Μενού Κλείσιμο

Αριθμός απόφασης 738/2026

ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ

 4 ο Τμήμα

ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ   738/2026

ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ

Αποτελούμενο από τoν Δικαστή Λάζαρο Γιαπαλάκη Εφέτη, ο οποίος ορίσθηκε από τον Προϊστάμενο του Τριμελούς Συμβουλίου Διεύθυνσης του Εφετείου Πειραιά και από την Γραμματέα Σ.Φ.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις ………… για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ :

ΤΩΝ ΕΚΚΑΛΟΥΝΤΩΝ: 1) ΤΟΥ …………… και ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Βασιλική Κλεφτάκη του Δ.Σ.Α. με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ.2 ΚΠΟΛΔ, 2) ΤΗΣ ………….. και η οποία παραστάθηκε αυτοπροσώπως ως δικηγόρος του  Δ.Σ.Α. με Α.Μ. ………., με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ.2 ΚΠΟΛΔ. 3) ΤΗΣ ………… και η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Βασιλική Κλεφτάκη του Δ.Σ.Α. με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ.2 ΚΠΟΛΔ.

ΤΟΥ ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΟΥ: ΤΟΥ Ελληνικού Δημοσίου νομίμως εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό Οικονομικών, με Α.Φ.Μ. ……….. που εδρεύει στην Αθήνα, οδός Νίκης 5-7 και το οποίο εκπροσωπήθηκε από την δικαστική πληρεξούσια του Ν.Σ.Κ. Καλλιόπη ΣΤΟΛΗ με Α.Μ……….. με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ.2 ΚΠΟΛΔ.

Το ενάγον άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά την από με αριθμό έκθεσης κατάθεσης αγωγή …………./2022 η οποία εκδικάστηκε κατά την δικάσιμο της 22-1-2024 κατά την τακτική διαδικασία και εκδόθηκε η με αριθμό 903/2024 οριστική απόφαση του παραπάνω Δικαστηρίου.

Την απόφαση αυτή προσέβαλαν ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου οι ενάγοντες ήδη εκκαλούντες με την με αριθ. εκθ. καταθ. ……../2025 έφεσή του ενώπιον του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και με αριθμό εκθ. κατ. δικ. ………/2025 ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου της οποίας δικάσιμος ορίστηκε αυτή που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας απόφασης.

Η υπόθεση εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το οικείο πινάκιο και συζητήθηκε. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε κατά τη σειρά εγγραφής της στο οικείο πινάκιο,  ο πρώτος και η τρίτη των εκκαλούντων και το εφεσίβλητο κατέθεσαν εμπρόθεσμα τις προτάσεις τους και παραστάθηκαν στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ ενώ η δεύτερη των εκκαλούντων παραστάθηκε αυτοπροσώπως ως δικηγόρος με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 ΚΠΟΛΔ.

ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ

Στην προκειμένη περίπτωση φέρεται προς συζήτηση η από με αριθμό έκθεσης κατάθεσης ενδίκου μέσου ………/2025 έφεση κατά της με αριθμό 903/2024 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά η οποία εκδόθηκε κατά την τακτική διαδικασία αντιμωλία των διαδίκων επί της από με αριθμό έκθεσης κατάθεσης δικογράφου …………/2022 αγωγής του ενάγοντος και ήδη εφεσίβλητου κατά της εναγόμενης, η οποία απεβίωσε στις 13-12-2024 και κληρονομήθηκε από τους νόμιμους εξ’ αδιαθέτου κληρονόμους της και νυν εκκαλούντες. Η ως άνω έφεση έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα από το εναγόμενο και σύμφωνα με τις νόμιμες διατυπώσεις, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 495, 511, 513 § 1 β, 516 και 518 § 2 ΚΠολΔ δεδομένου ότι η εκκαλουμένη απόφαση δημοσιεύτηκε στις 19-3-2024 ενώ η έφεση τους ασκήθηκε στις 16-10-2025 (βλ την με αριθμό …………/2025 έκθεση κατάθεσης δικογράφου ένδικου μέσου στο Πρωτοδικείο Πειραιά). Περαιτέρω καταβλήθηκε το νόμιμο παράβολο κατ’ άρθρο 495 ΚΠΟΛΔ (βλ. το με αριθμό …………../2025 e-παράβολο όπως προκύπτει από την ανωτέρω κατάθεση ενδίκου μέσου.) Πρέπει, λοιπόν, η έφεση που αρμοδίως κατ’ άρθρο 19 του ΚΠολΔ εισάγεται για να δικασθεί από το παρόν Δικαστήριο, να γίνει τυπικά δεκτή(άρθρο 533 ΚΠΟΛΔ) και να εξετασθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 524 ΚΠΟΛΔ) κατά την ίδια ως άνω τακτική διαδικασία.

Με την από με αριθμό έκθεσης κατάθεσης δικογράφου …………/2022 αγωγή του το ενάγον εκθέτει ότι έχει την πλήρη κυριότητα μίας δασικής έκτασης εμβαδού 180 τμ, συνορευόμενη γύρωθεν με δημόσιες δασικές εκτάσεις που βρίσκεται εκτός σχεδίου πόλεως της δημοτικής ενότητας Νίκαιας του δήμου Νίκαιας-Αγίου Ιωάννη Ρέντη της Περιφερειακής Ενότητας Πειραιά της Περιφέρειας Αττικής στη θέση ΝΙΚΑΙΑ, ………, ΟΤ …. ΑΡ….. η οποία φέρει ΚΑΕΚ ………… στα κτηματολογικά βιβλία του τέως κτηματολογικού γραφείου Νίκαιας και ήδη Κτηματολογικού Γραφείου Πειραιά και Νήσων. Ότι η προπεριγραφόμενη δημόσια δασική απεικονίζεται στον αναρτημένο δασικό χάρτη της Δημοτικής Ενότητας Νίκαιας, απόσπασμα του οποίου επισυνάπτεται στην αγωγή με πράσινο χρώμα εντός μαύρου περιγράμματος και με χαρακτηρισμό ΔΔ (ΔΑΣΗ ΚΑΙ ΔΑΣΙΚΕΣ ΕΚΤΑΣΕΙΣ ΣΤΙΣ Α/Φ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΗΣ ΛΗΨΗΣ Η ΠΡΟΫΦΙΣΤΑΜΕΝΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ/ΔΑΣΗ ΚΑΙ ΔΑΣΙΚΕΣ ΕΚΤΑΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΑΕΡΟΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΡΟΣΦΑΤΗΣ ΛΗΨΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΨΙΕΣ) και περιλαμβάνεται στο ευρύτερο πολύγωνο δασικού χαρακτήρα. Ότι περαιτέρω το επίδικο εμπίπτει στην δασική έκταση που περιλαμβάνεται στην με αριθμό πρωτ. …../6/6/2002 δήλωση ιδιοκτησίας του γενικού γραμματέα περιφέρειας Αττικής και στην με αριθμό …../10-2-2003 ένσταση του ν.2308/1995 προς την Δευτεροβάθμια Επιτροπή Ενστάσεων του ΟΚΧΕ. Ότι το ανωτέρω γεωτεμάχιο εσφαλμένα δεν καταχωρήθηκε στα κτηματολογικά βιβλία και στα κτηματολογικά φύλλα του τέως κτηματολογικού γραφείου κα ήδη Πειραιώς και Νήσων ως ανήκον στην κυριότητα του ενάγοντος αλλά καταχωρήθηκε εσφαλμένα στις αρχικές εγγραφές στο όνομα της εναγόμενης. Ότι το δικαίωμα κυριότητας του ενάγοντος στην επίδικη έκταση προκύπτει από το ότι η επίδικη έκταση περιήλθε σε αυτό ως μηδέποτε εξουσιασθείσα δημόσια δασική γαία (μιριγέ) κατ’ άρθρο 3 ΟθΝπΓ, για την οποία ουδέποτε παραχωρήθηκε το δικαίωμα εξουσίασης, ουδέποτε εκδόθηκε για αυτήν τίτλος εξουσίασης, ενώ το ενάγον ουδέποτε αναγνώρισε ιδιωτικά δικαιώματα σε αυτή, άλλως διότι περιήλθε στην κυριότητα του ως αδιαφιλονίκητα εθνική κατά τα άρθρα 1,2,3 του από 17/29/11/1836 β/δ τος (ΦΕΚ Α 69/1.12/1836), άλλως διότι περιήλθε σε αυτό ως εξαρχής αδέσποτη κατ’ άρθρο 16 του ν.21.6/10/7/1837 Περί διακρίσεως αεροφωτογραφιών των ετών λήψης 1945 και 2015 δεν προκύπτει η ύπαρξη καλλιέργειας ή διακατοχικών πράξεων. Με βάση τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά και επικαλούμενο έννομο συμφέρον λόγω της προσβολής της κυριότητας του από την ανακριβή εγγραφή, αναφέροντας παράλληλα ότι η αξία του επίδικου ανέρχεται στο ποσό των 99,86 ευρώ το ενάγον ζητεί να αναγνωριστεί πλήρης και αποκλειστικός κύριος της ανωτέρω δασικής έκτασης η οποία φέρει ΚΑΕΚ ………….. στα κτηματολογικά βιβλία του τέως κτηματολογικού γραφείου Νίκαιας και ήδη Κτηματολογικού Γραφείου Πειραιά και Νήσων, να διαταχθεί η διόρθωση των ανακριβών εγγραφών στα Κτηματολογικά βιβλία του Κτηματολογικού Γραφείου Πειραιώς και Νήσων και στο γεωτεμάχιο με ΚΑΕΚ  ……………, ώστε αντί της εσφαλμένης αναγραφόμενης ως δικαιούχου εναγόμενης να αναγραφεί το ενάγον ως πλήρης κύριος κατά ποσοστό 100% με την αναφερόμενη ως άνω αιτία κτήσης και να καταδικαστεί η εναγόμενη στην δικαστική του δαπάνη.  Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο εκδικάζοντας την ένδικη αγωγή κατά την τακτική διαδικασία αφού την έκρινε ορισμένη και νόμιμη την έκανε δεκτή ως και κατ’ ουσίαν βάσιμη και αναγνώρισε το ενάγον αποκλειστκό κύριο κατά ποσοστό 100% μίας δασικής έκτασης, εμβαδού 180 τ.μ., συνορευόμενης γύρωθεν με δημόσιες δασικές εκτάσεις που βρίσκεται εκτός σχεδίου πόλης της δημοτικής ενότητας Νίκαιας του δήμου Νίκαιας-Αγίου Ιωάννη Ρέντη της Περιφερειακής Ενότητας Πειραιά της Περιφέρειας Αττικής η οποία φέρει ΚΑΕΚ ………… στα κτηματολογικά βιβλία του τέως κτηματολογικού γραφείου Νίκαιας και ήδη Κτηματολογικού Γραφείου Πειραιά και Νήσων. Κατά της απόφασης αυτής με την από με αριθμ. Εκθ. Καταθ. δικ………../2025 έφεση τους παραπονούνται οι εναγόμενοι ως νόμιμοι εξ΄ αδιαθέτου κληρονόμοι της αρχικής διαδίκου …………  και ήδη εκκαλούντες για τους περιεχόμενους στην ανωτέρω έφεση του λόγους οι οποίοι ανάγονται σε κακή εκτίμηση των αποδείξεων και εσφαλμένη ερμηνεία του νόμου και ζητούν την εξαφάνιση της εκκαλουμένης απόφασης έτσι ώστε να απορριφθεί η αγωγή. Ειδικότερα εκθέτουν ότι έχουν αποκτήσει κυριότητα επί του επιδίκου προσκομίζοντας προγενέστερους συμβολαιογραφικούς τίτλους των προκατόχων τους από τους οποίους αποδεικνύεται η κυριότητας τους επί του επίδικου.

Ως προς αυτόν τον λόγο έφεσης λεκτέα είναι τα εξής:

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 1 του β.δ. της 17-11/1-12-1836 “περί ιδιωτικών δασών”, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 2 και 3 του ίδιου διατάγματος, αναγνωρίστηκε η κυριότητα του Δημοσίου επί των εκτάσεων που αποτελούσαν δάση, εκτός από εκείνες, οι οποίες, πριν από την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα, ανήκαν σε ιδιώτες και των οποίων οι τίτλοι ιδιοκτησίας θα αναγνωρίζονταν από το Υπουργείο Οικονομικών, στο οποίο έπρεπε να υποβληθούν μέσα σε ανατρεπτική προθεσμία ενός έτους από τη δημοσίευση του ανωτέρω διατάγματος, που έχει ισχύ νόμου. Έτσι με τις προαναφερόμενες διατάξεις θεσπίστηκε υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου μαχητό τεκμήριο κυριότητας επί των δασών που υπήρχαν στα όρια του Ελληνικού Κράτους, κατά το χρόνο ισχύος του ανωτέρω διατάγματος, εφόσον δεν αναγνωρίστηκε η κυριότητα ιδιώτη κατά τη διαδικασία του ίδιου διατάγματος. Προϋπόθεση όμως του τεκμηρίου τούτου είναι η ύπαρξη δάσους κατά το χρόνο ισχύος του διατάγματος. Περαιτέρω στα δημόσια κτήματα, μεταξύ των οποίων και τα εθνικά δάση, ήταν επιτρεπτή η κτήση κυριότητας από ιδιώτη με έκτακτη χρησικτησία, σύμφωνα με τις διατάξεις των 8 παρ. 1 κωδ. 7.39, ν. 9 παρ. 1 Πανδ. (50.14), ν. 2 παρ. 20 Πανδ. (41.4), ν. 6 Πρ. Πανδ. (44.3), ν. 76 παρ. 1 Πανδ. (18.1), ν. 7 παρ. 3 Πανδ. (23.3) που έχουν εφαρμογή κατά το άρθρο 51 ΕΙΣΝΑΚ για το χρόνο πριν από την έναρξη ισχύος του ΑΚ, δηλαδή μετά από άσκηση νομής πάνω στο δημόσιο κτήμα με καλή πίστη για χρονικό διάστημα μιας συνεχούς τριακονταετίας, με τη δυνατότητα αυτού που χρησιδέσποζε να συνυπολογίσει στο χρόνο της δικής του νομής και το χρόνο νομής του δικαιοπαρόχου του, εφόσον είχε γίνει με νόμιμο τρόπο καθολικός ή ειδικός διάδοχος αυτού, ενώ, κατά το ίδιο δίκαιο, τα δημόσια κτήματα είχαν εξαιρεθεί από την τακτική χρησικτησία (βλ. και τις διατάξεις των ν. 18, 24 πα1 Π (41.3) παρ. 9 Εισ. (2.9), ν. 2 Κωδ. (7.30) Βασ. (50.10)]. Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών με εκείνες των άρθρων 18 και 21 του ν. της 21-06/03-07-1837 «περί διακρίσεως κτημάτων» (άρθρο 51 ΕισΝΑΚ), συνάγεται ότι η έκτακτη χρησικτησία χωρεί, με τις προϋποθέσεις που εκτέθηκαν, και επί των εθνικών δασών, εφόσον όμως η τριακονταετής νομή επ’ αυτών, κατά τις διατάξεις των ν. 8 παρ. 1 Κωδ. (7.39), Βασ. 9 παρ. 1 (50.14), είχε συμπληρωθεί μέχρι και της 11ης Σεπτεμβρίου 1915, όπως αυτό προκύπτει από τις διατάξεις αφενός του ν. ΔΞΗ/1912 και των διαταγμάτων «περί δικαιοστασίου» που εκδόθηκαν με βάση αυτόν από 19-09-1915 μέχρι και της 16-05-1926 και αφετέρου του άρθρου 21 του ν.δ. της 22-4/16-5-1926 “περί διοικητικής αποβολής από των κτημάτων της Αεροπορικής Αμύνης, που επαναλήφθηκε στο άρθρο 4 του α.ν. 1539/1938″περί προστασίας δημοσίων κτημάτων. Με βάση τις διατάξεις αυτές, οι οποίες διατηρήθηκαν σε ισχύ και μετά την εισαγωγή του Αστικού Κώδικα (άρθρο 53 ΕισΝΑΚ), έχει ανασταλεί κάθε παραγραφή ή δικαστική προθεσμία σε αστικές διαφορές και απαγορεύθηκε οποιαδήποτε παραγραφή δικαιωμάτων του Δημοσίου επί των κτημάτων αυτού άρα και η χρησικτησία πάνω σε αυτά (ΟλΑΠ 75/1987). Επί της κτήσεως κυριότητας δασικής έκτασης με έκτακτη χρησικτησία, η οποία συμπληρώθηκε μέχρι και τις 11-09- 1915, δεν έχουν εφαρμογή και δεν ασκούν νόμιμη επιρροή οι μεταγενέστερες διατάξεις του άρθρου 117 του ν. 3077/1924 «περί δασικού κώδικος» και του άρθρου 215 του4173/1929, όπως τροποποιήθηκαν και συμπληρώθηκαν από το άρθρο 37 του α.ν. 1539/1938 και το άρθρο 16 του α.ν. 192/1946 και επαναλήφθηκαν στο άρθρο 58 του ν.δ. 86/1969 «περί δασικού κώδικος», με τις οποίες ορίζεται ότι στα δημόσια εν γένει δάση θεωρείται νομέας το Δημόσιο, έστω και αν δεν ενήργησε επ` αυτών καμία πράξη νομής και ότι μόνη βοσκή σε δημόσιο δάσος ουδέποτε θεωρείται ως πράξη νομής ή οιονεί νομής και μόνη η ύπαρξη οποιουδήποτε τίτλου δε θεωρείται καθεαυτή διακατοχική πράξη (ΑΠ 384/2021, ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 97/2007, ΑΠ 1275/2007).

Εξάλλου, κατά τις προαναφερόμενες διατάξεις του ΒΡ δικαίου ήταν επιτρεπτή η κτήση κυριότητας ακινήτου με έκτακτη χρησικτησία, μετά από άσκηση σε αυτό πράξεων νομής, ήτοι εμφανών και συνεχών πράξεων, που εκδηλώνουν βούληση εξουσίασης του νομέα πάνω στο ακίνητο όπως καλλιέργεια, εκμίσθωση, εποπτεία, φύλαξη και άλλες προσιδιάζουσες στη φύση του ακινήτου πράξεις με διάνοια κυρίου και καλή πίστη επί συνεχή τριακονταετία. Όταν, δε, πρόκειται ειδικότερα για δασική έκταση πράξεις νομής αποτελούν η υλοτομία, η ρητινοσυλλογή, η παραγωγή καυσόξυλων, η εκμίσθωση σε τρίτους, η οριοθέτηση και η καταμέτρηση, η σύνταξη τοπογραφικών διαγραμμάτων, η επίβλεψη αυτής (ΑΠ 984/2017, ΑΠ 556/2012). Όπως περαιτέρω προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 20 παρ. 12 πανδ. (5.8), ν. 25, πανδ. (24.1), ν.27 πανδ.(18.1), ν. 10, 13 παρ. 1, 17, 48, πανδ. (41.3), ν.5, πανδ. (41.7), ν.3, πανδ:(41.10), ν.7 παρ.6, πανδ. (41.4),ν. 199, και πανδ. (50.16), καλή πίστη αποτελεί η ειλικρινής πεποίθηση του νομέα ότι με την κτήση της νομής του πράγματος δεν προσβάλλει κατ` ουσίαν το δικαίωμα κυριότητας τρίτου και τη συνδρομή αυτής, ως ενδιάθετης κατάστασης, συνάγει ο δικαστής της ουσίας συμπερασματικά από τα περιστατικά που δέχτηκε ως αποδειχθέντα (ΑΠ 52/2014). Τέτοια καλή πίστη συντρέχει και όταν ο νομέας απέκτησε τη νομή του πράγματος από τον κύριο, ενώ αυτός (νομέας) δεν υποχρεούται να αποδείξει την καλή του πίστη, εάν αποδεικνύει την ύπαρξη νόμιμου τίτλου κτήσης, ο οποίος, εάν υπάρχει, μπορεί να έχει σημασία απλά για την κρίση ότι η νομή είναι ανεπίληπτη κατά τη συνείδηση του νομέα (ΑΠ 85/2003). Εξάλλου, από τις παραπάνω διατάξεις συνάγεται ότι δεν απαιτείται ως προϋπόθεση της αξιούμενης καλής πίστης για την κτήση κυριότητας επί δημοσίου κτήματος με έκτακτη χρησικτησία η ύπαρξη ταπίου υπέρ του χρησιδεσπόζοντος ή στην περίπτωση του δάσους η εκ μέρους αυτού υποβολή τίτλων ιδιοκτησίας κατά το άρθρο 3 του από 17-11-1836 ΒΔ/τος «περί ιδιωτικών δασών» (ΑΠ 52/2014), ούτε ασκεί επιρροή στην κυριότητα που αποκτήθηκε η μεταγενέστερη διάταξη του άρθρου 62 παρ.1 του ν.998/1979 «περί προστασίας των δασών και των δασικών εν γένει εκτάσεων της χώρας», με την οποία ορίζεται ότι «σε κάθε φύσεως αμφισβητήσεις ή διενέξεις ή δίκες μεταξύ του Δημόσιου και φυσικού ή νομικού προσώπου, το οποίο επικαλείται ή αξιώνει οποιαδήποτε δικαιώματα εμπράγματα ή όχι επί των δασών, των δασικών εκτάσεων κλπ το ως άνω φυσικό ή νομικό πρόσωπο οφείλει να αποδείξει την ύπαρξη του δικαιώματος του» και πολύ περισσότερο η εκδιδομένη με βάση το άρθρο 191 του ΝΔ 86/1969 απόφαση του Νομάρχη, με την οποία κηρύσσεται η επίδικη έκταση δασωτέα ή αναδασωτέα, αφού ο ιδιοκτήτης της συγκεκριμένης έκτασης εξακολουθεί να παραμένει κύριος αυτής και μετά την κήρυξή της ως αναδασωτέας (ΟλΑΠ 21/2005, ΑΠ 1646/2009). Επομένως το τεκμήριο κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου επί των δασών και των δασικών εκτάσεων που υπήρχαν κατά τον χρόνο ισχύος του β.δ. της 17/29/11/1836 περί ιδιωτικών δασών (ΦΕΚ Α΄69/1/12/1836 περί ιδιωτικών δασών(ΦΕΚ Α΄69/1/12/1836) στα όρια του Ελληνικού κράτους τότε μόνο μπορεί να ανατραπεί όταν αποδειχθεί από τους ενδιαφερόμενους ιδιώτες που φέρουν το σχετικό βάρος απόδειξης ότι έχουν αποκτήσει την κυριότητα επί της δασικής έκτασης διαζευκτικά με ένα από τους εξής τρόπους: α) με απόφαση της επιτροπής τους ανωτέρω βασιλικού διατάγματος, εφ’ όσον μέσα σε ένα έτος από την δημοσίευση του, οι ιδιοκτήτες ιδιωτικών δασών προσήγαγαν τους νόμιμους τίτλους ιδιοκτησίας τους για την αναγνώριση του από το κράτος. Μετά την πάροδο της ενιαύσιας προθεσμίας τα δάση θεωρούνται ως αδιαφιλονίκητα εθνικά (δημόσια) δάση και ως τέτοια δεν διατίθενται (ΑΠ 389/1999, ΕΛ. ΔΝΗ 1999,1714), ή β) με βάση τελεσίδικη απόφαση πολιτικού δικαστηρίου, κατόπιν αντιδικίας με το Δημόσιο, ή γ) μετά από απόφαση του τέως Διοικητικού Δικαστηρίου του Υπουργείου Γεωργίας ή απόφαση του Υπουργείου Γεωργίας μετά από γνωμοδότηση του Συμβουλίου Δασών (ΑΠ 575/1967 ΝοΒ 16,174) ή δ) με πράξη παραχώρησης από το δημόσιο σύμφωνα με τους όρους και τις προϋποθέσεις που προβλέπονται από τον νόμο, ή με τριακονταετή χρησικτησία που πρέπει να έχει συμπληρωθεί πριν από την 11-9-1915 (βλ. ΑΠ 389/1999, ΕΛΛ.ΔΝΗ 1999,1714, ΑΠ 706/1998, ΕΛΛ. ΔΝΗ 1999,1750). Δεδομένου ότι η αρχικώς εναγόμενη η οποία κληρονομήθηκε από τους εκκαλούντες ως εξ’ αδιαθέτου κληρονόμοι αυτής, δεν αναφέρει στις προτάσεις της ότι κανένας από τους δικαιοπάροχους της αρχικής εναγόμενης  απέκτησε κυριότητα στο επίδικο με παράγωγο τρόπο με αποτέλεσμα η μεταβίβαση του επίδικου ακινήτου στην αρχική εναγόμενη καθώς και όλες οι προηγούμενες έγιναν από μη κύριο και ως εκ τούτου δεν αντιτάσσονται έναντι του Ελληνικού Δημοσίου.

Ως προς τον ισχυρισμό περί κτήσης κυριότητας από τους απώτερους δικαιοπάροχους της αρχικής εναγόμενης επί του επίδικου ακινήτου με πρωτότυπο τρόπο λεκτέα είναι τα εξής: Επί αναγνωριστικής αγωγής κυριότητας ακινήτου που στηρίζεται στην έκτακτη χρησικτησία βασικό στοιχείο είναι το γεγονός ότι ο ενάγων νέμεται το ακίνητο με εμφανείς πράξεις υλικές πράξεις δηλωτικές της βούλησης του να το έχει ως κύριος και ότι νεμόμενος αυτό έχει συμπληρώσει στο πρόσωπο του τον απαιτούμενο χρόνο χρησικτησίας (ΑΠ 26/2015, ΑΠ 1555/2010 ΕΛΛ ΔΝΗ 52,497, ΑΠ 1166/2005 ΕΛΛΔΝΗ 48,1653). Ειδικά όσον αφορά τις ασκούμενες επί του ακινήτου εμφανείς υλικές πράξεις νομής, ο ενάγων πρέπει να αναφέρει επακριβώς σε τι συνίστανται αυτές και δεν αρκεί η έκφραση ότι νεμόταν το ακίνητο με διάνοια κυρίου και καλή πίστη, χωρίς αναφορά των συγκεκριμένων υλικών πράξεων που ενήργησε στο ακίνητο. Η μη αναφορά των συγκεκριμένων υλικών πράξεων καθιστά την αγωγή αόριστη(ΑΠ1088/2019 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ1272/2009 Τ.Ν.Π. ΝΟΜΟΣ). Τέτοιες πράξεις νομής επί ακινήτου θεωρούνται μεταξύ άλλων η επίβλεψη, η επίσκεψη, η οριοθέτηση και η καταμέτρηση των διαστάσεων του, η περιτοίχηση και η ανοικοδόμηση του, η φύλαξη και ο καθαρισμός, η καλλιέργεια, η παραχώρηση σε τρίτο, η εκμίσθωση και η εποπτεία του ακινήτου, χωρίς να απαιτείται και ο ημερολογιακός προσδιορισμός των επιμέρους πράξεων μέσα στον χρόνο της χρησικτησίας, ενώ περί της συνδρομής ή μη των προαναφερόμενων στοιχείων κρίνει το δικαστήριο κατά την κοινή αντίληψη, με βάση τα συγκεκριμένα περιστατικά σε κάθε περίπτωση(ΑΠ 416/2020, ΑΠ401/2018, ΑΠ 379/2015, Τ.Ν.Π. ΝΟΜΟΣ). Όταν πρόκειται ειδικότερα για δασική έκταση, πράξεις νομής αποτελούν η υλοτομία η ρυτινοσυλλογή, η παραγωγή καυσόξυλων, η εκμίσθωση σε τρίτους, η οριοθέτηση και η καταμέτρηση, η σύνταξη τοπογραφικών διαγραμμάτων, η επίβλεψη αυτής (ΑΠ384/2021, ΑΠ984/2017 Τ.Ν.Π. ΝΟΜΟΣ). Εξ’ άλλου μόνη η σύνταξη συμβολαιογραφικής πράξης ή άλλων νομικών πράξεων ή ή σύνταξη τοπογραφικών διαγραμμάτων δεν αποτελεί πράξη νομής αν δεν συνδυάζεται και με εμφανείς πράξεις νομής στο επίδικο (ΑΠ 26/2015, ΝΟΜΟΣ). Σε όσες περιπτώσεις ενάγεται το Ελληνικό Δημόσιο και παράλληλα ο ενάγων στηρίζει την κτήση της κυριότητας του σε έκτακτη χρησικτησία ο τελευταίος πρέπει να αναφέρει στην αγωγή του την συνδρομή στο πρόσωπο αυτού και των δικαιοπαρόχων του την συνδρομή στο πρόσωπο αυτού και των δικαιοπαρόχων του όλων των αναγκαίων για την θεμελίωση τους όρων των αναγκαίων για την θεμελίωση τους όρων (ΑΠ 1125/2018, ΑΠ266/2010, ΑΠ1731/2009 Τ.Ν.Π. ΝΟΜΟΣ) δηλαδή νομή επί του πράγματος και μάλιστα συγκεκριμένες πράξεις νομής επί του συγκεκριμένου επίδικου ακινήτου, δηλωτικές της βούλησης του να το έχει ως κύριος και ικανές να του προσπορίσουν την κυριότητα (ΟΛ.ΑΠ 608/1976,ΑΠ501/2011, ΑΠ330/2008 Τ.Ν.Π. ΝΟΜΟΣ), νόμιμο χρόνο άσκησης της νομής ο οποίος σύμφωνα με τις διατάξεις του βυζαντινορωμαικού δικαίου θα πρέπει να είναι τριαντακονταετής και να είχε συμπληρωθεί έως τις 11-9-1915, δεδομένου ότι έκτοτε ισχύει το απαράγραπτο των εμπράγματων δικαιωμάτων του Ελληνικού Δημοσίου, δηλαδή δεν υπάρχει νομική δυνατότητα κτήσης κυριότητας έναντι αυτού με τα  προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας και διάνοια κυρίου και καλή πίστη. Σημειωτέον ότι με βάση τις προαναφερόμενες διατάξεις του βυζαντινορωμαικού δικαίου τα δημόσια κτήματα είχαν εξαιρεθεί από την τακτική χρησικτησία (ΑΠ 590/2019 Τ.Ν.Π. ΝΟΜΟΣ).

Στην συγκεκριμένη περίπτωση η αρχικώς εναγόμενη η οποία μετέπειτα κληρονομήθηκε από τις εξ’ αδιαθέτου νόμιμους κληρονόμους της και δη τον ……….., την ………. και την ………… επικαλούνταν ρητά τον παράγωγο τρόπο κτήσης κυριότητας δυνάμει συμβολαίου αγοραπωλησίας ακινήτου, αναφέροντας ωστόσο ότι η ίδια είχε αποκτήσει κυριότητα επί του επιδίκου με έκτακτη χρησικτησία λόγω πράξεων νομής των δικαιοπαρόχων της από το έτος 1875 συνεπεία του με αριθμό ……./1875 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αθηνών ………. νομίμως μεταγεγραμμένου στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Αθηνών στις 15/7/2024. Όμως μόνο η σύνταξη της συμβολαιογραφικής πράξης ή άλλων νομικών πράξεων δεν αποτελεί πράξη νομής αν δεν συνδυάζεται και με άλλες εμφανείς πράξεις νομής στο επίδικο (ΑΠ26/2015 Τ.Ν.Π. ΝΟΜΟΣ), άλλωστε δε αλυσιτελώς προβάλλονται από την αρχικώς εναγόμενη πράξεις νομής μετά την 12-9-1915 αφού έκτοτε δεν χωρεί έκτακτη χρησικτησία στα δημόσια κτήματα, σε κάθε δε περίπτωση  οι επικαλούμενες δηλώσεις Ε9 δεν μπορούν να θεωρηθούν πράξεις νομής διότι δεν λαμβάνουν την αναγκαία δημοσιότητα έναντι τρίτων (ΑΠ 1079/2019, ΑΠ 658/2016 Τ.Ν.Π. ΝΟΜΟΣ). Συνεπώς, το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που έκανε δεκτή την αγωγή ως κατ΄ ουσίαν βάσιμη και αναγνώρισε το ενάγον ως κύριο της επίδικης έκτασης ορθά εφάρμοσε, με βάση τα ανωτέρω, το νόμο και εκτίμησε τις αποδείξεις, τα δε, αντιθέτως υποστηριζόμενα από τους εκκαλούντες με τους σχετικούς λόγους της έφεσής τους, πρέπει να απορριφθούν ως κατ` ουσίαν αβάσιμοι, όπως και η κρινόμενη έφεση στο σύνολό της. Ακόμη πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του με αριθμό ……………./2025 e-παράβολου στο Δημόσιο Ταμείο άρθρο (495 παρ.3 ΚΠΟΛΔ). Τέλος, τα δικαστικά έξοδα του εφεσίβλητου αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας κατόπιν σχετικού αιτήματος του πρέπει να επιβληθούν σε βάρος των εκκαλούντων λόγω της ήττας τους(άρθρο 176,183 ΚΠΟΛΔ) μειωμένα σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 22 παρ. 1 του Ν. 3693/1957 (το οποίο διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 52 αριθ. 18 του ΕισΝΚΠολΔ), σε συνδυασμό με το άρθρο 5 παρ. 12 του Ν. 1738/1987 και την σχετική  Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ) 134423/οικ/1992.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΔΙΚΑΖΕΙ αντιμωλία των διαδίκων την με αριθμό έκθεση κατάθεσης δικογράφου ………/2025 έφεση.

ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά και

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ κατ` ουσίαν την με αριθμό ………./2025 έφεση κατά της με αριθμό 903/2024 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του με αριθμό …………../2025 e-παράβολου στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τους εκκαλούντες στα δικαστικά έξοδα του εφεσίβλητου αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300,00) ευρώ.

Κρίθηκε, αποφασίστηκε και δημοσιεύτηκε στο ακροατήριο του στον Πειραιά στις  18- 11-2026 απόντων των διαδίκων και των πληρεξουσίων τους δικηγόρων.

Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ                                                    Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ