άρθρο αυτό ισχύει μετά την αντικατάστασή του: i] από το άρθρο 1  άρθρο τρίτο του Ν. 4335/2015 [ΦΕΚ Α΄87 /23-7-2015] που εφαρμόζεται για τα κατατεθειμένα από την 1-1-2016 ένδικα μέσα, ii] από τα άρθρα 35 παρ.2 και 45 του Ν. 4446/2016 [ΦΕΚ Α΄ 240/22-12-2016] με έναρξη ισχύος από 23-01-2017 και ιιι] από το άρθρο 22 του Ν.5134/2024 (ΦΕΚ Α΄146), με έναρξη ισχύος, σύμφωνα με το άρθρο 120 παρ.1 του ίδιου νόμου, από 16-09-2024.  Πρέπει επομένως, η ένδικη έφεση να γίνει τυπικά δεκτή και να ερευνηθεί περαιτέρω κατ’ ουσίαν, ήτοι ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της (άρθρο 533 παρ.1 του ΚΠολΔ), μέσα στα όρια που καθορίζονται με αυτούς (άρθρο 522 του ΚΠολΔ), κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών.

Σύμφωνα με το άρθρο 520 παρ. 2 του ΚΠολΔ πρόσθετοι λόγοι εφέσεως μπορούν να ασκηθούν μόνο ως προς τα κεφάλαια της αποφάσεως που έχουν προσβληθεί με την έφεση και εκείνα που αναγκαστικά συνέχονται με αυτά, διαφορετικά απορρίπτονται ως απαράδεκτοι και αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο, κατ’ εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 532 του ΚΠολΔ, η οποία εφαρμόζεται και επί των προσθέτων λόγων εφέσεως για την ταυτότητα του νομικού λόγου (ΑΠ 416/2001). Ως “κεφάλαιο”, κατά την έννοια του άρθρου 520 παρ. 2 του ΚΠολΔ, νοείται κάθε οριστική διάταξη της πρωτοβάθμιας απόφασης, με την οποία το δικαστήριο αποφαίνεται για το ορισμένο και παραδεκτό ή και τη βασιμότητα ενός αυτοτελούς αιτήματος για παροχή έννομης προστασίας, καθώς και για τις τυχόν ενστάσεις που προβλήθηκαν ως άμυνα κατά του αιτήματος αυτού (ΑΠ 189/2016, ΑΠ 249/2016, ΑΠ 1359/2011, ΑΠ 1543/2007 ΝΟΜΟΣ). Ως “αναγκαίως συνεχόμενο” προς τα εκκληθέντα κεφάλαια νοείται μια οριστική διάταξη της πρωτοβάθμιας απόφασης, η οποία έχει τέτοια συνάφεια προς κάποια από τις εκκληθείσες, είτε γιατί αποτελεί ζήτημα προκριματικό για την παραδοχή τους, είτε γιατί πηγάζει από την αυτή ιστορική αιτία και διαμορφώνει ή προσδιορίζει το περιεχόμενο εκείνων, έτσι, ώστε τυχόν διαφορετική κρίση του εφετείου ως προς το συνεχόμενο κεφάλαιο από εκείνη της πρωτόδικης απόφασης να επηρεάζει και την κρίση επί των εκκληθέντων κεφαλαίων (ΑΠ 249/2016, ΑΠ 684/2013, ΑΠ 238/2001 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ).

Στην προκειμένη περίπτωση, ο κρινόμενος πρόσθετος λόγος έφεσης, ασκήθηκε εμπρόθεσμα, ήτοι με το από 06-07-2026    (αριθ.εκθ.καταθ……../14-08-2026)  ιδιαίτερο δικόγραφο  που κατατέθηκε στις 14-08-2026 στη γραμματεία του παρόντος δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου, το οποίο ο εκκαλών επέδωσε στις εφεσίβλητες στις  18-08-2026 και 19-08-2026, ήτοι τριάντα [30] πλήρεις ημέρες πριν από τη  δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας απόφασης [01-10-2026],  (όπως προκύπτει από τις προσκομιζόμενες  από τον εκκαλούντα υπ’ αριθμόν …./18-08-2026 και …/19-08-2026 εκθέσεις επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας της περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών με έδρα το Πρωτοδικείο Αθηνών . …….), σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 520 παρ.2 του ΚΠολΔ, όπως ίσχυε πριν την τροποποίησή του με το άρθρο 44 του Ν.5221/2025, σε συνδυασμό με το άρθρο 24 του ΕισΝΚΠολΔ, σύμφωνα με το οποίο το παραδεκτό των ένδικων μέσων, το επιτρεπτό των προβαλλόμενων λόγων και ο χρόνος της άσκησης κρίνονται σύμφωνα με το νόμο που ισχύει κατά το χρόνο που δημοσιεύεται η απόφαση, και το άρθρο 126 παρ. 4 του Ν.5221/2025, σύμφωνα με το οποίο  οι νέες διατάξεις που αφορούν τα ένδικα μέσα και τις προθεσμίες τους (συμπεριλαμβανομένης της προθεσμίας του άρθρου 520 παρ. 2 του ΚΠολΔ) εφαρμόζονται μόνο για τα ένδικα μέσα που ασκούνται μετά την έναρξη ισχύος του νέου νόμου, δηλαδή από την 1η Ιανουαρίου 2026 και μετά, συνεπώς εφόσον η ένδικη έφεση ασκήθηκε στις 18-11-2024 (υπό το προγενέστερο νομικό καθεστώς), η διαδικασία διέπεται από τις παλιές διατάξεις. Με τον προβαλλόμενο πρόσθετο λόγο εφέσεως ο εκκαλών ισχυρίζεται ότι εσφαλμένα απορρίφθηκε από την εκκαλουμένη ο λόγος ανακοπής περί έλλειψης ενεργητικής νομιμοποίησης της πρώτης καθ’ης η ανακοπή-ήδη πρώτης εφεσίβλητης, τούτο διότι το από 02-03-2021 πληρεξούσιο που υπεγράφη στην Ιρλανδία από τρίτο πρόσωπο και όχι από το νόμιμο εκπρόσωπό της (πρώτης εφεσίβλητης), το γνήσιο της υπογραφής του οποίου βεβαιώθηκε από Ιρλανδή συμβολαιογράφο, και με το οποίο η πρώτη εφεσίβλητη ισχυρίζεται ότι απέκτησε την εξουσία διαχείρισης των απαιτήσεων της ως άνω αλλοδαπής εταιρίας ειδικού σκοπού, είναι άκυρο και ως εκ τούτου η πρώτη εφεσίβλητη δεν είχε τη νόμιμη εξουσία να επανακοινοποιήσει την υπ’αριθμόν …./2019 διαταγή πληρωμής, την επιταγή προς πληρωμή, να επιβάλλει αναγκαστική κατάσχεση και να επισπεύσει ηλεκτρονικό πλειστηριασμό. Επίσης, εκθέτει ότι έχει ασκήσει την από 22-10-2025 (αρ.εκθ.καταθ…./……/2025) αγωγή του ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία αιτείται να αναγνωριστεί ότι το εν λόγω πληρεξούσιο είναι άκυρο και προβάλλει αίτημα αναβολής της παρούσας δίκης κατ’άρθρο 249 του ΚΠολΔ μέχρι την έκδοση τελεσίδικης απόφασης επί της ανωτέρω αγωγής. Ο πρόσθετος αυτός λόγος εφέσεως είναι απαράδεκτος και εντεύθεν απορριπτέος, τούτο διότι ο εκκαλών δεν τον είχε προβάλλει ως λόγο ανακοπής στην ένδικη ανακοπή, ως προς τον οποίο σε κάθε περίπτωση έπρεπε να τηρηθεί η  προθεσμία του άρθρου 934 παρ.1 α΄του ΚΠολΔ καθόσον είχε γεννηθεί και αφορούσε προηγούμενες πράξεις της αναγκαστικής εκτέλεσης, [αλλά αφορούσε και το κύρος του εκτελεστού τίτλου (ήτοι της διαταγής πληρωμής)]. Εξάλλου, οι πρόσθετοι λόγοι έφεσης μπορούν να αφορούν αποκλειστικά και μόνο κεφάλαια της απόφασης που έχουν ήδη προσβληθεί με την κύρια έφεση ή αναγκαστικώς συνεχόμενα με αυτά. Δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να «εισάγουν» έναν εντελώς νέο λόγο ανακοπής που παραλείφθηκε στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Επιπλέον, στη δίκη της ανακοπής του άρθρου 933 του ΚΠολΔ, το δικαστήριο δεν μπορεί να εξετάσει αυτεπαγγέλτως την έλλειψη πληρεξουσιότητας ή τη νομιμότητα της σύμβασης διαχείρισης αν αυτό δεν έχει προβληθεί εγκαίρως με το αρχικό δικόγραφο της ανακοπής ή με αυτοτελές πρωτοβάθμιο δικόγραφο προσθέτων λόγων ανακοπής. Νέοι λόγοι ανακοπής δεν επιτρέπεται να προταθούν από τον ανακόπτοντα, για πρώτη φορά στο Εφετείο, ακόμα και αν αυτοί αφορούν ισχυρισμούς που αναφέρονται στο άρθρο 527 του KΠολΔ, γιατί έναντι της εν λόγω διατάξεως, κατισχύει ως ειδικότερη η διάταξη του άρθρου 585 παρ. 2 εδ. β` του KΠολΔ, κατά την οποία νέοι λόγοι ανακοπής μπορούν να προταθούν μόνο με πρόσθετο δικόγραφο, που κατατίθεται στη γραμματεία του δικαστηρίου προς το οποίο απευθύνεται η ανακοπή και κοινοποιείται οκτώ ημέρες πριν από τη συζήτηση (ΑΠ 1779/2001, ΑΠ 892/1990). Έτσι, μόνο το περιεχόμενο της ως άνω ανακοπής και εκείνο των, τυχόν κατά τον προεκτεθέντα τρόπο, ασκηθέντων πρόσθετων λόγων της, οριοθετεί το αντικείμενο της δίκης επί της ανακοπής. Ούτε επιτρέπεται συμπλήρωση του περιεχομένου των λόγων της ανακοπής με τις προτάσεις, ή την έφεση, τους πρόσθετους λόγους αυτής και την αναίρεση (ΑΠ 2067/2022, ΑΠ 531/2022, 712/2022, 811/2022, 925/2020, 1298/2018, 1943/09, 1098/08, 1313/07, 339/06, 50/04 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ).

Ο ανακόπτων και ήδη εφεσίβλητος άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά κατά των καθ’ων η ανακοπή και ήδη εφεσίβλητων την ένδικη ανακοπή του άρθρου 933 του ΚΠολΔ, με την οποία ζητούσε να γίνει αυτή δεκτή και να ακυρωθούν ο ηλεκτρονικός πλειστηριασμός που διενεργήθηκε στις 23-03-2022 ενώπιον της συμβολαιογράφου Αθηνών ………., η υπ’αριθμόν ……../23-03-2022 έκθεση διενέργειας ηλεκτρονικού πλειστηριασμού και κατακύρωσης της ως άνω συμβολαιογράφου και η υπ’αριθμόν ……./08-04-2022  περίληψη έκθεσης  διενέργειας  πλειστηριασμού  και  κατακύρωσης  της  ίδιας  ως άνω συμβολαιογράφου, για τους ακόλουθους λόγους 1] επειδή η δικηγόρος που έδωσε εντολή για την επίδοση της από 25-11-2019 επιταγής προς πληρωμή στον ανακόπτοντα, με την οποία επισπεύθηκε η αναγκαστική εκτέλεση, στερείτο πληρεξουσιότητας προς τούτο, ως εκ τούτου είναι άκυρη τόσο η από 25-11-2019 επιταγή προς πληρωμή κάτωθι του α΄απογράφου εκτελεστού της υπ’αριθμόν …../2019 Διαταγής Πληρωμής του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που αποτελεί τον εκτελεστό τίτλο της ένδικης αναγκαστικής εκτέλεσης όσο και οι μεταγενέστερες επίδικες πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης, 2] επειδή ήταν απαράδεκτη η έκδοση της υπ’αριθμόν …../16-05-2019 έκθεσης αναγκαστικής κατάσχεσης, καθόσον  η  διαχειρίστρια εταιρία-πρώτη καθ’ης η ανακοπή δεν νομιμοποιούνταν προς τούτο, ενώ διάδικος έπρεπε να είναι η  ως άνω αλλοδαπή εταιρία ειδικού σκοπού και συνεπώς είναι άκυρες και  οι μεταγενέστερες επίδικες πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης, 3] επειδή η διαχειρίστρια εταιρία, που του κοινοποίησε της ως άνω έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης, δεν νομιμοποιούνταν ενεργητικά να προβαίνει σε πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης, αφού ήταν απλή διαχειρίστρια και όχι δικαιούχος της απαίτησης, 4] επειδή παρεισέφρησαν πλημμέλειες στην ανάρτηση του ένδικου ηλεκτρονικού πλειστηριασμού στη διαδικτυακή ιστοσελίδα «………..», ήτοι στα αναρτημένα στοιχεία στην ως άνω ιστοσελίδα δεν αναφερόταν το ποσό της εγγύησης που κατέβαλε η υπερθεματίστρια- δεύτερη καθ’ης η ανακοπή, ενώ και στην υπ’αριθμόν ……../08-04-2022 περίληψη κατακυρωτικής έκθεσης, δεν αναφερόταν πουθενά με ποιο κωδικό υπέβαλε επιτυχώς αίτημα συμμετοχής η δεύτερη καθ’ης η ανακοπή και εάν κατέθεσε το ποσό της εγγύησης  σε ειδικό λογαριασμό, καθώς και το ύψος αυτού,  5] επειδή ο πλειστηριασμός επισπεύσθηκε δυνάμει εκτελεστού τίτλου και δη της ως άνω υπ΄αριθμόν ……/2019 διαταγής πληρωμής, η οποία δεν είχε εισέτι καταστεί τελεσίδικη, με την πρώτη καθ’ης να αναγγέλλεται για απαιτήσεις μη βέβαιες και μη εκκαθαρισμένες και 6] επειδή η πρώτη καθ’ης η ανακοπή άσκησε καταχρηστικά το δικαίωμά της να διενεργήσει ηλεκτρονικό πλειστηριασμό αφού η μεταβίβαση της ένδικης απαίτησης δεν ήταν νόμιμη, δεν δέχθηκε αυτή τη ρύθμιση της οφειλής του, και το ακίνητο που τέθηκε σε ηλεκτρονικό πλειστηριασμό είναι το μοναδικό περιουσιακό του στοιχείο που χρησιμεύει ως έσοδο στην οικογένειά του. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που δίκασε με την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών [άρθρα 614 επ.,933 παρ.1  και 937 παρ.3 του ΚΠολΔ, ως  ίσχυε κατά το χρόνο άσκησης της ένδικης ανακοπής], με την εκκαλουμένη απόφασή του, απέρριψε ως απαράδεκτη την ένδικη ανακοπή λόγω εκπροθέσμου ασκήσεώς της ως προς τους πρώτο, δεύτερο, τρίτο, πέμπτο και έκτο λόγους ανακοπής, εφόσον αυτοί έπρεπε να ασκηθούν στην προθεσμία του άρθρου 934 παρ.1 εδ.α΄του ΚΠολΔ, δεδομένου αφενός του χρόνου επιβολής της κατάσχεσης (16-05-2019, η έκθεση της οποίας κοινοποιήθηκε στον ανακόπτοντα στις 18-05-2019), αφετέρου λόγω του ότι εφόσον ακολούθησαν και άλλες πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης, ήτοι ο ένδικος ηλεκτρονικός πλειστηριασμός, απαράδεκτα συμπροσβάλλονται μεταγενέστερες αυτής πράξεις, και μάλιστα η τελευταία της διαδικασίας αναγκαστικής εκτέλεσης (άρθρο 934 παρ.2 του ΚΠολΔ), διενεργηθείσες σε χρόνο τέτοιο, βάσει του οποίου έχει παρέλθει πέραν πάσης αμφιβολίας η προθεσμία του άρθρου 934 παρ.1 α΄του ΚΠολΔ, εν συνεχεία αφού έκρινε παραδεκτό τον τέταρτο λόγο ανακοπής  τον απέρριψε ως νομικά αβάσιμο.  Κατά της απόφασης αυτής, παραπονείται τώρα ο ανακόπτων και ήδη εκκαλών, με τους λόγους που αναφέρονται στην έφεσή του,  οι οποίοι ανάγονται σε εσφαλμένη  εφαρμογή του νόμου και κακή εκτίμηση των αποδείξεων και ζητεί να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη απόφαση, κατά τα εκκληθέντα αυτής κεφάλαια, προκειμένου να γίνει εν όλω δεκτή η ανακοπή του.

Σύμφωνα με το άρθρο 934 του ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 1 άρθρο όγδοο παρ. 2 του ν. 4335/2015 (Φ.Ε.Κ. A’87/23-7-2015 με έναρξη ισχύος την 1/1/2016 σύμφωνα με το άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 4 Ν. 4335/2015 ) και εφαρμόζεται στην ένδικη υπόθεση, καθώς η επιταγή προς πληρωμή, δυνάμει της οποίας επισπεύθηκε η ένδικη διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεση επιδόθηκε στον ανακόπτοντα μετά την 01-01-2016 «1. Ανακοπή σύμφωνα με το άρθρο 933 είναι παραδεκτή: α) Αν αφορά ελαττώματα από τη σύνταξη της επιταγής προς εκτέλεση μέχρι και τη δημοσίευση του αποσπάσματος της κατασχετήριας έκθεσης κατά τα άρθρα 955 και 995 ή την απαίτηση ή σε περίπτωση κατάσχεσης στα χέρια τρίτου μέχρι και την επίδοση του κατασχετηρίου εγγράφου στον καθ` ου, μέσα σε σαράντα πέντε (45) από την ημέρα της κατάσχεσης. Σε περίπτωση άμεσης εκτέλεσης, η ανακοπή κατά της επιταγής προς εκτέλεση ασκείται μέσα σε τριάντα (30) ημέρες από την επίδοση της επιταγής β) Αν αφορά την εγκυρότητα της τελευταίας πράξης της εκτέλεσης, μέσα σε τριάντα (30) ημέρες αφότου η πράξη αυτή ενεργηθεί και αν πρόκειται  για  εκτέλεση  για  την  ικανοποίηση  χρηματικών  απαιτήσεων,   μέσα σε τριάντα (30) ημέρες από την ημέρα του πλειστηριασμού ή αναπλειστηριασμού αν πρόκειται για κινητά, και εξήντα (60) ημέρες αφότου μεταγράφει η περίληψη της κατακυρωτικής έκθεσης, αν πρόκειται για ακίνητα. 2. Αν πρόκειται για εκτέλεση για την ικανοποίηση χρηματικών απαιτήσεων, τελευταία πράξη εκτέλεσης είναι η σύνταξη έκθεσης πλειστηριασμού και κατακύρωσης». Συνεπώς, το άρθρο 934 παρ. 1αρ. α του ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε ανωτέρω, προβλέπει μία ενιαία προθεσμία για όλους τους λόγους ανακοπής που υπάγονταν προηγουμένως στο (παλαιό) άρθρο 934 παρ. 1 αρ. α και β και συνεπώς, όλους τους λόγους ανακοπής που βάλλουν κατά των πράξεων της εκτελεστικής διαδικασίας έως και τη δημοσίευση του αποσπάσματος της κατασχετήριας έκθεσης, ανεξάρτητα από το  χαρακτηρισμό τους ως πράξεων της προδικασίας ή της κύριας διαδικασίας της αναγκαστικής εκτελέσεως, όπως και τους λόγους που αφορούν στην εγκυρότητα του εκτελεστού τίτλου, αν και δεν περιλαμβάνονται στην γραμματική διατύπωση του άρθρου και στην απαίτηση. Εξάλλου, η προσήκουσα κάθε φορά προθεσμία που πρέπει να τηρήσει ο εκάστοτε ανακόπτων κρίνεται και υπό την νέα μορφή του άρθρου 934 του ΚΠολΔ, όχι από το αίτημα της ανακοπής του, δηλαδή από την πράξη αναγκαστικής εκτέλεσης που προσβάλλει αυτός, αλλά από τους λόγους που προτείνει με την ανακοπή του, δηλαδή από τα ιστορούμενα σε αυτήν ελαττώματα, τα οποία πρέπει να αναφέρονται ευθέως και αμέσως στο κύρος της προσβαλλόμενης με την ανακοπή πράξης της αναγκαστικής εκτέλεσης (ΑΠ 1107/2003, ΕλλΔ/νη 46 (2005), 107, ΕφΘεσ 411/2009 ΕΠολΔ 2009.698, ΕφΙωαν 129/2006 NoΒ 55 (2007), 2127, Πελαγία Γέσιου- Φαλτσή Δίκαιο Αναγκαστικής Εκτέλεσης Γενικό Μέρος εκδ. 2017 σελ.692). Εξάλλου, κριτήριο του εμπροθέσμου της ανακοπής αποτελεί ο προβαλλόμενος λόγος, ήτοι η πράξη όπου ενυπάρχει το επικαλούμενο ελάττωμα και όχι το αίτημά της, δηλαδή οι επόμενες πράξεις των οποίων ζητείται η ακύρωση (ΑΠ 1898/2011, ΑΠ 37/2009 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Αν κάποια πράξη της αναγκαστικής εκτέλεσης δεν προσβληθεί μέσα στην προσήκουσα, κατά τα παραπάνω, προθεσμία, επέρχεται έκπτωση από το δικαίωμα προσβολής της, γεγονός που εξετάζεται και αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο, που κρίνει τη σχετική ανακοπή, με αποτέλεσμα η πράξη να θεωρείται έγκυρη και ισχυρή και το ελάττωμά της να μην μπορεί να προβληθεί μεταγενέστερα, ούτε να μπορεί να συμπαρασύρει σε ακυρότητα τις επόμενες πράξεις της διαδικασίας της αναγκαστικής εκτέλεσης (ΑΠ 686/2018, ΑΠ 640/2017, ΑΠ 1371/2013, ΑΠ 37/2009, ΑΠ 93/2001 και 1784/1998, αμφότερες στο Σύστημα Νομικών Πληροφοριών του Δ.Σ.Α., Μπρίνια, Αναγκαστική Εκτέλεση, έκδ. β, παρ. 149. σελ. 395, Φραγκίστα-Γέσιου/Φάλτσή, έκδ. 1998 Αναγκαστική Εκτέλεση I, παρ. 40, σελ. 203). Γίνεται, λοιπόν, δεκτό ότι η ανακοπή που περιέχει λόγους ακυρότητας που θίγουν αμέσως τις προγενέστερες του πλειστηριασμού πράξεις της εκτέλεσης και εμμέσως μόνο την πράξη του πλειστηριασμού, ως τελευταία πράξη της εκτέλεσης, πρέπει να ασκηθεί μέσα στην ανωτέρω προθεσμία του άρθρου 934 § 1 περ. α’ ΚΠολΔ, μόνο δε μετά την τελεσίδικη παραδοχή της και την ακύρωση των προγενεστέρων αυτών πράξεων της εκτέλεσης, η οποία ακύρωση επιδρά ακυρωτικά και επί του πλειστηριασμού, μπορεί να προσβληθεί παραδεκτώς για το λόγο αυτόν ο πλειστηριασμός μέσα στην προθεσμία του άρθρου 934 § 1 περ. β και 2 του ΚΠολΔ. Η νέα διαδικαστική δομή της παρ.1 ανακοπής του άρθρου 933, επέβαλε και την τροποποίηση του άρθρου 934, ώστε τα στάδια προσβολής των πράξεων εκτέλεσης και προβολής των ελαττωμάτων τους να περιοριστούν από τρία σε δύο. Έτσι, όλες οι ανακοπές που αφορούν ενδεχόμενες πλημμέλειες που εντοπίζονται στο χρονικό πλαίσιο από την επίδοση της επιταγής προς εκτέλεση μέχρι και τη δημοσίευση του αποσπάσματος της κατασχετήριας έκθεσης, που συντελούνται από την προδικασία της επιταγής (924), την εντολή προς εκτέλεση (927) και την κατάσχεση (954, 955, 992, 995) ή και την προδικασία του πλειστηριασμού (ιδίως 999), πρέπει να ασκηθούν μέσα σε προθεσμία σαράντα πέντε [45] ημερών από την ημερομηνία της κατάσχεσης. Μέσα στην ίδια προθεσμία προβάλλονται και οι αντιρρήσεις που αφορούν την απαίτηση (βλ. Απαλαγάκη Χ., Συστηματική παρουσίαση των Βα­σικών τροποποιήσεων του ΚΠολΔ από το Ν 4335/2015, εκδ. 2016, σελ. 50, Μακρίδου Κ./Απαλαγάκη Χ./Διαμαντόπουλος Γ., Πολιτική Δικονομία-θεωρία-Νομολογία-Υποδείγματα, εκδ. 2016, σελ. 35). Εξάλλου η τήρηση των παραπάνω προθεσμιών της ανακοπής, που ορίζονται από το άρθρο 934 του ΚΠολΔ, προϋποθέτει ότι ο καθ΄ου η εκτέλεση θα έχει πραγματικά λάβει γνώση της προσβαλλόμενης πράξης, προκειμένου να την προσβάλλει αποτελεσματικά ενώπιον του αρμοδίου δικαστηρίου, ήτοι αφετηρία της προθεσμίας των [45] ημερών του άρθρου 934 παρ.1 εδ.α΄του ΚΠολΔ θα πρέπει και πάλι, μετά τις τροποποιήσεις που επέφερε ο Ν.4335/2015, να γίνει δεκτό ότι αποτελεί η επίδοση της κατασχετήριας έκθεσης στον καθ’ου η εκτέλεση, για λόγους περιφρούρησης  του  δικαιώματος  άμυνας του τελευταίου (ΑΠ 1232/2012, ΑΠ 658/2007).  Διότι, ναι μεν το σχετικό δικαίωμα πρόσβασης σ΄ αυτό δεν είναι απόλυτο και υπόκειται σε περιορισμούς, ειδικότερα σε ότι αφορά τις προϋποθέσεις του παραδεκτού της ανακοπής κατά της εκτέλεσης, πλην όμως οι περιορισμοί αυτοί δεν μπορούν να εμποδίζουν την ανοικτή πρόσβαση σε ένα άτομο κατά τρόπο ή σε βαθμό, ώστε το δικαίωμά του αυτό να θίγεται στην ίδια την ουσία του. Οι εν λόγω περιορισμοί συμβιβάζονται με το άρθρο 6 παρ. 1 της κυρωθείσας αρχικώς με το ν. 2329/1953 και εκ νέου με το ν. δ. 57/1974, σύμβασης της Ρώμης «για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών», το οποίο έχει υπερνομοθετική ισχύ (Ολ. ΑΠ 40/1998), μόνο εφόσον τείνουν σε ένα νόμιμο σκοπό και εφόσον υπάρχει σχέση αναλογίας μεταξύ των χρησιμοποιούμενων μέσων και του επιδιωκόμενου σκοπού (απόφαση της 6.12.2002 του Ε.Δ.Α.Δ.). Αλλά και κατά το άρθρο 20 παρ. 1 του Συντάγματος, το οποίο ορίζει ότι «καθένας έχει δικαίωμα στην παροχή έννομης προστασίας από τα δικαστήρια και μπορεί να αναπτύξει σ΄ αυτά τις απόψεις του για τα δικαιώματα ή συμφέροντά του, όπως ο νόμος ορίζει», δεν αποκλείεται στο νομοθέτη να θέτει περιορισμούς υπό τους οποίους τελεί το εν λόγω δικαίωμα, οι περιορισμοί όμως αυτοί δεν μπορούν να περιστείλουν την προσφυγή στα δικαστήρια κατά τέτοιο τρόπο ή σε τέτοιο βαθμό, ώστε το δικαίωμα αυτό να προσβάλλεται στον ίδιο του τον πυρήνα. Δύναται, συνεπώς, ο νομοθέτης, θεσπίζοντας προϋποθέσεις προσφυγής στα δικαστήρια, να καθορίζει και προθεσμία μέσα στην οποία οφείλει να ορίζει τη γνώση του θιγομένου για το βλαπτικό του οφειλέτη γεγονός, πράξη ή παράλειψη, γιατί χωρίς μια τέτοια γνώση δεν καθίσταται εφικτή η εκ μέρους του διεκδίκηση της παροχής έννομης προστασίας. Η γνώση αυτή του θιγομένου δεν απαιτείται μεν αναγκαίως να διαπιστώνεται από την επίδοσης της βλαπτικής πράξης στον ίδιο. Πρέπει, όμως, τουλάχιστον να συνάγεται κατά τρόπο ασφαλή, ότι ενόψει των συντρεχουσών, κατά περίπτωση, συνθηκών, μεταξύ των οποίων και ο χρόνος που μεσολάβησε, ο θιγόμενος, ως επιμελής άνθρωπος, έλαβε ή μπορούσε να έχει λάβει γνώση του βλαπτικού για αυτόν γεγονότος (πράξης ή παράλειψης), ώστε να είναι σε θέση να επιδιώξει την παροχή έννομης προστασίας (ΑΕΔ 2/1999) [ΑΠ 1232/2012, ΜονΕφΑιγαίου 80/2020 ΝΟΜΟΣ].

Με τον πρώτο λόγο εφέσεως ο εκκαλών παραπονείται ότι η εκκαλουμένη κατ’εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου και δη του άρθρου 68 του ΚΠολΔ, απέρριψε το λόγο ανακοπής του αναφορικά με την έλλειψη ενεργητικής νομιμοποίησης της πρώτης εφεσίβλητης ως προς την επίσπευση του επίδικου πλειστηριασμού και για το λόγο αυτό πρέπει να γίνει αυτός δεκτός. Ειδικότερα, ο ανακόπτων, με τον τρίτο λόγο ανακοπής, όπως ελέχθη και ανωτέρω, υποστήριξε ότι ο επίδικος πλειστηριασμός πρέπει να ακυρωθεί επειδή η πρώτη καθ’ης η ανακοπή- διαχειρίστρια εταιρία-ήδη πρώτη εφεσίβλητη, του κοινοποίησε την υπ’αριθμόν ……./16-05-2019 έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης στις 18-05-2019, ως μη δικαιούχος διάδικος της επίδικης απαίτησης που μεταβιβάσθηκε στην ως άνω αλλοδαπή εταιρία ειδικού σκοπού, ενώ δεν νομιμοποιούνταν ενεργητικά να προβαίνει σε πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης, αφού ήταν απλή διαχειρίστρια και όχι δικαιούχος της απαίτησης. Ο λόγος αυτός ανακοπής τυγχάνει απαράδεκτος λόγω εκπροθέσμου ασκήσεώς του,  αφού δεν ασκήθηκε μέσα στην προθεσμία του άρθρου 934 παρ.1 εδ.α΄του ΚΠολΔ, ήτοι μέσα σε [45] ημέρες από την κοινοποίηση στις 18-05-2019 της έκθεσης αναγκαστικής κατάσχεσης σε αυτόν (ανακόπτοντα), οπότε και έλαβε γνώση αυτής, σύμφωνα και με όσα διαλαμβάνονται στην πιο πάνω νομική σκέψη. Εν προκειμένω, αντίθετα, ακολούθησαν και άλλες πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης, και μάλιστα η τελευταία της διαδικασίας αναγκαστικής εκτέλεσης, ήτοι  διενεργήθηκε ο επίδικος ηλεκτρονικός πλειστηριασμός στις 23-03-2022 και συντάχθηκε η υπ’αριθμόν ……../23-03-2022 έκθεση διενέργειας ηλεκτρονικού πλειστηριασμού και κατακύρωσης της συμβολαιογράφου Αθηνών …………, οπότε και τα κατασχεθέντα ακίνητα που αναφέρονται στην προρρηθείσα έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης κατακυρώθηκαν στη δεύτερη καθ’ης η ανακοπή-ήδη δεύτερη εφεσίβλητη, όπως όμως ελέχθη στην πιο πάνω νομική σκέψη, η ανακοπή που θίγει αμέσως τις προγενέστερες του πλειστηριασμού πράξεις της εκτέλεσης και εμμέσως μόνο την πράξη του πλειστηριασμού, ως τελευταία πράξη της εκτέλεσης, πρέπει να ασκηθεί μέσα στην ανωτέρω προθεσμία του άρθρου 934 § 1 περ. α’ του ΚΠολΔ, μόνο δε μετά την τελεσίδικη παραδοχή της και την ακύρωση των προγενεστέρων αυτών πράξεων της εκτέλεσης, η οποία ακύρωση επιδρά ακυρωτικά και επί του πλειστηριασμού, μπορεί να προσβληθεί παραδεκτώς για το λόγο αυτόν ο πλειστηριασμός μέσα στην προθεσμία του άρθρου 934 § 1 περ. β και 2 του ΚΠολΔ. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που απέρριψε τον τρίτο λόγο ανακοπής ως απαράδεκτο λόγω εκπροθέσμου ασκήσεώς του, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε το νόμο και ο πρώτος λόγος εφέσεως που υποστηρίζει τα αντίθετα  είναι  νομικά αβάσιμος  και  ως εκ τούτου πρέπει να απορριφθεί.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 995 του ΚΠολΔ ο πλειστηριασμός διενεργείται αποκλειστικά με ηλεκτρονικά μέσα, όπως προβλέπει το άρθρο αυτό, η δε ανάρτηση των στοιχείων στο ηλεκτρονικό σύστημα γίνεται κατά τις διατάξεις της ΥΑ 41756/2017, που  εξακολουθεί να ισχύει (βλ. και την ΥΑ  16106/2021 κατ΄εξουσιοδότηση της διάταξης του άρθρου 207 του Ν. 4738/2020). Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 5 της Υ.Α. 41756/26-05-2017 (ΦΕΚ Β’ 1884/30-05-2017) , για τη διενέργεια πλειστηριασμού με ηλεκτρονικά μέσα (βλ. και το όμοιο άρθρο 5 της YA 16106/2021), ο συμβολαιογράφος αναρτά στην ιστοσελίδα των ΗΛ.ΣΥ.ΠΛΕΙΣ. την αναγγελία διενέργειας πλειστηριασμού κατά τα οριζόμενα στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας. Η αναγγελία περιέχει υποχρεωτικά τα ακόλουθα πεδία: ονοματεπώνυμο και πλήρη στοιχεία επικοινωνίας του συμβολαιογράφου, αντικείμενο, ημερομηνία διενέργειας και τιμή πρώτης προσφοράς του πλειστηριασμού, ποσό εγγύησης, καθώς και τον υπερσύνδεσμο προς την ιστοσελίδα του ΕΤΑΑ-ΤΑΝ όπου έχει αναρτηθεί η περίληψη της κατασχετήριας έκθεσης, σύμφωνα με τις οικείες διατάξεις του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας. Με την αναγγελία μπορούν να προσαρτώνται φωτογραφίες του αντικειμένου που εκπλειστηριάζεται και κάθε σχετικό έγγραφο που βρίσκεται στην κατοχή του συμβολαιογράφου. Από το νόμο δεν τίθεται προθεσμία αναγγελίας του πλειστηριασμού από το συμβολαιογράφο. Θα πρέπει να γίνεται σε τέτοιο χρονικό σημείο ώστε να επιτρέπει την εμπρόθεσμη συμμετοχή των πλειοδοτών στον ηλεκτρονικό πλειστηριασμό και τον εκ μέρους τους διορισμό αντικλήτου στο πρωτοδικείο του τόπου εκτέλεσης. Η αναγγελία πρέπει να πραγματοποιηθεί νωρίτερα, ώστε να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος στους υποψήφιους πλειοδότες να συμμετέχουν στη διαδικασία, να καταβάλλουν την εγγύηση και να υποβάλλουν ηλεκτρονικά το πληρεξούσιο του άρθρου 1003 παρ. 2 του ΚΠολΔ. Το εκπρόθεσμο της ανάρτησης και η μη πληρότητα των στοιχείων επιφέρουν ακυρότητα του πλειστηριασμού μόνο σε περίπτωση βλάβης (ΕφΠειρ 54/2024 ΝΟΜΟΣ και Κιουπτσίδου σε ΚΠολΔ Κεραμέα/Κονδύλη Νίκα 2021 άρθρο 955 αρ. 10, 959 αρ. 58 και 995 αρ. 9). Ακολούθως, στο άρθρο 965 παρ. 1 ΚΠολΔ, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 66 ν. 4842/2021, ορίζεται ότι κάθε πλειοδότης οφείλει να καταθέσει εγγυοδοσία ίση προς το 30% της τιμής της πρώτης προσφοράς, ενώ το άρθρο 1005 παρ. 1 του ΚΠολΔ, προβλέπει τη χορήγηση στον υπερθεματιστή από τον υπάλληλο του πλειστηριασμού της περίληψης της κατακυρωτικής έκθεσης μετά την καταβολή του πλειστηριάσματος και του τέλους χρήσης. Η χορήγηση της περίληψης της κατακυρωτικής έκθεσης από τον υπάλληλο του πλειστηριασμού, ως αναγκαίο επακόλουθο της έκθεσης κατακύρωσης, πρέπει να θεωρηθεί ότι εντάσσεται στην έννοια της τελευταίας πράξης της αναγκαστικής εκτέλεσης. Τούτο συνάγεται και από τον ορισμό στην § 1γ` του άρθρου 934 του χρονικού σημείου της μεταγραφής της περίληψης, ως αφετήριου γεγονότος της προθεσμίας ανακοπής του τρίτου σταδίου στα ακίνητα, πράξη που ακριβώς έπεται της χορήγησης της περίληψης κατακυρωτικής έκθεσης. Συνεπώς, η περίληψη κατακυρωτικής έκθεσης – η οποία αποτελεί στο χώρο του ουσιαστικού δικαίου τίτλο προς μεταγραφή και κατ` ακολουθία απόκτησης από τον υπερθεματιστή των δικαιωμάτων του καθ` ου η εκτέλεση (KΠολΔ 1005 § 1β`, ΑΚ 1192 αρ. 2), και στο χώρο του δικονομικού δικαίου εκτελεστό τίτλο εναντίον εκείνων που κατακρατούν το πλειστηριασθέν ακίνητο (KΠολΔ 1005 § 2) – αποτελεί, επίσης, διαδικαστική πράξη της αναγκαστικής εκτέλεσης, αφού δεν εξέρχεται από το πλαίσιο του πλειστηριασμού που περατώθηκε, αλλά συνάπτεται προς αυτόν, και υπόκειται στο σύστημα της δικονομικής ακυρότητας των άρθρων 159 επ. του KΠολΔ. Η προσβολή της, ως άκυρης πράξης της αναγκαστικής εκτέλεσης, μπορεί να επιχειρηθεί παραδεκτώς μόνο με την ανακοπή του άρθρου 933 του KΠολΔ, μέσα στην προθεσμία των εξήντα ημερών από τη μεταγραφή της (άρθρο 934 § 1 β`). Αν δεν συμβεί τούτο, η περίληψη κατακυρωτικής έκθεσης καθίσταται απρόσβλητη και παράγει όλες τις έννομες συνέπειες. Βέβαια, η περίληψη της έκθεσης κατακύρωσης εξαρτάται από την κατακύρωση και τον πλειστηριασμό, τον οποίο προϋποθέτει υφιστάμενο και παράγοντα τις συνέπειές του. Τυχόν ελαττώματα τούτου επιδρούν και επί της περίληψης, υπό την επιφύλαξη των περί δικονομικών ακυροτήτων (άρθρα 159 επ. του ΚΠολΔ) και αντιρρήσεων (άρθρα 933 επ. του ΚΠολΔ) διατάξεων. Εφόσον, λοιπόν, ο δικονομικώς άκυρος πλειστηριασμός παράγει τις συνέπειες του μέχρι την ακύρωσή του με δικαστική απόφαση, η περίληψη δεν πάσχει, αποκλειόμενης της προσβολής της κατά τα άρθρα 933 επ. του ΚΠολΔ με βάση ελάττωμα του πλειστηριασμού και της κατακυρώσεως. Μόνο όταν ακυρωθεί με δικαστική απόφαση   ο  πλειστηριασμός,    παρέχεται  η  δυνατότητα  ανακοπής   και  κατά  της περίληψης με βάση την ακύρωση του πλειστηριασμού και της κατακυρώσεως. Προς αποφυγή  δε  παρόδου της  σχετικής προθεσμίας του άρθρου 934 § 1β΄ του  ΚΠολΔ, οπότε η περίληψη κατακυρωτικής έκθεσης, ως πράξη της αναγκαστικής εκτέλεσης, καθίσταται απρόσβλητη, σκόπιμο είναι, κατ` εφαρμογή του άρθρου 69 § 1 δ`  KΠολΔ, να ασκηθεί μέσα στην προθεσμία αυτή, εκτός από την ανακοπή κατά του κύρους του πλειστηριασμού, και άλλη (δεύτερη) ανακοπή, με αίτημα την ακύρωση της περίληψης της έκθεσης κατακύρωσης και ιστορική αιτία (λόγο ανακοπής) την ελαττωματικότητα του πλειστηριασμού και την αναμενόμενη ακύρωσή του. Με το αυτό περιεχόμενο είναι δυνατόν να σωρευτούν στο ίδιο δικόγραφο η ανακοπή κατά του πλειστηριασμού και της κατακύρωσης και η ανακοπή κατά της περίληψης. Η παράλειψη του καθ` ου η εκτέλεση να αμυνθεί κατά της περίληψης κατακυρωτικής έκθεσης καθιστά αυτή απρόσβλητη, ακόμη και αν ακυρωθεί η έκθεση πλειστηριασμού και κατακυρώσεως. Δεν αποκλείεται, πάντως, η κατά τη διάρκεια τακτικής δίκης παρεμπίπτουσα κρίση περί ακυρότητας οποιασδήποτε πράξης της αναγκαστικής εκτέλεσης (άρα και της περίληψης κατακυρωτικής έκθεσης), εναντίον της οποίας δεν ασκήθηκε ανακοπή, μόνο, όμως, προς θεμελίωση τυχόν δικαιώματος αποζημιώσεως του καθ` ού η εκτέλεση (ΟλΑΠ 2/1993 ΝοΒ 1994, 359, ΑΠ 1685/2005 ΝοΒ 2006.411, ΑΠ 659/2005 Δ. 37.588, ΑΠ 236/1994 ΝοΒ 1995.53, ΑΠ 1083/1994 ΕλΔ 37.113, ΑΠ 115/1994 ΕλΔ 36.1091, ΑΠ 8491/1979 ΝοΒ 28.814, ΕφΑθ 6499/2007 ΝΟΜΟΣ).

Με το δεύτερο (και τελευταίο) λόγο εφέσεως ο εκκαλών παραπονείται ότι η εκκαλουμένη κατά  εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και του νόμου, απέρριψε ως μη νόμιμο τον τέταρτο λόγο ανακοπής του, με τον οποίο υποστήριζε ότι αφενός είναι άκυρος ο επίδικος πλειστηριασμός, αφού η αναγγελία της διενέργειας του πλειστηριασμού στην ιστοσελίδα των ηλεκτρονικών συστημάτων πλειστηριασμών «……..» δεν ανέφερε το ποσό της εγγύησης που όφειλε να καταβάλλει κατ’άρθρα 959 παρ.5 και 965 παρ.1 του ΚΠολΔ η δεύτερη καθ’ης η ανακοπή ως υποψήφια πλειοδότρια, αφετέρου είναι άκυρη η προσβαλλόμενη υπ’αριθμόν ……/08-04-2022 περίληψη κατακυρωτικής έκθεσης, καθώς δεν αναφέρεται σ’αυτήν πουθενά με ποιο κωδικό υπέβαλε επιτυχώς αίτημα συμμετοχής η δεύτερη καθ’ης η ανακοπή και εάν κατέθεσε το ποσό της εγγύησης  σε ειδικό λογαριασμό, καθώς και το ύψος αυτού. Ο λόγος αυτός ανακοπής πρέπει να απορριφθεί λόγω της αοριστίας του  ως απαράδεκτος, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 111 παρ.2, 118 στοιχ.4 και 216 παρ.1 στοιχ.β’ του ΚΠολΔ,  αφού οι ανωτέρω αναφερόμενες παραλείψεις και αληθείς υποτιθέμενες δεν συνεπάγονται την ακυρότητα των συναφών πράξεων αναγκαστικής εκτέλεσης χωρίς τη συνδρομή του στοιχείου της βλάβης, σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στην πιο πάνω νομική σκέψη, πλην όμως ο εκκαλών-ανακόπτων δεν επικαλέστηκε ότι υπέστη συγκεκριμένη βλάβη από τις ανωτέρω πλημμέλειες κατ’άρθρο 159 παρ.3 του ΚΠολΔ. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που  απέρριψε τον τέταρτο λόγο ανακοπής ως μη νόμιμο (και δεν υπεισήλθε στην εκτίμηση της ουσιαστικής του βασιμότητας όπως εσφαλμένα ισχυρίζεται ο εκκαλών) επειδή ο ανακόπτων δεν επικαλέστηκε το στοιχείο της βλάβης, εσφαλμένα εφάρμοσε το νόμο και πρέπει, αφού  εξαφανιστεί η εκκαλουμένη ως προς το κεφάλαιο  αυτό  και  δικαστεί  η  ένδικη  ανακοπή  ως  προς  το  ίδιο μέρος  (τέταρτο λόγο ανακοπής), να απορριφθεί αυτό ως απαράδεκτο λόγω αοριστίας, καθόσον δεν αρκεί απλή αντικατάσταση της απορριπτικής αιτιολογίας κατ’άρθρο 534 του ΚΠολΔ, διότι η απόρριψη του λόγου ανακοπής για τυπικό λόγο οδηγεί σε διαφορετικό αποτέλεσμα κατά το διατακτικό, δεδομένου ότι η απόφαση αυτή είναι επωφελέστερη για τον εκκαλούντα (ΑΠ  731/1991 ΕλλΔ/νη 1996.583). Κατ’ακολουθίαν  των ανωτέρω  πρέπει να γίνει δεκτή η έφεση ως βάσιμη κατ’ουσίαν, να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη ως προς τον  τέταρτο λόγο της ανακοπής, σύμφωνα με τα ανωτέρω διαλαμβανόμενα, να δικαστεί η ανακοπή ως προς αυτόν το λόγο και να απορριφθεί αυτός ως απαράδεκτος λόγω αοριστίας. Περαιτέρω, εφόσον έγινε δεκτή η έφεση πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή  του κατατεθέντος από τον εκκαλούντα κατά  την άσκηση της έφεσης e  παράβολου του Δημοσίου (άρθρο 495 παρ.3 εδ.β΄ του ΚΠολΔικ) σε αυτόν, όπως  ορίζεται στο διατακτικό της παρούσας. Τα δικαστικά  έξοδα  των εφεσίβλητων και για τους δύο βαθμούς  δικαιοδοσίας, κατά ουσιαστική παραδοχή του σχετικού νόμιμου αιτήματός τους (άρθρο 106 του ΚΠολΔ), πρέπει να επιβληθούν σε βάρος του εκκαλούντος λόγω της ήττας του (άρθρα 176,183 και 191 παρ. 2 του ΚΠολΔ), όπως επίσης ορίζεται στο διατακτικό της παρούσας.

ΓΙΑ   ΤΟΥΣ   ΛΟΓΟΥΣ   ΑΥΤΟΥΣ

Συνεκδικάζει την από 18-11-2024  (αριθ.εκθ.καταθ………../18-11-2024)   έφεση   και  τον  από  06-07-2026   (αριθ.εκθ.καταθ……/14-08-2026)   πρόσθετο λόγο αυτής κατά της 2603/2024 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου  Πειραιά, αντιμωλία των διαδίκων.

Απορρίπτει ως απαράδεκτο τον πρόσθετο λόγο εφέσεως που περιέχεται στο από 06-07-2026  (αριθ.εκθ.καταθ……/14-08-2026) ιδιαίτερο δικόγραφο πρόσθετου λόγου εφέσεως.

Δέχεται  την έφεση τυπικά και κατ’ουσίαν.

Διατάσσει την επιστροφή στον εκκαλούντα του με κωδικό αριθμό ………../2024 ηλεκτρονικού παράβολου του Δημοσίου, που κατατέθηκε από αυτόν κατά την άσκηση της έφεσης.

Εξαφανίζει την 2603/2024 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά μόνο κατά το κεφάλαιο αυτής που αφορά τον τέταρτο λόγο ανακοπής.

Κρατεί την υπόθεση κατά το μέρος αυτό και δικάζει την από 19-05-2022 (αριθμ.εκθ.καταθ………../01-06-2022) ανακοπή κατά το ίδιο μέρος.

Απορρίπτει την ανακοπή  ως προς τον τέταρτο λόγο ανακοπής.

Καταδικάζει τον εκκαλούντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των εφεσίβλητων για τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων   [1.000] ευρώ για κάθε εφεσίβλητη.

Κρίθηκε, αποφασίσθηκε και δημοσιεύθηκε σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στον Πειραιά και στο ακροατήριό του, χωρίς την παρουσία των διαδίκων και των πληρεξούσιων δικηγόρων τους,  παρουσία και της γραμματέως  στις   3.11.2026

Η  ΔΙΚΑΣΤΗΣ                     Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ